ကောင်းကင်ဘုံ ချောက်နက်ကြီး

ဟုန်ဖုန်းက စစ်ချန်အား ကျောပေါ်တက်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက် နှိမ့်ပေးလိုက်သည်။ စစ်ချန်ကလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ထိုနွေးထွေးကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်ကာ အဆင်ပြေမည့် နေရာတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ပဲနီလေးကမူ သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ နားနေလေသည်။

“မြဲမြဲကိုင်ထားနော် ညီလေးစစ်ချန်!”

ဟုန်ဖုန်းက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် တစ်ချက်ဟိန်းလိုက်ပြီးနောက် တောအုပ်အတွင်းသို့ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဟေးစန်းက ရှေ့မှနေ၍ လမ်းရှင်းပေးကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးလွှားနေသဖြင့် မြေကြီးမှာပင် သိသိသာသာ တုန်ခါနေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ နားလည်မှုရှိရှိ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း တည်ဆောက်ခဲ့သော ရင်းနှီးမှုကြောင့်ပင်။ အစပိုင်းတွင် စစ်ချန်သည် အနီးနားရှိ တောသီးများကို သွားခူးတိုင်း ဝမ်ဂျီတောင်တန်း၏ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးထဲတွင် အမြဲတမ်း လမ်းပျောက်လေ့ရှိသည်။ ထိုအခါတိုင်း ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့က သူ၏ရနံ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ကာ အပင်ပန်းခံ၍ ပြန်လိုက်ရှာခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ခရီးဝေးသွားမည်ဆိုလျှင် စစ်ချန်သည် ဟုန်ဖုန်း၏ကျောပေါ်သို့ စီးခြင်း သို့မဟုတ် ဟေးစန်း၏ ချီပိုးခြင်းကိုသာ ခံယူတော့သည်။ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာလည်း စစ်ချန်၏ အလွန်အမင်း ညံ့ဖျင်းလှသော လမ်းညွှန်မှုအာရုံကို စကားပင်မဆိုနိုင်တော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ကြရတော့သည်။

စစ်ချန်ကိုယ်တိုင်ကမူ ဤအချက်ကို ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် သဘောထားသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လမ်းပျောက်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ရှိနေပြီမဟုတ်ပါလား။

နဂါးကျဆုံးရာမြေမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးအာဏာစက်မှာ အနီးနားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အကွာအဝေးမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဝေးကွာလှသည်။

လမ်းခရီးတွင် ထိုနဂါးအာဏာစက် ထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသော သက်ရှိအဖွဲ့အစည်း အမြောက်အမြားကို တွေ့ရသည်။ အချို့မှာ မှော်လက်နက်များကို စီးနင်းလာကြသော လူသားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ တစ်ကိုယ်တော် သို့မဟုတ် အုပ်စုလိုက် သွားနေကြသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ မြေနဂါးကျဆုံးခြင်း သတင်းသည် ပုန်းအောင်းနေသည့်နတ်ဆိုးများအားလုံးကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

နီးကပ်လာလေလေ၊ လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများကို ပိုမိုတွေ့လာရလေဖြစ်သည်။ ဟုန်ဖုန်းနှင့် ဟေးစန်းတို့သည် သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုတ်လွှတ်ထားရာ သာမန်မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် လူသားကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့ကို လမ်းဖယ်ပေးကြသဖြင့် အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်းဖြင့် ခရီးဆက်နိုင်ခဲ့သည်။

နေဝင်အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ကျောက်ဆောင်တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ဧရာမ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုသည် သူတို့ရှေ့တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်နေသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ ထိုချောက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ သွားရာတံခါးပေါက်သဖွယ် တောက်ပနေသော ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။

ထိုဝင်ပေါက်ကို ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်တစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် မည်သူမျှ ဝင်၍မရသေးပေ။ လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် တစ်ဖက်စီတွင် နေရာယူထားကြပြီး အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ လူသားများဘက်တွင် ဂိုဏ်းဝင်များ၊ မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများစွာ ပါဝင်ပြီး မိစ္ဆာများဘက်တွင်မူ အများစုမှာ သားရဲအသွင်ဖြင့်ပင် ရှိနေကြသည်။

