အခန်း (၃၅၆)

“တုပိုင်.. ခွေးကုန်းကုန်း.. မင်းရဲ့ သောက်စွမ်းရည်လောက်နဲ့ ငါ့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ ငါ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်တောင် လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ မင်းကို ထိုးသတ်လို့ရတယ်။”

မိုဟန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ တုပိုင်၏ အတွင်းအားနှင့် ချီစွမ်းအင်အားလုံး လွင့်စင်ထွက်သွားလေသည်။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က မကြုံဖူးသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်းးးးး”

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဦးနှောက်သည် ဗလာဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားလေသည်။

အလင်းရောင်အရိပ်က ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်.. မြန်မြန်လုပ်။ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က နိမ့်လွန်းတော့ ဝိညာဉ်အရိပ်စွမ်းအင် သက်ရောက်မှုက ကြာကြာမခံနိုင်ဘူး။ မိုဟန်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အရမ်းမြင့်တယ်။ သူပြန်ကောင်းလာဖို့ သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို ဖိချပြီး ရိုက်နှက်ဆုံးမလိုက်။ လူကြီးတစ်ယောက်က စကားနားမထောင်တဲ့ ကလေးကို ရိုက်နှက်သလိုမျိုးပေါ့။ မှတ်ထားနော်.. စကားနားမထောင်တဲ့ ကလေးကို ရိုက်နှက်သလို လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ပါးစပ်ကလည်း အော်ပြောရမယ် မိစ္ဆာနတ်သမီးလေး.. ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား ၊ ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။”

တုပိုင် အံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိတ်လိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို သေလမ်းပို့နေတာ ဆိုရင်တောင် ငါလက်ခံလိုက်မယ်။”

သူသည် ရိုက်နှက်ရင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မိစ္ဆာနတ်သမီးလေး.. ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။ ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။”

တုပိုင်သည် ဟန်ဆောင်ရိုက်နှက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အားကုန်သုံး၍ ရိုက်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို သေလုနီးပါး ဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ချင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့ ဆက်ဆံခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမိန်းမရူးကြောင့် တုပိုင် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်ခဲ့ရပြီး သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူ့တွင် အခွင့်အရေး ရပြီဖြစ်၍ သေချာပေါက် အားကုန်ရိုက်နှက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးတွင် ရိုမန့်တစ်ဆန်သော အငွေ့အသက် လုံးဝ မပါဝင်ပေ။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ရိုက်နှက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ စနစ်က သူမကို စကားနားမထောင်သော ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံစေချင်သော်လည်း တုပိုင်ကမူ သူမကို သူများအိမ်က စကားနားမထောင်သော ကလေးတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်သကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမရူး မိုဟန်၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူမ၏ အသိစိတ်အာရုံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာသည်။ နိုးလာသောအခါ မိုဟန်သည် သူမ၏ ကျောဘက်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရိုက်နှက်သံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နားထဲတွင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “မိစ္ဆာနတ်သမီးလေး.. ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။ ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။”

သူမ၏ ဦးနှောက်သည် တိုက်ခိုက်ခံထားရသဖြင့် အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိလာသော်လည်း ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းခြင်း မရှိသေးဘဲ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် တုပိုင်၏ အသံသည် စနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး တုပိုင်နှင့် လုံးဝမတူသော အသံတစ်သံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံတွင် တင်းမာမှုနှင့် ချစ်ခင်မှုတို့ ရောနှောပါဝင်နေသော အထူးသီးသန့် ခံစားချက်များ ပါဝင်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ကန်ထော်၏ အသံနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်ဖြစ်၏။

“မိစ္ဆာနတ်သမီးလေး.. ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။ ခုထိ မကြောက်သေးဘူးလား။”

ထိုအသံကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြားပြီးနောက် မိုဟန် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ “သမီး မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ သမီး မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး ဖေဖေ။”

