ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်း

ထိုမျှမကသေးဘဲ၊ ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စုကြီး ၁၀ ခု၏ ကောင်းကင်ဘုရင် များပင်လျှင် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအန္တရာယ်ခံစားချက်သည် သေခြင်းတရား ကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ ၎င်းကို မခံစားရသည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုရင်ပလ္လင်ကို ဆက်ခံပြီး ဖန်ဆင်းခြင်းအကြီးစားနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိကာ ဤကမ္ဘာ၏ ထိပ်သီးနေရာတွင် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကတည်းက ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူတို့သည် လက်ရှိ သူတော်စင်ဘုရင်၏ စွမ်းအားကိုလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤဖိအားမျိုးသည် ဖန်ဆင်းခြင်းအကြီးစားအဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသောနယ်ပယ်... ဖန်ဆင်းခြင်းအန္တိမနယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်ဘုရင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဤလောကရှိ သက်ရှိအားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ စစ်မှန်သော အထွတ်အထိပ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် ယခင် သူတော်စင်ဘုရင်ဟောင်းသာလျှင် သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

နန်းတော်ဆောင်ကြီးအတွင်း ရှိနေသော ရှန်းချန်ကော ခံစားနေရမည့် ဖိအားကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားအောက်ခြေမှ အေးစိမ့်မှုတစ်ခု တက်လာသည်။ ဤသို့ ခံစားခဲ့ဖူးသည်မှာ အတော်ပင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်ပင်။

"ရှန်းချန်ကော... မင်းကို ရွေးချယ်ဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ အသက်ရှင်မလား၊ သေမလားဆိုတာ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

နောက်ဆုံးတွင် သူတော်စင်ဘုရင်သည် ချက်ချင်း လက်မပါသေးဘဲ ရှန်းချန်ကောကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူက မသတ်ရဲ၍ မဟုတ်။

သူသည် မည်သူနည်း။ သူသည် မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ ဘုရင်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရှင်သခင်၊ ဤကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံ၏ အထွတ်အထိပ် အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်အောက်တွင် သူ မသတ်ရဲသောသူဟူ၍ မရှိ။

သူက မသတ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ရှန်းချန်ကောကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ မသတ်လိုသေးပေ။

သူတော်စင်ဘုရင်သည် ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်း ကို တစ်ခါမျှမရှိဖူးသေးသော ကြီးကျယ်သည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ယုံကြည်ထားသည်။

အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို မည်သူ ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။

၎င်းသည် ပင်မဓားသိုင်းစနစ်ကြီး ၃ ခုထက် သာလွန်သော အထွတ်အထိပ် ဓားသိုင်းဖြစ်ပြီး၊

ဓားလမ်းစဉ်၏ တောက်ပသော အနာဂတ်နှင့် မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ အောင်မြင်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

အကယ်၍ ယစ်ပူဇော်ဓားသိုင်းကို လောကသို့ ချပြနိုင်လျှင် မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ စွမ်းအားသည် အတိတ်ကထက် များစွာ သာလွန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပထမဆုံး သူတော်စင်ဘုရင်ခေတ်နောက်ပိုင်း အခြား တောက်ပသော အထွတ်အထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ သူသည် ၎င်းကို လက်မလွှတ်နိုင်သလို၊ လက်လွှတ်ရန်လည်း ဆန္ဒမရှိပေ။

ထို့ပြင် ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်းကို လူတိုင်း သင်ယူ၍ မရနိုင်။ သူ ပြောခဲ့သလိုပင် ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော ပါရမီရှင်များသာ သင်ယူနိုင်သည်။

ဤကျယ်ပြောလှသော လောကတွင် သူ၏သားတော် မှလွဲလျှင် ရှန်းချန်ကောသည် အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။

သူ၏သားတော်မှာမူ မင်းဆက်၏ အနာဂတ် တာဝန်များကို ဆက်ခံရမည့်သူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို သူ့သားတော်အား မလုပ်ခိုင်းလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှန်းချန်ကောကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းချန်ကောသည် ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံရန် သူရွေးချယ်ထားသော အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် ဤမျှ စကားများများ ပြောနေမည် မဟုတ်ပေ။