စစ်ချန် ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ အနီရောင်မျက်လုံး ကျားကြီးကို စီးနင်းထားပြီး တောင်တစ်လုံးခန့်ရှိသော ဝက်ဝံမည်းကြီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး၏ ပုံစံမှာ လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးခြားနေသည်။

လူသားကျင့်ကြံသူများကို ပို၍ အံ့ဩသွားစေသည်မှာ မိစ္ဆာဘက်မှ အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာအချို့က စစ်ချန်ကို ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းပင်။

“ဟေး ဟေးစန်းကြီးနဲ့ ဟုန်ဖုန်းကြီးတို့လည်း ရောက်လာတာလား” ဟု ဝက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်က အော်ပြောသည်။

“ညီလေးစစ်ချန်... မင်းလည်း နဂါးအိုကြီးရဲ့ ရတနာတွေကို စိတ်ဝင်စားလို့လား” ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အမွှေးများရှိသည့် ဧရာမ လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်က ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် နားရင်း လူစကားဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။

စစ်ချန်က သူတို့ကို ပြန်လည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤသူများမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း ဟေးစန်းတို့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း တွေ့ဆုံခဲ့သောအိမ်နီးနားချင်းများဖြစ်ကြသည်။ ဟေးစန်းတို့က သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးထားသဖြင့် ဤအသိဉာဏ်ရှိ မိစ္ဆာကြီးများက စစ်ချန်ကို လက်ခံထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရင်းနှီးမှုကို မြင်သောအခါ လူသားကျင့်ကြံသူများဘက်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီကလေးက ဘယ်ကလဲ မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ”

“ကြည့်ရတာ မိစ္ဆာတွေက သူ့ကိုတောင် လေးစားနေပုံပဲ...”

“အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လောက်ပဲ ရှိတဲ့ ကောင်လေးက မိစ္ဆာတွေကို ညီအစ်ကို တော်နေတာလား...”

ဝေဖန်သံများမှာ တိုးသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သဖြင့် အကုန်ကြားနေရသည်။ ဟေးစန်းက စိတ်တိုသွားကာ နှာခေါင်းမှ လေပူများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း “ဘာကြည့်နေကြတာလဲ? ငါ့ညီက သူကြိုက်တဲ့သူနဲ့ ပေါင်းမှာပေါ့၊ မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူသားများဘက်မှ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“ရိုင်းလှချည်လား! ပေါက်ကရတွေ”

“မိစ္ဆာတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းနေတာက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အရှက်ပဲ”

မျက်နှာက မျောက်နှင့်တူသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက စစ်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ

“ဟေ့ကောင်လေး၊ မင်းမိဘတွေက မင်းကို လူလိုနေဖို့ မသင်ပေးလိုက်ဘူးလား” ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။

စစ်ချန်သည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏အကြည့်မှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။ မိဘများ၊ ဆွေမျိုးများ၏ နွေးထွေးမှုမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ ထိုနွေးထွေးမှုကို စော်ကားခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

ဝုန်း

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးမိုးကြိုးများ စုစည်းလာပြီးနောက် ထိုဆဲဆိုခဲ့သော ကျင့်ကြံသူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို သူက မိုးကြိုးလှံဟု အမည်ပေးထားသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

“သတိထား” ဘေးမှ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို အတင်း တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

ဖျန်း

သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်။ မိုးကြိုးလှံသည် ထိုလူငယ်၏ ပုခုံးကို ပွတ်ဆွဲသွားရာ သူ၏ ညာဘက်လက်တစ်ပြင်လုံး ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားတော့သည်။ ကျန်ရှိသော အားရှိန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုလူငယ်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အားလုံး တောင့်ခဲသွားကြသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်နှင့် မှားစရာမရှိသည့် ‘မိုးကြိုးလှံ’ ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်

“သူပဲ! လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့မှာ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲ လွီရန် ကို သတ်ခဲ့တဲ့ စစ်ချန်ပဲ”

လူသားကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အမြုတေအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် စစ်ချန်၏ အမည်မှာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားဖြစ်သော မိုးကြိုးလှံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အားလုံးက ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“စစ်ချန် တကယ်ပဲ မင်းကိုး”

