ကျောက်ချင်းဟယ်

“ဓားအစီအရင် ပြင်ကြ! မြန်မြန်၊ ဓားအစီအရင် ပြင်ကြစမ်း” ကျောက်ချင်းဟယ် သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဟိန်းဟောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ချွန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူသည် ကျောပေါ်မှ ရှည်လျားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဓားကို ကိုင်ထားသည့် သူ့လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

အခြားသော ဂိုဏ်းသားများသည်လည်း ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် လန့်နိုးလာကာ သူတို့၏ နေရာအသီးသီးသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ပြီး ဓားအစီအရင်ကို စုစည်းရန် ပြင်ကြသည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချင်းဟယ် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် စစ်ချန်၏ ပုံရိပ်သည် ရပ်နေသည့် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျှပ်စီးလက်ခြင်းလျှပ်တစ်ပြက်ရွေ့လျားခြင်း

(ကျင့်စဉ်အမည်တွေက အမျိုးမျိုးဖြစ်နေလို့ သင့်တော်သလိုဘာသာပြန်ပေးပါ့မယ်)

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေခဲ့သည့် လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် တပည့် ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လေးထောင့်မျက်နှာနှင့် တပည့်သည် သူ၏ မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးသွားကာ ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု သူ့ရှေ့ လက်မအနည်းငယ် အကွာတွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ဓားကို မြှောက်၍ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် စစ်ချန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖြစ်ကာ သူ့နဖူးအလယ်တည့်တည့်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်

“ဖူး”

သူ့ဦးခေါင်း နောက်ဘက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ဓားကို ကိုင်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားကာ ဖုန်မှုန့်အချို့ ထသွားသည်။ သူ့နဖူးအလယ်တွင်တော့ သေးငယ်ပြီး ကျွမ်းလောင်နေသော အပေါက်ငယ်လေး တစ်ခုသာ ရှိပြီး လျှပ်စီးအစအန အချို့ ကျန်ရစ်နေသည်။

ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်း

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီ!

မြန်လိုက်တာ! တကယ်ကို မြန်လွန်းတယ်!

အခြားသူများမှာ ဓားအစီအရင်အတွက် အနေအထားပင် မပြင်ရသေးဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုပင် မလှည့်ပတ်နိုင်သေးခင်မှာ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်

“ဂျူနီယာညီလေး!!”

“စီနီယာအစ်ကို ဝမ်!”

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကမှ အသက်ရှင်နေသည့် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အလောင်းဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဂိုဏ်းသားအားလုံး မျက်နှာများ ပြာနှမ်းကုန်ကြသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်က ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း မှင်တက်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒါ... ဒါက ဘယ်လို အစွမ်းမျိုးလဲ?!

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့မှာ စက္ကူတစ်ချပ်လိုပဲလား

ဆက်လက်ဖြစ်ပွားသော တိုက်ပွဲမှာ သူတို့၏ အသိပညာအားလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

စစ်ချန် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဖြူဖွေးသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သူ ပေါ်လာတိုင်းတွင် တိုးညင်းသော မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။ သူ တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တိုင်း စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက် လဲကျသွားရသည်။

လူသတ်ရန်အတွက် နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ရိုးရိုးလေး ထောက်ရုံသာလိုသည်။

တစ်ချို့လူတွေကိုတော့ သတ်ရန်မှာ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ခပ်ပေါ့ပေါ့ ထိုးရုံသာ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ သူက ဘေးကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားရုံမျှဖြင့် သူ့ဆီက လျှပ်စီးတွေက ပြိုင်ဘက်ကို ကျွမ်းလောင်သွားစေပြီး လဲကျစေသည်။

နာမည်ကျော် ဓားအစီအရင်မှာ စစ်ချန်၏ အကြွင်းမဲ့ အမြန်နှုန်းနှင့် အစွမ်းရှေ့တွင် အဖတ်တင်အောင်ပင် မဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါကို မြင်တော့ ကျောက်ချင်းဟယ် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသော်လည်း အစီအရင်က မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သူ သိသည်။ သူက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်

“အားလုံး တူတူတိုက်ကြ! သူ့ကို ဝိုင်းထား!”

ကျန်ရှိနေသော တပည့်များသည် သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ကာ စစ်ချန်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ဓားအလင်းတန်းများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ သို့သော် ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်လာသော မြင်ကွင်းက ကြည့်နေသူအားလုံးကို အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။

အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်လက်နက်ဓားရှည်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စစ်ချန်သည် ရှောင်တိမ်းခြင်း လုံးဝ မရှိပေ

“ချွန်း” ဓားရှည်တစ်လက်က သူ့လက်မောင်းကို ခုတ်လိုက်သော်လည်း အဖြူရောင် အမှတ်အသားလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

“ချိန်း” ဓားသွားတစ်ခုက သူ့ကျောပြင်ကို ထိုးလိုက်သော်လည်း လွင့်ထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း!” တစ်ယောက်က သူ့လည်ပင်းကို အားကုန် သုံး၍ ခုတ်သော်လည်း သူ့ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေရုံသာ ရှိသည်။

ဒီလူရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကိုတောင် တောင့်ခံနိုင်တာလား

၎င်းတို့မှာ အနိမ့်စား ဝိညာဉ်လက်နက်များ ဖြစ်နေစေဦးတော့၊ ဝိညာဉ်လက်နက်က ဝိညာဉ်လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့် သာမန်ကျင့်ကြံသူကမှ ၎င်းတို့ကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်ရဲပေ။

ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းသားများ၏ ဓားကွက်များမှာ စစ်ချန်ကို ဘာဒဏ်ရာမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ် ရှင်းလင်းပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စစ်ချန်၏ ပုံရိပ် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည့် ဂျူနီယာညီမလေး ကျန်းဝမ် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမမှာ ဓားကိုပင် မြဲအောင် မကိုင်နိုင်တော့ပေ။

“မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး...” သူမ တုန်ယင်စွာဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တောင်းပန်နေသည်။

စစ်ချန်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် အသနားခံမှုကြောင့် သူ တုန့်ဆိုင်းမသွားပေ။ ၎င်းမှာ အစောပိုင်းက သူတို့၏ မောက်မာမှုကြောင့် သူ ဒေါသမထွက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်ချင်းဟယ်က အားကိုးရာမဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

“မလုပ်နဲ့!”

