ကောင်းကင်ဝါးမျိုစွမ်းအင်စားသုံးခြင်းအား နားလည်ခြင်း

【၁ နှစ်- သင်သည် ကောင်းကင်ဝါးမျိုစွမ်းအင်ကျင့်စဉ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏မူရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်လုံးချင်း စတင် လေ့လာခဲ့သည်။ သင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ သိုင်းပညာ အတွေ့အကြုံမရှိသူ မဟုတ်တော့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်၍ သင့်ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုများ ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။】

【၂ နှစ်- သင်သည် စဉ်းစားခန်းဝင်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး နားမလည်သော အပိုင်းများကို ကျော်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်း ရှင်းလင်းချက်များကို အသုံးပြု၍ အစောပိုင်း အကြောင်းအရာများကို တွက်ချက်ယူရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သင်သည် သင့်၏ရွှေဉာဏ်တော်စူးမှုကို အံ့သြချီးကျူးမိပြီး ဒုတိယစာမျက်နှာသို့ လှန်လိုက်သည်။】

"..."

စနစ်မျက်နှာပြင် ပေါ်တွင် စာသားများ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယီသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို နောက်ဆုံးတွင် စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် နတ်ဆိုးသက်တမ်း ကုန်ဆုံးခြင်းမှာ ပြဿနာကြီး မဟုတ်ပေ။ နတ်ဆိုးအနည်းငယ် ပိုသတ်လိုက်ရုံဖြင့် အစားပြန်ဖြည့်နိုင်သည်။တကယ်ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းသည်မှာ ခဆင်ခြင်းမှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စနစ်အတွင်း စုပုံနေသော နှစ်ပေါင်းများစွာမှ အဆိုးမြင် စိတ်ခံစားမှုများက သူ့အပေါ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာက ခက်ခဲလေ၊ ဤခံစားချက်က ပိုမို ပြင်းထန်လေ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မည်သည့် တိုးတက်မှုမှ မရရှိသောအခါ ထိုပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။

【၂၃၄ နှစ်- သင့်စိတ်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုများက နေရာယူထားသည်။ သင်သည် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန် သင့်တော်သူ ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် သံသယ ဝင်လာမိသည်... မဟုတ်သေးပေ၊ ဤစာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများသည် သိုင်းပညာနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု သင် ခံစားမိလာသည်။ သင်သည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းတွင် ပါရမီရှင် ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့်များ ဤအသုံးမဝင်သော အရာများအပေါ် အချိန်ဖြုန်းနေရသနည်း။】

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်း ထည့်သွင်းခြင်းကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသော ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အရင်ဆုံး ဖြေဖျောက်လိုက်သည်။ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါမှ စနစ်စာမျက်နှာကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သက်တမ်း နှစ်ရာကျော် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေသော အသိဉာဏ်ကိုသာ ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို ဆက်လက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"သခင်မကျန်း ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။"

ကျန်းချန်ယွင် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် မင်းသားကျီ၏ စံအိမ်တွင် အနည်းဆုံး တစ်ညလောက်တော့ အနားယူလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သိုင်းဘုံကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာလျှင်ပင် သခင်မကျန်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် ညာဘက်ခြံဝင်းသို့ သွားသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချိုလန်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေပြီး "မင်းသမီးက သခင်လေးရဲ့မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပဖို့ စီစဉ်နေပြီး ရှင်တို့အားလုံးကို ဖိတ်ကြားချင်လို့ပါ။ မနက်ဖြန် ညနေကျရင် မင်းသားကျီလည်း စံအိမ်ကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ထိုအရာကို ကြားလျှင် ကျန်းချန်ယွင်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"မင်းသမီးက ကျွန်တော်တို့ကို စားသောက်ပွဲ ဖိတ်တာလား။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုရောလား။"

သူ၏ အံ့သြမှုသည် နောက်ဆုံးစကားကြောင့်ဆိုတာ ထင်ရှားလေ၏။ တော်ဝင်စံအိမ်တော် အနေဖြင့် စစ်သူကြီးရှန်းကို မိတ်ဖွဲ့လိုခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း သူကဲ့သို့ သာမန် ငွေရောင်ခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းသူ တစ်ဦးက သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရရန် မည်သို့ ထိုက်တန်သနည်း။

ကျန်းချိုလန် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မင်းသမီး ဖိတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းသားလေးက ဖိတ်တာ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် စားပွဲနံဘေးရှိ ရှန်းယီထံသို့ အကြည့်ပြောင်းလိုက်၏။

ကျန်းချန်ယွင်သည် ကောင်းကောင်း နားမလည်နိုင်သေးဘဲ နောက်ထပ် မေးခွန်းအချို့ မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သခင်မကျန်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လူငယ်လေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင် နားမလည်တာ ရှိရင် ကျွန်မကို မေးလို့ရတယ်။"

ကျန်းချိုလန်သည်လည်း ကောင်းကင်ဝါးမျို စွမ်းအင်ကျင့်စဉ် ကို လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။

"..."

