အခန်း (၄၅)

အခန်း (၄၅)

စစ်ချန်သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းများထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ တရားမှတ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်နှောင်းပိုင်း သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် သူ၏ ပျံသန်းမှု အမြန်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူ ပျံသန်းနေစဉ်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အလိုအလျောက် တိုးပွားနေသော ကျင့်ကြံမှုများကို အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ဒါက သူ အရင်ကတည်းက စီစဉ်ထားသည့် အရာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျင့်ကြံမှု မြန်ဆန်လွန်းပါက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာက လိုက်မမီနိုင်တော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မခက်ခဲဟု သူ ခန့်မှန်းသော်လည်း၊ ကိုးသွယ်မိုးကြိုးရုပ်ခန္ဓာ၏ ဒုတိယ ကပ်ဘေးအတွက် လိုအပ်သော ယန်မိုးကြိုးကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ လိုအပ်ချက်အတွက် လုံလောက်နေသရွေ့ အဆင်ပြေသည်။ တကယ် မလုံလောက်တော့မှသာ စိတ်ပူမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဤသို့ တွေးရင်း သူ ပျံသန်းနေစဉ် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ရှိ ဝမ်ပေါင်မျှော်စင်မှ ဝယ်ယူခဲ့သော မြေပုံကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်မှာ ရှိစဉ်က အပြင်လောကကြီး မည်မျှ ကျယ်ဝန်းကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။ ဤမြေပုံကို မြင်မှသာ သူ သိလိုက်ရသည်။

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း တည်ရှိရာ နေရာအပါအဝင် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်သည် မြေပုံပေါ်တွင် လက်သည်းခွံလောက်သာ ရှိပြီး သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်လှသည်။

ဝမ်ပေါင်မျှော်စင်မှလူပြောပြချက်အရ ဤမြေပုံသည်ပင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ နယ်စပ်၏ ထောင့်တစ်နေရာမျှသာ ဖြစ်သည်။

“လောကကြီးက ဒီလောက်တောင် ကြီးတာပဲလား...” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့အိမ် ဘယ်နားမှာ ရှိမလဲဆိုတာ မြေပုံပေါ်တွင် သေချာ လိုက်ရှာကြည့်သည်။

သို့သော် အကြာကြီး ရှာပြီး မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာသည်အထိ သူ့အိမ်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

သူ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ အိမ်က ထွက်လာတုန်းက လေပေါ်ပျံလိုက်၊ ရံဖန်ရံခါ လျှပ်စီးလက်ခြင်း လျှပ်တစ်ပြက်ကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်နှင့် ခရီးနှင်လာခဲ့သော်လည်း သိပ်ဝေးဝေး ရောက်လာသည်ဟု သူ မခံစားရပေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြေပုံပေါ်မှာတောင် မပါတာလဲ မိသားစုက ဒီဒေသထဲမှာ မရှိတာလား

စဉ်းစားလို့ မရတော့သည့်အဆုံး သူ ဆက်မတွေးတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစု ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးက လက်စွပ်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ၊ အချိန်တန်ရင် မေးလိုက်ရုံပေါ့။

မိသားစုက ပြန်လာရမည့်ရက်ကို ကန့်သတ်မထားသဖြင့် အပြင်မှာ ခဏလောက် လျှောက်လည်နေတာ အဆင်ပြေသည်။

သူသည် မြေပုံပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်ထက် ပိုကြီးပုံရသော မြို့တစ်မြို့ကို ကျပန်းရွေးချယ်လိုက်ပြီး ထိုဘက်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ပင်ပန်းလျှင် ဆင်းပြီး တရားမှတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လွီရန်ဆီမှ ရရှိခဲ့သော အရောင်မွဲနေသည့် အကြေးခွံကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုတတ်သည်။

အကြေးခွံက အေးစက်ပြီး မာကျောကာ ထူးထူးခြားခြား မရှိသော်လည်း အတွင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော မိုးကြိုးအငွေ့အသက်လေးက သူ့ သိချင်စိတ်ကို အမြဲ နှိုးဆွနေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် အောက်ဘက်မှ ရှုခင်းများမှာ တောင်ကုန်းများမှသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်း ဒေသများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

တောင်တန်းတစ်ခု အနီးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူ ကိုင်တွယ်ကစားနေသော အကြေးခွံမှ ရုတ်တရက် အားနည်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်!