တုပိုင် နားလည်သွားသည်။ မိုဟန် ငယ်စဉ်က စကားနားမထောင်သည့်အခါ သူမ၏ ဖခင် ကန်ထော်က ဤစကားကို ပြောဆို၍ ရိုက်နှက်ဆုံးမလေ့ ရှိခဲ့ပုံရသည်။

မိစ္ဆာနတ်သမီးလေး ဆိုသည်မှာ သူမ၏ဖခင် ကန်ထော်က ပေးထားသော နာမည်ပြောင် ဖြစ်သည်။ သမီးဖြစ်သူမှာ မိစ္ဆာမလေးနှင့်လည်း တူသလို နတ်သမီးလေးနှင့်လည်း တူသောကြောင့်ဖြစ်၏။

မိုဟန်အတွက်တော့ ဤသည်မှာ သူမ၏ အထင်ရှားဆုံး မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာအကောင်းဆုံးနှင့် နွေးထွေးမှုအရှိဆုံး မြင်ကွင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် လူအများစုအတွက် ငယ်စဉ်က မိဘများ၏ ရိုက်နှက်ဆုံးမခံရခြင်းသည် နွေးထွေးသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထိုရိုက်နှက်မှုမျိုးသည် ဒေါသနှင့် သားသမီးကို ရိုက်ရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှု နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်နေတတ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မိုဟန်အပေါ် ထားရှိသော သူ့အမြင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က သူမ၏ မိခင် မိုယင် သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကြားရချိန်တွင် သူမက ငါသိတယ်ဟုသာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမကို နှလုံးသားမရှိသူဟု တုပိုင် ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ မိုဟန်သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ချစ်ခင်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူ မိုယင်အပေါ် သံယောဇဉ်မရှိဘဲ မုန်းတီးမှုများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်သေဆုံးသတင်း ကြားရချိန်တွင် စိတ်ခံစားမှု မပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖေဖေ.. ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲဟင်။ ဟန်ဟန်က ဖေဖေ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ ဟန်ဟန် အရမ်းကြောက်နေတယ်။ အီး.. အီး..”

ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ဖြင့် မိုဟန် အမှန်တကယ် ငိုကြွေးနေလေသည်။ ဤမိန်းမရူးသည် ကြောက်လည်း ကြောက်တတ်သေးသည်လော။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် မိုးကောင်းကင်လောက် မောက်မာသည့် ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

တုပိုင် အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ အကယ်၍ မိုဟန်သာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမကို ရိုက်နှက်နေသူမှာ ကန်ထော် မဟုတ်ဘဲ တုပိုင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပါက ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသစိတ်တို့ကြောင့် သူ့ကို နှုတ်ပိတ်သတ်ဖြတ်ပစ်လောက်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အတွင်းစိတ် လျှို့ဝှက်ချက်များကို တုပိုင် သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချက်ချင်းပင် တုပိုင် စိတ်ကူးပေါက်သွားသည်။ “သူ့စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေတုန်း မိစ္ဆာတံတွေးအမွှေးတိုင် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလား။”

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်၏ စိတ်ထဲရှိ အလင်းရောင်အရိပ်က ပြောလိုက်သည်။ “မလုပ်နဲ့။ လုံးဝ မလုပ်နဲ့။ လုံးဝ မလုပ်နဲ့။”

တုပိုင်သည် ယခုအချိန်တွင် အသာစီးရနေသော်လည်း အရူးမဟုတ်ပေ။ သူသည် စနစ်ကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်နေရန် မလိုပေ။

“ကောင်းပြီလေ”

အလင်းရောင်အရိပ်က ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ အသိစိတ်အများစုက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပြီ။ မကြာခင် လုံးဝ နိုးထလာတော့မယ်။ လုံးဝ နိုးထလာတာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။”

ထိုအချိန်မှာပင် မိုဟန်၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တုပိုင်၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ တုပိုင်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အရှက်ရနေလေသည်။

