သွေးကန်အတွင်းမှ ကံကြမ္မာနှစ်ခု

​မိုကုဟာ ယန်ဖုန်းရဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ယွဲ့လင်းအပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။ "ယန်ဖုန်း... မင်းရဲ့ ဒေါသက ပြင်းထန်ပေမယ့် အဲဒီဒေါသကို အခြေခံပြီး စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ စွမ်းအင်တွေက အခုချိန်မှာ အရမ်းကို ဗရပွဖြစ်နေပြီ။ အထူးသဖြင့် ဒီမိန်းကလေးက မင်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ အသက်သွေးတွေကိုတောင် လောင်ကျွမ်းခဲ့တာ" လို့ မိုကုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

​ယန်ဖုန်းက ယွဲ့လင်းရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ထိတွေ့ရင်း ရင်ထဲမှာ နာကျင်နေမိတယ်။ "သူမကို အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို သူမဆီ လွှဲပေးလို့ ရမလား?" လို့ သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။ မိုကုက ပလ္လင်နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ကျောက်တံခါးတစ်ခုကို ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့... ဒီသုသာန်ရဲ့ အသည်းနှလုံးဆီကို ခေါ်သွားမယ်" လို့ ဆိုကာ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတယ်

​ကျောက်တံခါးရဲ့ အနောက်မှာတော့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ လှေကားထစ်တွေ ရှိနေပြီး အောက်ဆုံးကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တောက်လောင်နေတဲ့ အနီရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ 'သွေးကန်' (Pool of Ancient Blood) ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီကန်ထဲက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ စွမ်းအင်တွေက တအားကို သန့်စင်လွန်းလှပြီး အသက်ဓာတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို ယန်ဖုန်း ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဒါက သွေးနတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အနှစ်သာရတွေပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီကန်ထဲမှာ အတူတူ ကျင့်ကြံရမယ်" လို့ မိုကုက ရှင်းပြတယ်။

​ယန်ဖုန်းက ယွဲ့လင်းကို အသာအယာ ပွေ့ချီပြီး ကန်ထဲကို ဆင်းလိုက်တယ်။ ကန်ရေပြင်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ နွေးထွေးလှတဲ့ စွမ်းအင်တွေက သူတို့ရဲ့ အရေပြားထဲကနေတစ်ဆင့် သွေးကြောတွေထဲကို စီးဝင်သွားတယ်။ ယန်ဖုန်းက ယွဲ့လင်းကို သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီထားစေပြီး သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "ယွဲ့လင်း... သတိထားပါဦး။ ကိုယ်တို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပေါင်းစပ်ရမယ်။ ညီမရဲ့ ရေခဲစွမ်းအားနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ သွေးစွမ်းအားကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းရမယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

​ယွဲ့လင်းက မျက်လုံးလေးတွေကို အားယူပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။ "ရှင်... ယန်ဖုန်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူညီပါ့မယ်" လို့ သူမက အားနည်းတဲ့ လေသံလေးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကန်အလယ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း ကျင့်စဉ်ကို စတင်လိုက်ကြတယ်။ ယန်ဖုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ နီရဲတဲ့ သွေးနဂါးရိပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသလို ယွဲ့လင်းရဲ့ နောက်မှာလည်း ဖြူစင်တဲ့ နှင်းကြာပန်းကြီးက ပွင့်အာလာတယ်။ အဲဒီ စွမ်းအင်နှစ်ခုဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ရင်း သွေးကန်ထဲက အနှစ်သာရတွေကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေကြတော့တယ်။

​အချိန်တွေဟာ ဘယ်လောက်အထိ ကုန်ဆုံးသွားမှန်း မသိနိုင်လောက်အောင် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျင့်ကြံခြင်းထဲမှာ နက်ဝင်နေကြတယ်။ ယန်ဖုန်းရဲ့ သွေးကြောတွေဟာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သူပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သွေးနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားတွေက တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ယွဲ့လင်းဟာ သွေးကန်ရဲ့ အသက်ဓာတ်ကြောင့် သူမရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အုတ်မြစ်တွေ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ 'နှင်းကြာပန်း' က သွေးရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းလာပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်တဲ့ 'သွေးရောင်နှင်းကြာပန်း' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

​ဒီလို အပြန်အလှန် စွမ်းအင်ဖလှယ်ရင်း ကျင့်ကြံနေတဲ့အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေကလည်း ပိုမိုနီးစပ်သွားကြတယ်။ ယန်ဖုန်းက ယွဲ့လင်းရဲ့ အတွေးတွေကို ခံစားနေရသလို ယွဲ့လင်းကလည်း ယန်ဖုန်းရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို သိမြင်နေရတယ်။ သူတို့ကြားမှာ စကားလုံးတွေ မလိုတော့ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်မှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားတယ်။ သွေးကန်ထဲက ရေပြင်တွေဟာ တရိပ်ရိပ်နဲ့ နိမ့်ဆင်းသွားပြီး စွမ်းအင်အားလုံးဟာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်သွားကြတော့တယ်။

​မိုကုက ကန်ဘေးမှာ ရပ်ရင်း ပြုံးလျက် ကြည့်နေတယ်။ "ကောင်းပြီ... မင်းတို့ အုတ်မြစ်တွေ ခိုင်မာသွားပြီ။ အခုဆိုရင် မင်းတို့ဟာ ဒီနိုင်ငံငယ်လေးတင်မကဘဲ 'မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တိုက်ကြီး' ရဲ့ ဗဟိုချက်ကို သွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင်မှာ ငါပေးစရာတစ်ခု ကျန်သေးတယ်" လို့ ဆိုကာ သူ့ရဲ့ လက်ထဲကနေ နီရဲတဲ့ သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်တယ်။