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားအလင်းတန်းအချို့က တိမ်တိုက်များကို ခွဲထွက်ကာ ချောက်နက်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဦးဆောင်လာသူမှာ လွီရန်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်သော လွီစီဖြစ်ပြီး သူသည် နတ်ဘုရားဝိဉာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်တွင်လည်း အမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲ နှစ်ဦး ပါဝင်လာသည်။

လွီစီသည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အမုန်းဆုံးဖြစ်သော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဟုန်ဖုန်းကို စီးနင်းထားသော အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“သေစမ်း မျိုးမစစ်”

လွီစီသည် စကားပင် မဆိုတော့ဘဲ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်၏ ဖိအားများ ပါဝင်သော ပြင်းထန်လှသည့် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ချန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ စစ်ချန်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အသေသတ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟိန်း

ဝုန်း

ဟုန်ဖုန်းနှင့် ဟေးစန်းတို့က တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ဟုန်ဖုန်းက လေဓားများဖြင့် ကာကွယ်ပေးပြီး ဟေးစန်းက သူ၏ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးများဖြင့် ဓားအလင်းတန်းကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အနားရှိ အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူများ လဲကျကုန်ကြသည်။ ဟုန်ဖုန်းနှင့် ဟေးစန်းတို့သည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။

“အဖိုးကြီး၊ မင်းက ငါတို့ညီကို ထိရဲတယ်ပေါ့လေ” ဟုန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းလိုက်သည်။

မိစ္ဆာကြီးနှစ်ကောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိသော မိစ္ဆာများကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များသည် အချင်းချင်း သတ်ပုတ်နေကြသော်လည်း လူသားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်မူ တစ်သားတည်း ရှိကြသည်၊ အထူးသဖြင့် ဝမ်ဂျီတောင်တန်းတွင် ဖြစ်သည်။

လူသားကျင့်ကြံသူ ခေါင်းဆောင်အချို့ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရတနာအတွက် လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကလဲ့စားချေရန် မဟုတ်ပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ်လွီ၊ စိတ်ကို ထိန်းပါဦး နဂါးကျဆုံးရာမြေက အရေးကြီးတယ်”

“တားမြစ်ချက်က မပွင့်သေးဘူး၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အာဃာတတွေကို ခဏစောင့်ပါဦး”

လွီစီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာကြီး နှစ်ကောင်၏ ကာကွယ်မှုကို ခံထားရသော စစ်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ၎င်းတို့ကို မနိုင်နိုင်မှန်း သိလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အတင်းတိုက်ခိုက်နေပါက သူ၏ ဂိုဏ်းသည် အားလုံး၏ ဘုံရန်သူ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

“ဟွန်း” လွီစီက ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ရင်း “သားရဲပေါက်လေး၊ မင်း ခဏလောက် ထပ်နေဦးပေါ့။ နဂါးကျဆုံးရာမြေထဲ ရောက်ရင်တော့ ဘယ်သူက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောကာ သူ၏ တပည့်များကို ခေါ်၍ လူသားများဘက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ဟေးစန်းက ထိုဂိုဏ်းသားများဆီသို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို ပြုံးပြသည်

“စိတ်မပူနဲ့ ညီလေး၊ ငါတို့ ရှိတယ်”

စစ်ချန်သည် မိမိနှင့် သိပ်မရင်းနှီးလှသေးသော မိစ္ဆာများက မိမိဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခြင်းကြောင့် စိတ်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဟုန်ဖုန်း၏ လည်ပင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း

“ကျေးဇူးပဲ နှစ်ယောက်လုံး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် စစ်ချန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ် တုန်ခါလာပြီး အရောင်မွဲနေသော အကြေးခွံသည် အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှူး

စစ်ချန်၏ အကြေးခွံနှင့်အတူ လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများဆီမှ အလားတူ အကြေးခွံ အမြောက်အမြားသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ချောက်နက်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုအကြေးခွံများသည် လေထဲတွင် ပေါင်းစည်းသွားကာ မှိန်ဖျော့သော နဂါးပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။

“ဒါက နဂါးကျဆုံးရာမြေရဲ့ တကယ့်သော့ချက်ပဲ”

တားမြစ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေးဟောင်းနဂါးများ၏ အသက်ရှူသံကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နဂါးကျဆုံးရာမြေပွင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။