စစ်ချန် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုခံစားမှုမှာ အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုက အကြေးခွံကို ညင်သာစွာ ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ မြေပုံကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလမ်းကြောင်းသည် ဝမ်ဂျီတောင်တန်းဟု ခေါ်သော ကျယ်ပြောသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

မြေပုံဘေးတွင် အကျဉ်းချုံး ဖော်ပြချက်တစ်ခု ပါရှိသည်

ဆက်စပ်နေသော တောင်တန်းများ၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်၊ ရှားပါးသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ကြွယ်ဝသော်လည်း မိစ္ဆာသားရဲများ ပေါများပြီး အန္တရာယ်များသည်။

“ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များ...” စစ်ချန် ထိုစာလုံးများကို ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက... သွားကြည့်သင့်သလား

ဖော်ပြချက်ထဲတွင် အန္တရာယ်များကြောင်း ပါရှိသော်လည်း မြို့ထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လိုက်မေးနေရသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤနေရာက ပိုပြီး စမ်းကြည့်ဖို့ ကောင်းသည်။

တုန့်ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ စစ်ချန်သည် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဝမ်ဂျီတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဝမ်ဂျီတောင်တန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် လူနေပါးရှားပြီး အစွန်အဖျား ဒေသများတွင် သာမန်လူသား ကျေးရွာများပင် မရှိပေ။

ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရတတ်သော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ရှားပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို လာရှာကြသူများသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ သတိကြီးကြီးထားကာ ခရီးပန်းနေပုံ ပေါက်ကြသည်။

အချို့ကလည်း ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံသန်းလာသော စစ်ချန်ကို သတိထားမိကြသည်။ တောင်ပေါ်တွင် နှစ်ရှည်လများ အသက်စွန့်စားနေရသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများနှင့် မတူဘဲ ငယ်ရွယ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

သို့သော် စစ်ချန်သည် ထိုအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ အကြေးခွံမှ လမ်းညွှန်သော နေရာသို့သာ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများသည် သူ၏ နောက်ခံကို မခန့်မှန်းနိုင်ကြသဖြင့် အများစုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်ရန်သာ ရွေးချယ်ကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ငြိမ်းချမ်းစွာ ရှိနေကြသည်။

သို့သော် အကြေးခွံ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စစ်ချန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အကြေးခွံထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ထည့်သွင်းကြည့်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

သူ၏ နတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ သေချာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း အကြေးခွံမှာ သာမန် သေဆုံးနေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များသာ လေးလံစွာ ရှိနေသည်။

သူ့ဦးလေးက မှော်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးသကဲ့သို့ လက်ဖြင့် ခေါက်ကြည့်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။

ဒါပဲလား... ပျောက်သွားပြီလား

စစ်ချန်သည် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသော အကြေးခွံကို ကြည့်ရင်း နှမြောသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မြူခိုးများ စတင် ပျံ့နှံ့လာသော တောင်ထိပ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သဲလွန်စ ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ့ဘာသာ လိုက်ရှာကြည့်ရတော့မည်။

ကံကောင်းရင် တွေ့နိုင်တာပဲလေ

ထို့ကြောင့် စစ်ချန်သည် တောင်တန်းများကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ဂျီတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မြေပြင် အနိမ့်အမြင့်မှာ ခန့်မှန်း၍မရအောင် ဖြစ်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းများမှာ ကြက်ခြေခတ် ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လေ မြူခိုးများ ပိုထူထပ်လေ ဖြစ်ပြီး အမြင်အာရုံကို ဆိုးရွားစွာ ဟန့်တားနေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ ပျံတက်ပြီး မြေပြင်အနေအထားကို ငှက်တစ်ကောင်၏ အမြင်ဖြင့် ကြည့်ရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် အပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် လှိမ့်ဝင်လာသော တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဝိုင်းရံလိုက်သဖြင့် လမ်းကြောင်းရှာဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် ကိုပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသွားသည်။

“အရမ်း မြင့်မြင့်ပျံလို့လည်း မရဘူးပဲ။” သူ ပြန်ဆင်းလာရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ကောင်းကင်က အဆင်မပြေမှတော့ မြေကြီးပေါ်မှာပဲ ရှာရတော့မည်။ ဝင်လာတုန်းက ကျင့်ကြံသူ အချို့ကို တွေ့ခဲ့သည်ကို သတိရပြီး လမ်းမေးရန် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် မရင်းနှီးသော တောအတွင်း၌ လမ်းကြောင်း ခွဲခြားနိုင်စွမ်းကို အထင်ကြီးမိသွားခဲ့သည်။

“ဒီလမ်းက ကြည့်ရတာ ပိုကောင်းမယ့်ပုံပဲ” ဟူသော သူ့နည်းလမ်းကို အားကိုးလျက် စစ်ချန်သည် တောင်ကုန်းများနှင့် မြူခိုးများကြားတွင် နေ့တစ်ပိုင်းနီးပါး လှည့်လည်နေခဲ့သည်။

ရလဒ်ကတော့... သူ၊ စစ်ချန်၊

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်တွင် ကျော်ကြားလာခဲ့သော တက်သစ်စ ကြယ်ပွင့်လေးသည် ဝမ်ဂျီတောင်တန်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီးနောက်

သူ မျက်စိလည်သွားခဲ့လေပြီ။