ဓားသိုင်းပညာရပ် အသစ်

ကောင်းကင်နှင့် မြေ၏ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကာလအတွင်း သာမန်ပြည်သူများ သွေးမြေကျပြီး သက်ရှိများ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူတော်စင်ဘုရင်၏ ကြင်နာမှုကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် သူတော်စင်ဘုရင်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ သူ့ကို ဒူးထောက်ပြီး ဦးချခိုင်းနေသည်လော။

ကောင်းကင်အောက်ရှိ မြေပြင်အားလုံးသည် ဘုရင်ပိုင်ဆိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားအားလုံးသည် ဘုရင်၏ ကျေးကျွန်များဖြစ်သည်... ဤသည်မှာ ယုတ္တိတန်သော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှန်းချန်ကောသည် ဤသူတော်စင်ဘုရင်ကို အသိအမှတ်မပြု၊ သူတော်စင်နတ်ဘုရားများက အသိအမှတ်မပြုသလို အရှေ့ကောင်းကင်ယံနှင့် အပျက်အစီးနယ်မြေ ပြင်ပဧရိယာရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိများကလည်း အသိအမှတ်မပြုကြပေ။

"ဘုရင်ကို အရိုအသေမပေးတာက ကြီးလေးတဲ့ မလေးစားမှု ပြစ်မှုပဲ။ ရှန်းချန်ကော... မင်းရဲ့ အပြစ်ကို မင်းသိလား"

ခန်းမထဲတွင် အေးစက်ပြီး စူးရှသော အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် အလွန်အေးစက်လွန်းလှပြီး ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသော အအေးဓာတ်များ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ထိုစကားပြောသူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ရှန်းချန်ကော မသိရှိရသေးပေ။ သိထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ထိုသူသည် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်မငယ်တော့ဘဲ ခန်းမထဲတွင် ရှိနေသည်ဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"တော်လိုက်တော့..."

ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှ သူတော်စင်ဘုရင်၏ ခန့်ညားသော မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ရှန်းချန်ကောကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခန့်ညား၍ လွှမ်းမိုးလိုသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘုရင်ကို ဦးမချဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို သေဒဏ်ပေးသင့်တယ်"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ လေထုသည် ရုတ်တရက် လေးလံမွန်းကျပ်သွားလေသည်။ ခန်းမဆောင်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ကျွမ်းကျင်သူသည် အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဖျော့တော့သော်လည်း အားကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး ရှန်းချန်ကောအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ရှန်းချန်ကော၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ သူတော်စင်ဘုရင်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သဘောကျ နှစ်သက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု ဆင်းသက်လာပြီး မဟာပျက်စီးခြင်းနယ်မြေ ပြင်ပဧရိယာက သက်ရှိတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ ငါ တကယ်ပဲ အမှားတစ်ခု လုပ်မိခဲ့တယ်။ မင်းပြောတာ အမှန်ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ တစ်ကြိမ်တည်းသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မရှိစေရဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်တောင် မြင့်မြတ်မင်းဆက်ထဲမှာ မင်းကို သတ်မယ့်သူတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဘုရင်ကို ဦးမချတာဟာ သူတို့ရဲ့အရှင်သခင် ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်နေတာ ဖြစ်လို့ပဲ"

သူတော်စင်ဘုရင်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဒူးထောက်ပြီး ရှိခိုးဝတ်ပြုချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

ဤအရာဟာ ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပျော့ပြောင်းမှုနှင့် တင်းမာမှု နည်းလမ်းနှစ်ခုစလုံးကို အသုံးပြုပြီး သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေဘဲ သဘောထားကြီးကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရင်မင်းမြတ်တစ်ပါး၏ စိတ်နေသဘောထား၊ လူများကို ထိန်းချုပ်ပုံ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကိစ္စရပ်တွင် သူတော်စင်ဘုရင်သည် ပြီးပြည့်စုံသည့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းချန်ကောပင်လျှင် ဝန်ခံရပြီး အလွန်အမင်း အံ့သြသွားရသည်။

သူတော်စင်ဘုရင်၏ အသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်နှင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မွန်းကျပ်နေသော လေထုသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရှန်းချန်ကော၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဖိအားများသည်လည်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်ဘုရင်"

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှန်းချန်ကောသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ရှန်းချန်ကော... မင်းအကြောင်း အကုန်လုံးကို ငါသိတယ်"

ဤအချိန်တွင် သူတော်စင်ဘုရင်၏ ခန့်ညားသော အသံသည် ခန်းမထက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာရာ ရှန်းချန်ကော၏ နှလုံးသား ကျုံ့သွားရလေသည်။

