စစ်သူကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခြင်းနှင့် စစ်သူကြီးချုပ်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းပြီးသော လူငယ်များသည် သစ်သားစည်ပိုင်းများထဲတွင် ဝင်စိမ်လျက် ဆေးစိမ်ရေနွေးပူပူကို ခံစားနေကြပေသည်။

ချန်ကျိသည် ဆံပင်ကို ခြောက်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး အသားများ အပြည့်ထည့်ထားသော ကြွေပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ နေထိုင်ရာ အဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

ခြံဝင်းအဝင်ဝတွင် မင်ရောင်သော ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်လေးသည် တံခါးခုံပေါ်၌ ပေါ့ပါးစွာ ထိုင်နေပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် တူဖြင့် ခေါက်ဆွဲများကို မွှေနေလေသည်။

ချန်ကျင်းယွီသည် သူ့ဘေးတွင် ရပ်လျက်

"သခင်ရှန်း၊ နည်းနည်း ပေါ့လွန်းနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်"

ရှန်းယီက ပြောလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲအချို့ကို ညှပ်ယူကာ ချန်ကျိအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ပေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် အရသာသည် အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်သော်လည်း သူသည် လက်ရှိ အခိုက်အတန့်ကို ခံစားရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အရသာရှိသော စားသောက်ပွဲကို မျှော်လင့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ချန်ကျိသည် အဆီပါသော အသားတုံးကို ဝါးရင်း ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးမိလေ၏။ သခင်ရှန်းသည် အလကား စားပြီး အလကား နေသည်ဟု ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်မဝင်စားပေ။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စားသောက်ခြင်းအပြင် အိပ်စက်ခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး၏ လေထုနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေလေသည်။

သခင်ရှန်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် မည်သည့် ရာထူးတာဝန် ယူထားသနည်းဟု သူ တွေးတောမိပေသည်။

ဤမျှ ရက်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေသူ မရှိခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ဘဝပုံစံအောက်တွင် သခင်ရှန်း၏ စိတ်အခြေအနေသည် များစွာ တိုးတက်လာပုံရပြီး စရောက်ကာစကကဲ့သို့ မျက်နှာသေ မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ ရောင့်ရဲနိုင်စွမ်းသည် အားကျဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် မြင့်မားပြီး ဖိစီးမှုပေးသော တံတိုင်းများသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဆူညံသံများဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့လေ၏။

ဖရိုဖရဲခြေသံများကြားတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပုံရိပ်များသည် မိုးတိမ်မည်းကြီး ဖိစီးလာသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာကြပေသည်။

လူသစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန် တာဝန်ရှိသော တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝင်ရောက်လာသူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြကာ ရှေ့တိုးပြီး နှုတ်ဆက်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားကြလေသည်။

ဤမျှ ခြောက်သွေ့ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော နေရာမျိုးသို့ ဒု-စစ်သူကြီးတစ်ဦးပင် လာခဲလှပေသည်။

ယနေ့တွင်မူ ပုံမှန်အားဖြင့် မြင်ရခဲသော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး အလွန် အရေးတကြီးနှင့် အလျင်စလို နိုင်လွန်းသဖြင့် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ချန်ကျိသည် ဝါးနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဟလိုက်ကာ "သခင်ရှန်း၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယီသည် မျက်ခွံပင် မပင့်ဘဲ နောက်ထပ် ခေါက်ဆွဲတစ်လုပ်ကို စုပ်ယူလိုက်ကာ "ငါ မသိဘူး" ဟု ဖြေလိုက်ပေသည်။

နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနအကြောင်း သူ၏ နားလည်မှုသည် ချန်ကျိနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။

"သခင်ရှန်း၊ သူတို့ ဒီဘက်ကို လာနေကြတယ်..."

ချန်ကျင်းယွီသည် အေးစက်သော အကြည့်များစွာ၏ ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့လေ၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူသစ်များသည် အသက်ရှူရန်ပင် မရဲကြဘဲ ထိုလူအုပ်စုကြီး အဝေးရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးဆီသို့ တပ်ဖွဲ့ပုံစံဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြပေသည်။

သူတို့ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ကြလေသည်။

နက်မှောင်သော သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သူကြီးအို ချန်သည် ရှေ့ဆုံးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ခေါက်ဆွဲစားနေသော လူငယ်လေးကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

များပြားလှသော ဒု-စစ်သူကြီးများသည် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လက်သီးဆုပ်၍ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လျက် "နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပေသည်။

သူတို့၏ အသံများသည် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် အချိန်အကြာကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

"ရှီး"

ချန်ကျိသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် ဆူးပေါ်တွင် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ခုန်ထကာ ဘေးသို့ ကပ်သွားခဲ့လေသည်။

ရှန်းယီသည် နောက်ဆုံး ခေါက်ဆွဲတစ်လုပ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးအို ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ ခွင့်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပေသည်။

အနည်းငယ် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် အနီးကပ်တွဲဖက်ဒု-စစ်သူကြီး ဖြစ်လာသည်မှာ ရက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းသာ ရှိသေးသော်လည်း ထပ်မံ ရာထူးတိုးခံရပုံ ရနေခြင်းပင်။

သူသည် အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်သီးဆုပ်လျက် "ရှန်းယီက စစ်သူကြီးချန်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"..."

