ကိုင်တွယ်ရခက်နေသလား။ ဒါဆိုလည်း မကိုင်တွယ်နဲ့တော့

စစ်ချန်သည် ထိုလူများကို လျစ်လျူရှုကာ လေလံရုံအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

တိမ်ပန်းကံ့ကော်မြို့တွင် သူ ငယ်စဉ်က ဝမ်ပေါင်မျှော်စင်သို့ သွားလျှင် အစေခံများနှင့် မိသားစုအစောင့်အရှောက်များ ဝန်းရံလျက် အကောင်းဆုံး သီးသန့်ခန်းတွင်သာ အမြဲထိုင်ခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူသည် ထူးခြားသောသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ စစ်ချန်အဖြစ်သာ ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် မြင်ကွင်းကောင်းကောင်းရသည့် သာမန်ထိုင်ခုံတန်းတစ်ခုတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေရာယူလိုက်သည်။ သူ့အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ လူအုပ်ကြားတွင် သိသာထင်ရှားနေသည်ကိုတော့ သူ လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

သူက သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များမှာ ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။

လွီရန်ကမူ ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ့အကြည့်မှာ စစ်ချန်အပေါ် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ဒါက ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်၊ သာမန်နေရာမှာ ထိုင်နေတော့ လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်ဖို့ ပိုလွယ်တာပေါ့။”

သူသည် သူ့အဖွဲ့ကို အပေါ်ထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ အောက်ထပ်ရှိ ခန်းမတစ်ခုလုံးနှင့် စစ်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

“ဒေါင်!”

ကြည်လင်ပြီး ဟိန်းထွက်နေသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ခန်းမအတွင်းရှိ ဆူညံသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အသံဩဇာကောင်းသော လေလံမှူးတစ်ဦးသည် စင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်သော အဖွင့်စကားများ ပြောကြားပြီးနောက် လေလံပွဲကို တရားဝင် စတင်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး တင်ပြသော ပစ္စည်းအချို့မှာ ရှားပါးသော ကုန်ကြမ်းများနှင့် မှော်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သော်လည်း စစ်ချန်အတွက်မူ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှပေ။ သူသည် ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်ရင်း ပျင်းရိလာကာ အပြင်ထွက်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တစ်ခုခု သွားစားလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟုပင် တွေးနေမိသည်။

အစေခံမလေးတစ်ဦးက ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုကို သေသေချာချာ သယ်ဆောင်လာချိန်အထိ သူ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မှိုပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း တစ်ခုလုံး လဝန်းရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်အပင်တစ်ပင် ကိန်းဝပ်နေသည်။

“နောက်ထပ် ပစ္စည်းကတော့... ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ရေး မှိုဖြူပါ!”

လေလံမှူး၏ အသံ မြင့်တက်လာသည်

“ဒီပစ္စည်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အာနိသင်ကတော့ ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးပြီး ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်အာရုံ ချို့တဲ့နေသူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာ ရထားတဲ့ မိတ်ဆွေကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ ရှားပါးရတနာပါပဲ။ အခြေခံဈေးနှုန်းကတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ဖြစ်ပါတယ်”

ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးမှာလား

စစ်ချန်၏ အကြည့်မှာ ထိုမှိုဖြူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အိမ်က မထွက်ခွာမီက သူ့အမေယဲ့ဖူးသည် တစ်ခါတစ်ရံ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ညဘက် အိပ်မပျော်ကြောင်း တိုးတိုးလေး ညည်းတွဲတတ်သည်ကို သူ မှတ်မိသွားသည်။

ထိုစဉ်က သူ ကောင်းကောင်း နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့အမေ၏ ဝိညာဉ်က အာဟာရ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့အမေ၏ အိပ်မပျော်ခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကျင်းရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်နေသည့်အခြေအနေမှာ ဘေးကင်းပါ့မလားဟု စိုးရိမ်စိတ်များကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း စစ်ချန်မသိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ယဲ့ဖူး၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအရ ဤမှိုဖြူမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ကြောင်းလည်း သူ မသိခဲ့ပါလေ။

သူ့လက်စွပ်ထဲရှိ မိသားစုက ပေးလိုက်သည့် မည်သည့် ပစ္စည်းမဆို ဤမှိုဖြူထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်းလည်း သူ လုံးဝ မတွေးမိပေ။ သူ သိသည်မှာ သူ့အမေ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတတ်သည်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် ဤပစ္စည်းက သူမကို သက်သာစေလိမ့်မည်ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် ကလေးအတွေးသာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လေလံစသည်နှင့် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဆင်နွှဲလိုက်သည်။

“တစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာ။”

မရင်းနှီးသော မျက်နှာနှင့် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်လေးတွင် ဤမျှ ငွေကြေးအင်အား ရှိသည်ကို အံ့ဩရင်း လူအများက လှမ်းကြည့်ကြသည်။ ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းအတွင်း လွီရန်က ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

အခွင့်အရေး ရပြီ။

ဒါဟာ သူ စောင့်နေတဲ့ အချိန်ပဲ။ သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်စရာ မလိုဘဲ နောက်ကနေ ခပ်ဖွဖွလေး တွန်းပေးရုံသာ။

“တစ်ထောင်နဲ့ ခြောက်ရာ။”

လွီရန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံမှာ သီးသန့်ခန်းထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ စစ်ချန်သည် သီးသန့်ခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးလေး အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ သူတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြန်ပြီ။

“သုံးထောင်။” သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“သုံးထောင်နဲ့ တစ်ရာ။” လွီရန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် တစ်ကြိမ်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာစီသာ တိုးမြှင့်နေခြင်းမှာ တမင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန်းမအတွင်း တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်စိလျင်သူတိုင်းက စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲသည် ဤအစိမ်းရောင်ဝတ် လူငယ်လေးကို တမင် ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း မြင်နိုင်သည်။

“ငါးထောင်။” စစ်ချန်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်လာသည်။

“ငါးထောင်နဲ့ တစ်ရာ။” လွီရန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထပ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ အေးအေးဆေးဆေး မှုတ်သောက်နေရင်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

စစ်ချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ ကျောက်တုံးများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကိုတောင် သူ တစ်ခုမှ မသုံးရသေးပေ။ သို့သော် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အပြုအမူမှာ ယင်ကောင် တဝီဝီ မြည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေသည်။

“အဲဒီတုန်းက သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ” ဆိုသည့် အတွေးမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ယခင်ကထက် ပိုမို အားကောင်းစွာ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်

“တစ်သောင်း။”

ဤဈေးနှုန်းကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူငယ်သည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ချမ်းသာသည်၊ သို့မဟုတ် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရမည်။

ယခုအချိန်တွင် ဈေးနှုန်းမှာ မှိုဖြူ၏ အစစ်အမှန် တန်ဖိုးထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ရာ လူတိုင်းက ဒုတိယထပ် သီးသန့်ခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လွီရန်သည် အချိန်ကိုက်ဖြစ်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ထပ်တိုးလိုက်လျှင် သူကိုယ်တိုင် အရှုံးပေါ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူသည် စစ်ချန်ကို လူတိုင်းရှေ့တွင် ဘောစိအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အချိန်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောင်တရသကဲ့သို့ လေသံဖြင့် ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်

“ဟဲဟဲ၊ မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားက တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ။ ဒီလူအိုကြီးက မင်း မြတ်နိုးတဲ့အရာကို လုမယူတော့ပါဘူး။”