သူတော်စင်ဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ထို့အပြင် ရှန်းချန်ကောသည် သူတော်စင်ဘုရင်အပေါ် အနည်းငယ်သော ရန်ငြိုးထားရှိမှု ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လော့ယွင်ရှီး ကြောင့် ဖြစ်သည်။ လော့ယွင်ရှီး၏ ပြောစကားအရ သူမသည်သာ မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ တရားဝင် သူတော်စင်ဘုရင်မ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သူတော်စင်ဘုရင်၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့်သာ လော့ယွင်ရှီးသည် လုပ်ကြံခံခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ထွက်ခွာရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ နေရာကို စွန့်လွှတ်ကာ နာလန်ထူရန်အတွက် အဆုံးမရှိသော နှစ်ကာလများစွာ အိပ်စက်အနားယူခဲ့ရ၏။

ယခုအခါ လော့ယွင်ရှီးသည် သူမကိုယ်သူမ သူတော်စင်သခင်မဟု ခေါ်ဆိုပြီး အရှေ့ကောင်းကင်ယံတွင် သူတော်စင်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ကာ အင်အားကြီးသူများကို မွေးထုတ်ပေးပြီး ဩဇာအာဏာ ချဲ့ထွင်နေလေသည်။

အချိန်တန်သောအခါ သူမသည် သူတော်စင်မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကာ သူတော်စင်ဘုရင် နေရာကို ပြန်လည်ရယူမည် ဖြစ်သည်။

ယခု ရှန်းချန်ကောသည် သူတော်စင်နတ်ဘုရားကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် လော့ယွင်ရှီး၏ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။

အကယ်၍ သူတော်စင်ဘုရင်သာ သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သိရှိသွားပါက သူ သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရှုထောင့်တစ်မျိုးမှ ကြည့်လျှင် သူနှင့် သူတော်စင်ဘုရင်သည် သဘာဝရန်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ယခုတွင် မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ဖန်တီးထားသော အထွတ်အထိပ်ဓားသိုင်းပညာရပ် ကို သင်ယူရန်အတွက် သူသည် သူတော်စင်မြို့တော်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ပြီး သူတော်စင်ဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံရတော့မည်။

ဤအချက်က သူ့ကို ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"သူတော်စင်ဘုရင်က ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါ နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဘုရင်နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ပါဦးမယ်"

ကုတင်ပေါ်တွင် ရှန်းချန်ကောသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ လေးနက်လာပြီး အထူးတလည် အလေးအနက်ထားနေပုံ ပေါက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတော်စင်ဘုရင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်ဘုရင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခြင်းသည် မြင့်မြတ်မင်းဆက် အကြီးအကဲများ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ အာဏာအထွတ်အထိပ်နှင့် နီးကပ်လာပြီဟု ဆိုလိုရာ သူ၏ အထွတ်အထိပ် ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို သင်ယူနိုင်ခွင့် အခွင့်အလမ်း အများအပြား တိုးပွားလာစေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

သူသည် မောက်မာစွာဖြင့် အင်မော်တယ်ယစ်မှူးစားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် သူတော်စင်အကယ်ဒမီတွင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ တိုက်ခိုက်ကာ ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စု ဆက်ခံသူများကို ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် မဟုတ်ပါလော။

သူ အောင်မြင်တော့မည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရှန်းချန်ကော ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ တီထွင်ထားသော အထွတ်အထိပ် ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို တတ်မြောက်သည်နှင့် သူတော်စင်မြို့တော်မှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးမည် ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်မြို့တော်သည် အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ သူတော်စင်ဘုရင်၏ မျက်စိအောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပေါက်ကြားသွားပါက သူသည် ဖန်ဆင်းခြင်းနယ်မြေအသေးစား အဆင့်၌ ရှိနေသည့်တိုင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

သူတော်စင်မြို့တော်မှ လွတ်မြောက်ပြီး မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ထွက်ခွာသွားနိုင်မှသာ သူ လုံးဝ စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အရှေ့ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ဖိအားများ ရှိလာလျှင်ပင် ဖြေရှင်းရန် လော့ယွင်ရှီး ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ရေခဲပြင်ပါးပါးလေးပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ထို့နောက် ဖုန်းလင်းတန်၏ အားကျသော အကြည့်များအောက်တွင် ရှန်းချန်ကောသည် ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး သူတော်စင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖုန်းမိသားစု ကောင်းကင်ဘုရင်၏ နေအိမ်မှ ထွက်ခွာပြီး သူတော်စင်နန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

...

