လာတော့မည့် မုန်တိုင်း

စစ်ချန်သည် ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး စည်ကားလှသော လမ်းဆုံတွင် ရပ်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေသည်။

သူသည် သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း လေးနက်သော မေးခွန်းတစ်ခုကို စတင်စဉ်းစားမိသည်။

ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို ဘယ်မှာ သွားစားရမလဲ?

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ရှိ နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်အားလုံးနီးပါးကို လိုက်စားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

အရှေ့ဘက်လမ်းကနတ်မိမယ်မူးယစ်ရာ အိမ်တော်က ဝိညာဉ်ငါးဟင်းကတော့ တုနှိုင်းမဲ့ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့ကမှ စားထားတာ... မြို့အနောက်ဘက်က အရသာတစ်ရာ မျှော်စင်က နို့စို့ဝက်ကင်ကလည်း အရသာက တကယ်ကို လွှမ်းမိုးမှုရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပမာဏက များလွန်းတယ်၊ တစ်ယောက်တည်း စားရင်တော့ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်လိမ့်မယ်။

မနေ့က မြို့မြောက်ဘက်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက သုစိတ္တသက်သတ်လွတ်ခန်းမအသစ်ဖွင့်တာကို မြင်လိုက်သလိုပဲ၊ အနံ့က တကယ်ကို မွှေးတာ... ရွေးချယ်စရာတွေ များလွန်းတာကလည်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ဒုက္ခတစ်မျိုးပဲ။

နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို စိုးရိမ်နေရတဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက်လိုပဲ သူဟာ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ကောင်းကွက်၊ ဆိုးကွက်တွေကို သူ့စိတ်ထဲမှာ သေသေချာချာ ချိန်ဆနေမိသည်။

သူက ဒီနေ့ရဲ့ စားဖွယ်စုံအကြောင်း စဉ်းစားရင်း မိန်းမောနေချိန်မှာတော့၊ သူ့ကို အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက တပည့်တွေအတွက်တော့ ဒါက လုံးဝ တခြားပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို... အဲဒီကောင်လေး ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ၊ မလှုပ်မယှက်နဲ့။ ငါတို့ကို ရိပ်မိသွားတာများလား”

လမ်းထောင့်တစ်ခုမှာ ပုန်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်ကိုလို့ အခေါ်ခံရတဲ့ လေးထောင့်ဆန်ဆန် မျက်နှာနဲ့ ဂိုဏ်းသားကတော့ ထိုနေ့က စစ်ချန်ကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်ခဲ့ရသူတွေထဲက တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူက စိတ်ကို အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း “မလန့်ပါနဲ့ အကြီးအကဲ လွီက ပြောတယ်၊ သူက ကံကောင်းလို့ တိုးတက်လာတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူပဲတဲ့။ သူ ရထားတဲ့ ရတနာတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ပါးနပ်စမ်း၊ အကွာအဝေးကို ထိန်းထား!”

သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ မသိမသာ စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ထင်နေကြပေမဲ့၊ စစ်ချန်ကတော့ ဒီအမြီးတို ငချွတ်လေးတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ကတည်းက သတိထားမိနေတာကို သူတို့ မသိကြဘူး။

စစ်ချန်က ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မှတ်မိသည်။ သူတို့သည် ထိုနေ့က ကျောက်ချင်းဟယ်နှင့်အတူ သူ့ကို ဓားနှင့် လာခုတ်ခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသူနှစ်ဦးသည် သူ့ဆီလာပြီး စကားလည်း မပြော၊ သတ်ဖို့လည်း ပြေးမလာဘဲ အဝေးကနေပဲ တိတ်တဆိတ် လိုက်နေကြသဖြင့်...

