အလကားရသောအစားအစာ၏ အရသာကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ခံစားခြင်း

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ရုံးတော်တောင်ဘက်တွင် အလွန်မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးများက အတွင်းနှင့် အပြင်ကို ခြားနားထားသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် အတွင်းရှိ လူသစ်များသည် ချင်ကျိုးမြို့၏ စည်ကားမှုကို မေ့လျော့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်ကြ၏။

ဆယ်နှစ်အတွင်း ကနဦးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းသည် ဂိုဏ်းဝင်တပည့်အများစုအတွက် မဖြစ်နိုင်သော စွမ်းဆောင်မှုတစ်ခုပင်။

သို့သော် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ပေါများကြွယ်ဝသော အရင်းအမြစ်များကြောင့် ဤတံတိုင်းများအတွင်း၌ ကနဦးအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် မိုးအပြီး မှိုပေါက်သကဲ့သို့ တရစပ် ပေါ်ထွက်လာကြ၏။ အများစုသည် ဆယ်နှစ်မပြည့်မီပင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ကြပေသည်။

ဝင်ပေါက်တွင် အစောင့်များ မရှိပေ။

ဤလူသစ်များ၏ အင်အားကို တပ်မှူးများ က နေ့စဉ် အကန့်အသတ်အထိ ညှစ်ထုတ်လေ့ရှိသည်။

ရှန်းယီ သည် ချန်ကျင်းယွီ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ချွေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော ဤမြေပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေချလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်ကသာ သူ ကနဦးအဆင့် သို့ မရောက်ရှိခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် သူသည်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထူပိန်းမှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ယံအောက် အဝေးတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ခြံဝင်းငယ်လေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မှိန်ဖျဖျ မီးရောင်လေးများမှာ တစ်ဆက်တည်း တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေလေ၏။

"အဲ့ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းတွေပါ" ဟု ချန်ကျင်းယွီက ပြောလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျေနပ်ပုံရသည်။ ဘိုင်ယွင်ခရိုင် တွင် နေခဲ့ရသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ အစ်ကို လက်ရှိနေထိုင်ရာ နေရာသည် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပါသည်။

သူမကဲ့သို့ မိသားစုဝင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤနေရာနှင့် မဝေးသော သီးသန့်နေအိမ်တစ်ခု ရရှိထားလေ၏။

"မဆိုးပါဘူး"

ရှန်းယီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူသစ်များအပေါ် တင်းကျပ်မှု ရှိသော်လည်း အိပ်ဆောင်ကြီးများတွင် အတူအိပ်ခိုင်းရလောက်အောင် မဆိုးရွားပေ။ အမှန်တော့ ဤလူများသည် စစ်သားများ မဟုတ်ပေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် မင်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တစ်သီးခြားပုဂ္ဂလ ခရီးသွားများ ဖြစ်လာကြပေမည်။

ကုသိုလ်မှတ်တမ်းအချို့ ရရှိပြီး လက်မောင်းတွင် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ထည့်သွင်းနိုင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့သည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံခြင်းကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ခြံဝင်းဟု ခေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အခန်းနှစ်ခန်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားပြီး အလယ်တွင် လူငါးဦး ယှဉ်ရပ်ရန် မကျယ်မကျဉ်းနေရာလွတ်လေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

ချန်ကျင်းယွီ ပြောသော မီးဖိုလေးကို ထိုနေရာလွတ်တွင် တည်ထားခြင်းပင်။ မြေအိုးထဲမှ ဆူပွက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသားဟင်းနံ့ သင်းပျံ့နေ၏။

လက်ပြတ်အင်္ကျီတို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာပုံရသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် မြေအိုးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသည်။

နျို‌တာ့ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"မင်းညီမ ဒီကို ရောက်နေတာ ကံကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ နေ့တိုင်း ဘာတွေ စားနေရမလဲ မသိဘူး"

ချန်ကျိသည် မီးကို ညင်သာစွာ ယပ်ခတ်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ငါတို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးတဲ့ အစားအစာကောင်းတွေလေ"

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက သူတို့ကို အစားအသောက် လျှော့ပေးမည်လော။ အားလုံးက ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့် အသားများ ဖြစ်သော်လည်း ချက်ပြုတ်သူများက အားစိုက်ထုတ်ရန် ပျင်းရိကြသည်။ ရိုးရှင်းသော ဟင်းပေါင်းတွင် ဆားအနည်းငယ်ပင် မပါသဖြင့် အရသာမှာ ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေ၏။

ထိုစဉ် သူတို့နောက်မှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အာမေဋိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကို"

နျိုတာ့သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မြေအိုးကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်၏။

ချန်ကျိ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယပ်ခတ်နေသော သူ၏ လက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန်အံ့သြသွားပုံပင်။