သူတော်စင်နန်းတော်

ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြီးကျယ်လှသည်။ နန်းတော်ဆောင်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တည်ရှိပြီး အဆုံးမရှိ ရှည်လျားသည်။

တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် ပျံဝဲနေသော ကောင်းကင်နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ လေးနက်ပြီး မြင့်မြတ်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တည်ရှိနေသယောင် ဖြစ်သည်။

လူများကို ဖိအားတစ်မျိုး ခံစားရစေပြီး ရှိခိုးဝတ်ပြုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူတော်စင်နန်းတော်သည် မြင့်မြတ်မျိုးနွယ်စုများ ကျင့်ကြံသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်မျိုးနွယ်စုမှ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။

အမည်ခံအားဖြင့် သူတော်စင်နန်းတော်သည် သူတော်စင်မြို့တော်အတွင်း၌ ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မြို့တော်အပြင်ဘက်၌ ရှိသည်။

သူတော်စင်နန်းတော်သည် သူတော်စင်မြို့တော်အထက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် တိမ်တိုက်များ၊ မြူခိုးများ ဝန်းရံလျက် ပျံဝဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် တိမ်ပင်လယ်ကြီး လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရွှေရောင် နေရောင်ခြည် အောက်တွင် တိမ်ပင်လယ်သည် ရွှေရောင်လှိုင်းတံပိုးများ ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ရွှေရောင် မြင့်မြတ်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အလွန် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ရွှပ်... ရွှပ်...

သူတော်စင်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှန်းချန်ကောနှင့် လုံချင်းရင်းတို့သည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ရွှေရောင် တိမ်ပင်လယ်အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်းချန်ကောသည် သူတော်စင်နန်းတော်၏ မြင်ကွင်းအပြည့်အစုံကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ပါး၏ ကျင့်ကြံရာ နေအိမ်ပီသပါပေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

ရွှေရောင် တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် နတ်ကျောက်စိမ်း လှေကားထစ်များ ပေါ်ထွက်နေသည်။ ၎င်းသည် အဆုံးမရှိ ရှည်လျားပြီး ကောင်းကင်အဆုံးထိ သွားရောက်နိုင်မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် ပျံဝဲနေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ကောင်းကင်နန်းတော်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားလေသည်။

နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာကျနေကာ အဆုံးမဲ့သော နတ်ကျောက်စိမ်း လှေကားထစ်များကို ရွှေရောင် ဆိုးထားလေ၏။

သူတို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှန်းချန်ကော၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်ပြီး ရိုသေသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နတ်ကျောက်စိမ်း လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားပြီး သူတော်စင်နန်းတော်၏ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဧည့်သည်တော်ကြီး... အရှင်မင်းကြီး သူတော်စင်ဘုရင်က နတ်ဘုရားနန်းတော်ထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်။ ဝင်ကြရအောင်"

ကျွမ်းကျင်သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် နန်းတော်ဆောင် အပြင်ဘက်တွင်သာ နေရစ်ခဲ့သည်။

သူတော်စင်ဘုရင်က ဆင့်ခေါ်ခြင်း မရှိဘဲ သူတော်စင်နန်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သူ မည်သူမဆို သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမည်။

ဤသည်မှာ သူတော်စင်နန်းတော်၏ ကျော်လွန်၍မရသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မချိုးဖောက်ရဲကြပေ။

သူတော်စင်သားတော်များနှင့် မြင့်မြတ်မျိုးနွယ်စုမှ အခြားသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤစည်းမျဉ်းကို လိုက်နာကြပြီး နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရဲကြပေ။

"ကောင်းပါပြီ... လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူကြီးမင်း"

ရှန်းချန်ကောက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့ရှိ မြင့်မားသော နန်းတော်ဆောင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

"ဧည့်သည်တော် ရှန်းချန်ကော ဝင်ရောက်ခွင့် တောင်းခံပါတယ်"

ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရွှေရောင် တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

ဤစကားကို ရှန်းချန်ကော ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှ ကျင့်ကြံသူက ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတော်စင်ဘုရင်ထံ အစီရင်ခံနေသကဲ့သို့ လေးလေးစားစား ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခွင့်ပြုလိုက်"

ခမ်းနားပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အသံကြီးတစ်ခု သူတော်စင်နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အသံကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထို့နောက် အခြားအသံတစ်ခု သူတော်စင်နန်းတော်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး သူတော်စင်ဘုရင်က ဧည့်သည်တော် ရှန်းချန်ကောကို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခွင့် အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပါတယ်"

ဤအသံသည် ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေပုံရသည်။ ၎င်းသည် သူတော်စင်နန်းတော်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော်အထက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူတော်စင်မြို့တော်ဘက်သို့ပင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

သူတော်စင်နန်းတော် အပြင်ဘက်တွင် ရှန်းချန်ကောသည် လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် စုစည်းလိုက်သည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်ပြီး ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးကာ နန်းတော်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်လေသည်။