ဟင်းး အမေက ပြောတယ်၊ တခြားသူတွေနဲ့ အလွယ်တကူ အငြင်းမပွားပါနဲ့တဲ့။

တတိယဦးလေးက ပြောတယ်၊ မင်းကို သတ်ချင်တဲ့သူတွေကိုတော့ သေအောင် ရိုက်သတ်လိုက်တဲ့။

ဒီလူတွေက အခုလောလောဆယ် သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့ပုံ မပေါက်သေးတော့၊ ဒါက တတိယဦးလေးရဲ့ စည်းမျဉ်းထဲမှာ မရှိဘဲ အမေရဲ့ စည်းမျဉ်းအောက်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။

စစ်ချန် အဲဒီလို တွေးလိုက်တော့ ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်သွားသည်။

လမ်းကလည်း အကျယ်ကြီးပဲ၊ ခြေထောက်ကလည်း သူတို့ခြေထောက်ပဲလေ။ လမ်းကြောင်းတူတူ လျှောက်နေတာနဲ့ပဲ လိုက်သတ်နေရင်တော့ ဒါက အတိုင်းအတာ ကျော်လွန်ရာ ရောက်လိမ့်မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ရဲ့ ထမင်းစားချိန်ကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။

သူသည် ထိုကြားဖြတ် အတွေးလေးကို ချက်ချင်း မေ့ပစ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ တောင်ဘက်လမ်းကြားကို သွားပြီး မီးသွေးကင် ဝိညာဉ်သိုးသားကို စမ်းစားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနံ့နဲ့တင် တကယ်ကို မွှေးနေတာမို့ အရသာကတော့ သေချာပေါက် ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟင်းပွဲကို ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ သူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကတော့ ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး၊ သူ့နောက်ကို မသိမသာ အမြန်လိုက်သွားကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေဟာ ခုနကတင် စစ်ချန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကြိုးတန်းပေါ် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း သူတို့ လုံးဝ မသိလိုက်ကြဘူး...

တောင်ဘက်လမ်းကြားက မီးသွေးကင် ဝိညာဉ်သိုးသားကတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ကောင်းလှသည်။ အသားက ရွှေအိုရောင် သန်းပြီး ကြွပ်ရွနေအောင် ကင်ထားကာ နာမည်မသိရတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ဖြူးထားသည်။ အတွင်းက သိုးသားကတော့ နူးအိပြီး အရည်ရွှမ်းလှသည်။ စားလိုက်တာနဲ့ ညှီနံ့ လုံးဝမရဘဲ အသားရဲ့ မွှေးရနံ့နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက လျှာဖျားပေါ်မှာ အရည်ပျော်သွားသည်။

စစ်ချန်အလွန်ကျေနပ်စွာ စားသောက်လိုက်ပြီး၊ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ကို လာခဲ့တာ တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ပျော်ပျော်ပါးပါး စားနေချိန်မှာတော့၊ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းမှာ အကြီးအကဲ လွီရန်က သူ့တပည့်ဆီက အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ရင်း လက်ချောင်းတွေနဲ့ စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေသည်။

“သူက ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ကို သွားပြီး ယန်လျှပ်စီးအကြောင်း မေးခဲ့တာလား?” လွီရန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩရိပ်တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ လောဘစိတ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒီကောင်လေးဆီမှာ ရှိနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုများနေပုံရတယ်”

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်က ဒီလို ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ရတနာမျိုးကို ရှာနေတာလား? ဒါက သူက မသိနားမလည်ဘဲ မောက်မာနေတာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ သူရထားတဲ့ အမွေအနှစ်ထဲက ကျင့်စဉ်က ယန်လျှပ်စီးကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်!

ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ရတနာကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံရတဲ့ ကျင့်စဉ်လား? ဒါကြောင့်လည်း ဒီကောင်လေးရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာကိုး။ အကယ်၍ ငါသာ အဲဒါကို ရနိုင်ရင်...

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုး ချန်က သူ့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူ ပြန်ထွက်သွားပါပြီ”

ကျောက်ချင်းဟယ်က လေးစားစွာ အစီရင်ခံသည်“ကျွန်တော်တို့ လူတွေလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်နေတုန်းပါပဲ”

“ဝမ်ပေါင်မျှော်စင်...” လွီရန် တွေးတောနေသည်။ ဒီလို ဒေသအနှံ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကိုတော့ သူ အလွယ်တကူ မစော်ကားချင်ပေ။

“ဘဏ္ဍာစိုးချန်က သူ့ကို တခြား ဘာပြောသေးလဲ?”