သူမသည် တုပိုင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မှောက်ရက်သား အဖိခံထားရပြီး အရိုက်ခံလိုက်ရသည်လော။ ထို့အပြင် မည်သည့်နေရာကို အရိုက်ခံလိုက်ရသနည်း။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် ဒေါသနှင့် အံ့သြမှုတို့ ရောပြွမ်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်.. မိန်းမစိုးခွေးလေး.. မင်း သေချင်နေတာပဲ။”

ထို့နောက် သူမသည် ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး တုပိုင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

တုပိုင် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “မိုဟန်.. မင်းရဲ့အဖေ ကန်ထော်ရဲ့ ရုပ်အလောင်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိချင်လား။ သူ့ကို အိမ်ပြန်သယ်သွားပြီး မြှုပ်နှံပူဇော်ချင်လား။ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဒီအတိုင်း မြေပြင်ပေါ်မှာ စွန့်ပစ်ထားပြီး လေဒဏ် မိုးဒဏ်နဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ စားသောက်တာကို ခံစေချင်လို့လား။”

ဤသည်မှာ စနစ်က တုပိုင်ကို ကြိုတင်သင်ကြားပေးထားသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မိုဟန် ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး တုပိုင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အဖေရဲ့ ရုပ်အလောင်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်လား။ ငါ ပိုင်ဆယ်စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့တာတောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။”

ထိုစဉ်က မိုမိသားစု ပုန်ကန်မှု ကျရှုံးပြီးနောက် ကန်ထော် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ ပုန်ကန်မှု၏ အကျိုးဆက်ကို စော်ဘွားအားလုံး သိမြင်စေရန်အတွက် သူ့ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သစ်သားဘောင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ပြီး အနောက်တောင်ပိုင်း စော်ဘွားမဟာမိတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး လှည့်လည်ပြသခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပိုင်ဆယ်မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ရာ အရိုးစုဖြစ်သည်အထိပင်။ ထို့နောက် မိုမိသားစု မျိုးဆက်များ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်း မပြုနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မသိရှိသော နေရာတစ်ခုတွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က မိုမိသားစု အကြွင်းအကျန် အင်အားစုများမှ လူပေါင်းများစွာသည် ကန်ထော်၏ ရုပ်အလောင်းကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားရင်း သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ မရှိတော့သဖြင့် လက်လျော့လိုက်ကြရသည်။

ထို့ကြောင့် ဖခင် ကန်ထော်၏ ရုပ်အလောင်း တောထဲတွင် စွန့်ပစ်ခံထားရခြင်းသည် မိုဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ နာကျင်စရာ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သိတာပေါ့။ မသိရင် မင်းကို လာရှာပါ့မလား။”

မိုဟန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အရိုးစုတစ်ခုခုကို ကောက်ယူပြီး ငါ့ကို လာလိမ်နေတာ မဟုတ်မှန်း ငါဘယ်လို သိနိုင်မလဲ။”

တုပိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကိုယ်ပိုင်အဖေရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မင်းမမှတ်မိဘူးလား။”

မိုဟန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ မင်းသာ ငါ့အဖေရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးနိုင်ရင် မင်းလိုချင်တဲ့ မွှေးပျံ့မိစ္ဆာ သွေးစုပ်မျှော့ကို ငါပေးမယ်။”

“သဘောတူလိုက်ပြီ။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“သဘောတူတယ်။” မိုဟန်က ပြောလိုက်သည်။ “အခုပဲ သွားကြမယ်။”

ထို့နောက် သူမသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်သော်လည်း လမ်းလျှောက်သည့် ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ တုပိုင်သည် စောစောက သူမကို တော်တော်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အမှန်တကယ်ပင် သေအောင် ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မိုနန်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုသော နေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပိုင်ဆယ်မြို့မှ ထွက်ခွာ၍ အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဝေးသည်ထက် ဝေးကွာသော နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

မိုဟန်သည် သိုင်းပညာ မြင့်မားပြီး သတ္တိရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် တုပိုင်က သူမကို ထောင်ချောက်တစ်ခုခုထဲ ခေါ်သွားမည်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။

အပိုင်း ၃၅၆ ပြီး။