သို့သော် စစ်ချန်၏ လက်ညှိုးက ထွက်ပေါ်သွားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝမ်၏ မျက်လုံးထဲမှ ထိတ်လန့်မှုများသည် ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားကာ သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ယခုမူ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းမှ ကျောက်ချင်းဟယ် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

သူသည် ဓားကို အားပြုကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သူ၏ ဂိုဏ်းသားများ၏ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသည်။

ယနေ့ သူ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့မှန်း သူ သိသည်။ သို့သော် သူသည် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေတွင် ကျောက်ချင်းဟယ်၏ စိတ်မှာ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဓားရှည်ကို သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားသွားကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းလှသည်။

သူသည် စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်မှာ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့ဘဲ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမို တည်ငြိမ်လာသည်။ ထို့နောက် သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် -

“စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၊ အတွင်းစည်းတပည့်၊ ကျောက်ချင်းဟယ်။”

ဒါက သူ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ဇာတ်သိမ်းပင် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို အသုံးမချခဲ့ပေ။ ဤလူသည် ခုနက ဂိုဏ်းသားများနှင့် မတူဘဲ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း လေးလေးစားစား လက်အုပ်ချီကာ ကျောက်ချင်းဟယ်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်။

“တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ၊ စစ်ချန်။”

ဤကဲ့သို့ ပြန်လည် လေးစားမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျောက်ချင်းဟယ်၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နှင့် ထိုက်တန်သော ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် ဇာတ်သိမ်းကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို လက်ခံပေးပါ!”

ကျောက်ချင်းဟယ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားနှင့်အတူ တစ်သားတည်း လှုပ်ရှားလျက် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤတိုက်ကွက်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း သက်တမ်းတစ်လျှောက် အစွမ်းထက်ဆုံးနှင့် အမြန်ဆုံး ဓားကွက်ပင် ဖြစ်သည် ဓားသည် လန့်သွားသော ငန်းအုပ်ကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အကန့်အသတ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေသည်။ မည်သည့်အရာကိုမဆို အဆုံးစွန်အထိရင်းနှီးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော စိတ်ဓာတ်နှင့်အတူ ၎င်းသည် စစ်ချန်၏ လည်ပင်းတည့်တည့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်တစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရုပ်ခန္ဓာသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းကို အမှီမလိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ရှုး”

ဓားသွားသည် သူ့လည်ပင်းကို ပွတ်တိုက်သွားကာ အေးစက်သော ခံစားချက်နှင့်အတူ အရေပြားကို အနည်းငယ် ရှပ်သွားသည်။

စစ်ချန်သည် လက်ကို မြှောက်၍ လည်ပင်းကို အသာအယာ ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒါဟာ သူ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာပြီး ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ကတည်းက လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တကယ်တမ်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

၎င်းမှာ အပင်များ၏ အတိုင်းအဆမဲ့ အသက်စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျောက်ကင်းသွားသော အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤဓားကွက်က သူ့ကို တကယ်ပဲ ထိမှန်ခဲ့သည်။

သူက မေးလိုက်သည်

“ဒီတိုက်ကွက်ရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ?”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိမိ၏ အစွမ်းရှိသမျှကို ပုံအောကာ အကန့်အသတ်ကျော် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကျောက်ချင်းဟယ်မှာ အားအင်အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပုံရသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးနေသည်။ ဓားကို အားပြုထားမှသာ မလဲဘဲ ရပ်နိုင်တော့သည်။

စစ်ချန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျောက်ချင်းဟယ်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဂုဏ်ယူရိပ်များဖြင့် လဝန်းထက်က ပျံလွှားဓားဟု ဖြေလိုက်သည်။

(moonchasing ဆိုတဲ့ဓားကွက်ပါ၊ နာမည်ပေးတာပါရမီသိပ်မပါလို့ သည်းခံပေးကြပါ)

သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ကာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ပြီမှန်း သူ သိသည်။ သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး စစ်ချန်ကို မကြည့်တော့ပေ။ ထိုအစား သူ့ကျောပြင်ကို တည့်မတ်အောင် ကြိုးစားရင်း သူ့ဂိုဏ်းရှိရာ အရပ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

“ဇိန်း”

ဓားရှည်သည် အိမ်ထဲသို့ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ဝင်သွားကာ သူ၏ တိုတောင်းလှသော ဘဝကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

“ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ။”

စစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ အလွန် ပြင်းအားကောင်းသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ချင်းဟယ်၏ နဖူးအလယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားပြီး သူနှင့် ထိုက်တန်သော သိက္ခာရှိသည့် သေခြင်းတရားကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ့မျက်နှာတွင်တော့ သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာလေး ရှိနေသည်။ သူသည် နာကျင်မှု သိပ်မရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကာ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံး သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်...

စစ်ချန်သည် ဤနာမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ထို့အပြင် လဝန်းထက်က ပျံလွှားဓား ဟူသော ဓားကွက်ကိုလည်း သူမှတ်မိနေပါတော့မည်။

ဤသို့ဖြင့် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်အတွင်းရှိ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့မှာ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။