ထို့နောက် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သခင်ရှန်း "

သုံးလမပြည့်သေးသော်လည်း စိမ်းသက်သော ချင်ကျိုးမြို့သို့ ရောက်နေရခြင်းကြောင့် အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

သူသည် လူငယ်လေး ဝတ်ဆင်ထားသော မင်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုပြီး ပျော်ရွှင်အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သခင်က တပ်မှူးဝတ်စုံတောင် ဝတ်ထားပြီပဲ"

လက်မောင်းတွင် တိမ်တိုက်ပုံစံများ မပါရှိသေးသော်လည်း သခင်ရှန်း၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။

ရှန်းယီသည် မြေအိုးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်၏။ ဤကောင်လေးကို တပ်မှူးနှင့် ဒု-စစ်သူကြီး အကြား ကွာခြားချက်ကို ရှင်းပြရန် သူ ပျင်းရိနေသည်။

"သခင်ရှန်း" နျိုတာ့သည် ဘေးသို့ အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းကို မြှောက်ထားဆဲပင်။ ထိုယူနီဖောင်းကို သူ ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း ရွာသားချင်း ကြီးပွားနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဂုဏ်ယူပြီး ရိုးသားသော အပြုံးကို မပြဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဘိုင်ယွင်ခရိုင်၏တပ်သား သည် ချင်ကျိုးမြို့တွင်ပင် အထင်သေးခံရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ချန်ကျင်းယွီသည် အခန်းထဲမှ ပန်းကန်နှင့် တူ သုံးစုံကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလာပြီး လူတိုင်းကို ဝေငှပေးလိုက်သည်။

"ရှူး၊ တပ်မှူး မသိစေနဲ့နော်"

"ဟီးဟီး၊ ကျုပ် အခန်းထဲမှာ သွားသောက်လိုက်မယ်"

နျိုတာ့သည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ရုံးဝင်းတွင် နေ့လယ်စာ စားခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရှန်းယီကို ကြက်ပေါင်းဟင်းရည် ခပ်ပေးလိုက်သည်။

ရှန်းယီ ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဟင်းရည်ပေါ်တွင် ဝေ့နေသော ဆီအလွှာထူထူနှင့် ၎င်းအောက်တွင် ပိတ်မိနေသော ရေနွေးငွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အကြာကြီး ပေါင်းထားပုံမရဘဲ နူးညံ့သော ကြက်ပေါင်မှာ အရည်ရွှမ်းနေသည်။ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ သူ အစားစားချင်စိတ် ပိုများလာ၏။ ကြက်ပေါင်ကို တောင့်တနေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ဤကမ္ဘာကြီး၏ လက်တွေ့ကျမှုကို တောင့်တနေခြင်းလော သူ မသိပေ။

"ဟေး ငါ မင်းတို့ကို မိပြန်ပြီ"

အော်သံနှင့်အတူ တိမ်တိုက်ပုံစံ မင်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တပ်မှူးတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် ကြိမ်လုံးကို ကိုင်လျက် ဝင်လာသည်။ သူသည် စိတ်ဆိုးသလိုလို ရယ်ချင်သလိုလို ဖြစ်နေ၏။

"ငါ ပြောထားတယ်လေ၊ မိသားစုဝင်တွေ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူးလို့။ မင်း အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ခံချင်ပြန်ပြီလား"

နျိုတာ့သည် တံခါးကို ဝုန်းကနဲ ပိတ်ကာ အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေလိုက်ပြီး ပူလောင်နေသော ကြက်ပေါင်းဟင်းရည်ကို ပါးစပ်ထဲ လောင်းထည့်ရင်း မျက်နှာမဲ့လိုက်၏။

ချန်ကျိသည် အနည်းငယ် ကိုးရိုးကားရားဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးလျို... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က..."

"မင်းမှာ ပါရမီရှိရုံနဲ့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်လို့ရတယ်လို့ မထင်နဲ့"

တပ်မှူးလျိုက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။ တကယ်စိတ်ဆိုးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆုံးမလိုက်သည်။

"မင်း အချိန်တွေ အများကြီးကုန်နေပြီ။ စိတ်ကို စုစည်းပြီး နှစ်နှစ်သုံးနှစ်အတွင်း ကနဦးအဆင့် ကို ရောက်အောင် ကြိုးစား၊ ပြီးရင် စောစော ထွက်သွားတော့၊ ကြားလား"

"ပြီးတော့ မင်း၊ မင်းက ဘယ်ခြံဝင်းကလဲ..."

