ထွက်ခဲ့

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ ဝင်းတံခါးကြီးမှာ အကျယ်ကြီး ပွင့်ဟနေပြီး ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များမှာ လမ်းမများထက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့လွင့်လာသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးမပေါက်အောင် စုရုံးနေကြသည်။ လူတိုင်းက ခေါင်းကို ဆန့်ကာ မျက်လုံးများကို ပြူးလျက် အတွင်းဘက်ရှိ ငရဲခန်းကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အလောင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ကျွမ်းလောင်နေသော အမှတ်အသားများကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုအလောင်းများကြားတွင် သွေးများ စိုရွှဲနေသော လူငယ်တစ်ဦးတည်းသာ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ရှိသည်။

သူ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

တစ်ဦးတည်းသော အစွမ်းဖြင့် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်အတွင်းရှိ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုရားရေ... သူ၊ သူ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား...”

“ကျောက်ချင်းဟယ်... ကျောက်ချင်းဟယ်တောင် သေသွားပြီ သူက ဒီမျိုးဆက်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံး တပည့်တစ်ယောက်လေ”

သက်ကြီးရွယ်အိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ နောင်တရိပ်များဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းနေမိသည်။

ကျောက်ချင်းဟယ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားလာသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါရမီနှင့် စိတ်ဓာတ်နှစ်ခုစလုံးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင်၊ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ကျဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျောက်ချင်းဟယ်၏ နောက်ဆုံး လုပ်ရပ်များက လူအချို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲ လွီရန်က ဘယ်မှာလဲ? သူ့တပည့်တွေ အကုန်သေကုန်ပြီ၊ ဘာလို့ သူ ထွက်မလာသေးတာလဲ?”

လူအချို့မှာ မယုံနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံမှု အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသည် ဆိစေဦးတော့၊ အပြင်မှာ ကောင်းကင်ပြိုကျမတတ် ဖြစ်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပါ့မလား

“သူက အရေးကြီးဆုံး အချိန်ကို ရောက်နေလို့ ထွက်မလာနိုင်တာ နေမှာပါ...” အနီးနားရှိ လူတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ခန့်မှန်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ ဝင်းအတွင်းပိုင်းရှိ တင်းတင်းစေ့ထားသော တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလူငယ်က ဒီလောက်ထိ ဆူညံအောင် လုပ်နေမှတော့... အကြီးအကဲ လွီ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာတာနဲ့တော့...”

သူစကားကို အဆုံးမသတ်သော်လည်း လူတိုင်းက အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်ချန်မှာ ပြီးသွားပြီဟု လူတိုင်းက သေချာပေါက် ယူဆထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တပည့်အားလုံးကို သတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အစွမ်းထက်နေပုံ ပေါ်သော်လည်း၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ကပ်ဘေးကြီးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါဟာ နယ်ပယ်ကြီး တစ်ခုလုံးရဲ့ ကွာခြားချက် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ကြပေ။ သူတို့အားလုံး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူမည့် မြင်ကွင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများနှင့် အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

“လဝန်းထက်က ပျံလွှားဓား”

သူသည် ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားကွက်မှာ အလွန် မြန်လှသည်။ သူ လုံးဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိလောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်ခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်မှာ ဆန်းသစ်ပြီး မဆိုးလှပေ။ ၎င်းက သူ့ကို ဓားများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ နှစ်ချက်၊ သုံးချက် လွှဲကြည့်လိုက်သည်။ အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်။

သို့သော် သူ့လက်သီးများကို အသုံးပြုသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ခံစားချက်က သိပ်မမှန်ဘူး” ဟု သူ မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပြီး ဓားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြည့်နေသူများမှာ စကားမဲ့သွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက လက်နက်ကို အားရကျေနပ်မှု ရှိ၊ မရှိ ဝေဖန်နေနိုင်သေးသည်လား

သို့သော် စစ်ချန်သည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းပိုင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှုပ်ခတ်မှု အပြင်းထန်ဆုံး အဆောက်အအုံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင် လွီရန်ဆိုသည့် အဖိုးကြီး ရှိနေကြောင်း သူ ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားမိသည်။ ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော်လည်း အားကောင်းလှသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ မယုံနိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် စစ်ချန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ကျင့်ကြံခန်းဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားသည်။

“သူ... သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ?”

“သူ ရူးသွားပြီ! တကယ် ရူးသွားတာပဲ! အဆင့်တက်ဖို့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူကို သူက သွားပြီး စိန်ခေါ်မလို့လား?”

“ဒါက သေလမ်းရှာတာပဲ၊ အခုပြေးရင်တောင် မနောက်ကျသေးဘူး!”

တုန်လှုပ်နေသော တိုးတိုးတိုးတိုး အသံများကြားတွင် စစ်ချန်သည် တိတ်ဆိတ်ခန်း တံခါးရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်းလေးဖြင့် တံခါးကို သုံးချက် ခေါက်လိုက်သည်။ အားလည်း သိပ်မပါသလို၊ ခပ်ပျော့ပျော့လည်း မဟုတ်ပေ။

“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။”

ထိုအသံမှာ ကြည်လင်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ စကားသံများကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူက တံခါးကို ပြောလိုက်သည်

“ထွက်ခဲ့။”

“အဆင့်တက်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့။”

ခြံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့ ဘာကြားလိုက်ရတာလဲ?

