မိုးကြိုး

လွီရန်သည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ တောင်တစ်လုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အားအင်များ သက်ရောက်လာသည်။

စစ်ချန်သည် ၎င်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် လက်မောင်းများကို မြှောက်၍ ခုခံလိုက်သော်လည်း ထိုကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။ သူသည် ခြံဝန်းနံရံကို ရိုက်မိကာ အပျက်အစီးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ကိုက်ပေါင်းများစွာ လိမ့်ပါသွားပြီးမှ ကိုယ်ဟန်ချက်ကို ပြန်ထိန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကုန်တိုက်ကွက်က တကယ်ကို နောက်တစ်ဆင့်ပဲ’ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ထာဝရသစ်သားကျင့်စဉ်မှ ပေးစွမ်းသော ကြီးမားလှသည့် အသက်စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပတ်သွားကာ သူ့ကို ခဏချင်းမှာပင် အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားစေသည်။

တိုက်ပွဲ၏ တုန်ခါမှုများသည် လမ်းမများထက်သို့ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။ ပွဲကြည့်ရန် စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ယခုမူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားကြပြီး ပါးနပ်သူများမှာမူ ဘေးကင်းရာသို့ အတင်းအလုအယက် ပြေးလွှားနေကြရသည်။

ရူးသွပ်နေသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခြင်းမှာ သူတို့ မတတ်နိုင်သော စွန့်စားမှုပင်။

“မင်း တိရစ္ဆာန်လေး သေစမ်း!”

လွီရန်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး ရူးသွပ်နေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။ သူသည် စစ်ချန်ကို အသက်ရှူချိန်ပင် မပေးဘဲ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။ လက်ဝါးချက်များ၊ လက်သီးရိပ်များနှင့် လက်ညှိုးတိုက်ကွက်များသည် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့်အတူ မရပ်မနား ကျဆင်းလာတော့သည်။

သူသည် စစ်ချန်ကို အလွန်အမင်း နာကျည်းနေသည်

သူ၏ တပည့်များ အသတ်ခံရပြီး ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာမြေခရုံသာမက စစ်ချန်ကြောင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းပါ ပြတ်တောက်သွားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤရန်ငြိုးမှာ တစ်ယောက် သေမှသာ အဆုံးသတ်ပေလိမ့်မည်။

စစ်ချန်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားကာ အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်း လက်သွားသည်။

လျှပ်စီးလက်ခြင်း.. လျှပ်တစ်ပြက်

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လွီရန်၏ ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်မှုများကြားမှ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် လျှပ်စစ်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်ကာ ရှောင်ထွက်သွားသည်။

ဘုန်း!

သူ ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာတွင် လွီရန်၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားသဖြင့် လွီရန်မှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်သွားကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံတစ်ခုကို ဓားချီဖြင့် လွှဲခုတ်လိုက်ရာ နံရံမှာ တိတိရိရိ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

စစ်ချန်သည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်း အပျက်အစီးများပေါ်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အပြန်အလှန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

နက်ပြာရောင် ပုံရိပ်မှာ ရူးသွပ်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆောက်အအုံများကို ဖြိုချကာ မြေပြင်ကို အက်ကွဲစေသည်။

ပြာလဲ့ဖြူရောင် ပုံရိပ်မှာမူ လျင်မြန်သော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များကို နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ရှောင်တိမ်းနေသည်။

ဘုန်း!

မိုးခြိမ်းသံများ၊ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် အဆောက်အအုံများ ပြိုကျသံမှာ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ ဤဆူညံသံကြောင့် နိုးကြားလာကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူပေါင်းများစွာမှာ သူတို့၏ အိမ်များနှင့် ဆိုင်များမှနေ၍ ခေါင်းပြူကြည့်နေကြသလို အချို့မှာလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ ပျက်စီးသွားသော နယ်မြေနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

“အဲဒါ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ လွီရန်ပဲ သူ ဘယ်သူနဲ့ တိုက်နေတာလဲ?”

“အစိမ်းရောင်ဝတ် လူငယ် စစ်ချန်လား? သူ အသက်ရှင်သေးတာပဲ!”

“ဘုရားရေ... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူကို ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်တာလား?”

“အဲဒါ ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှုပညာလဲ? သူ တကယ်ကို မြန်လွန်းတယ်!”

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနှင့်ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်တို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်း ပြီးသွားသင့်သည်ဟု အားလုံးက ယူဆထားကြသည်။ သို့သော် လွီရန်၏ တားမရသော တိုက်ကွက်များမှာ အဆောက်အအုံများကိုသာ ပျက်စီးစေပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ် လူငယ်မှာ အန္တရာယ်ကြားတွင် ရှိနေပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ ရရှိခြင်း မရှိပေ။

အမှန်တကယ်တွင် စစ်ချန်သည် ဂိုဏ်း၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ကတည်းက မြို့အတွင်းရှိ အင်အားကြီးအဖွဲ့အားလုံး သတင်းရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့က ၎င်းမှာ ပျော်စရာ မြင်ကွင်းလေး တစ်ခုအဖြစ်သာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုလူငယ်လေးက ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့် တပည့်အားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ပြင် လွီရန်၏ ကျင့်ကြံမှုကိုပါ နှောင့်ယှက်ကာ သွေးလေချောက်ချားစေခဲ့သည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

