ဝက်ဝံသည်းခြေနှင့် ကျားကပ်ပယ်အိတ်

စစ်ချန်သည် ဝမ်ဂျီတောင်တန်းကြီးထဲတွင် လမ်းပျောက်နေခဲ့သည်။

တောတောင်ထဲတွင် ပြက္ခဒိန်မရှိသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ လမ်းပျောက်နေသည်မှာ နှစ်နှစ်တိတိ ကြာသွားလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။

အစပိုင်းတွင် သူသည် လမ်းကြောင်းများကို သေချာမှတ်သားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အားလုံးမှာ အလဟဿဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ ဤတစ္ဆေခြောက်သည့် နေရာတွင် တောင်တန်းများအားလုံးမှာ ဆင်တူနေပြီး မြူခိုးများကလည်း အချိန်မရွေး လှိမ့်ဝင်လာတတ်သည်။ ကြည့်လို့ကောင်းပြီး အန္တရာယ်မရှိလောက်တဲ့ဘက်ကို သွားမယ် ဆိုသည့် သူ၏လမ်းရှာနည်းမှာ ဤနေရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

သူ တကယ်ကို ထွက်ပေါက် ရှာမတွေ့တော့တာပါ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းအတိုင်း လျှောက်နေသည်ဟု ထင်သော်လည်း အဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင် အမှတ်အသားလုပ်ခဲ့သည့် နေရာဟောင်းသို့သာ စက်ဝိုင်းကဲ့သို့ပတ်ပြီးပြန်ရောက်လာတတ်သည်။ သစ်ပင်များပေါ်တွင် သူထွင်းထားခဲ့သည့် အမှတ်အသားများကို ကြည့်ရင်း စစ်ချန်သည် ကောင်းကင်ကိုသာ အသံတိတ် ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် နှစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ အချိန်အကြာကြီး မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်က အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးသည် ယခုအခါ ၁၄ နှစ်၊ ၁၅ နှစ်အရွယ် လူပျိုပေါက်လေးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာပြီး ကလေးဆန်မှုများ ပျောက်ကွယ်ကာ ချောမောခန့်ညားသော ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦး၏ အသွင်ကို ဆောင်လာသည်။ တိုက်ခတ်နေသောလေထဲတွင် သူ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံစလေး လွင့်နေပုံမှာ အေးချမ်းလှပလှသည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် လိုအပ်တာမှန်သမျှ ရှိနေသဖြင့် စားဝတ်နေရေးအတွက် သူ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

သူ အံ့ဩဝမ်းသာရသည်မှာ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်တောတောင်များမှာ အလွန်စိမ်းလန်းစိုပြည်သဖြင့် သူ၏ နွေဦးထာဝရသစ်သားကျင့်စဉ်မှာ အပြင်လောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထွက်လို့မရမှတော့ သူသည် စိတ်ကိုအေးအေးထားကာ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းကို သူ၏ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

နေ့ဘက်တွင် သူသည် တောတောင်အနှံ့ လျှောက်သွားရင်း အသက်စွမ်းအားများကို အာရုံခံသည်။ ညဘက်တွင်မူ ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခု၌ တရားမှတ်ရင်း အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိသည်။ သူ၏ နေ့ရက်များမှာ ရိုးရှင်းပြီး အနှစ်သာရရှိလှသည်။

...

တစ်နေ့တွင် စစ်ချန်သည် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုအနားတွင် ထိုင်ကာ ရေထဲ၌ ပါဝင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားလေးများကို အာရုံခံနေသည်။

ရုတ်တရက်ပင် အဝေးတစ်နေရာမှ နားကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အဝေးမှ သစ်တောများမှာ ပြိုလဲသွားကာ ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်သို့ လွင့်တက်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုမျိုးမှာ သာမန်လူဆိုလျှင် ထိတ်လန့်တကြား မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးမိကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် စစ်ချန်မှာမူ မကြောက်သည့်အပြင် စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းသာသွားမိသည်။

ဤတစ္ဆေခြောက်သည့် နေရာတွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် လည်ပတ်နေခဲ့ရာတွင် ဉာဏ်မပွင့်သေးသော အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲအချို့မှလွဲ၍ သူ စကားပြောနိုင်မည့် သက်ရှိတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ယခု ဆူညံသံမှာ အကောင်အကြီးကြီးနှစ်ကောင် သတ်ပုတ်နေသည့် အသံဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ထဲမှ လမ်းသိသည့် တစ်ကောင်ကောင်နှင့် တွေ့နိုင်ကောင်းပါရဲ့ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ကာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်လျက် ထိုဆူညံသံထွက်ပေါ်ရာ ဆီသို့ အမြန် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

