သိုင်းဘုံကျောင်း၏ ရွှေရောင်ရုပ်ထု

မင်းသားကျီ၏ စံအိမ်၊ ရှေ့ခြံဝင်းအတွင်း

ယခုအချိန်တွင် အတော်လေး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

အစေခံများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ပုံရိပ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ခြံဝင်းအတွင်း ရပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် အသက်အရွယ် အသီးသီး ရှိကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ထူးခြားစွာ လှပကြပေသည်။

သို့သော် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့အားလုံးမှာ မိန်းမပျိုလေးများသာ ဖြစ်ကြ၏။

မင်းသားကျီ၏ စံအိမ်တွင် မင်းသမီး ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း ကျန်းချန်ယွင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။

မင်းသားကျီတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်မရှိလျှင် သူ၌မင်းသားလေးကျင်းကျန်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အခြားသူများသည် သေဆုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စံအိမ်တော်၏ စစ်မှန်သော ပိုင်ရှင်မှာမူ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မင်းသမီးကျီသာ ဖြစ်ရပေမည်။

မင်းသမီးကျီသည် လူအုပ်ကို အမြန်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုမင်းသမီးလေးများသည် ဘေးသို့ အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်ကြရာ အလယ်ရှိ သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ထိုလူငယ်လေးသည် ဖြူဖျော့ပြီး မိန်းမဆန်သော မျက်နှာရှိကာ အစိမ်းရင့်ရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ် ဖျားနာနေပုံရ၏။

"ကျင်းကျန်း၊ ဒါက မင်းအမေ ချင်ကျိုးကနေ ကိုယ်တိုင် ခေါ်လာခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာရှင်၊ ကျော်ကြားလှတဲ့ သခင်မကျန်းပဲ။ မင်း ဘာလို့ ရှေ့ထွက်ပြီး နှုတ်မဆက်တာလဲ"

မင်းသမီးကျီသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသော်လည်း အနီးနားရှိ အစေခံများနှင့် မင်းသမီးလေးများသည် မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ များစွာ ပြေလျော့သွားပေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ ရှာဖွေနိုင်သမျှတွင် အလှပဆုံးနှင့် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးသော မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချိုလန်၏ နုနယ်သော မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့် အလှပြင်ပစ္စည်းမျှ မရှိသလို လက်ဝတ်ရတနာလည်း ဆင်ယင်မထားပေ။ သန့်ရှင်းသော မင်ရောင်ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထား၏။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုသို့ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံကို လွယ်ကူစွာ ဖမ်းစားနိုင်ပေသည်။

မိန်းမဆန်သော လူငယ်လေးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

ထိုအရာကို မြင်တော့မှ မင်းသမီးကျီ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပေသည်။

"မိန်းကလေးကျန်း"

မင်းသားကျင်းကျန်းက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသား ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျန်းချိုလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကလေးက ရှက်တတ်လို့ပါ၊ သူက မရင်းနှီးသေးလို့။ ဆက်ဆံရေး ပိုနီးစပ်သွားရင် ပိုအဆင်ပြေလာမှာပါ"

မင်းသမီးကျီက အတင်းပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ သူတို့၏ ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို သိမ်မွေ့စွာ ပေးပို့နေ၏။

"ငါ ကြည့်လေလေ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရလေလေပဲ။ ဒါက သခင်မကျန်းကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဒါက..."

ကျန်းချန်ယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေသည်။

"အင်း။"

"မင်းလည်း မြင်တယ်မလား"

"အင်း။"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာလဲ။ သခင်မကျန်းက ငါတို့ ချင်ကျိုးရဲ့..."

"ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နည်းလမ်းကို မြန်မြန် ရချင်ရုံပဲ။"

ရှန်းယီ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။ ဤလူများ စကားပြောလို့ ဘယ်အချိန် ပြီးမလဲဆိုတာကိုသာ သူ သိချင်နေပေသည်။

အခြား ကိစ္စများအတွက်မူ သူ စိတ်မဝင်စားပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။ ကျန်းချိုလန်သာ ဆန္ဒမရှိလျှင် ချင်ကျိုးရှိ မည်သူက သူမကို အတင်းအကျပ် လုပ်နိုင်မည်နည်း။

သူမ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ အခြားသူများက ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် မလိုပေ။

ရှန်းယီ အနည်းငယ် ပျင်းရိလာပြီး နေရာတွင်ပင် ရပ်နေမိစဉ်

မင်းသားကျင်းကျန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နက်မှောင်သော သံချပ်ကာသည် ခန့်ညားထည်ဝါနေပြီး အနီရောင် ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကာ လူငယ်လေး၏ အမူအရာမှာ မတုန်မလှုပ် တည်ငြိမ်လျက် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေပေသည်။

"ဒီစစ်သူကြီးကို မေးပါရစေ..."