“ကျွန်တော်တို့ လူတွေ အနားကပ်လို့ မရခဲ့လို့ အသေးစိတ် စကားပြောတာကိုတော့ မသိရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်ချန် ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကိုင်ထားတာ တွေ့ရပါတယ်”

ကျောက်ချင်းဟယ်က ထပ်လောင်းပြောသည် “ပြီးတော့ နောက်သုံးရက်နေရင် ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ရဲ့ လစဉ်လေလံပွဲ ရှိပါတယ်...”

“လေလံပွဲလား?” လွီရန် လက်ချောင်းခေါက်နေတာ ရပ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ စူးရှတဲ့ အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားသည်။

ဒါက တကယ်ကို... အိပ်ချင်နေတုန်း ခေါင်းအုံး လာပေးသလိုပါပဲ

မြို့ထဲမှာ အရေးယူဖို့က အဆင်မပြေဘူး၊ မြို့ပြင်မှာဆိုရင်လည်း ငါလို ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က ဂျူနီယာတစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်တာက သိက္ခာကျစရာ ကောင်းသလို အပြောအဆို ခံရနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လေလံပွဲကတော့ မတူဘူး။

အဲဒီမှာတော့ လူပေါင်းစုံ ရောထွေးနေလိမ့်မယ်၊ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း လောဘတွေ ရှိနေကြမှာပဲ... နောက်ခံမရှိဘဲနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က လေလံပွဲမှာ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာမှုကို ထုတ်ပြလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?

လွီရန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူကိုယ်တိုင်တောင် ပါဝင်စရာ မလိုပါဘူး၊ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ... “သိပ်ကောင်းတယ်။” အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တဲ့ အပြုံးမျိုး လွီရန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ပေါ်လာသည်။

“ချင်းဟယ်၊ သွားပြင်ဆင်ချေ။ နောက်သုံးရက်နေရင် ငါတို့လည်း အဲဒီလေလံပွဲကို သွားပြီး ပျော်ပွဲဝင်ကြတာပေါ့”

“နားလည်ပါပြီ”

ကျောက်ချင်းဟယ် ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူ့ဆရာရဲ့ အစီအစဉ်အတိအကျကို သူ နားမလည်ပေမဲ့၊ စစ်ချန်ကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိတ်တဆိတ် စတင်နေပြီဆိုတာကိုတော့ သူ ခံစားမိနေသည်။

နောက်ထပ် သုံးရက်အတွင်းမှာတော့ စစ်ချန်ရဲ့ ဘဝက ရိုးရှင်းပြီး ပြည့်စုံနေသည်။

သူဟာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ရဲ့ အရသာတွေကို စူးစမ်းလေ့လာရာမှာပဲ နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ မနက်ပိုင်းမှာဆိုရင် ဝိညာဉ်ကောက်ပဲသီးနှံတွေနဲ့ ချက်ထားတဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်နဲ့ လန်းဆန်းစေတဲ့ အရန်ဟင်း အချို့ကို စားသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ အရသာ ပြောင်းစားသည်။ မနေ့က မီးသွေးကင် သိုးသားစားခဲ့ရင်၊ ဒီနေ့တော့ သေသေချာချာ ချက်ထားတဲ့ ဝက်ခြေထောက် စားချင်စားမည်။

ညနေပိုင်းမှာတော့ တစ်ခါတစ်ရံ အသားတွေ အများကြီးပါတဲ့ အမဲသားခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ပဲ စားသည်။ ဟင်းရည်ပူပူလေး ဗိုက်ထဲရောက်သွားရင် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားတာပဲ။

စားသောက်ပြီးရင်တော့ သူတည်းခိုတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခြံဝန်းလေးကို ပြန်ပြီးနွေဦးသက်ရှည် သစ်သားပညာရပ်ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံသည်။