သာမန်လူ သို့မဟုတ် သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပါက သူသည် ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ချက်ချင်းကြီး ငြင်းပယ်ဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။ ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံပြီးရင် မင်းရဲ့ ခွန်အားက ခုန်ပျံကျော်လွှား တိုးတက်လာမယ့်အပြင်၊ မင်းဟာ ငါအားကိုးရတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းဟာ မြင့်မြတ်မင်းဆက်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်ရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့နောက်ကွယ်က သူတော်စင်နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်း တောင်မှ အကျိုးအမြတ် ရလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်တက်လာပြီး ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စုကြီး ၁၀ ခုနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

နန်းတော်ဆောင်ထက်တွင် သူတော်စင်ဘုရင်သည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။ သူသည် ဧကရာဇ် သရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ရွှေရောင်နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လောကကို ငုံ့ကြည့်နေသော ဧကရာဇ်မင်း၏ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူကမ်းလှမ်းသော အခြေအနေများသည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍ ရှန်းချန်ကော မဟုတ်ဘဲ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ် သဘောတူမိကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ ရှန်းချန်ကော ဖြစ်သည်။ ရှန်းချန်ကောက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ် ငြင်းဆိုပါတယ်"

ရှန်းချန်ကော၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် ပြတ်သားနေသည်။ တွန့်ဆုတ်မှု မရှိသလို၊ ဆွေးနွေးရန် နေရာလည်း မရှိပေ။

ရှန်းချန်ကောသည် သူ့ကိုယ်သူ ရိုးသားစွာ ပြန်မေးကြည့်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဤလောက၏ အုပ်ထိန်းသူ သို့မဟုတ် ကယ်တင်ရှင်ဟု တစ်ခါမျှ မယူဆခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် သူသည် မိမိ၏ စိတ်ရင်းအတိုင်းသာ အမြဲနေထိုင်ခဲ့သည်။

သက်ရှိအားလုံးကို ဘေးဒုက္ခပေးမည့် ယစ်ပူဇော်ခြင်းဓားသိုင်းကဲ့သို့သော ယုတ်မာသည့် ကျင့်စဉ်မျိုးကို သူ ဘယ်တော့မှ ကျင့်ကြံမည်မဟုတ်။

ရှန်းချန်ကော၏ ပြတ်သားသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတော်စင်ဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်အေးစက်လာပြီး "ငါ့ရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိလား မင်း သေရမယ့်အပြင်၊ မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေ၊ မင်းနဲ့ ပတ်သက်သူတွေ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံး... မင်းကို မြင်ဖူးတဲ့သူ၊ မင်းကို သိတဲ့သူတွေတောင် အသက်ရှင်ခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူး"

"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်၊ ခုတ်ချင်ရင်လည်း ခုတ်... စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါ"

ရှန်းချန်ကောသည် မော့ကြည့်ပြီး သူတော်စင်ဘုရင်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ထူးကဲသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခန့်ညားမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူသည် ဒူးထောက်မည့်အစား သေခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်မည်။

"ငါ့ကို နာခံတဲ့သူက ကြီးပွားပြီး၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူကတော့ သေရမယ်"

သူတော်စင်ဘုရင်၏ မျက်ဝန်းများမှ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် လက်တွေ့ဖိအားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှန်းချန်ကောအပေါ် ကျရောက်သွားရာ၊ ရှန်းချန်ကောမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။

သူ၏ မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရကာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း အားနည်းသွားတော့သည်။

"တောက်... တောက်... တောက်..."

