အရပ်မျက်နှာအနှံ့ တုန်ဟည်းသွားသော အမည်နာမ

ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်သည် တစ်ခါမှမကြုံဖူးလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဝေးမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြသော သွေးကြောဖွင့်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများရော၊ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကြသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပါ အားလုံးမှာ လည်ပင်းကို အညှစ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင် စကားတစ်လုံးမှ မဟနိုင်ကြတော့ပေ။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ

ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် အနှိုင်းမဲ့ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ပါရမီရှင်များမှာ တကယ်ပဲ တည်ရှိနေကြသည်လား ၎င်းမှာ ယခုပင် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်၌ သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ခုအလား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

များစွာသောလူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ထူးဆန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသလားဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်လုံးများကို အတင်းပွတ်ကြည့်နေကြသည်။ စစ်ချန်၏ ယခင်လုပ်ရပ်များက သူတို့၏အသိပညာကို အကြိမ်ကြိမ် ခြေဖျက်ခဲ့သဖြင့် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မဖြစ်နိုင်သည့် ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ သွေးစိုရွှဲနေသော လက်တွေ့ဘဝကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ဆွံ့အလျက် ရှိနေကြတော့သည်။

စစ်ချန် ဆိုသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ် သူ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

ဂလု

တစ်စုံတစ်ဦးက တံတွေးကို အားခဲ၍ မျိုချလိုက်သံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုထဲတွင် အကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ လီမိသားစုခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးလျက်ရှိသည်။

“နောက်မျိုးဆက်တွေက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာ...”

အတင်းအဖျင်းပြောရသည်ကို ဝါသနာပါသော ကျင့်ကြံသူအမျိုးသမီးမှာလည်း သူမ၏ နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာများကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီကလေးသာ လမ်းခုလတ်မှာ မကျဆုံးခဲ့ရင် အရှေ့ပိုင်းဒေသမှာ သူ့အတွက် နေရာတစ်ခု သေချာပေါက် ရလိမ့်မယ်”

အဝေးမှ ထပ်ခိုးပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ဝမ်ပေါင်မျှော်စင်၏ ဘဏ္ဍာထိန်းချန်သည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ကို ခပ်ဖွဖွရှူထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။ ထိုလူငယ်မှာ ထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ထူးခြားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် လေလံပွဲမတိုင်မီက ထိုလူငယ်အပေါ် ပိုမိုရင်းနှီးအောင် မလုပ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရမိသည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်များသည် မကြာမီမှာပင် အတောင်ပံများပေါက်သလို ပျံ့နှံ့သွားတော့မည်ကို သူတို့အားလုံး သိကြသည်။ ဤလူငယ်သည် လှုပ်ခတ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်စေတော့မည်မှာ သေချာသည်။

စစ်ချန်သည် သူ့ကို ထိုးဖောက်တော့မည့်အလား စိုက်ကြည့်နေကြသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နွေဦးထာဝရသစ်သားကျင့်စဉ်က ဒဏ်ရာများကို ပိတ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ နာကျင်နေဆဲဖြစ်ရာ တရားမှတ်ရန် တိတ်ဆိတ်သောနေရာတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။

သူ၏အကြည့်မှာ လွီရန်၏ ကျွမ်းလောင်နေသောအလောင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ပို၍ တိတိကျကျဆိုရသော် အလောင်း၏လက်ချောင်းတွင်ရှိသော ထူးခြားသည့် သိုလှောင်လက်စွပ်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြို့ပြင်ထွက်ခါနီးက တတိယဦးလေးစစ် ပြောခဲ့သောစကားကို သတိရလိုက်သည်။

“ငါ့တူ... မှတ်ထားဦး။ အပြင်မှာ မင်းအနိုင်ရခဲ့ရင် ပြိုင်ဘက်ဆီက ပစ္စည်းတွေက မင်းပစ္စည်းတွေဖြစ်သွားပြီ၊ တုန့်ဆိုင်းမနေနဲ့ ယူပစ်လိုက်။ အဲဒါက လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ”

စစ်ချန်မှ တွေးလိုက်သည်။ စည်းမျဉ်းဆိုမှတော့ ငါယူရမှာပေါ့။

သူသည် ငုံ့လိုက်ပြီး လွီရန်၏ မည်းနက်နေသော လက်ချောင်းမှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြုတ်ယူကာ လှည့်မကြည့်ဘဲ သိမ်းလိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် သူသည် မျက်လုံးများကို မြှောက်ကာ ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမြို့မှာ သူ့ကို ဒုက္ခများစွာ ပေးခဲ့သလို၊ အရသာရှိသော အစားအစာများကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

ယန်မိုးကြိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတော့ ဒီမှာမရှိဘူး။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ရန်ငြိုးကလည်း ပြေလည်သွားပြီ၊ နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင် အစုံကိုလည်း မြည်းစမ်းပြီးပြီ။ ထွက်ခွာရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။

