မင်းလည်း ဂုဏ်ရောင်ပြောင်ပြီး အိမ်ပြန်လာတာပေါ့

တောင်ဘက်လမ်းမှ မြောက်ဘက်လမ်းအထိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးသည် ခေတ္တမျှပင် မရပ်နားဘဲ မြို့ပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားပေသည်။

သို့သော် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ထိုမျက်နှာကြောင့် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံသွားလေတော့သည်။

တပ်မှူးများက အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း လူအုပ်အတွင်းမှ ဟိုးဟိုးကျော်ကျော် ဖြစ်သွားသော ဆွေးနွေးမှုများကိုမူ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

ဝမ်းဗိုက်ကလေး ပူထွက်နေသော သူဌေးကြီးလင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားများပင် ထစ်ငေါ့နေ၏။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ ငါ့သမီးပဲ အဲ့ဒါ သခင်ရှန်းပဲ"

သူ၏ အိမ်အတွင်းသို့ မြေခွေးနတ်ဆိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သမီးဖြစ်သူပင် အစားထိုးခံခဲ့ရသည်ကို သိရှိရပြီးကတည်းက ၎င်းသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ သူရဲဘောကြောင်လာခဲ့ပေသည်။ သူ၏ သမီးမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ဖြစ်သည်ကိုလည်း မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရဲခဲ့ပေ။

ယခုမူ လင်းပိုင်ဝေ့က ဖြတ်သွားစဉ် ၎င်းကို တိတ်တဆိတ် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သဖြင့် သူဌေးကြီးလင်းမှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို တွန်းနေတာလဲ၊ သခင်ရှန်းက ငါ့မုန့်တွေကို သိပ်ကြိုက်တာ။ တစ်ခါစားရင် နှစ်ခုတောင် စားတာကွ"

မုန့်သည်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူ၏ တွန်းလှည်းကို မြဲမြဲကိုင်ထား၏။

တပ်မှူးက မျက်နှာသေဖြင့် ၎င်းကို လမ်းဘေးသို့ ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပေးစမ်း"

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စည်ကားနေသော ဘိုင်ယွင်ခရိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြို့ပြင်ရှိ အခြေအနေမှာမူ ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပေသည်။

မြောက်ဘက်ကမ်းပါးယံ သည် နတ်ဆိုးများ၏ နယ်မြေမဟုတ်ဘဲ ချင်ကျိုး၏နယ်မြေအောက်တွင် ရှိနေ၏။ ခရိုင်အဆင့်မှ နတ်ဆိုးဘေးအန္တရာယ်ကို စောစီးစွာ တင်ပြခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့်သာ မြေခွေးတစ်အုပ်သည် ယနေ့အထိ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနီးကပ်တွဲဖက် ဒု-စစ်သူကြီး နှစ်ဦးသည် လူငယ်လေး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ၎င်း၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဟဲကျန်းသည် စစ်သူကြီးအိုနောက်သို့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော် လိုက်ပါခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သိုင်းဘုံကျောင်း သန့်စင်ခြင်းသုံးကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် မျှသာ ရှိသေး၏။သို့ဖြစ်၍ ၎င်းတွင် ခံစားချက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း များများစားစားတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျိုယွီချွမ် မှာမူ မတူပေ။ ၎င်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချန်ချမ်ခွင်း နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော ဒု-စစ်သူကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အမြုတေပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖွေးကာ မျက်နှာမှာလည်း နွမ်းလျနေလေပြီ။

အကယ်၍ ရှန်းယီသာ ပေါ်မလာခဲ့လျှင် သူသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ရာထူးကို ဆက်ခံရန် အလားအလာ အရှိဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။ ဟဲကျန်း၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ...

လျိုယွီချွမ်က အားတင်းကာပြုံးလိုက်ရင်း လက်ထဲမှ လက်နက်ရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးအိုရဲ့ လူအကဲခတ်မှုက မမှားနိုင်ပါဘူး"

ဤစကားမှာ ဟဲကျန်းကို နှစ်သိမ့်ခြင်းလော သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခြင်းလောဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

ပြောပြီးနောက် ၎င်းသည် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ အမြန်လိုက်သွား၏။

"စစ်သူကြီးရှန်း၊ စစ်သူကြီးအိုက မထွက်ခွာခင်မှာ ကျုပ်တို့ကို မှာခဲ့ပါတယ်။ ဒီမြေခွေးနတ်ဆိုးက နောက်ခံမသေးဘူးတဲ့။ သတိမလွတ်ပါနဲ့ဦး။ အတတ်နိုင်ဆုံး ဓားမသုံးဘဲ ရှောင်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲလို့ ပြောပါတယ်"

ရှန်းယီသည် ရှေ့ရှိ မြင့်မားသော ကမ်းပါးယံကို ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ"

ထို့နောက် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးသည် ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နေခွင်းလေး သည် သူ၏ လက်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။

"..."