မင်းသားကျင်းကျန်းသည် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ဝက်တွင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ချန်ကျင်းကျန်းပါ။ စစ်သူကြီးရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ။"

သူ စကားမဆုံးမီ မင်းသမီးကျီသည် ရှန်းယီ ရှိနေသည်ကို သတိရသွား၏။ သူမ၏ မျက်ခွံများ မသိစိတ်ဖြင့် လှုပ်ခါသွားပြီး ရှေ့သို့ မသိမသာ လှမ်းလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ချင်ကျိုးက စစ်သူကြီးရှန်းပါ။ သူ့မှာ သိုင်းဘုံကျောင်းတော်မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ သူ့ကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့။"

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ထိုစကားများကို သူ ကြားလိုက်ရပေသည်။

ရှန်းယီသည် နှိမ့်ချခြင်း သို့မဟုတ် ထောင်လွှားခြင်းမရှိဘဲ လက်သီးဆုပ်ကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ရှန်းယီမှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တွေ ရှိနေလို့ မင်းသမီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"အလုပ်က အရေးကြီးတာပေါ့၊ စစ်သူကြီးရှန်း စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါ"

မင်းသမီးကျီက နားလည်မှုရှိရှိ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပေသည်။

ရှန်းယီသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့ပြီး စံအိမ်တော်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ကျန်းချန်ယွင်သည် သခင်မကျန်းအတွက် စိုးရိမ်နေသဖြင့် ရှန်းယီက သူ့ကို ဆွဲမထုတ်သွားမီအထိ နောက်သို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လှည့်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

"..."

ကျန်းချိုလန်သည် ထိုပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ခွာသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမ၏ လက်အိတ်အတွင်းရှိ ဖြူစင်သော လက်ကလေးများမှာ အနည်းငယ် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပေသည်။

မင်းသားကျီ၏ စံအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက်

ကျန်းချန်ယွင် အံကြိတ်လိုက်။

"စစ်သူကြီးချုပ်... စစ်သူကြီးချုပ် တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်ရတာလဲ"

ဤသည်မှာ ချင်ကျိုး၏ အထက်ရှဆုံး ဓားတစ်စင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ရန် အသုံးမပြုဘဲ လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန်အတွက် အသုံးပြုနေသည်လော။

ထိုအဖိုးကြီး မည်သည့်အရာများ ပြုလုပ်နေသနည်း။

ရှန်းယီ အဝေးသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အမြန် လိုက်သွားလိုက်ပေသည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း၊ လမ်းမှားနေပြီ"

ရှန်းယီသည် သိုင်းဘုံကျောင်းတော် ဆိုသည်မှာ ဘိုးဘွားရိပ်သာကဲ့သို့ အရာမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

သို့သော် ကျန်းချန်ယွင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် နန်းတော်နှင့် အနီးဆုံးလမ်းသို့ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

"..."

သိုင်းဘုံကျောင်းတော်၏ စစ်မှန်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ

ရှန်းယီသည် ယခင်ဘဝတွင် မိုးမျှော်တိုက်များစွာ မြင်ဖူးသော်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

တိုင်ကြီးများ ပေ ၃၀၀ ကျော် မြင့်ပြီး ပယင်းရောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော အဖိုးတန် သစ်သားတိုင်ကြီး နှစ်တိုင်က အလွန်မြင့်မားသော ခန်းမကြီးကို ထောက်ထား၏။

ခေါင်မိုးအား ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ကျောရိုးကဲ့သို့ပင် တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော အဆောက်အဦးကို မည်သို့ တည်ဆောက်ထားသနည်း ဆိုသည်ကို ရှန်းယီ မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်မနေပေ။ အဆုံးတွင်တော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် တောင်များကို ပြိုလဲစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိသည့် ကမ္ဘာတွင် အလွန်အမင်း အံ့သြနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ဤအိမ်ကို ဘာကြောင့် ဤမျှ မြင့်အောင် ဆောက်ထားသနည်း ဆိုသည်ကိုသာ သူ နားမလည်ခြင်း ဖြစ်၏။

