အခန်း (၂၉)

အနားသို့ မရောက်မီမှာပင် ဖုန်မှုန့်များ၊ ဝိညာဉ်အပင်များ၊ ချက်ပြုတ်မီးခိုးများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိတို့၏ အသက်ရှူသံများ ရောနှောနေသော ပူနွေးသည့် လေပွေတစ်ခု သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖုန်လူးနေသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ၊ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာသော ကုန်သည်အစောင့်အရှောက်များ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော သာမန်လူသား တောင်သူများနှင့် အရှိန်အဝါကို ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ခမောက်ဆောင်းထားသော တစ်ကိုယ်တော်သမား တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စစ်ချန်သည် မြို့ပြင် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုတွင် ဖွဖွလေး ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ သူ့ပတ်လည်ရှိ ဝိညာဉ်ဖိအားကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သာမန် ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသော လူအုပ်စီးကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အလုပ်ရှုပ်ပြီး တက်ကြွနေသော ဆူညံသံများ သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။

“အကောင်းစား သံရိုင်းတွေ... မီးဓာတ် ပျံသန်းသောဓားတွေ သွန်းလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပဲ!”

“ဆေးမီးဖိုထဲက အခုမှ ပူပူနွေးနွေးထွက်လာတဲ့ ချီစုစည်းခြင်းဆေးလုံးတွေ... လက်မလွှတ်ကြနဲ့နော်!”

“မိတ်ဆွေကျင့်ကြံသူ... ခဏလောက် နေပါဦး။ မိတ်ဆွေလို အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ ကောင်းတဲ့သူနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ဘိုးဘွားပိုင် ကျမ်းစာအုပ် ကျွန်တော့်မှာ ရှိတယ်...”

အော်ဟစ်သံများ၊ ဈေးဆစ်သံများ၊ မိတ်ဆွေဟောင်းချင်း နှုတ်ဆက်သံများ၊ လှည်းဘီးသံများနှ်င့ အသံတိုင်းသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ပန်းချီကားချပ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ယှက်နွယ်နေကြသည်။

၎င်းသည် သူ့အား တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့ကို အမှတ်ရစေသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် သူ့အဆင့်အတန်းအပေါ် ထားရှိသော လေးစားမှုများအစား ရိုးသားပြီး တက်ကြွသော ဘဝပုံရိပ်များဖြင့် အစားထိုးထားသည်။

သူ့စိတ်ပါသည့် နေရာတိုင်းသို့ လျှောက်သွားနေသည်။

လျှောက်သွားရင်း နှာခေါင်းဝတွင် ရနံ့တစ်ခု ရလိုက်သည်

ရှေ့နားရှိ ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သုံးထပ် စားသောက်ဆိုင်ကြီးဆီမှ တွန်းလှန်၍ မရနိုင်သော မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ လမ်းဘေးရှိ အခြားအနံ့ အားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် “အရသာတစ်ရာ အိမ်တော်” ဟု ရေးထားသည်။ ကျယ်ဝန်းသော တံခါးပေါက်များမှတစ်ဆင့် စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ချမ်းသာပုံရသော သာမန်လူသားများ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။ ပခုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင် တဘက်များ တင်ထားသော စားပွဲထိုးများသည် စားပွဲများကြားတွင် ပြေးလွှားနေကြပြီး ဟင်းပွဲအမည်များကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောနေကြရာ မြင်ကွင်းမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဆူပွက်နေသည်။

စစ်ချန်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အစာဖြတ်ဆေးလုံးသည် စစ်မှန်သော အစားအစာနှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ကောင်းမွန်သော ဟင်းလျာများသည် ဤလောကတွင် သူ့ကို အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းနိုင်သော အရာအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ ဝင်သွားသည်နှင့် စားပွဲထိုးတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

စစ်ချန်သည် မှိန်ဖျော့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်

ချီစုစည်းခြင်း တတိယအဆင့်ခန့် ရှိသည်။ သာမန်လူသားများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ ရောနှောနေသော မြို့တစ်မြို့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဝန်ထမ်းမျိုးသည် ဧည့်သည်အမျိုးအစားတိုင်းအတွက် အဆင်ပြေသည်။

“ဒီဘက်ကြွပါ... စီနီယာ ”

စားပွဲထိုး၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ရှိကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အောင်မြင်သူသည် ရှေ့တန်းရောက်သည် ဖြစ်ရာ၊ လေးစားသမှုပါသော ခေါ်ဝေါ်မှုမှာ သင့်လျော်ပေသည်။