ထိုအတွေးဝင်လာသည်နှင့် လေထဲမှ ပုံရိပ်အချို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ရွှေအမြုတေ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသောအပြုံးများ ရှိနေကြပြီး သူတို့၏အရှိန်အဝါများကိုလည်း ရန်လိုမှုမရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ထိန်းထားကြသည်။

“သူငယ်ချင်းလေးစစ်ချန်”

လီမိသားစုခေါင်းဆောင်မှ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး လက်ဟန်ပြုလျက် ပြောသည်။

“ဒီနေ့တိုက်ပွဲကတော့ လီရဲ့မျက်စိကို တကယ်ပဲ ပွင့်သွားစေပါတယ်။ မင်းအလျင်စလို မသွားသေးဘူးဆိုရင် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေထိုင်ပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို လက်ခံပါဦးလား”

ကျင့်ကြံသူအမျိုးသမီးမှလည်း ရင်းနှီးလိုဟန်ဖြင့်ပြုံးကာ ဝင်ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ် မောင်လေးရဲ့။ မမက မောင်လေးအကြောင်းကို တကယ်စိတ်ဝင်စားမိတယ်။ မမတို့ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်လို့ မရဘူးလား”

သူတို့၏စကားများမှာ ရိုးသားပြီး အမူအရာများမှာလည်း နှိမ့်ချထားကြသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို သတ်နိုင်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရှေ့တွင် စီနီယာအထာ လာလုပ်နေလျှင် လူမိုက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားခြင်းက အရှုံးမရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပင်။

စစ်ချန်သည် သူတို့အားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်နေသော်လည်း စိတ်ကတော့ ကြည်လင်နေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံရသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။ သူတို့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများသည် ငယ်စဉ်က မိုးတိမ်ပန်းပွင့်မြို့တော်မှ လူများ၏ အပြုံးနှင့် မတူသော်လည်း အတွင်းဘက်က တွက်ချက်မှုများကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူသည် လောကဝတ်အတိုင်း ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“စီနီယာတို့ရဲ့ စေတနာကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတာကြောင့် ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်ခင်ဗျာ”

သူတို့ ထပ်မံ ပြောဆိုခွင့် မရခင်မှာပင် သူသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ သူသည် လူသားဖြစ်သည့်လမ်းကြောင်းတွင် အမှတ်တရများစွာကျန်ခဲ့သော ထိုမြို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်ကာ လမ်းကြောင်းသတ်မှတ်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံထွက်သွားတော့သည်။ သူက တုန့်ဆိုင်းခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။

ရွှေအမြုတေကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ထိုကလေးမှာ အစွမ်းထက်ရုံသာမက စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း အလွန်သတိကြီးလှသည်။ ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

“ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဒီလောက် အစွမ်းအစဆိုရင်တော့... ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော် ဆိုတဲ့ ရေကန်လေးက သူ့အတွက် သေးငယ်လွန်းနေပါပြီ” လီမိသားစုခေါင်းဆောင်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူပြောသည့်အတိုင်းပင်။

စစ်ချန်ဆိုသည့် အမည်နာမနှင့်အတူ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို သတ်ဖြတ်ကာ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းကို တစ်ဦးတည်း ဖြိုဖျက်ခဲ့သည်ဆိုသော သတင်းမှာ မကြုံစဖူးသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် အနီးနားရှိ နယ်မြေများမှ ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြသည်။ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်းဖြစ်စေ၊ ထမင်းစားပြီးချိန်ဖြစ်စေ သူတို့၏စကားဝိုင်းတိုင်းတွင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစိမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်အကြောင်းက မပါမဖြစ် ဖြစ်လာတော့သည်။

သူ ဘယ်ကလာသလဲ၊ ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ စစ်ချန်သည် မြို့နှင့် ဝေးကွာသွားသည်အထိ ပျံသန်းလာပြီးနောက် တောင်တန်းတစ်ခုအတွင်းရှိ မထင်မရှားသော ဂူတစ်ခုထဲတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဂူအတွင်း၌ စိုစွတ်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်သည်။ သူသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကိုယ်တွင်းကို အာရုံခံကြည့်သည့်အခါ ဒဏ်ရာများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် နွေဦးထာဝရသစ်သားကျင့်စဉ်မှာ စုဆောင်းမှု နည်းနေသေးသဖြင့် အရေပြားဒဏ်ရာများကိုသာ ကုသနိုင်ပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကိုမူ မကုသနိုင်သေးပေ။ သူ့၏သွေးကြောများမှာလည်း မိုးကြိုးစွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် နေရာအချို့တွင် အက်ကွဲကြောင်း သေးသေးလေးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လူသားရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက တကယ်ပဲ နုနယ်လွန်းပါလား။