"စစ်သူကြီးရှန်း၊ မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။"

ကျန်းချန်ယွင်သည်လည်း အလားတူ သံသယများ ရှိခဲ့ဖူးပုံရ၏။ သူသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှန်းယီကို သိုင်းဘုံကျောင်းတော် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေသည်။

အပြင်ဘက်၏ ခမ်းနားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုများမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှ၏။

ဤအရာအားလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတစ်ယောက်၏ အကြည့်ကို နောက်ဆုံးရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားစေရန် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင်

လက်ဝဲနှင့် လက်ယာဘက်တွင် ပေ ၃၀ မြင့်သော ရွှေရောင်ရုပ်ထု ခြောက်ခုစီ ရှိနေပေသည်။ ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းများရှိ ဘုရားရုပ်ပွားတော်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤရွှေရောင်ရုပ်ထုများသည် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ရှိကြ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ယက္ခပုံစံများ။သားရဲခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာများ။ခြင်္သေ့ကုလားအုတ် နတ်ဆိုးပုံစံများပင် ရှိပေသည်။

စုစုပေါင်း ရွှေရောင်ရုပ်ထု ၁၂ ခု၏ ဝန်းရံမှုအောက်တွင် အလယ်၌ ပေ ၆၀ မြင့်သော ရွှေရောင်ရုပ်ထုကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အမျက်ထွက်နေသော အာဟတ်ပုံစံ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ကြီးမားပြီး ထူးဆန်းလှ၏။ အောက်ရှိ အရာအားလုံးကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ရှန်းယီသည် ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားပေသည်။

အခြားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တောသခင်၏ နတ်ဘုရားမျက်လုံး ပါရမီကြောင့် ထိုပေ ၆၀ မြင့်သော ရွှေရောင်ရုပ်ထုအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအရာက အသက်ရှင်နေသည်လော။

"စိုက်မကြည့်နေနဲ့"

ကျန်းချန်ယွင်က ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ပေသည်။

"ဒါတွေက မဟာချန်မင်းဆက် တည်ထောင်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။"

သိုင်းဝိဇ္ဇာအဆင့်ထက် မြင့်သည်မှာ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း ဆိုသည်မှာ ဆုတောင်းမေတ္တာနှင့် ယုံကြည်မှုစွမ်းအားများဖြင့် ရွှေရောင်ကိုယ်ပွားရုပ်ထုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအခါ ယင်ဝိညာဉ်သည် ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုယ်ပွားရုပ်ထုအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းကာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် လူသားတို့၏ ဒုက္ခဝေဒနာများကို ခံစားရခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယင်ဝိညာဉ် မပျက်စီးသရွေ့နှင့် ဝတ်ပြုမှုများ ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ တည်ရှိနေကြမည်။

"ဒါက မဟာချန်မင်းဆက်က ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရတနာပဲ။"

"ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် အာဟတ်ကိုယ်ပွားပဲ။"

ကျန်းချန်ယွင်သည် အလယ်ရှိ ပေ ၆၀ မြင့်သော ရွှေရောင်ရုပ်ထုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

ဤဘိုးဘေး ရှိနေသောကြောင့်သာ မဟာချန်မင်းဆက်သည် လက်ရှိ နယ်မြေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သိုင်းဘုံကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် နတ်ဘုရားများ ရှေ့တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ မသိစိတ်ဖြင့် ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားကြရပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သေးငယ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကြရပေသည်။

သခင်ရှန်းသည်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ဘဲ သူ ပြန်လည် သတိဝင်လာရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်လေမည်။

"..."

ရှန်းယီသည် များပြားလှသော ရွှေရောင်ကိုယ်ပွားများကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

ရှန််းယီကတော့ ငါသာ ဒီထဲက တစ်ခုခု ရခဲ့ရင် နောက်ပိုင်း နတ်ဆိုးတွေကို သတ်တဲ့အခါ ပိုပြီး အဆင်ပြေလာမယ်ထင်တယ်။