ရှန်းယီလည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွား၏။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် အစောပိုင်းက နတ်ဆိုးသိုင်းပညာများကို အသုံးပြုရသည်မှာ ကျင့်သားရနေပြီး သိုင်းပညာရှင်များ၏ ကျင့်စဉ်များတွင် ရှိသော အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် ရှေးလူများ လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီးသော လမ်းကြောင်းဖြစ်၍ သူက အစကနေ ပြန်လည် စူးစမ်းရှာဖွေနေစရာ မလိုပေ။

ယခုတွင် သူ့ရှေ့၌ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မည်သို့ ယဉ်ကျေးနေနိုင်ဦးမည်နည်း။ သူသည် ဦးစွာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများကို တိကျသော မေးခွန်းများအဖြစ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်ပြီးနောက် သူမထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို ရယူလိုက်သည်။

ကျန်းချိုလန်သည် ရှန်းယီ၏ စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြသောအခါမှ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်များ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

သူမ တော်ဝင်စံအိမ်တွင် နာရီအနည်းငယ် ပိုနေခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသည်၊ လအနည်းငယ် ကြာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် ကောင်းကင်ဝါးမျို စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အချို့ ရရှိနေပြီ။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော အံ့ဖွယ်နားလည်နိုင်စွမ်းနည်း။ ကျန်းယွမ်ဟွာ ဂုဏ်ယူရသော ကျောက်စိမ်းအဆင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျင့်စဉ်ကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"အဲဒါပါပဲ။"

ရှန်းယီ အသက်ဝဝရှူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းခြောက်လာသောကြောင့် ကျန်းချန်ယွင် ကမ်းပေးသော ရေနွေးကြမ်းကို ယူသောက်လိုက်၏။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများကို ကြိုတင် စုစည်းထားသော်လည်း မေးခွန်းများစွာမှာ စည်းစနစ်မကျဘဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျန်းချိုလန်သည် တစ်ကြိမ်သာ နားထောင်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ကောင်းကင်ဝါးမျို စွမ်းအင်ကျင့်စဉ် စာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက စာမျက်နှာများပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး သူ့အား တစ်လုံးချင်း၊ တစ်ကြောင်းချင်း ရှင်းပြပေးလေသည်။

ကျန်းချန်ယွင်သည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

ငါ ဘယ်သူလဲ။ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ ခေါင်းပဲ ငြိမ့်နေလိုက်မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါက ဒီနေရာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

ဤအတွေးဖြင့် သူသည် ရံဖန်ရံခါခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အလွန် စိတ်ဝင်စားနေသည့်ဟန်ဖြင့် အတင်း ဟန်ဆောင်နေလိုက်၏။

"နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။"

ရှန်းယီ မော့ကြည့်လိုက်၏။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဝါးမျို စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်ကို ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော သံချောင်းများ ပုံထားသကဲ့သို့ သဘောထားပါက၊ဤအမျိုးသမီးက ၎င်းကို တစ်ကြိမ်ဝါးပြီးမှ သူ့ကို ပြန်ခွံ့ကျွေးလျှင်ပင် ကြေညက်အောင်ဝါးမထားသော သံစများသာ ဖြစ်နေဦးမည်။

"ကျွန်မ..."

ကျန်းချိုလန်၏ နုနယ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးသော ခက်ခဲမှုအရိပ်အယောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မိန်းကလေးကျန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြောပါ။"

သူမ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေကြောင်း ရှန်းယီ သိသော်လည်း သူ လိုက်မမီနိုင် ဖြစ်နေခြင်းသာ။ သို့သော် အဆင်ပြေပါသည်။ သံစများသည်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သံချောင်းများထက်တော့ အစာကြေလွယ်၏။

သူမ၏ ရှင်းလင်းချက် အားလုံးကို သူ အလွတ်ကျက်မှတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး စဉ်းစားလိုက်ပါ့မယ်။"

နောက်ပိုင်း မေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှန်းယီသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

လူငယ်လေး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ။

ကျန်းချိုလန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာတိုင်း ရှန်းယီသည် စဉ်းစားခန်းမှ ပြန်ထွက်လာပြီး မေးခွန်းသစ်များ မေးမြန်းလေ့ရှိ၏။

ထိုသို့ မေးတိုင်း ကျန်းချိုလန်၏ တည်ငြိမ်သော နှလုံးသားထဲတွင် အံ့သြမှု လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း အရှိန်အဟုန်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည် ဟုသာ ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။

