ကျီတော်ဝင်အိမ်တော်

ယုံအန်းမြို့အပြင်ဘက်တွင် စစ်သူကြီးချုပ် ကိုယ်တိုင်လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးနေ၏။

မင်းသမီးကျီသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်ပြီး ကျန်းယွမ်ဟွာ ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးချုပ် စိတ်ချပါ။ ချင်ကျိုးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကူညီပါ့မယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စစ်သူကြီးချုပ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"ပင်ပန်းခံတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး"

အပြန်အလှန် ယဉ်ကျေးမှု စကားအနည်းငယ် ဆိုပြီးနောက် ကျန်းယွမ်ဟွာသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ရှင်းလင်းသော အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူ ကျန်းယွမ်ဟွာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလကား နေလာခဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

သူ အပင်ပန်းခံ ပျိုးထောင်ထားသော ဆက်ခံသူကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် အခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရမည်လော။

မြို့တော်တွင် ကြားခဲ့ရသော ကောလာဟလများကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိပြီး ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွား၏။

ချင်ကျိုး၏ နတ်ဆိုးဘေးအန္တရာယ်မှာ အရေးကြီးနေသော်လည်း ဤမင်းသမီးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ငြိမ်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် မည်သူက ပိုမိုသည်းခံနိုင်မလဲ ဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး မြင်းရထား၏ အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် ဆန်းကြယ်ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်လေးသည် လူအများကြားမှ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ချင်းချူမှ တပည့်ကို စာရွက်စာတမ်းပေါ်ရှိ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သူမှာ ဤလူငယ်လေးပင်။

ထိခိုက်သေဆုံးမှုများကို ခဏထား၊ အနီးကပ်တွဲဖက် ဒု-စစ်သူကြီး နှစ်ဦး၏ ပြောစကားအရဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူမှာ လှုပ်ရှားရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ဟု ဆိုသည်။

"..."

ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအချို့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ မူလ မကျေနပ်မှုများ လျော့ပါးသွားလေသည်။

ကျန်းချိုလန်ပြီးလျှင် ဤချင်ကျိုးအသေးစားလေးသည် နောက်ထပ် ပါရမီရှင် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ နီးကပ်လာနေသော နတ်ဆိုးဘေးအန္တရာယ်သာ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူတို့နှစ်ဦး ရင့်ကျက်လာသည်နှင့် ချင်ကျိုးအတွက် နှစ်တစ်ထောင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အနည်းဆုံး အာမခံပေးနိုင်မည်။

ကံမကောင်း အကြောင်းမလှသော အချိန်အခါပေတည်း... သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအတွက် အပြစ်ပုံချခံရခြင်းမှာ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ... အကယ်၍ နန်းတွင်းမှ သူ့ကို စောစောစီးစီး သတိပြုမိပြီး အလေးပေး ဆက်ဆံလာခဲ့လျှင်မူ သဘာဝကျကျပင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း၊ မင်းသမီးကို မြို့တော်အထိ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လွန်းခြင်းမရှိသလို တိုးလွန်းခြင်းလည်း မရှိဘဲ ရထားပေါ်ရှိ လူများကြားရုံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ယုံအန်းမြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"..."

ရှန်းယီ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။ မင်းသမီးကျီအပြင် ထိုရထားပေါ်တွင် နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကို ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးစေခဲ့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပါလာသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အစောင့်အရှောက်အနေဖြင့် သူ အမှန်တကယ် လိုအပ်ပါသလော။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မင်းသမီးကျီသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ရထားလိုက်ကာကို မကာ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

အစပိုင်းတွင် လူငယ်လေး ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးဝတ်စုံကို မြင်ပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး စီရင်စုတစ်ခုကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ သူ၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများသည် ကျန်းချိုလန်အောက် နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

မဟာချန်မင်းဆက်တွင် ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင် နှင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် စတုတ္ထအဆင့် တွင် ရှိကြသော်လည်း အခြားသူများ၏ ဆက်ဆံပုံမှာမူ ကွာခြားလှ၏။

အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းပေသည်။

သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ပါးသည် မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ မိမိနေရာမှ ရွှေ့ပြောင်း၍မရဘဲ နှစ်ရာချီ၊ ထောင်ချီကာ နေရာတစ်ခုတည်းကိုသာ စောင့်ကြပ်နေရသဖြင့် အဆက်အသွယ်ပြုလုပ်ရန် တန်ဖိုးမရှိသလောက် ဖြစ်နေပေသည်။

ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်များမှာမူ ကွဲပြား၏။

မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြင့်ဆုံးစွမ်းရည်ကို ထိန်းထားနိုင်သော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် ပြဿနာအများစုကို ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်ပေသည်။

သူမကဲ့သို့ပင် မရေရာသော ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤချင်ကျိုးမှ သိုင်းဝိဇ္ဇာကို မာနများ ဘေးဖယ်ကာ ကြီးမားသော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြသလာစေနိုင်၏။

"စစ်သူကြီးရှန်းက ချင်ကျိုးကနေ ထွက်လာရင် ကျွန်မတို့ကို စောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိပါသေးလား"

မင်းသမီးကျီက အကြည့်ပြန်လွှဲကာ သွယ်ဝိုက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"သူက ယင်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းချိုလန် က အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းသည် မင်းသမီးကျီ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးအချို့ကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေ၏။

သူမသည် လိုက်ကာကို ပြန်မချတော့ဘဲ အပြင်ဘက်ရှိ မြင်းစီးနေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပင်ပန်းခံတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီးရှန်း"

"ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး မင်းသမီး"

ရှန်းယီ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သူသည် ဆုလာဘ်ရယူရန် မြို့တော်သို့ လိုက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အစောင့်အရှောက် လိုက်ပို့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ကျန်းချိုလန်ပင် မနိုင်သော နတ်ဆိုးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက၊ သူသည် ထိုနတ်ဆိုးကြီးအား ပြီးပြည့်စုံသော လေဟုန်စီးနင်းနည်းစနစ် ဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သေချာပေါက် ပြသပေးမည်။

သူတို့သုံးဦးအပြင် နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ ဘက်မှလည်း သူတို့၏ ကုသိုလ်မှတ်တမ်းများကို တင်ပြရန် လူတစ်ဦး စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းချန်ယွင် သည် အနောက်မှ မြင်းစီးလိုက်ပါလာရင်း မြင်းရထားကို တစ်လှည့်၊ ရှန်းယီကို တစ်လှည့် ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ဟိုမှသည်၊ သည်မှဟို ရွေ့လျားနေပြီး အားလုံးကို မယုံကြည်နိုင်သလို ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။

ဤနှစ်ဦးသာ ဦးဆောင်လမ်းပြမည်ဆိုပါက ချင်ကျိုးမှ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များသည် ထိုခေတ်ဟောင်းအဘိုးကြီးများကို အဘယ်ကြောင့် အစားမထိုးနိုင်ရပါမည်နည်း။

"စစ်သူကြီးရှန်း"

သူသည် ရှန်းယီကို မီအောင် မြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်လို ရတနာမျိုး လိုချင်လဲဆိုတာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားနက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လက်စွဲလက်နက် တစ်ခုလောက်ဆို ကောင်းမယ်"

မျောက်ဝံနတ်ဆိုးထံမှ ရရှိခဲ့သော ဤရတနာဓားသည် ခိုင်ခံ့ပြီး ထက်ရှခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဆန်းကြယ်သော အရည်အသွေးမရှိသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အသုံးမဝင်တော့သလို ဖြစ်လာ၏။

