စစ်သူကြီးချုပ်၏ စမ်းသပ်မှု

ခြံဝင်းအတွင်း၌

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ခြင်းကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လက်ကမ်းလိုက်ပြီး "စစ်သူကြီးရှန်း၊ ရိုသေလွန်းနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ထိုင်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်ပြည်နယ် စစ်သူကြီးချုပ်အနေဖြင့် မည်သည့် နယ်မြေဖြစ်စေ မိမိလက်အောက်ငယ်သား နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် အလွန် ရှားပါးလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသော ယိုလုံထောင်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒီ ဦးညွှတ်တာကို ခဏ သိမ်းထားလိုက်ပါဦး" ဟု စစ်သူကြီးယိုက ရှန်းယီ စိတ်ထဲရှိနေသည်ကို နားလည်ကြောင်း သိသာစွာဖြင့် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီးယို" ဟု ရှန်းယီ ပြောလိုက်ပြီး နေရာတစ်နေရာ ရွေးချယ်ကာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် လူငယ်လေးကို အကဲခတ်ရင်း ပေါ့ပါးသော နှုတ်ဆက်စကား အချို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

ရှန်းယီအကြောင်း သူ သိရှိထားသည်များမှာ လင်းပိုင်ဝေ့၏ ချီးကျူးစကားများမှ အများဆုံး လာခြင်းဖြစ်ပြီး မနေ့က သတင်းပေးပို့ချက်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။

သူ၏ တပည့်မ နတ်ဆိုးဖမ်းဆီးသူများ၊ ထို့နောက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး အများအပြားအထိ လူတိုင်း ဤလူငယ်လေးကို သိရှိနေပုံရသည်။

"အာချမ်ဆီက ကြားတာ မင်း သိုင်းဘုံကျောင်း သန့်စင်ခြင်းအတွက် မကြာခင် မြို့တော်ကို သွားရတော့မယ် ဆို။ အဲဒီကျရင် ချိုလန်နဲ့ အတူ သွားလို့ရတာပေါ့၊ မြို့တော်က သိုင်းဘုံကျောင်းနဲ့ ရင်းနှီးအောင် သူမက ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ကျန်းယွမ်ဟွာ စကားဆုံးသွားသော်လည်း သစ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ မိန်းကလေးသည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အဝေးကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

စစ်သူကြီးချုပ်သည် ဤအရာကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက နေသားကျနေပုံရပြီး အခြား မည်သူမျှလည်း ၎င်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ကြပေ။

"ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးရှန်း မထွက်ခွာခင် ကျုပ်ကို နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု ပေးနိုင်မလား။"

မြို့တော်သို့ သွားရောက်မည့် ခရီးစဉ်အတွက် စီစဉ်မှုများ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ အသံထဲတွင် အေးစက်မှု အရိပ်အယောင် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

"ကျုပ်တပည့်မလေးက အရမ်းကြီး မတော်ပေမဲ့ ဘယ်သူမဆို အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။မူလက ချိုလန်ကို ခေါ်သွားခိုင်းဖို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု စစ်သူကြီးရှန်းက ရာထူးတက်လာခါစ ဆိုတော့ ချင်ပြည်နယ်ဟာ နေချင်သလို နေလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို အဲဒီမြေခွေး သတိရသွားအောင် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ဆီ ခရီးတစ်ခေါက်လောက် သွားပေးနိုင်မလား ဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။"

"အဲဒါက တခြား စစ်သူကြီးတွေကိုလည်း ကျုပ်ရဲ့ အသစ်ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ ချင်ပြည်နယ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးအသစ်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မြင်တွေ့စေပါလိမ့်မယ်။"

စစ်သူကြီးအသစ်တစ်ဦး ရာထူးတက်လာသည်နှင့် သူ၏ အာဏာကို မလွဲမသွေ တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