ရှန်းချန်ကော နောက်ဆုတ်သွားခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ခန့်ညားသော်လည်း ဖြူဖတ်နေသော မျက်နှာကို မော့ကာ နန်းတော်ထက်ရှိ သူတော်စင်ဘုရင်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒါဟာ မြင့်မြတ်မင်းဆက် ဧကရာဇ်ရဲ့ အမူအကျင့်ပေါ့... ဒီနေ့တော့ ကျွန်ုပ် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါပြီ"

သူ၏ စကားလုံးများတွင် အထင်သေးမှုနှင့် မလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် ရှန်းချန်ကောသည် မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေသည်။

သေရမှာကို ဘာဂရုစိုက်နေတော့မှာလဲ။

သူ ငြင်းဆိုလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက နန်းတော်ထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်မသွားရတော့ဘူးဟု သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရားကို သူ ဘာကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

"ပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားကို စောင့်နေလိုက်"

သူတော်စင်ဘုရင်သည် အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်းချန်ကော၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နန်းတော်ဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူတော်စင်ဘုရင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာပြီး

"အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်စမ်း။ ဧည့်သည်တော် ရှန်းချန်ကောဟာ သူတော်စင်နန်းတော်က နတ်ဘုရားအတတ်ပညာတစ်ခုကို ခိုးယူသွားတယ်။ မြင့်မြတ်မင်းဆက်ရဲ့ သက်ရှိအားလုံး သူ့ကို မြင်တာနဲ့ သတ်စေ"

သူတော်စင်ဘုရင်၏ ခန့်ညားလှသော အသံသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး"

ရိုသေစွာ ပြန်ထူးသံတစ်ခု နန်းတော်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ အရိပ်မည်းတစ်ခုသည် သူတော်စင်ဘုရင်၏ အမိန့်ကို ကြေညာရန် အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

သူတော်စင်နန်းတော် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်စိမ်းလှေကားထစ်များပေါ်သို့ လူရိပ်တစ်ခု လွင့်ကျလာပြီး ပြင်းထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရာ ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းလှေကားထစ်များမှာ သွေးချင်းနီရဲသွားသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ကျင့်ကြံသူမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သို့သော် သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်မီမှာပင် ရှန်းချန်ကောသည် လှေကားပေါ်မှ အားယူထကာ ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ရှန်းချန်ကော၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေသည်။ သူသည် ခဏလေးမျှပင် ရပ်နားရန် မဝံ့ရဲပေ။

သူသည် သူတော်စင်မြို့တော်ထဲသို့ ဆင်းသက်ပြီး ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ မြို့တံခါးမှတစ်ဆင့် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်းချန်ကော၏ မျက်နှာမှာ သွေးစမရှိဘဲ ဖြူဖတ်နေပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း မမှန်တော့ပေ။ သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သွေးများက သူ၏ အဝတ်ဖြူပေါ်သို့ စီးကျနေပြီး သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းနေသည်။

သို့သော် ရှန်းချန်ကော ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပါ။ သူသည် သူတော်စင်မြို့တော်နှင့် ဝေးရာသို့သာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးနေသည်။

အကြောင်းမှာ သူ အသေမခံချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်ဘုရင်သည် သူ့ကို နန်းတော်ထဲတွင် ကိုယ်တိုင် လက်စမသတ်ခဲ့သော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရှန်းချန်ကော အနည်းငယ် နားလည်လိုက်သည်။

သူသည် ဖုန်းမျိုးနွယ်စုမှ ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်တော် ဖြစ်နေခြင်းနှင့် သူတော်စင်ဘုရင် ကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်နေခြင်းတို့ကြောင့် နန်းတော်ထဲတွင် လူသိရှင်ကြား မသတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ နန်းတော်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ့ကို သတ်ရန် အမိန့်မှာ မြို့တော်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများထံ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သူတော်စင်မြို့တော်မှ လွတ်မြောက်မှသာ သူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ မြို့တော်ထဲတွင်သာ ဆက်နေပါက သူ သေရမည်မှာ သေချာသည်။

ဖုန်းမျိုးနွယ်စုပင်လျှင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးသူမှာ မြင့်မြတ်မင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ် အုပ်ချုပ်သူ သူတော်စင်ဘုရင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။