သူသည် ကြိမ်လုံးကို မြှောက်ကာ အတွင်းဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တုန်ခါသွားသည်။

ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာနှင့် လူငယ်လေးသည် ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် မြေကြီးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေ၏။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်မှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသော်လည်း၊ဗာဂျာရာဂိုဏ်း အပြင်ဘက်တွင် မြင်းပေါ်ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို တပ်မှူးလျိုအား ချက်ချင်း သတိရသွားစေ၏။

"မင်း၊ မင်း၊ မင်း၊ ငါ၊ ငါ၊ ငါ..."

သူသည် ကြိမ်လုံးကို နောက်ကျောတွင် ဝှက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့"

ရှန်းယီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူသည် ထမင်းတစ်နပ် လာစားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေလိုပေ။

တပ်မှူးလျို၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကြောင့် မောင်နှမနှစ်ယောက် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သခင်ရှန်း၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တစ်ဖက်လူသည် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရစ်လျက် ခြံဝင်းထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

"အစားအသောက်ကို ကောင်းကောင်း သုံးဆောင်ကြပါ"

ချန်ကျိ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"..."

သားသတ်သမား ကျန်းကို သူ ပြောခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် သခင်ရှန်း၏ လုပ်ရပ်များသည် မည်သည့်အခါမျှ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးသည် လူတိုင်း၏ လေးစားမှုကို ခံရရန် ကံပါလာသူပင်။

သို့သော် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန တပ်မှူးတစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို ဤမျှ ရိုသေနေရသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း သခင်ရှန်းသည် ကြီးကျယ်သော အရာများစွာကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပုံရသည်။

"သခင်ရှန်း၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန တပ်မှူး ဖြစ်ရတာ အရမ်း အန္တရာယ်များလား"

ချန်ကျိက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသေချာဘူး၊ ဖြစ်တာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သတိထားတာတော့ အမြဲကောင်းပါတယ်"

ရှန်းယီသည် ကြက်ပေါင်းဟင်းရည် အနည်းငယ် အေးသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက် အကုန်သောက်လိုက်ရာ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က ပျင်းရိမှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပြီး သက်သောင့်သက်သာ ခံစားမှုဖြင့် အစားထိုးလိုက်၏။

နတ်ဆိုးများနှင့် မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ပိုမိုနှစ်သက်ပါသည်။

"တပ်မှူးလျိုက ပြောတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ ပါရမီကောင်းတယ်တဲ့၊ မကြာခင် ကနဦးအဆင့်ကို ရောက်တော့မယ်တဲ့"

ချန်ကျိသည် သူ၏ လတ်တလော အတွေ့အကြုံများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောပြနေလေ၏။

မည်သည့် နေရာမှ တပ်သားသည် အရေပြားအတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး တပ်မှူးထံမှ ဆုလာဘ် ရရှိခဲ့ကြောင်း၊ မည်သည့် လူသစ်သည် တိတ်တဆိတ် ပျင်းရိနေသဖြင့် ကြိမ်ဒဏ်များစွာ ခံခဲ့ရကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောပြနေသည်။

ရှန်းယီသည် ကြက်ပေါင်ကို ကိုင်ကာ အသားကို ဝါးရင်း ရံဖန်ရံခါ စကားဝင်ပြော၏။

ချန်ကျင်းယွီသည် သူ့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရင်း နားထောင်နေသည်။ ညဉ့်နက်သောအခါ သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းကို ရှင်းလင်းပေးကာ ဝံပုလွေသားမွေး ဝတ်ရုံကို ကိုင်လျက် သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်ကျိသည် ညီမဖြစ်သူကို ခြံဝင်းအပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် ပြန်လှည့်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးတွေ စကားပြောနေတာ ကြားလိုက်မိတယ်၊ ချန်ကျိုးက ဒီရက်ပိုင်း သိပ်မငြိမ်းချမ်းဘူးတဲ့။ သခင်ရှန်း၊ သခင်လည်း သတိထားဦးနော်"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း သူတို့က ငါ့ကို အပြင်ပေးမထွက်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ငါ မင်းနဲ့ပဲ ဒီမှာ နေလိုက်မယ်"

ရှန်းယီ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ချန်ကျိသည် ရေခပ်လာပြီး မြေအိုးနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောလိုက်သည်။

သခင်ရှန်းသည် တပ်မှူး၏ သီးသန့်နေအိမ်တွင် မနေဘဲ ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် အဘယ်ကြောင့် လာနားနေသနည်းဟု သူ မမေးတော့ပေ။

ချန်ကျိသည် နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ တစ်ဖက်လူသည် ငွေစ ၁၀ သားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးနိုင်သော်လည်း သူ ကိုင်ထားသော ငန်းကင်ပေါင်ကိုမူ တစ်ချက်ကလေးကြည့်ခွင့်ပေးရန် ဝန်လေးတတ်သူပင်။