သူ့၏ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ ပေါက်ကြားသွားသည်လော။

ရှန်းချန်ကောသည် လော့ယွင်ရှီး၏ အကြောင်းကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ လော့ယွင်ရှီး၏ အကြောင်းသာ ပေါက်ကြားသွားပါက မြင့်မြတ်နတ်ဘုရားအသင်း၏ ဒသမမြောက် နတ်ဘုရားဖြစ်သော သူသည် သူတော်စင်မြို့တော်မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းက စွန့်ပစ်နယ်မြေကနေ လာခဲ့ပြီး တစ်လမ်းလုံး အောင်ပွဲခံ ချီတက်လာခဲ့တယ်။ ဒဏ္ဍာရီတွေကို ရေးထိုးခဲ့တယ်။ မင်းကို အံ့မခန်း ပါရမီရှင်လို့ ပြောနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ သူတော်စင်နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း ခေါင်းဆောင်က မင်းကို တန်ဖိုးထားပြီး အဖွဲ့စည်းထဲ ခေါ်သွင်းကာ ဒသမမြောက် နတ်ဘုရားအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တာပေါ့"

သူတော်စင်ဘုရင်သည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းများသည် မီးတုတ်များကဲ့သို့ တောက်ပပြီး အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါသည်။

သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး လူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။

သူ နှုတ်ဖွင့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်ရာ ရှန်းချန်ကော ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံး ပါဝင်နေသည်။

သူတော်စင်အကယ်ဒမီတွင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စု ဆက်ခံသူများကို ချေမှုန်းခဲ့သည်အထိပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင်ဘုရင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှန်းချန်ကောကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက စွန့်ပစ်နယ်မြေက လာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဆိုရိုးစကားရှိသလိုပဲ သူရဲကောင်းဆိုတာ ဇာစ်မြစ်ကို ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။ မင်းက အခုဆိုရင် သူတော်စင်မြို့တော်က ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး အာရုံစိုက်နေရတဲ့ တောက်ပတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်နေပြီ။ လူတိုင်းက မင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်လို့ ပြောနေကြတယ်"

"တကယ်တော့ တချို့လူတွေက မင်းကို နံပါတ်တစ် ကောင်းကင်အချစ်တော် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်လို့တောင် ပြောနေကြတယ်"

နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်။

၎င်းသည် ဘွဲ့ထူးတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း ချီးမွမ်းခြင်း ပုံစံတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။ ရှန်းချန်ကော၏ ပါရမီကို ချီးကျူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များကြားတွင်ပင် သူက နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေသည်။

သူ ပြောသွားသည့် စကားအရဆိုလျှင် သူတော်စင်မြို့တော်အတွင်း၌ အရှင်မင်းကြီး သူတော်စင်သားတော် တစ်ဦးတည်းသာ ရှန်းချန်ကောကို အနိုင်ယူနိုင်ပေမည်။

"ကျွန်ုပ် မထိုက်တန်ပါဘူး"

ရှန်းချန်ကောက နှိမ့်ချစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မြင့်မြတ်မင်းဆက်မှာ ပါရမီရှင်တွေ၊ လူတော်တွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ချန်ကောက နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို မခံယူရဲပါဘူး"

ဤအချိန်တွင် ရှန်းချန်ကော၏ ပြောဆိုပုံနှင့် အမူအရာများသည် အလွန် နှိမ့်ချနေပြီး ယခင်က ဘုရင်ကို ဦးမချရဲလောက်အောင် မောက်မာပြီး စည်းကမ်းမဲ့ခဲ့သည့် လူငယ်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

"မင်း ထိုက်တန်တယ်လို့ ငါပြောရင် မင်း ထိုက်တန်တာပဲ"

သူတော်စင်ဘုရင်၏ ခန့်ညားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ ပါရမီက သူတော်စင်မြို့တော်မှာတောင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ပဲ။ ငါ မင်းကို ဒီခေါ်လိုက်တာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးဖို့ပဲ"

"ဒီအခွင့်အရေး ရပြီးသွားရင် မင်းရဲ့ စွမ်းအားက နောက်တစ်ကြိမ် ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲသွားပြီး အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု ရှိလာလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် ငါ မင်းကို မြင့်မြတ်တဲ့ ဘွဲ့ထူးတစ်ခု ချီးမြှင့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက မြင့်မြတ်မင်းဆက်ကို အမှုထမ်းပြီး ငါ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရမယ်"

အခွင့်အရေး ဟုတ်လား။

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရလျှင် ရှန်းချန်ကော၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။ သူ့စိတ်ခံစားချက်များ လှုပ်ရှားလာပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာ၏။

ဒါက သူ မြင့်မြတ်မင်းဆက်ကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်များ ဖြစ်နေမလား။

သူ့ကို ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်ဘုရင်၏ မျက်နှာထားသည် ခန့်ညားနေဆဲဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသည့်ပုံမပေါ်ဘဲ သူ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေလေသည်။