သွေးနဂါး၏ ဒေါသနှင့် သုတ်သင်ခြင်း

​လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခြောက်ယောက်ဟာ တွက်ချက်ထားတဲ့အတိုင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာကြတယ်။ သံကြိုးတွေဟာ လေထဲမှာ တဝီဝီမြည်နေပြီး ယန်ဖုန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကန့်သတ်ထားပါတယ်။ ယွဲ့လင်းက ရေခဲနံရံတွေ ဖန်တီးပြီး ကာကွယ်ပေးနေပေမယ့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ သံကြိုးတွေက ရေခဲတွေကိုပါ ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိနေတယ်။ "အား!" ယွဲ့လင်းရဲ့ ပခုံးကို သံကြိုးတစ်ချောင်းက ရှပ်ထိသွားပြီး သွေးစက်အချို့ ကျလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ယန်ဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်လောင်နေတဲ့ အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

​"မင်းတို့က... ငါ့ရှေ့မှာ ငါ့မိန်းကလေးကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ!" ယန်ဖုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရှေးဟောင်း သွေးနဂါးရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကြီးက အပြင်လောကအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ [ စနစ်... ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖွင့်လိုက်စမ်း! သွေးနဂါးရဲ့ သခင်အဆင့် စွမ်းအားကို သုံးမယ်! ] ယန်ဖုန်းရဲ့ ကျောနောက်မှာ ကြီးမားလှတဲ့ နဂါးရိပ်ကြီးက အရင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုကြီးမားစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကန္တာရထဲက သဲလှိုင်းတွေကိုပါ လွင့်စင်သွားစေတယ်။

​ယန်ဖုန်းက ဓားကို မြေပြင်ထဲ စိုက်ချလိုက်တယ်။ "သွေးနဂါးနယ်ပယ် - 'သွေးပင်လယ် ငရဲ'!" ချက်ချင်းဆိုသလို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ ခြေထောက်အောက်က သဲပြင်တွေဟာ ပူလောင်လှတဲ့ သွေးရည်ပူတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ကို အောက်ကို ဆွဲနစ်လိုက်တယ်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေဟာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ကို ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ယန်ဖုန်းက သူတို့ကို အခွင့်အရေး မပေးတော့ပါဘူး။ သူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ခေါင်းဆောင်ဆီကို ရောက်သွားပြီး လက်ဗလာနဲ့ပဲ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်တယ်။

​"မင်းတို့ရဲ့ သခင်လေးကို ပြောလိုက်ပါ... နောက်တစ်ခါ လူလွှတ်ရင် ဒီထက် အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေကို လွှတ်ဖို့... မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုး အမှိုက်တွေက ငါ့ဓားကို သွေးစွန်းရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်!" လို့ ယန်ဖုန်းက ပြောရင်း ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ ငါးယောက်ဟာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ယွဲ့လင်းက သူမရဲ့ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး— "နှင်းကြာပန်း - 'ထာဝရ အေးခဲခြင်း'!" လို့ အော်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ ငါးယောက်လုံးဟာ လေပေါ်မှာတင် ရေခဲရုပ်ထုတွေ ဖြစ်သွားကြတော့တယ်။

​ယန်ဖုန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ညှစ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီရေခဲရုပ်ထုတွေဟာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး ကန္တာရလေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။ တိုက်ပွဲပြီးသွားတဲ့အခါ ယန်ဖုန်းက ယွဲ့လင်းဆီကို အမြန်ပြေးသွားပြီး သူမရဲ့ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပေးတယ်။ "ယွဲ့လင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား? ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် ခွင့်ပြုမိသွားတယ်" လို့ သူက နောင်တရစွာ ပြောလိုက်တယ်။ ယွဲ့လင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ "ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ရှင်... ရှင့်ဘေးမှာ ရှိနေရတာက ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံးပါပဲ။"

​ယန်ဖုန်းက သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို သတ်ဖို့ လူလွှတ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အတွက် သူဟာ အချိန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။ "သွားကြစို့ ယွဲ့လင်း။ ကျွန်ကိုယ်တို့ 'သွေးနဂါးတောင်တန်း' ကို အမြန်ဆုံး ရောက်ဖို့ လိုတယ်။ ဟိုမှာ ကိုယ့်ကို စောင့်နေတဲ့သူတွေ ရှိသလို... ရှင်းရမယ့် အကြွေးတွေလည်း အများကြီးပဲ" လို့ ပြောလိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ လှေကို စနစ်အကူအညီနဲ့ ပြန်ပြင်ကာ ကန္တာရထဲကနေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထွက်ခွာလာကြပါတော့တယ်။