လင်းပိုင်ဝေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိ၏။ ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးလှသော နားလည်မှု စွမ်းရည်မှာ ရှန်းယီ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

သို့သော် ယမန်နေ့ညက ညဉ့်နက်သည်အထိ စကားပြောခဲ့စဉ်က သူမ သိထားသမျှ အချက်အလက်များကို ပြောပြခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။

မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်ဟူသည်ကိုမူ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ချင်းချူတွင် ပညာသင်ယူပြီး ပြန်လာသော မြေခွေးနတ်ဆိုးသည် မဟာချန်မင်းဆက်တွင် ကြာရှည်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် ၎င်းအတွက် လိုအပ်သောအရာ ဘာမျှ မရှိပေ။

တစ်ဖက်လူသည် ဂုဏ်ရောင်ပြောင်စွာ အိမ်ပြန်လာရသည့် ခံစားချက်ကို သဘောကျနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အညတရ နတ်ဆိုးငယ်ဘဝမှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကပင် မျက်နှာသာပေးရသည့် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းလာခြင်း ဖြစ်၏။

နေရသည်မှာ ငြီးငွေ့လာပါက ၎င်းသည် အလိုအလျောက် ထွက်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤ မျက်နှာသာပေးမှုတွင်မူ တစ်ဖက်က အသာရလျှင် နောက်တစ်ဖက်က ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းရစမြဲပင်။

၎င်းကို ချင်ကျိုးမှ နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ၎င်းဘာသာ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခြင်းမှာ ရလဒ်ချင်း တူညီသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာမူ လုံးဝ ခြားနားပေသည်။ မြင့်မားသော ကမ်းပါးယံများကြားတွင်မူ ထူးခြားသော ဂူဗိမာန်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ကျားသားရေများ ခင်းထားသော ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မှီရင်း အနှိပ်ခံကာ ဇိမ်ခံနေလေသည်။

ဂူအတွင်း၌ ပရိဘောဂ အစုံအလင်ရှိကာ ခမ်းနားသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုနှင့် မခြားပေ။ လူရိပ် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်မှာလည်း လူသားပုံစံပြောင်းလဲထားကြလေသည်။

၎င်းတို့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တတိယသခင်ကြီး က မြေခွေးအုပ်ကြီးကို မြင်ရသည်မှာ သိက္ခာမရှိဟု ယူဆသောကြောင့် ဤသို့ နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ခရီးအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့သော နတ်ဆိုးကြီးပီသပေသည်။

တစ်ဖက်လူ ဤနေရာ၌ ရှိနေသရွေ့ တောင်အောက်ရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တပ်သားများသည် အစေခံများကဲ့သို့ ဝတ်ပြုနေကြရပေသည်။

တတိယသခင်ကြီး၏ အသေးအမွှား လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ထိုလူများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေ၏။

"တတိယသခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်သစ်တွေရော သခင်ကြီးနဲ့အတူ ချင်းချူကို လိုက်ပြီး ဗဟုသုတ ရှာခွင့်ရမလားဟင်"

အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားသည် သမ်းဝေလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ဗဟုသုတ မရှိသော နတ်ဆိုးငယ်လေးများက ချင်းချူကဲ့သို့ မြင့်မြတ်မြေကို မက်မောနေကြပေသည်။

"အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက စောင့်ကြည့်နေတာ။ အကယ်လို့ သခင်ကြီး ထွက်သွားရင်... ကျွန်တော်တို့ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်..."