သူသည် လက်ချောင်းမှ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းဘက်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တောင်ပုံရာပုံအပြင် ဒဏ်ရာကုသသည့် ဆေးလုံး ကျောက်စိမ်းပုလင်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ပုလင်းတိုင်းတွင်လည်း မည်သည့်ဆေး၊ မည်ကဲ့သို့ သုံးရမည်ဆိုသည်ကို သေချာစွာ စာကပ်ထားသည်။

‘ချန်အာ... ဒါက ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးတဲ့ ကိုးဆင့်ကျောက်စိမ်းဆေးလုံးပဲ’

‘ချန်အာ... ဒီပုလင်းကတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း ကျောက်ပျစ်ရည်ပဲ၊ မသောက်နဲ့ဦး! ဒဏ်ရာပေါ်ကိုပဲ အစက်ချပေး၊ အမာရွတ်မကျန်ဘဲ မြန်မြန် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်’

‘ဒါကတော့ မေမေ့သားလေး စိတ်ဓာတ်ပင်ပန်းတဲ့အခါ သောက်ဖို့ ဝိညာဉ်နွေးထွေးဆေးလုံးပဲ’

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ထိုလက်ရေးများမှာ သူ၏မိခင် ယဲ့ဖူ၏ လက်ရေးများဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆေးလုံးများကို သကြားလုံးများကဲ့သို့ သူ့လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးနေစဉ် ပွစိပွစိ ပြောနေမည့် ပုံရိပ်ကို သူမြင်ယောင်လာသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ သူအိမ်ကို သတိရသွားသည်။ သူ့မိခင်၏ နူးညံ့သော ပွစိပွစိပြောသံများ၊ ဖခင်၏ တည်ငြိမ်သောအကြည့်များ၊ ဒုတိယဦးလေးနှင့် တတိယဦးလေးတို့၏ ကျယ်လောင်သောအသံများကိုပင် သူလွမ်းမိသွားသည်။

သူသည် ကိုးဆင့်ကျောက်စိမ်းဆေးလုံးကို ထုတ်ယူကာ သောက်လိုက်ရာ မွှေးပျံ့သောရနံ့က ဂူတစ်ခုလုံး ပြည့်သွားပြီး စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်နွေးထွေးဆေးလုံးကိုပါ သောက်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးမှာ လျှာပေါ်ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားကာ နွေးထွေးသောအရှိန်အဝါများက သူ၏သွေးကြောများဆီသို့ စီးဝင်သွားပြီး ကုန်ခမ်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။

“အများကြီး သက်သာသွားပြီ” စစ်ချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤဆေးလုံးများမှာ မည်သည့်အဆင့်၊ မည်မျှတန်ဖိုးရှိသည်ကို သူ မသိပေ။ သူ့အတွက်တော့ ၎င်းတို့မှာ အိမ်က မီးဖိုချောင်ဗီရိုထဲက ပစ္စည်းများသာဖြစ်သည်။ ဤ အိမ်တွင်းကုထုံးများကြောင့် သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်မှ လွီရန်ဆီမှ ရခဲ့သော လက်စွပ်ကို သူ သတိရပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မှင်တက်သွားသည်။ အတွင်းဘက်ရှိ နေရာလွတ်မှာ သူ၏လက်စွပ်ထက် များစွာ သေးငယ်သလို၊ ပါဝင်သည့် ပစ္စည်းများမှာလည်း သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ သာမန် ဝိညာဉ်လက်နက်အချို့၊ သူပိုင်ဆိုင်သလောက်ပင် မရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့နှင့် အစုံပလုံပစ္စည်းအချို့သာ ရှိသည်။

စစ်ချန်မှ တွေးလိုက်သည်။

“ဒီလူက တကယ်ပဲ ဆင်းရဲတာပဲ”

စစ်ချန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ တတိယဦးလေး ပြောခဲ့တဲ့ ရန်သူ့ပစ္စည်းကိုယ့်ပစ္စည်းဆိုတာဒါလား သူ အာရုံကို ပြန်ရုတ်သိမ်းတော့မည့် အချိန်တွင် အရာတစ်ခုက သူ့မျက်စိထဲ ဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော မည်းနက်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော အကြေးခွံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းက အေးစက်ပြီး ခိုင်မာကာ တစ်စုံတစ်ရာသော မိစ္ဆာသားရဲထံမှ ကွာကျလာသည့်အရာ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူသည် ထိုအကြေးခွံကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်တွင် သေးငယ်သော်လည်း စင်ကြယ်သော မိုးကြိုးချီကိန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူခံစားဖူးသမျှ သာမန်လျှပ်စီးများနှင့် မတူပေ။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”

သူသည် ထိုအကြေးခွံကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့ကို ရောက်သည့်အခါ ၎င်း၏အရင်းအမြစ်ကို စုံစမ်းကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာများ ကုသပြီး သဲလွန်စအသစ်ကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် တောင်ပုံရာပုံရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြုကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဂူအပြင်ဘက်၌ ငှက်သံများ မြည်လာပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာကာ ပိုမိုလေးလံ နက်ရှိုင်းသွားတော့သည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် လျှပ်စစ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