ယခုအခါတွင် ဘေးကနေ ကြည့်နေကြသော ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူများပင် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟက်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းခွဲ ပေးပြီး ကြက်သွေးရောင်နေမင်းသီး ဝယ်လိုက်တဲ့ ရလဒ်က ဒါပဲလား?” လေလံပွဲတွင် လွီရန်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးမှာ လက်ပိုက်လျက် မြင်ကွင်းကို အားရပါးရ ကြည့်နေသည်။

“ဒီကောင်လေးက စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးလိုက်တာလား” ဟု ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော လီမိသားစုခေါင်းဆောင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဖျက်ဆီးရုံတင် မကဘူး။ လွီရန်ကို ကြည့်ဦး သူ့ရဲ့ အဆင့်တက်မှုက ကျရှုံးသွားပြီ။ နောက်ထပ် နှစ် ၃၀ ကနေ ၅၀ အတွင်း သူ နာလန်ပြန်ထူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းက... အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီ” ဟု ဘေးမှ အဖိုးအိုတစ်ဦးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စစ်ချန်သည် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လွီရန်က ဟိန်းဟောက်ကာ လက်သည်းဖြင့် ဆွဲကုပ်သကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ချည်နှောင်စမ်း”

လေထုမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်ချန်ကို တစ်နေရာတည်း၌ ရပ်တန့်သွားစေရန် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဖိအားပေးလာသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်ချန်၏ အမြန်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားသည်။

“မင်း ဘယ်မှာ ဆက်ပုန်းနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!”

အကြီးအကဲ လွီရန်သည် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ အပြာရောင် ဓားအလင်းတန်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နာကျည်းမှုနှင့် ကျင့်ကြံမှုအားလုံး ပါဝင်နေသော ထိုသေစေနိုင်သည့် တိုက်ကွက်မှာ ချည်နှောင်ခံထားရသော စစ်ချန်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေသည်။

ဤဓားကွက်ကို ရှောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် စစ်ချန်သည် လက်မောင်းများကို ကြက်ခြေခတ်ကာ ခုခံလိုက်သည်။ သူ့အရိုးထဲမှ မိုးခြိမ်းသံများနှင့် သက်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ဝတ်ရုံစများပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးများနှင့် လျှပ်စီးပွင့်လေးများ ကပြနေသည်။

ဘုန်း

သူ့ဝတ်ရုံလက်စများမှာ စုတ်ပြတ်သွားပြီး သူသည် အပျက်အစီးပုံထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။ သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသော ဒဏ်ရာနှစ်ခု ရရှိသွားသည်။ စစ်ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း စိမ်းမြသော အလင်းတန်းက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ပိတ်သွားစေသည်။

“ဟားဟားဟားဟား!”

အကြီးအကဲ လွီရန်သည် စစ်ချန်မှာ ပြီးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်း ပုန်းနေတုန်းလား ကောင်လေး? မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာခံနိုင်မလဲ”

ဓားလေနှင့် လက်ဝါးရိပ်များသည် စစ်ချန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝိုင်းရံထားသည်။ လျှပ်စီးလက်ခြင်း.. လျှပ်တစ်ပြက်ကြောင့် သူ အသက်ရှင်နေရသော်လည်း ၎င်းမှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။ သူသည် ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူကို အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည့် လက်နက်တစ်ခု လိုအပ်နေသည်။

လျှပ်စီးမိုးကြိုး... အဲဒါကို လက်ထဲမှာ ဘာလို့ ကိုင်ထားလို့ မရမှာလဲ

ထိုအတွေးသည် စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားသည်။ သူသည် လေထဲတွင် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်မည့် ပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်သည်။ သေးငယ်သော တုန်ခါမှုများသည် သူ့လက်မောင်းတစ်လျှောက်တွင် ဖြူဖွေးသော လျှပ်စီးတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လွီရန်သည် ထိုအလင်းတန်းကို မြင်သော်လည်း ပို၍သာ ဒေါသထွက်သွားသည်

“သေခါနီး ရုန်းကန်နေတာပဲ!”

စစ်ချန်သည် အပျက်အစီးများကြားမှ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ထိုအလင်းရောင်မှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။ သေးငယ်သော လျှပ်စစ်မျှင်လေးများမှသည် မျက်စိကျိန်းစေသော ဖြူဖွေးသည့် အလင်းအိမ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မြို့ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မည်းသွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော ခေါ်ယူမှုကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ လက်အတွင်း၌ စင်ကြယ်သော မိုးခြိမ်းလျှပ်စီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မိုးကြိုးသွားတစ်စင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မြို့တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကြည့်ရှုနေသူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။

မိုးကြိုးကို ဖမ်းယူကာ လှံတစ်စင်းအဖြစ် ပုံဖော်နိုင်သည့် ကျင့်စဉ်...

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားအလား အစွမ်းထက်သည့် အရှိန်အဝါဖြင့် ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူကို ရင်ဆိုင်နေသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။