နောက်ထပ် အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျသော်လည်း လှည့်လည်သွားလာနေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဟန့်တားပြီး ချင်ပြည်နယ် နယ်မြေမှ ဆုတ်ခွာသွားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတစ်ဦးအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယိုလုံထောင်သည် သူ၏ ပုံမှန် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

သူ့ဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

ဤနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် အခြေအနေ လေးနက်မှုကို ထိုမြေခွေးအိုကြီး နားလည်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

အခြား စစ်သူကြီးများကို ကြွားဝါချင်သည်ထက် အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ဆရာသည် လူများစွာ ချီးကျူးနေကြသော ဤလူငယ် စစ်သူကြီးတွင် စစ်မှန်သော စွမ်းရည် မည်မျှ ရှိသည်ကို သိမြင်လိုခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။

ဂျူနီယာညီမလေးကျန်းအပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူ့ဆရာ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်သည် ယခင်ကလောက် တင်းမာမှု မရှိတော့ဘဲ များစွာ ပြောင်းလဲသွားပုံရသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သူသည် ပြည်နယ်တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်သော စစ်သူကြီးချုပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်။

ဂျူနီယာညီမလေးကျန်းက တစ်စုံတစ်ဦးကို အာမခံလျှင်ပင် အခြားသူများ၏ စကား သို့မဟုတ် လုပ်ရပ်များကို သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် လွှမ်းမိုးခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"စစ်သူကြီးရှန်း ငါးရက်အတွင်း မြို့တော်ကို ထွက်ခွာရလိမ့်မယ်။ အချိန်မလွဲစေနဲ့။" ကျန်းယွမ်ဟွာ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ရှန်းယီ နာခံပါ့မယ်" ဟု သူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပိုမိုမြင့်မားသော ဆက်ဆံမှုကို ခံစားရပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များနှင့် သိုင်းပညာများကို ရရှိရန်အတွက် သဘာဝကျစွာပင် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမည်။

ရှန်းယီသည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဘိုင်ယွင်ခရိုင်မှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လေးပါးညီမျှခြင်းမူလစွမ်းအင်ဖြင့် သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မြေခွေးနတ်ဆိုးလေးကို သူ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်သူကြီးချုပ်၏ အမိန့်မပါလျှင်ပင် အချိန်ရသည်နှင့် မြောက်ဘက်ကမ်းပါးသို့ သူ ခရီးတစ်ခေါက် သွားရောက်မည်သာ ဖြစ်သည်။

လူငယ်လေး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်။

ယိုလုံထောင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။

"သူ ဂျူနီယာညီမလေးကျန်း အကြောင်းတောင် မမေးသွားဘူးလား။"

ဖန်းဟန် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်။

"သူ တကယ် မမေးသွားဘူး။"

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ နေအိမ်တွင်

ချန်ကျင်းယွီ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာပြီး တံခါးကို သတိထား၍ ခေါက်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးရှန်း ရှိပါသလား။"

မကြာမီ တံခါး တိတ်တဆိတ် ပွင့်လာသည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ ကိုင်ထားသော ဝံပုလွေသားမွေးဝတ်ရုံကို မသိစိတ်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှင် မေ့..."

သူမ၏ အသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချန်ကျင်းယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ ရှေ့မှောက်ရှိ လှပသော အစ်မကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

တစ်ဖက်လူသည် ဝတ်ရုံကို ယူလိုက်ပြီး သပ်ရပ်စွာ ပြန်လည် ခေါက်လိုက်ကာ "ရှန်းယီ ဒီမှာ မရှိဘူး။ ရှင့်အစား ကျွန်မ ပေးလိုက်ပါ့မယ်" ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး" ဟု ချန်ကျင်းယွီသူမ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လှပသော မျက်နှာမှ အကြည့်ကို အမြန် လွှဲလိုက်၏။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန အတွင်း၌ပင် ဤမျှ နူးညံ့ပြီး လှပသော မိန်းကလေးမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီ၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား။ တစ်ခုခု အတူတူ စားမလား။" လင်းပိုင်ဝေ့ ပြုံးလျက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများသည် ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ဝံပုလွေပုံစံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