ချန်ချမ်ခွင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပေသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူသည် အာချမ်ကိုပင် ချီစွမ်းအင်စစ်ဆေးခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခိုင်းခဲ့သော်လည်း ဤကောင်လေးက ဖုံးကွယ်ခြင်း နည်းစနစ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ကျိုးမြို့ထဲတွင်ဖြစ်ပြီး သူသည် အနားယူလိုပုံပင် မရပေ။

စစ်သူကြီးအို ချန်သည် သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ချပ်ဝတ်နှင့် အနီရောင် ဝတ်ရုံကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး "စစ်သူကြီးရှန်း ဝတ်ဆင်ဖို့ မြန်မြန် ကူညီပေးလိုက်ကြ" ဟု အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

ဒု-စစ်သူကြီး နှစ်ဦး ထလာပြီး လေးလံသော သံချပ်ကာကို ယူကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်အလား ရှန်းယီကို အိမ်ထဲသို့ အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားကြပေသည်။

မောင်နှမ နှစ်ယောက်သည် အဝေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ ဤလူများနှင့် အနည်းငယ် နီးကပ်သွားရုံမျှဖြင့် နှလုံးသားကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားပေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန် ခက်ခဲလာပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုလူများအားလုံးသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တံခါး ပြန်ပွင့်လာသောအခါ။

ရှည်လျားသော ဘွတ်ဖိနပ်များ လှမ်းထွက်လာသည်နှင့်အမျှ လူငယ်လေး၏ သံချပ်ကာသည် အနက်ရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို သိမ်မွေ့စွာ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

၎င်းသည် သူ၏ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ကို ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါကို ဖြစ်ပေါ်စေလေ၏။

အနီရောင် ဝတ်ရုံသည် လှုပ်ခါနေပြီး သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကာ သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အမူအရာတွင် ပြင်းထန်သော တည်ကြည်လေးနက်မှုကို ပေါင်းစပ်ပေးထားလေသည်။

ရှန်းယီသည် လက်မောင်းအကာကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ရာ အနည်းငယ် နေသားမကျ ဖြစ်နေပေသည်။

"မကြာခဏ ဝတ်ရင် အသားကျသွားမှာပါ" ဟု ချန်ချမ်ခွင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏက ပျင်းရိနေပုံပေါက်သော လူငယ်လေးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နတ်ဆိုးအုပ်စုများကြားမှ တိုက်ခိုက်ထွက်လာခဲ့သော ထိုပုံရိပ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကိုသာ ပြသနေလျှင်ပင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ရှန်းယီဟာ ငါ့ချင်ကျိုးရဲ့ ၁၃ ယောက်မြောက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ဖြစ်တယ်"

စစ်သူကြီးအို ချန်က လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထားသည် အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေလေ၏။

နာရီဝက်ခန့်အတွင်း ဤသတင်းသည် ချင်ကျိုးမြို့တစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားကာ ကျယ်ပြောလှသော စီရင်စုဆယ့်နှစ်ခုရှိ လူတိုင်း သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ကွင်းပြင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်နှာများပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် အေးခဲသွားပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာကြပေသည်။

သူတို့သည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတစ်ဦး မွေးဖွားလာသည်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့ကြဘဲ ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေကြရလေ၏။

"စစ်သူကြီးရှန်း၊ စားလို့ ပြီးပြီလား"

ချန်ချမ်ခွင်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတဝက်ဖြင့် လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "တခြား ကိစ္စမရှိတော့ရင် စစ်သူကြီးချုပ်ကို သွားတွေ့ဖို့ ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

ရှန်းယီသည် လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ "ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ချန်ကျိသည် တံတွေးကို ခဲယဉ်းစွာ မျိုချလိုက်သည်။ သခင်ရှန်း မည်သည့်အရာလုပ်စေ ပုံမှန်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ချပ်ဝတ်နှင့် အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တည်ကြည်ခန့်ညားသည့် လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် မှင်သက်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ချပ်ဝတ်မျိုးကို မမြင်ဖူးသော်လည်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး ဆိုသော ဘွဲ့ထူးသည် ချင်ကျိုးအတွက် မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူ သိရှိပေသည်။

၎င်းသည် စီရင်စုတစ်ခုအတွင်းရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော သာမန်ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်စုကြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြင့်မားသော တံတိုင်းများ ကွယ်သွားသည်အထိ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် သူ၏ ပုံရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့ အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော လူများအားလုံးသည် မယုံနိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြပေ၏။

...

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန ဌာနချုပ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် သပ်ရပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော သီးသန့်ခြံဝင်းတစ်ခု ရှိလေ၏။

ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် အတူတကွ စုဝေးခဲလှသည်။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ယိုလုံထောင်သည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ချင်ကျိုးအပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးကြီးများ၏ လတ်တလော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည် ပြောပြနေလေသည်။

ဖန်းဟန်နှင့် ပိုင်ကျစ်မင်တို့သည် သူတို့၏ အဘွားကို ညစာ ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးနေကြသည်။

ခြံဝင်းထောင့်တွင် ကျန်းချိုလန်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီလျက် လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ခြေရင်းတွင် ဝိုင်အိုးပုံတစ်ပုံ ရှိနေလေသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ရေခဲသတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားအနှစ်သာရခုနစ်ခု စုပုံနေတာ များလွန်းနေပြီထင်တယ်" ယိုလုံထောင်သည် ဝိုင်အိုးများကို စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အအေးဓာတ်ကို ဖယ်ရှားရန် ဤဆေးဝိုင် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ ဤမျှလောက် မလိုအပ်ပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် ပုံမှန် အမူအရာသို့ အမြန် ပြန်ရောက်သွားပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကာ "သူတို့ ရောက်လာကြပြီ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

သူ၏ အသံဆုံးသွားသည်နှင့် ချန်ချမ်ခွင်းသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

စစ်သူကြီးအို ချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာပြီး တစ်ဦးတည်းသော မျက်နှာစိမ်းထံသို့ ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းယီက စစ်သူကြီးချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"။