တော်၀င်နန်းတော်၏ကျဆုံးမှု

​မြို့တော်ထဲက တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းမှာတော့ တော်ဝင်အကြီးအကဲ ၃ ယောက်ဟာ ဒေါသထွက်နေကြတယ်။ အိမ်ရှေ့စံကို သတ်သွားတဲ့သူကို သူတို့ အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး။

​"အဲဒီ ယန်ဖုန်းဆိုတဲ့ကောင်ကို မြေလှန်ရှာကြစမ်း! မိရင်ချက်ချင်းမသတ်ပဲ အရည်ပြားကိုဆွဲဆုတ်ပြီးအရိုးကိုထုတ်သူ့လည်ချောင်းသွေးကိုသောက်ရမှကျေနပ်မယ်။သတင်းတွေအရ သူက ဝိညာဉ်အမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် ငါတို့ ၃ ယောက်ပေါင်းရင် သူ့ကို သတ်လို့ရတယ်!" အကြီးအကဲခေါင်းဆောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။" သူ့ဘေးမှာမိန်းခလေးတယောက်ပါသေးတယ် "ဘေးရှိအကြီးအကဲတယောက်ကလှမ်းပြောလိုက်သည်။ ငါသိတယ်အမှတ်ထားစရာမလိုဘူး

အရမ်းကြီးသန်မာမနေဘူးးးးးးး

​အဲဒီအချိန်မှာပဲ နန်းတော်တံခါးကြီးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး အေးစက်လှတဲ့ သွေးရောင်အရှိန်အဝါတွေ လွှမ်းခြုံလာတယ်။

​"ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး... ငါကိုယ်တိုင် လာခဲ့ပြီ!"

​ယန်ဖုန်းဟာ ယွဲ့လင်းနဲ့အတူ နန်းတော်ရင်ပြင်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာတယ်။ ယန်ဖုန်းရဲ့ လက်ထဲမှာ 'သွေးဓား' က နီရဲတောက်ပနေပြီး သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေပြင်က ရေခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဒါဟာ ယွဲ့လင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ 'ရေခဲသွေးနဂါး' အရှိန်အဝါပဲ။

​"မင်း... မင်းက တကယ်ပဲ အတော်ရဲတင်းလှချည်လား!" အကြီးအကဲ ၃ ယောက်လုံး သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ထုတ်ပြီး ယန်ဖုန်းကို ဝိုင်းလိုက်ကြတယ်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ငါတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ မင်းကိုကျွန်ခံဆိုလဲခံပါ့မယ် းးးးးး!" အကြီးအကဲခေါင်းဆောင်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပေမယ့် ယန်ဖုန်းရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်တုံးလို မာကျောနေပြီ။

ငါ့အတွက် အသုံးမကျတဲ့ကျွန်တွေကိုအလိုမရှိဘူး