သေသေချာချာ လျှော်ဖွပ်ထားသော်လည်း နတ်ဆိုးသွေးနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

၎င်းသည် လူငယ်လေးအပေါ် သူမ၏ နားလည်မှုနှင့် သေချာပေါက် ကိုက်ညီနေပေသည်။

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ..." ချန်ကျင်းယွီ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ နောက်ကျောဘက်မှ ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အစ်ကို စောင့်နေတုန်းမို့ပါ။"

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချပ်ဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်ရှုလိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။"

ရှန်းယီသည် မိန်းကလေး ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ပေါ့ပါးစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

သူ၏ အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဖြုတ်လိုက်ရာ လင်းပိုင်ဝေ့ ကျွမ်းကျင်စွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"သူမက ရှင့်အတွက် အဝတ်အစား လာပို့တာ။ မြန်မြန် တစ်ခုခု စားမယ်၊ ကျွန်မ ဗိုက်ဆာလှပြီ။"

စားပွဲပေါ်တွင် ပေါင်းထားသော သိုးနံရိုးအိုးတစ်လုံးမှ အငွေ့များ ထွက်နေသည်။

ရှန်းယီ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း အမြုတေဖွဲ့စည်းတာ ကျရှုံးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်"

"..."

လင်းပိုင်ဝေ့ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သိုးနံရိုးတစ်တုံးကို တူဖြင့် ညှပ်ယူကာ သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"သုံးလ ဝေးကွာနေတာတောင် ရှင်က စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေတုန်းပဲ။"

ဤတစ်ခါတော့ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာ မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယီသည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်၌ သူတို့ စားသောက်ခဲ့သော အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသည့် နောက်ဆုံး ညစာကို ပြန်လည် အရသာခံခွင့် ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် ရင်းနှီးသော အရသာပင်။

"ကျွန်တော့်ကို စိုက်မကြည့်နဲ့" ဟု ရှန်းယီ ဟင်းရည်ပူပူ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မကြည့်တော့ဘူး"

လင်းပိုင်ဝေ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမတွင် မေးစရာ မေးခွန်းများစွာ ရှိသော်လည်း ညစာကို အရင် လက်စသတ်ရမည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အိုးလွတ်သွားပြီး ဟင်းရည်အနည်းငယ်သာ ကျန်သည်အထိ လျင်မြန်စွာ စားသောက်လိုက်ကြ၏။

လင်းပိုင်ဝေ့ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်ပြီး ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးကြီး ဖြစ်ပြီးနောက် ရှင် ပိုပြီး ဂျီးများလာမယ်လို့ ထင်နေတာ။"

"ကျွန်တော် အခုမှ ဖြစ်တာလေ၊ ခံစားဖို့ အချိန်တောင် မရသေးဘူး"

ရှန်းယီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်လာတာလဲ။"

လင်းပိုင်ဝေ့ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အံ့သြမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ လီရှင်းဟန်သည် ရှန်းယီကို ဆေးစိမ်ရေချိုးခွင့် လုံးဝပြုမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း သူသည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် စတင်ခဲ့လျှင်ပင် ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခံရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အရင်အတိုင်းပါပဲ"

ရှန်းယီ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကား ဆုံးသွားသည်နှင့် လင်းပိုင်ဝေ့၏ အတွေးများသည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားသည်။

သူသည် နံနက်တွင် ထွက်ခွာပြီး နေဝင်ချိန်တွင် ပြန်လာတတ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အမြဲတမ်း နတ်ဆိုးသွေးများ စွန်းထင်းနေပြီး မျက်ခုံးများကြားတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အသွင်အပြင် ရှိနေတတ်သည်။