သူ၏မေးခွန်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံ အထူးသဖြင့် အခြေခံကျပုံရသော်လည်း အနည်းငယ် ရှင်းပြလိုက်ရုံဖြင့် လူငယ်လေးသည် ခဏတာ မျှော်တွေးပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် အခြားအရာများကို ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချနိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

ဤသည်မှာ အခြေခံ ကျင့်ကြံခြင်းဗဟုသုတ ကင်းမဲ့သော်လည်း ထူးကဲသော မွေးရာပါ ဉာဏ်ရည်ကို အားကိုးပြီး အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သည့် ဂန္ထဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။

သူမသည် ရှန်းယီ၏ မျက်နှာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားစေလောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းသော ထိုစိတ်အာရုံမျိုးက မည်သို့သော အရာဖြစ်မည်ကို အလွန် သိချင်မိ၏။

အချိန်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး

ရှန်းယီ နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

【၆၇၉ နှစ်- သင်သည် ကောင်းကင်ဝါးမျို စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်ကို နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။ ဤနည်းစနစ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကောင်းကင်ဝါးမျို ကိုယ်တွင်းအမြုတေ နှင့် သာမန် ကိုယ်တွင်းအမြုတေများကြား အံ့သြဖွယ် ကွာခြားချက်ကိုလည်း သင် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သင်သည် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းကို စတင် ကြိုးပမ်းတော့၏...】

ကျန်းချန်ယွင်သည် ရေနွေးကြမ်းတစ်အိုး အသစ် နှပ်ထားပြီးကာစ ရှိသေးရာ သခင်မကျန်း ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်မကျန်း၊ ဘာလို့ ဆက်မရှင်းပြတော့တာလဲ။"

ကျန်းချိုလန်သည် လူငယ်လေးကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ အကြည့်သည် သူ၏ ခါးရှိ မင်ရောင်ဓား ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

မှတ်တမ်းများအရ သူသည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ရှိ မျောက်ဝံနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းဓားကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ယန်အန်းစီရင်စုသို့ ခြေမချခဲ့ခြင်းမှာ ထိုအဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးများကို ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် အစဖော်လိုခြင်း မရှိသောကြောင့်ပင်။

သူမ၏ အဆုံးမဲ့ လိုက်လံရှာဖွေမှုသည် နှလုံးသားထဲရှိ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်ဖြစ်လေ၏။

ထိုစဉ်က သူမသာ ပိုမို ကြိုးစားခဲ့လျှင်... ရှန်းယီကို ရှီးထိုက်တောင်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတွင် မတွေ့လိုက်ရမီ အချိန်အထိ သူမ ရုတ်တရက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းသည် သူ၏ ဓားနှင့်အတူ ပြန်လာပြီး သူမနှင့် ထပ်မံ အဖော်ပြုပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူမ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းက ကျန်းချိုလန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်သတိလာစေခဲ့၏။

အစားထိုးခံရတော့မည့် မင်ရောင်ဓားကဲ့သို့ပင် ရှန်းယီသည် မည်သူ့အတွက်မျှ ကိုယ်စားပြုအစားထိုး မဟုတ်ပေ။ ချင်ကျိုးသည် ဤမျှ ထက်မြက်ပြီး ထူးချွန်သော လူတစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်သလို သူမသည်လည်း သူမ၏ ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရဦးမည်။

"..."

ကျန်းချိုလန်သည် သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ရှင် ရတနာအသစ် တစ်ခု ရတဲ့အခါ အဲဒီဓားကို ကျွန်မဆီ ပေးနိုင်မလား။"

ထိုအရာကို ကြားလျှင် ရှန်းယီ၏မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာ၏။

အဆုံးတွင်တော့ သူမသည် သူ့ကို ကျင့်စဉ်တွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး အမြုတေပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးသခင် သုံးကောင်၏ ခေါင်းများကိုလည်း ပေးခဲ့ဖူးသည်။

အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ထံမှ ရရှိသော လက်နက်တစ်ခုကို သူ မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ၎င်းကို ဘာကြောင့်များ အာရုံစိုက်နေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခြင်းသာ။

"ကျွန်မ အမှတ်တရအနေနဲ့ သိမ်းထားချင်လို့ပါ။"

ကျန်းချိုလန်သည် မည်သူ့ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ တောင်းဆိုဖူးပုံ မရပေ။ လူငယ်လေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ သူမ ရှင်းပြလိုက်ခြင်းပင်။

ခွမ်း

ကျန်းချန်ယွင် လက်ထဲရှိ ရေနွေးအိုးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ သခင်နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ စိတ်က ဟိုအဖိုးကြီးတွေကို အစားထိုးဖို့ အာရုံစိုက်နေရမယ့်အစား ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေအပေါ် ရောက်နေကြတာလား။

တကယ့်ကို မိုက်မဲလိုက်ကြတာ