သူတော်စင်နန်းတော်သည် မြင့်မြတ်မင်းဆက် အာဏာစက်၏ အထွတ်အထိပ် ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်မင်းဆက်ကို တုန်လှုပ်စေသော အမိန့်များအားလုံးသည် ဤနန်းတော်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားကာ မင်းဆက်၏ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းချန်ကောသည် နန်းတော်ဆောင်၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ခန့်ညားနေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသားကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်ပြီး သာမန်လောကထက် ကျော်လွန်နေပုံ ပေါက်သည်။

ရှန်းချန်ကောက သူတော်စင်နန်းတော်၏ ထိပ်ပိုင်းသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတော်စင်ဘုရင်၏ ပုံရိပ်ကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော အသံကြီးတစ်ခု သူ့နားထဲ၌ မြည်ဟည်းသွားလေသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒူးထောက်ပြီး သူတော်စင်ဘုရင်ကို အရိုအသေ မပေးတာလဲ"

ဤအသံသည် နားထဲတွင် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ရှန်းချန်ကောကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤလူ၏ စွမ်းအားသည် သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ထို့အပြင် ဤအေးစက်သော အပြစ်တင်သံသည် စွပ်စွဲချက်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မမြင်နိုင်သော သတိပေးချက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူလေသည်။

သူက ရှန်းချန်ကောကို ဒူးထောက်ပြီး အရိုအသေပေးရန် သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

...

သို့သော် ရှန်းချန်ကောသည် ထိုအရာကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်က သူတော်စင်ဘုရင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"အတင့်ရဲလိုက်တာ"

ရှန်းချန်ကော ဒူးထောက်ပြီး အရိုအသေမပေးသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အသံသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်များ ပါဝင်လာလေသည်။

ယခင်က သတိပေးချက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခုအကြိမ်သည် စစ်မှန်သော ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှု ဖြစ်လာတော့မည်။

"သူတော်စင်ဘုရင်ကို လျှောက်တင်ခွင့် ပြုပါ" ရှန်းချန်ကောသည် မတ်မတ်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက လေးစားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်ုပ် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်လျှောက်လှမ်းချိန်ကစပြီး ပထမဆုံး သင်ယူခဲ့ရတာကတော့ ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင်က မကြင်နာတတ်ဘူး၊ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို လမ်းဘေးခွေးတွေလို သဘောထားတယ် ဆိုတာပါပဲ"

"ဒါကြောင့် ဒီလောကမှာ ကျွန်ုပ်တို့က ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင်၊ ဧကရာဇ်မင်း နဲ့ မိဘဆရာသမားတွေကိုပဲ ဒူးထောက်ရမယ်"

ရှန်းချန်ကောက ဆက်ပြောသည်။ သူတော်စင်ဘုရင်နှင့် မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ် အရှင်သခင် ရှေ့မှောက်တွင်ပင် သူသည် တည်ငြိမ်နေပြီး မတုန်မလှုပ် ရှိနေသည်။

သူ့မျက်ဝန်းများတွင် လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

တကယ်တော့ သူသည် မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ စစ်မှန်သော လက်အောက်ခံ မဟုတ်သလို၊ သူတော်စင်ဘုရင် ဆိုသူအပေါ်၌လည်း သံယောဇဉ် တွယ်တာမှု မရှိပေ။

သူ ဘာကြောင့် ဦးချရမည်နည်း။

"အတင့်ရဲလိုက်တာ မင်းက မင်းရဲ့ ဧကရာဇ်ရှေ့မှောက်မှာ ဒူးထောက်တယ်လို့ ပြောပြီးမှ ဘာလို့ ဒူးမထောက်ဘဲ အရိုအသေ မပေးတာလဲ"

သူတော်စင်နန်းတော် အတွင်း၌ အေးစက်သော အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတော်စင်ဘုရင်က မြင့်မြတ်မင်းဆက်ရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်သလို ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင်ရဲ့ သခင်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူက ကမ္ဘာလောကရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်ပဲ။ သူတော်စင်ဘုရင်ကို မြင်ရင် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း သုံးကြိမ် ဦးချပြီး ဝတ်ပြုရမယ်"

"ကျွန်ုပ်က အရှေ့ကောင်းကင်ယံက လာတာပါ။ သူတော်စင်ဘုရင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သူတော်စင်ဘုရင်"

ရှန်းချန်ကောသည် နှိမ့်ချခြင်း မရှိသလို မောက်မာခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသံထဲတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေသည်။

သူတော်စင်ဘုရင်က ကမ္ဘာလောကရဲ့ သခင် ဟုတ်လား။

...

ဒါဆို ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေရဲ့မျိုးဆက်တွေ မဟာပျက်စီးခြင်းနယ်မြေရဲ့ ပြင်ပဧရိယာကို ဆင်းသက်လာပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတုန်းက ဘာလို့ သူတော်စင်ဘုရင်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတာလဲ။

မြင့်မြတ်မင်းဆက်က ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ မရှိခဲ့တာလဲ။

သူတော်စင်ဘုရင်က ဘာလို့ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားဖို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို မစေလွှတ်ခဲ့တာလဲ။