“စီနီယာ ထမင်းစားမလား၊ လက်ဖက်ရည် သောက်မလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တတိယထပ်မှာ လမ်းမကို မြင်ရတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခန်းဆီးတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒီနေ့ ဝိညာဉ်ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကလည်း ဒီမနက်မှ ရောက်ထားတာပါ”

သူ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားရင်း စားပွဲထိုးက အထူးဟင်းလျာများကို ရွတ်ပြနေသည်

သာမန် တောင်ပေါ်အစားအစာများနှင့် ဝိညာဉ်ကောက်ပဲသီးနှံ၊ ဝိညာဉ်သားရဲ အသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဟင်းပွဲများ။ ဈေးနှုန်းများမှာ ကြီးမြင့်သော်လည်း စစ်ချန်အတွက်မူ သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာ။

တတိယထပ်တွင် လေထုမှာ အမှန်တကယ်ပင် သန့်ရှင်းမွန်မြတ်ပြီး၊ ဧည့်သည်အများစုမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ စားပွဲထိုးက သူ့ကို စည်ကားသော လမ်းမကြီးကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည့် ပြတင်းပေါက်နားရှိ စားပွဲတွင် နေရာချပေးသည်။

သူ ထိုင်ပြီး ဟင်းပွဲများ မှာယူလိုက်ရုံ ရှိသေးသည်၊ လှေကားထစ်များဆီမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ အလွန် ကျဉ်းမြောင်းတတ်သည်။

တက်လာသူများမှာ ကျောက်ချင်းဟယ်၏ အဖွဲ့မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကြား၌ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါရှိသော နက်ပြာရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အကြီးအကဲတစ်ဦး ပါဝင်လာသည်။

ထိုလူကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပိန်လှီနေပြီး၊ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်တိုင်း အလင်းတန်းများ လက်သွားကာ၊ သူ့အရှိန်အဝါမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ထက် များစွာ နက်ရှိုင်းနေသည်။

သူသည် ကျောက်ချင်းဟယ်က ဆက်သွယ်ရေး စာရွက်ဖြင့် ဆင့်ခေါ်လိုက်သော ဂိုဏ်းမှ ရွှေအမြုတေအဆင့်အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းသားများသည် စစ်ချန်ကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားကြပေ။

သူတို့အားလုံး တောင့်တင်းသွားကြပြီး မျက်နှာအရောင်များ ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။

ဂျူနီယာညီငယ် ညီမငယ်များမှာ သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းခဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ လေးထောင့်ဆန်ဆန် မျက်နှာနှင့် ဂိုဏ်းသားနှင့် ဂျူနီယာညီမလေးတို့မှာ ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။

ကျောက်ချင်းဟယ် ကိုယ်တိုင်လည်း တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်အနေဖြင့် စိတ်ကို အတင်းအကြပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ညာဘက်လက်က ဓားလက်ကိုင်ရိုးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားသည်။

ခဏတာမျှ ဂိုဏ်းသားများသည် ရှေ့တိုးရခက် နောက်ဆုတ်ရခက် ဖြစ်နေကြပြီး လေထုမှာ သေလောက်အောင် ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်နေသည်။

စစ်ချန် သူတို့ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်ပေ။ ပြန်ဆုံတွေ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ ယဉ်ကျေးမှုအရ နှုတ်ဆက်သင့်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ လက်သီးဆုပ်ပြကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ သူ့အစားအစာကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ဤအပြုအမူကြောင့် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ပို၍ပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

နက်ပြာရောင်ဝတ် အကြီးအကဲသည် အရာအားလုံးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်မှာ စစ်ချန်အပေါ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လန့်ဖျပ်နေသော ယုန်ကလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် သူ့ဂိုဏ်းသားများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး အလျင်မလိုဘဲ စစ်ချန်၏ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျောက်ချင်းဟယ်မှာ မလိုက်ဘဲ မနေရတော့ပေ။

“မိတ်ဆွေငယ်... မင်္ဂလာပါ” နက်ပြာရောင်ဝတ် အကြီးအကဲက စားပွဲဘေးတွင် ရပ်လျက် နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

“ဒီလူအိုကြီးက စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက လွီရန်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မိတ်ဆွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းမပြည့်မီတဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကြားမှာ အထင်လွဲမှုတချို့ ရှိခဲ့ပုံရတယ်”