မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ

စစ်ချန်၏ ကျောပြင် လေလံရုံတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ခန်းမအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ထားသော တိုးတိုးတိုးတိုး အသံများသည် အစီအရင်တစ်ခု ပျက်ပြယ်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

လူအများ၏ အကြည့်များသည် ဒုတိယထပ်ရှိ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ သီးသန့်ခန်းဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် အံ့ဩမှု၊ ရယ်ချင်ပတ်ချင် ဖြစ်မှုနှင့် ပွဲကြည့်ချင်သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။

လွီရန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် မီးစတစ်ခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ မျိုချရလည်း ခက်၊ ထွေးထုတ်ရလည်း ခက်သည့် အခြေအနေပင်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ဂျူနီယာတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် လူပုံအလယ်၌ ဤမျှ အရှက်ကွဲခဲ့ရဖူးခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ရှိ အရေးပါသော လူအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသိန်း

၎င်းမှာ သူ၏ တစ်သက်တာ စုဆောင်းမှု ထက်ဝက်နီးပါး ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုကျောက်တုံးများသည် စိတ်ရှုပ်စရာ ကြက်သွေးရောင်နေမင်းသီးတစ်လုံးနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် အသီးပါသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဒေါသများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

“အကြီးအကဲ လွီ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်... ကြက်သွေးရောင် နေမင်းသီးကို သုံးသိန်းနဲ့ ရယူနိုင်တာက တကယ်ကို... ရက်ရောတဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲ။”

ပျင်းရိဖွယ်ရာ လှောင်ပြောင်သံ ပါဝင်နေသော အမျိုးသမီး အသံတစ်ခုမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် သီးသန့်ခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ စကားမှာ ဂုဏ်ပြုသယောင် ရှိသော်လည်း မျက်လုံးထဲမှ လှောင်ရိပ်ကိုမူ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်တွင် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းကို မကြောက်မရွံ့စော်ကားရဲသူ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူမသည် ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လွီရန်က ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ စူးရဲစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးကမူ ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ ရယ်မောနေရုံသာ ရှိသည်။

သူသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံလက်ကို ခါလျက် လူအများ၏ အကြည့်အောက်မှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်

“သွားကြစို့”

ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်လျက် သူတို့၏ ဆရာနောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသည်။ သူတို့ ဘဝတွင် ဤမျှ အရှက်ရခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ စစ်ချန်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံကတည်းက ဘာတစ်ခုမှ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိုစဉ်ကသာ မစွက်ဖက်ခဲ့လျှင် ကောင်းသားဟုပင် နောင်တရမိနေသည်။

လေလံရုံအောက်ထပ်တွင်မူ စကားသံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

“အဲဒီကောင်လေးရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ? စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းကို အဲဒီလောက်အထိ စိန်ခေါ်ရဲတာ။”

“ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တကယ်ကို ရန်ငြိုးကြီးတဲ့သူပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ သူ ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ရေး မှိုဖြူကို ဝယ်တုန်းကရော၊ အခု အကြီးအကဲ လွီကို ဈေးပြိုင်ဆွဲတုန်းကရော မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘူးနော်။ အဲဒီလောက် ချမ်းသာတာကတော့... ”

လူအတော်များများ၏ စိတ်ထဲတွင် လောဘစိတ်များ တိတ်တဆိတ် စတင် ပေါက်ဖွားလာကြသည်။

ဤစကားများသည် လွီရန်၏ နားထဲသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ဝမ်ပေါင်မျှော်စင်အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ချိန်တွင် တိုက်ခတ်လာသော ညအေးလေကြောင့် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဆူပွက်နေသော သွေးများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပို၍ ယုတ်မာသော အကြံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက မင်းရဲ့ ချမ်းသာမှုကို ထုတ်ပြပြီး လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့မှတော့... တခြားသူရဲ့ ဓားကို ငှားပြီး မင်းကို သတ်တာကိုတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့... ”

သူသည် ထိုလူငယ်ကို သတ်ပစ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အတိုးနှင့်တကွ ပြန်ယူမည်။

လေလံရုံ၏ အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ဘဏ္ဍာစိုးချန်သည် အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း စစ်ချန်အပေါ် ထားရှိသော သူ့၏ အကဲဖြတ်မှုမှာ အဆင့်အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ။

ပါရမီရှိတယ်၊ သတ္တိရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မဆင်မခြင် ရက်စက်တတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်လည်း ရှိတယ်။ အကယ်၍ သူသာ လွီရန်ရဲ့ ဒေါသကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်... ဝမ်ပေါင်မျှော်စင် အနေနဲ့ သူ့အပေါ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ထိုက်တန်လိမ့်မယ်။