ဒီကျင့်စဉ်က တိုးတက်မှု နှေးကွေးပြီး အလောတကြီး လုပ်လို့မရဘူး၊ သူလည်း ဒါကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။ ငါးနှစ်တာ စုဆောင်းမှုက သူ့ကို အခြေခံအရေးကြီးပုံကို သင်ပေးခဲ့သည်။ သူက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တက်ဖို့ကို အလောမကြီးဘဲ၊ အတိုင်းအဆမဲ့တဲ့ သက်စွမ်းအားတွေကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းစေပြီး လျှပ်စီးနဲ့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို အာဟာရ ဖြည့်ပေးနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ သူ အပြင်ထွက်ပြီး ဈေးဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ အဖိုးကြီးတွေကို ယန်လျှပ်စီးအကြောင်း မသိမသာ စုံစမ်းကြည့်တတ်သည်။

ကံမကောင်းတာက ရလဒ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ လူအများစုက ဒါမျိုးကို ကြားတောင်မကြားဖူးကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်မပျက်ပါဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ဆက်ရှာသွားရုံပေါ့။

သုံးရက်ဆိုတာ ခဏလေးအတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လေလံပွဲနေ့မှာတော့ ဝမ်ပေါင် မျှော်စင် ပတ်ဝန်းကျင်ဟာ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး စည်ကားနေသည်။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက ကျင့်ကြံသူတွေ စုဝေးလာကြပြီး သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း အမျိုးစုံလှသည်။

စစ်ချန်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်လျက် လူအုပ်နောက်မှ ဝမ်ပေါင် မျှော်စင်ရဲ့ ပင်မတံခါးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးမှာပဲ သူ့ခြေလှမ်းတွေက မနေနိုင်ဘဲ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရန်သူဆိုတာ တကယ်ပဲ ဆုံတတ်ကြတာပဲ။

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းက အဖွဲ့ဟာလည်း တခြားတစ်ဖက်ကနေ လာနေကြတာ ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ လွီရန်က နက်ပြာရောင် ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံနဲ့ တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့ဆုံးကနေ လျှောက်လာသည်။ ကျောက်ချင်းဟယ်နဲ့ အခြားသူတွေကတော့ နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ စစ်ချန်နဲ့ ဆုံသွားတဲ့အခါ အားလုံးက မျက်နှာကို မသိမသာ လွှဲလိုက်ကြသည်။

စစ်ချန်ရဲ့ မျက်ခုံးလေးတွေ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ ဒါက ရှားပါးတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပင်။

တစ်ခါ၊ နှစ်ခါ... အခုဆိုရင် ဘယ်နှစ်ခါရှိသွားပြီလဲ?

မြို့ပြင်မှာ သူတို့က သူ့ကို ဓားနဲ့ လာခုတ်ခဲ့တယ်။

စားသောက်ဆိုင်မှာ သူတို့က သူ့ကို ဝိုင်းပြီး စစ်မေးခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က လူလွှတ်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ခိုင်းတယ်။

အခု လေလံပွဲ တက်ဖို့လာတာတောင် သူတို့က ဒီမှာ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။

သူက ရန်ငြိုးဖွဲ့ရတာကို မကြိုက်ပေမဲ့၊ ဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ယင်ကောင်တွေ သူ့နားနားမှာ အမြဲတမ်း တဝီဝီ မြည်နေတာကို မြင်နေရသလို ခံစားချက်မျိုး သူ့စိတ်ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဘာလို့ ဒီလူတွေက ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ခဏခဏ လာပေါ်နေကြတာလဲ?

ယခင်က တစ်ခါမှ အထင်အရှား မပေါ်ဖူးတဲ့ အတွေးတစ်ခုဟာ သူ့စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဲဒီတုန်းက မြို့ပြင်က တောထဲမှာတင် ဒီလူတွေကို အကုန် သတ်ပစ်လိုက်ခဲ့ရင်...

အခု ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာတွေ... တစ်ခုမှ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး မဟုတ်လား?