အဖိုးအိုမှာ တုန်ရီနေသော်လည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြောလိုက်၏။

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားက အသာအယာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြန်မပြောပေ။ ၎င်းသည် ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတွင် နေထိုင်သော ဤမြေခွေးအုပ်စု၏ ကံကြမ္မာကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် မဟာချန်မင်းဆက် တပ်သားများ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ခံစားရသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ကြည့်ရှုရသည်ကိုသာ သဘောကျလေသည်။

သူယခုအချိန်အထိ မထွက်ခွာသေးခြင်းမှာ ဖိတ်ကြားချက် မရရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ကျိုး စစ်သူကြီးချုပ်ဖြစ်စေ၊ စစ်သူကြီးတစ်ဦးဦးဖြစ်စေ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ တစ်ယောက်ယောက်က လာရောက်၍ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လိုက်ပို့ပေးရမည်။

အကယ်၍ သူတို့က မရိုသေသော်လည်းကောင်း၊ လာရောက်သူမှာ ရာထူးမရှိသော်လည်းကောင်း သူသည် အသိအမှတ်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်၏။

သူ ဂူအပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်း အညောင်းအညာ ဆန့်လိုက်သည်။

သူတောင်အောက်သို့ အမှတ်မထင် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဖြူဖွေးလာပြီး ပို၍ တောက်ပလာလေသည်။ ပူပြင်းသော နေမင်းကြီး မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်း၏အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အားပါးတရရိုက်လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ဖိနှပ်ခြင်း ခေါင်းလောင်း"

ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများမှ ဖြစ်တည်လာသော မြှားတစ်စင်းသည် အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံကို ခွဲထွက်ကာ ကမ်းပါးယံဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာလေတော့သည်။

၎င်း၏ ခါးရှိ လက်ဝါးခန့် ကြေးခေါင်းလောင်းလေးမှ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် လွှမ်းခြုံလိုက်၏။

ဝုန်း

နောက်တစ်ခဏတွင် ကမ်းပါးယံ၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများကြားတွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားလေတော့၏။ အလင်းတန်းများသည် အက်ကွဲကြောင်းများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ၎င်းအကွာအဝေးအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ပျော်ဝင်စေလိုက်သည်။

ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကြေးခေါင်းလောင်း၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ပါးလွှာသွားပေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ပါးစပ်မှာလည်း တုန်ရီနေ၏။ ယခင်က သူနေခဲ့သော ဂူဗိမာန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အုတ်ကျိုးအုတ်ပဲ့ပုံများကိုသာ တွေ့ရပြီး မြေခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

မဖော်ပြနိုင်သော ဒေါသများ သူ၏မျက်လုံးများတွင် လှိုင်းထလာ၏။

တောင်အောက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြှားကို ကိုင်ထားသော ပုံရိပ်ကို တွေ့ရှိသွားလေသည်။

ဆန်းကြယ်ချပ်ဝတ်၊ ကြက်သွေးရောင် ဝတ်ရုံ၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး... ချင်ကျိုးကဲ့သို့ နေရာလေးက ဤမျှ ရဲတင်းလှသည်လော။

သူသည် ဤမြေခွေးများ၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ၏ရှေ့မှောက်တွင်မူ အသတ်မခံနိုင်ပေ။

"ဒါ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက ငါ့ကို ပေးတဲ့ ဖိတ်ကြားချက်လား"

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားသည် လေထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အသံမှာ အေးစက်လှ၏။

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်တွေ"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် စိမ်းပြာရောင် ရတနာဓားတစ်စင်းမှာ ဝူးဝူးဝါးဝါး မြည်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် နေရာယူလိုက်လေသည်။

ကမ်းပါးယံအောက်တွင်မူ ရှန်းယီသည် လေထဲရှိ ပုံရိပ်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ အရင် ဓားထုတ်တာပဲ"

ဟဲကျန်းနှင့် လျိုယွီချွမ်တို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကို မသိကြပေ။

လူငယ်လေးသည်လည်း ၎င်းတို့၏ အဖြေကို မျှော်လင့်ထားပုံမရပေ။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လေညင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေတော့၏။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း ၎င်းသည် တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"စိမ်းပြာရောင် သူရိယဓား သွားစမ်း"

သူ၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဓားသည် သုံးစင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှစ်စင်းမှာ ဘယ်နှင့် ညာမှ တိုက်ခိုက်ကာ စူးရှသော ဓားချီများဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယီ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ထိုစွမ်းအားများသည် သဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး ဓားအနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

ကြက်သွေးရောင် ယင်နှင့်ယန် ငါးသဏ္ဍာန်များ လည်ပတ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ကြက်သွေးရောင် ဓားအနှစ်သာရသည် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ၏အကူအညီဖြင့် ရတနာဓားနှစ်စင်းကို လွယ်ကူစွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဓားအနှစ်သာရသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေတော့သည်။