ကျန်းချန်ယွင်သည် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်ပြီး အားကျသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟာချန်မင်းဆက်ရဲ့ ပြည်နယ်ကိုးခုထဲမှာ ချင်ကျိုးက သာမန်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာ။ တိမ်ဖြူကျောင်းတော်တောင် လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ နည်းပညာကို အစမ်းသဘောလောက်ပဲ လုပ်တာ။ နန်းတွင်းက ချီးမြှင့်တဲ့ ရတနာတွေ အားလုံးနီးပါးက လီပြည်နယ် လက်နက်ဂိုဏ်း က လာတာ။ အဲဒီဂိုဏ်းက မဟာချန်မှာ အချမ်းသာဆုံး ပြည်နယ်ကြီးဖြစ်ပြီး လက်နက်သွန်းလုပ်ရာမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဂိုဏ်းလည်း ဖြစ်တယ်"

"စီရင်စု ၁၂ ခုကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ကျုပ်တို့ သုံးနေတဲ့ ရတနာတွေက အဲဒီမှာဆို အလယ်အလတ်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာ။ ဂိုဏ်းရဲ့အဖိုးတန်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတွေဆိုရင် ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်တွေတောင် လိုချင်လို့ သက်ပြင်းချရတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

ရှန်းယီသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတော့ သူသည် မဟာချန်မင်းဆက်အကြောင်းအရာအချို့ သိလာရရှိလာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဓားတစ်ချောင်း ရှိနေသည်ကို သတိရလိုက်၏။ ၎င်းသည် မည်သည့် အရည်အသွေးရှိသော ရတနာဖြစ်မည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

"..."

မြင်းရထား အပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများကို နားထောင်ရင်း ကျန်းချိုလန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ သူမသည် လူငယ်လေး၏ ခါးမှ ဓားနက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ချင်ကျိုးမှ မြို့တော်သို့ ခရီးသည် အလွန်ဝေးကွာလှ၏။ သာမန် နတ်ဆိုးမြင်းများအတွက် အနည်းဆုံး သုံးလခန့် ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရထားကို ဆွဲထားသော ဦးချိုပါသည့် နတ်ဆိုးမြင်း ရှစ်ကောင်မှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ၎င်းတို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးသောအခါ ခွာများအောက်တွင် တိမ်နှင့် မြူခိုးများ ဝဲပျံနေပြီး မြန်ဆန်၍ ငြိမ်သက်ကာ ခရီးသွားချိန်ကို များစွာ တိုတောင်းစေလေ၏။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သေချာရွေးချယ်ထားသော မြင်းများပင်လျှင် မီအောင်လိုက်ရန် ခက်ခဲပေသည်။

မင်းသမီးကျီသည် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုရှိစွာဖြင့် ဦးချိုပါမြင်း နှစ်ကောင်ကို ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရှန်းက ကြီးမားတဲ့ အမှုဆောင်ရွက်ထားတာပဲ။ မင်းသားကျီက ရှင့်လို သူရဲကောင်းတွေကို အလေးစားဆုံးပဲ၊ ဒါကြောင့် အားမနာပါနဲ့"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချန်ယွင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

ဤကဲ့သို့သော လောကီထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ကျင့်ဝတ်များသည် စစ်မှန်သော ပါရမီရှင်နှင့် တွေ့သောအခါ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် လျှော့ပေးရစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူ့အနေဖြင့် တော်ဝင်မြင်းကို စီးခွင့်ရသည်မှာပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်၏။

ဆယ့်ကိုးရက် ကြာပြီးနောက်

ယုံအန်းမြို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြို့ကြီးတစ်မြို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

မြို့၏ အသွင်အပြင်တစ်ခုလုံးသည် ရှေးကျပြီး လေးလံသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေကာ အနည်းငယ် ဖိနှိပ်မှုရှိနေပေသည်။

မြို့တံခါးများကို အစောင့်အကြပ် ထူထပ်စွာ ချထားပြီး စွမ်းအင်စစ်ဆေးခြင်း နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန်မလိုဘဲ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိနိုင်၏။

ဤသည်မှာ ပြည်နယ်ကိုးခုကို အုပ်ချုပ်သော မဟာချန်မင်းဆက်၏ မြို့တော်ပင်။

ခမ်းနားသော မြင်းရထားသည် မြို့ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဦးချိုပါမြင်း ရှစ်ကောင်သည် ပိုင်ရှင်၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။