သူ... သူက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲကို... ထွက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တာလား? အဆင့်တက်နေတာကို ရပ်လိုက်ဖို့တောင် ပြောလိုက်သေးတယ်?!

ဒါဟာ စိန်ခေါ်ရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ ဒါဟာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းနှင့် တစ်သက်စာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို ခြေမွမ်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်

လွီရန်သည် ကျင့်ကြံခြင်း ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပွင့်ဟနေသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ရှိနေပြီး အတွင်းရှိ ကြက်သွေးရောင်နေမင်းသီး မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းလှသော ဆေးစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းတွင် ရူးသွပ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်နေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူသည် အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် အရေးကြီးဆုံး အချိန်သို့ ရောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများ၊ လက်နက်များ မြေပေါ်ကျသံများ၊ ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် စစ်ချန်တို့၏ နောက်ဆုံးစကားများ ၎င်းတို့ကို သူ ထင်ထင်ရှားရှား ကြားနေရသည်။

တပည့်တစ်ဦးချင်းစီ ကျဆုံးသွားတိုင်း သူ့နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် ထိုးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ် ထောက်တိုင်ဖြစ်မည့် ကျောက်ချင်းဟယ်ကြောင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ် လှုပ်ခတ်သွားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ပြီး သွေးလေချောက်ချားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ခံစားချက်အားလုံးကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရက်စက်စွာ တွေးလိုက်သည်

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်သိုက်”

ဤမျှ များပြားသော လူများက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဂျူနီယာ တစ်ယောက်ကို မတားနိုင်ကြသည်မှာ သူတို့ သေထိုက်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

ငါသာရွှေအမြုတေအလယ်ပိုင်းအဆင့်ကို တက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီဆုံးရှုံးမှုတွေအားလုံးက ထိုက်တန်ပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ သေချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ငါကိုယ်တိုင် နှိပ်စက်ပြမယ်

သူသည် အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ စိတ်အာရုံအားလုံးကို ဒန်ထျန်ထဲသို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်ပြီး ပူပြင်းလှသော ဆေးစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ ခိုင်မာလှသော အတားအဆီးကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

တပည့်ဆိုသည်မှာ အသုံးချပစ္စည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ လွီရန် ရှိနေသရွေ့၊ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အလံတော် ရှိနေသရွေ့ တပည့်သစ်များ ရလာဖို့ သူ မစိုးရိမ်ပေ။ သူ့အတွက်တော့ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းကသာ အခြေခံဖြစ်သည်။

မကြာမီ၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သော အတားအဆီးမှာ လျော့ရဲလာပုံ ရသည်။ အောင်မြင်မှု၏အရုဏ်ဦးမှာ သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ပင်... ရတော့မည်... ရတော့မည်...

သို့သော်လည်း၊

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်

“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်။”

တံခါးခေါက်သံ သုံးချက်မှာ လေးလံသော တူဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ အရိုးထဲက နာကျည်းရသော ထိုအသံသည် အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်

“ထွက်ခဲ့။”

“အဆင့်တက်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့။”

“ဖူးးးး”

လွီရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စုပြုံနေသော သွေးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ရှေ့မှ မြေပြင်ကို နီရဲသွားစေကာ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ဆေးစွမ်းအင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ သွေးကြောများအတွင်းတွင် ရူးသွပ်နေသော မြင်းကဲ့သို့ ပြေးလွှားကုန်သဖြင့် အသားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကွဲအက်တော့မည့် အတားအဆီးမှာလည်း မကွဲအက်သွားသည့်အပြင် တန်ပြန်ဒဏ်ကြောင့် ယခင်ကထက် ပိုမို ခိုင်မာသွားတော့သည်။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့သမျှ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃ သိန်း ၅ သောင်း ဆိုသည့် ကြီးမားသော တန်ဖိုး၊ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး... အရာအားလုံးသည် ထိုရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ရေစုန်မျောသွားခဲ့ပြီ။

လုံးဝ ကျရှုံးသွားခြင်းပင်

ပြင်းထန်လှသော ဒေါသ၊ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုနှင့် ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားရသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့က လွီရန်၏ အသိဉာဏ်အားလုံးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

“မင်း... မျိုးမစစ်တဲ့တိရစ္ဆာန်လေး...”

တိတ်ဆိတ်ခန်းအတွင်းမှ စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိန်းချုပ်မရတော့သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်ဖိအာတို့သည် အခန်း၏ သစ်သားတံခါးကို ချက်ချင်း အမှုန့်ဖြစ်သွားစေကာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံများကိုပင် အက်ကွဲသွားစေသည်။

သစ်သားစများ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ဝေသွားသည်။

တုန်လှုပ်ဖွယ် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် နက်ပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပျက်စီးသွားသော အခန်းထဲမှနေ၍ ရူးသွပ်နေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

လွီရန်၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ဝတ်ရုံမှာလည်း သွေးများ စိုရွှဲနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ သူသည် အောက်ဘက်ရှိ စစ်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ရှိနေသည်။

“ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်မယ်”