ရှန်းယီ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမ နားလည်လောက်ပေသည်။ သူ နတ်ဆိုးများ သတ်ဖြတ်သောကြောင့် ရာထူးတိုးခံရခြင်းပင်။

ကြားရသည်မှာ ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ရိုးရှင်းလှသည်... သို့သော် စစ်သူကြီးအို ချန်က ဤကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကိစ္စကို တက်ကြွစွာ အကြံပြုလာရန်နှင့် စီနီယာအမကျန်းကပင် သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်လာရန်အတွက် နတ်ဆိုး မည်မျှကို သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသနည်း။

လျှော့ကာပြောဆိုသော စကားလုံးများအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းများ ဖုံးကွယ်နေလောက်ပေသည်။

ထို့အပြင် အခြား နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးများ၏ အမြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော နတ်ဆိုးများသည် သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်ပေ။

ဤ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်နှုန်းနှင့် ဆိုလျှင် ရှန်းယီသည် အသွင်ပြောင်းထားသော နတ်ဆိုးကြီး ဟုတ်မဟုတ် ယုံအန်းစီရင်စု စစ်သူကြီးက မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။

ထို့နောက် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးမိလိုက်၏။

လင်းပိုင်ဝေ့ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားပြန်သည်။

"ကျွန်မ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်မိတယ်..."

သူမ၏ စီနီယာနှင့် ဂျူနီယာ မောင်လေးများ ရှေ့တွင်ပင် သူမ မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သောအမူအရာကိုမျှ မပြသခဲ့သော်လည်း ယခု ရှန်းယီ ဘေးတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ အဆုံးတွင်တော့ သူသည် ယခင်က သူမ၏ ပိုမို စိတ်ဆင်းရဲစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေသည်။

"ပါရမီ ညံ့လို့လေ၊ အဲဒါက ဒီလိုပါပဲ"

ရှန်းယီ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလျက် နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်ပေ၏။

ပါရမီ ပြဿနာများကြောင့် အခွင့်အရေးနှင့် အချိန် ပိုမိုလိုအပ်ကြောင်း သူ နက်နက်နဲနဲ နားလည်ပေသည်။

"..."

လင်းပိုင်ဝေ့ ဆွံ့အသွားလေပြီ။

လူငယ်လေး၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကို သူမ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ သူမကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ပေ။ ရှန်းယီအတွက် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စများအပေါ် အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

ပါရမီ ညံ့ဖျင်းခြင်းသည် အခြေခံကျသော အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်ပါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည့်အရာများကိုသာ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရမည်။

"ဒါဆို စစ်သူကြီးရှန်း၊ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ။"

လင်းပိုင်ဝေ့ သူမ၏ စိတ်ကို အမြန် ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရှန်းယီသည် ချပ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်၏။

"ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ကို ပြန်မယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းပိုင်ဝေ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပြီး အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဆရာက အဲဒီ မြေခွေးအိုကြီးနဲ့ ရှင့်ကို စမ်းသပ်မလို့လား။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် မရောက်သေးပေမဲ့ သူက မဟာချန်မင်းဆက်က နတ်ဆိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက ချင်းချိုမှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးပြီး သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ကောက်ကျစ်ပြီး အမျိုးမျိုး ရှိတယ်။"

"စီနီယာအမကျန်းသာ ကိုယ်တိုင်သွားရင် သူမကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ မြေခွေးက လိမ္မာသေဝပ်စွာ ထွက်သွားလောက်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က အခုမှ စစ်သူကြီး ရာထူးတက်ခါစ ဆိုတော့... သူက ရှင့်ကို လေးစားမှု ပြချင်မှ ပြမှာ..."

ထိုအရာကို ကြားလျှင် ရှန်းယီက ခေါင်းအောက်တွင် လက်များကို ခုထားလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

သူသည် အစကတည်းက ပြိုင်ဘက်ကို သူ၏ ချပ်ဝတ်ဖြင့် ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။