မြို့စောင့်တပ်သားများသည် လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်ကြပြီး လမ်းမရှည်ကြီး၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကျယ်ဝန်းလှသော ကျီတော်ဝင်အိမ်တော်သည် မြို့၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိလေသည်။

ထွင်းထုထားသော တိုင်များနှင့် ဆေးရောင်စုံ ပန်းချီများက ၎င်း၏ ခမ်းနားမှုကို ပြသနေပြီး ကျောက်စိမ်းအုပ်ကြွပ်များနှင့် မြင့်မားသော နံရံများက ဇိမ်ခံမှုကို ပိုမိုစေ၏။

အိမ်တော်မှ အစေခံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်လာကြပြီး လမ်းကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းကာ ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန် လမ်းမရှည်ကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တန်းစီရပ်နေကြလေသည်။

"ချိုလန်၊ တော်ဝင်အိမ်တော်မှာပဲ တည်းခိုပြီး ငါနဲ့ စကားပြောကြမလား" မင်းသမီးကျီက နူးညံ့စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းသမီးရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက အဖွဲ့ဝင်ဆိုတော့ သိုင်းဘုံကျောင်းမှာပဲ တည်းခိုလိုက်ပါမယ်"

ကျန်းချိုလန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါရင်း ငြင်းပယ်လိုက်၏။

ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ၏ သဘောထားမှာ တည်ငြိမ်ပြီး နူးညံ့ကာ အပြစ်ပြောစရာမရှိသော်လည်း ရင်းနှီးမှု မရှိသည်မှာ သေချာပေသည်။

အကူအညီ လိုအပ်နေသူမှာ ချင်ကျိုးဖြစ်သော်လည်း မင်းသမီးကျီသည် ဤအသေးစိတ်အချက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမ၏ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ သိုင်းပညာ ပါရမီနှင့် အခြားသူများကို နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရစေသော အလှအပတို့ ပေါင်းစပ်ထားသောအခါ အခြားအရာများမှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။

မင်းသမီးက ဆက်လက် ပြုံးနေ၏။

"အနည်းဆုံးတော့ သခင်လေး ကျင်းကျန်း နဲ့ အရင် တွေ့ဆုံပါဦး။ ရှင်က သူ့ကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးမယ်ဆိုရင် သူက ဆွေးမြေ့နေတဲ့ သစ်တုံးဟုတ်မဟုတ် အရင်ကြည့်ရမယ် မဟုတ်လား"

"..."

ကျန်းချိုလန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တော်ဝင်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

မြင်းရထား၏ နောက်တွင် ကျန်းချန်ယွင်သည် ရှန်းယီ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထားပြီး အံကြိတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးရှန်း... ခင်ဗျား ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

သူ့မှာ ဒီလောက် အင်အားဘယ်က ရထားတာလဲ။ ပြန်ဆွဲထားလို့တောင် မရပါလား။

"ဆုသွားယူမလို့လေ"

ရှန်းယီသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ စစ်သူကြီးချုပ်နှင့် တော်ဝင်အိမ်တော်ကြား မည်သည့်အရာများဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

ပျင်းစရာကောင်းသော သောက်ကျိုးနည်းယဉ်ကျေးမှုစကားများကို ဖလှယ်ရန် သူ အမှန်တကယ် နေခဲ့ရမည်လော။

"ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ ခဏလောက် သည်းခံပေးပါ..."

ကျန်းချန်ယွင် အံကြိတ်ထားလိုက်၏။

တော်ဝင်အိမ်တော်ရှေ့ ရောက်မှ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။ ဒါက မင်းသမီးကျီရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား။

ယုံအန်းမြို့မှ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းသူအဖြစ်မှ လင်းကျန်းစီရင်စု၏ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးအဖြစ်သို့။

သူ၏ ရာထူးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်လာသော်လည်း သူ၏ စရိုက်မှာမူ လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။