နီးကပ်သွားလေလေ ဆူညံသံမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေဖြစ်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံများ၊ သစ်ပင်ကျိုးသံများမှာ ရောထွေးနေသည်။ လေထုထဲတွင် ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းမှာ သူ ယခင်က တွေ့ဖူးသမျှ မိစ္ဆာသားရဲများထက် များစွာ သာလွန်သလို ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့တော်က လွီရန်ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်ပုံရသည်။

စစ်ချန်သည် သူ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော ကွင်းပြင်တစ်ခုထဲတွင် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးနှစ်ကောင်မှာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ကောင်မှာ မျှော်စင်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားသော ဝက်ဝံကြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ အမွေးများမှာ မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေကာ ကြွက်သားများမှာလည်း အထုလိုက် အခဲလိုက် ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးချက် တစ်ချက်စီတိုင်းမှာ မြေကြီးကို တုန်ခါစေကာ တောင်တန်းများကိုပင် လှုပ်ခါစေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အနီရောင် မျက်လုံးများရှိသည့် ဧရာမ ကျားကြီးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် အန္တရာယ်ရှိသော လေဓားများ လွင့်ပျံနေသည်။ ဟိန်းဟောက်လိုက်တိုင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ကုန်သည်။

စစ်ချန်ကို ပို၍ အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ထိုမိစ္ဆာကြီးနှစ်ကောင်မှာ တောင်ပြိုလုမတတ် တိုက်ခိုက်နေရင်း လူစကား ပြောနေကြခြင်းပင်။

“မြေနိုးလူယုတ်မာသူတောင်းစား ငါ့ဥကို ခိုးချင်တယ်ပေါ့လေ မင်းရဲ့ ဥတွေကို ငါ အရင် ကြိတ်ပစ်မယ်ကွ”

ဝက်ဝံကြီးက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ပင်။

“ပေါက်ကရတွေ မင်းပဲ ငါ့ဥကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ သိသာနေတာပဲ ဒီနေ့ မင်းကို အသေမသတ်ရရင် ငါ့နာမည်ကို ဝက်ဝံလို့ပြောင်းလိုက်မယ်ကွ ” အနီရောင်မျက်လုံး ကျားကြီးက လျင်မြန်စွာ ခုန်ရှောင်လိုက်ပြီး လေဓားဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ကောင်မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အပြင်းအထန် ဆဲဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ ဆဲလုံးများမှာ လမ်းဘေးဈေးသည်များကဲ့သို့ပင် စုံလင်လှသဖြင့် စစ်ချန်မှာ ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိတော့သည်။

သူတို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လိမ့်နေသည့် မီးတောက်ရောင် ဧရာမ ဥကြီးတစ်လုံးကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဥကြီးမှာ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားတွင်ပင် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဥခွံပေါ်တွင်လည်း ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ပါရှိနေသည်။

မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်စလုံးမှာ အရှိန်တက်နေကြပြီဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအသစ်များ အဆက်မပြတ် ရရှိနေကြသည်။ ဝက်ဝံအမွေးများမှာ လွင့်ပျံနေပြီး ကျားကြီး၏ အရေပြားမှာလည်း သွေးချင်းချင်းနီအောင် စုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ အရှုံးမပေးကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအပြီးတွင် သားရဲကြီး နှစ်ကောင်စလုံး အားကုန်သွားကြသည်။ ဘုန်း ဆိုသော အသံကြီးနှင့်အတူ သူတို့၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသွားတော့သည်။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သွားချိန်တွင် ယခင်က အနှိုင်းမဲ့ပုံရသော မိစ္ဆာကြီးနှစ်ကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ လျှာထွက်လျက်လဲလျောင်းနေကြရသည်။

ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ပြည့်နေပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း အလွန် အားနည်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ရင်း အယုတ်ညံ့ဆုံးသော ဆဲလုံးများဖြင့်သာ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ကို ဆဲဆိုနေကြတော့သည်။

“မင်း... မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး...”

“စောင့်... စောင့်ရမှာလား ငါ အခု... အခု ထပြီး မင်းကို သတ်မှာ...”

“ငါ... မင်းရဲ့ ဝက်ဝံလက်ဝါးတွေကို... ဖြတ်ပစ်မယ်...”

“ငါ... မင်းရဲ့ ကျားလဥကို... ကိုက်ဖြတ်ပစ်မယ်...”