စစ်ချန်ကမူ သူ တနေကုန် စဉ်းစားနေခဲ့သော အချိုပွဲဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဗာဒံစေ့နို့ခဲကို စားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချိုမြိန်ပြီး နူးအိသော အရသာက လျှာပေါ်တွင် အရည်ပျော်သွားသည်နှင့်အမျှ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသော စိတ်အနှောင့်အယှက်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ စားသောက်နေချိန်တွင် အလွန် အာရုံစိုက်တတ်ပြီး အခြားအတွေးများ ဝင်မလာပေ။

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ လက်စားချေမှုလား သူ လုံးဝ မစိုးရိမ်ပေ။

၎င်းမှာ သူ မောက်မာနေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အမြင်တွင် ဤအခြေအနေ၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမှာ ရိုးရှင်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအကြီးအကဲ လွီနှင့် သူ့တပည့်များသည် တိုက်ဆိုင်စွာ နှောင့်ယှက်သူများအဆင့်မှ ဇွဲရှိရှိ နှောင့်ယှက်သူများအဆင့်သို့ ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်မှာ သတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ စားသောက်ဆိုင်မှာ လာတားတယ်၊ အခု အမေ့အတွက် ပစ္စည်းဝယ်တာကိုတောင် လာနှောင့်ယှက်သေးတယ်။

မကောင်းတဲ့ စကားတွေ၊ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ခဏခဏ ပေါ်လာပြီး နောင်မှာလည်း ပြဿနာတွေ ဆက်ပေးနေဦးမယ့် အနှောင့်အယှက်တွေအတွက် အကောင်းဆုံး ကိုင်တွယ်နည်းက ဘာလဲ

စစ်ချန်သည် ပြောင်စင်သွားသော ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် အဖြေရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပစ်ဖို့ပဲ။

လွီရန်သည် သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံး မြင့်နေသော်လည်း၊ စစ်ချန်အတွက်မူ ထိုသူမှာ အထူးတလည် အစွမ်းထက်နေသည်ဟု မခံစားရပေ

အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးနဲ့ တတိယဦးလေးတို့ထက် အများကြီး အားနည်းနေသေးသည်။

သို့သော် စစ်ချန် အရေးမယူမီမှာပင် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်အတွင်း လေထုက စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။

ပထမဆုံးတွင် ရိုးရှင်းသော ကောလာဟလအဖြစ် စတင်ခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ် လူငယ်လေးမှာ ရက်စက်သော နည်းလမ်းများကို သုံးစွဲပြီး တရားသောလမ်းမှ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ကြောင်း သတင်းများ ထွက်လာသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုကောလာဟလများမှာ ပို၍ အသေးစိတ်ကျပြီး ပုံကြီးချဲ့လာကြသည်။

“ကြားပြီးပြီလား? လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ချင်ဆန်းမြို့နယ်မှာ ကလေးတချို့ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါနဲ့ ဖျားပြီး သေဆုံးသွားကြတယ်တဲ့၊ သမားတော်တွေလည်း အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့ဘူး... ”

“ငါလည်း ကြားတယ်! အဲဒီအချိန်မှာပဲ အစိမ်းရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ယောက် မြို့ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်တဲ့၊ သူ့အပြုအမူက တကယ်ကို သံသယဖြစ်စရာပဲ”

“လူငယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါ မိစ္ဆာပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ပဲ! သူက ကလေးတွေရဲ့ သက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံတာ!”

“ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ! သူ့နာမည်က... စစ်ချန် တဲ့!”

“မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ စစ်ချန်”

မည်သူက စတင် အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို မသိရသော်လည်း ထိုနာမည်မှာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အတောင်ပံများ ပေါက်လာသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ကလေးတွေရဲ့ သက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူတယ်၊ လူသတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်ကာ မှော်ရတနာတွေ ဖန်တီးတယ်... ခဏအတွင်းမှာပင်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ စစ်ချန်ဟူသော အမည်နာမမှာ မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ကောင်းသော ကျော်ကြားမှု မဟုတ်သည်မှာတော့ အသေအချာပင်။

ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် လွီရန်က မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ပေါ်လာစရာ မလိုဘဲ သူ့ကို အမှီပြုနေရသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိသားစုအချို့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ် ပေးလိုက်ရုံနှင့် လူများမှာ ဤသတင်းအမှားများကို ဖြန့်ဝေရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။

မြို့ထဲတွင် ပါးနပ်သူများစွာ ရှိပြီး အချို့မှာ လေလံပွဲမှ အဖြစ်အပျက်နှင့် ဆက်စပ်ကာ ဤကောလာဟလနောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။

“စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက အကြီးအကဲလွီကတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်တာပဲ” ဟု လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သီးသန့်ခန်းတစ်ခုတွင် တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“တခြားသူရဲ့ ဓားကို ငှားသတ်တာပဲ၊ ဒါက နည်းလမ်းဟောင်းကြီးပါ။ အဲဒီကောင်လေးကလည်း ဒေါသကြီးလွန်းတာကိုး၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အဲဒီလို သွားစော်ကားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ တူတူပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စစ်ချန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကလည်း ထူးဆန်းတယ်နော်။ ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ကျင့်ကြံမှုရော၊ ချမ်းသာမှုရောက... တကယ်ပဲ တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

လူတိုင်းမှာ ဘေးထိုင်ဘုပြော အခြေအနေဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။ အမည်မသိ လူငယ်တစ်ယောက်အတွက်နှင့် ဒေသခံ အင်အားကြီးအဖွဲ့ကို မည်သူမျှ မစော်ကားရဲသလို၊ လွီရန်၏ လက်ထဲက ဓားအဖြစ် အသုံးချခံရမည့် အမိုက်မဲဆုံး ပထမဆုံးလူလည်း မည်သူမျှ မဖြစ်ချင်ကြပေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်သူတိုင်းမှာ ပါးနပ်သူများချည်း ဖြစ်သည်။ စစ်ချန်မှာ ဤမျှ မောက်မာရဲသည်ဆိုလျှင် သူသည် အလွန်အမင်း မိုက်မဲသူ ဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေရမည်။ နောက်ခံကို မသိရသေးမီတွင် မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကနေ မီးလောင်တာကို ကြည့်နေခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

ဤညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများသည် စစ်ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် လက်ရှိတွင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးတစ်ခု၌ ထိုင်ကာ အခိုးအငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော အမဲသားခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ကို စားနေသည်။ ဟင်းရည်မှာ ချိုမြိန်ပြီး အသားမှာလည်း နူးအိနေသည်; ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း သူ စမ်းစားခဲ့သမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံးပင်။

သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များမှာသာ အရင်ကကဲ့သို့ စူးစမ်းလိုမှု မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အကဲဖြတ်မှုနှင့် အပြစ်တင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူများက အသံတိုးတိုးဖြင့် “သူပဲ”၊ “မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ” ဟု ပြောနေကြသည်ကို သူ ကြားနေရသည်။ သူ့အကြည့်က လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင်တော့ ထိုသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

ထိုသူများသည် လုံးဝ သူစိမ်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူ့ကို ကြောက်နေကြသည်။

၎င်းမှာ အကြီးအကဲ လွီကြောင့်လား?

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ?

စစ်ချန်သည် ခေါက်ဆွဲကို အေးအေးဆေးဆေး ဆက်စားနေသည်။ သူ့စိတ်မှာ ဘာမျှ လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိပေ။

သူ့အတွက်မူ ဤဘွဲ့ထူးမှာ ပါရမီရှင်သို့မဟုတ် လူကောင်းဟု ခေါ်သည်နှင့် ဘာမှ မခြားနားသဖြင့် သူ စိတ်မဆိုးပေ။

သူသည် နောက်ဆုံး တစ်လုပ်ကို ငြိမ်သက်စွာ စားလိုက်ပြီး အရသာရှိသော ဟင်းရည်ကို အစက်မကျန် သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တူကို ချကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။

ဒီက အစားအစာတွေကိုလည်း သူ အတော်စုံအောင် မြည်းစမ်းပြီးပြီ၊ ယန်လျှပ်စီးသဲလွန်စလည်း မရဘူး၊ ပြီးတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ ယင်ကောင်တွေကလည်း များလွန်းတယ်။

ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင်မှာ တစ်ခုခုကို အရင် ရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်သည်။

အမြဲတမ်း တဝီဝီ မြည်နေတဲ့ အသံတွေက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူ ထရပ်လိုက်သည်။ စည်ကားလှသော ဈေးတန်းကြားတွင် သူ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံမှာ ထူးခြားစွာ သန့်ရှင်းနေသည်။ သူ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစမ်းနေသော မျက်လုံးများမှာ တပြိုင်နက်တည်း လွှဲဖယ်သွားကြသည်။

စစ်ချန်သည် သူတို့ကို လှည့်မကြည့်ပေ။ သူ့အကြည့်မှာ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ ဝင်းအတွင်းရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ ဦးတည်နေသည်။

“ရာသီဥတုက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... ဒီနေ့လူသတ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေ့လေးတစ်နေ့ပဲ။ ဦးလေးတွေရဲ့စကားကို နားထောင်ဖို့အချိန်ကျပြီ”