လူတိုင်းချစ်ကြတဲ့ ကျန်းချန်းချန်း

“ အချိန်နှင့် နေရာ လွဲမှားခြင်း” သီချင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းယွီကျီသည် အတော်ကြာအောင် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူသည် စာအုပ်ကို ဖတ်နေသော်လည်း စိတ်သိပ်မပါသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ “မင်းသားလေး” စာအုပ်၏ စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် အမြန်လှန်နေခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ဖတ်ရှုနေခြင်း မဟုတ်မှန်း မည်သူမဆို သိနိုင်၏။

လုအန်းကျီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကျန်းယွီကျီ စာအုပ်လှန်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ မိမိ၏ အိမ်စာကို ဆရာက စစ်ဆေးနေပြီး အမှန်ခြစ်မလား၊ အမှားခြစ်မလား ဆိုသည်ကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်နေရသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ဤသို့ စောင့်ဆိုင်းရသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ စက္ကူလှန်သံများမှာ သူ၏ နားထဲတွင် အသံချဲ့စက်ဖြင့် နားထောင်နေရသကဲ့သို့ ပို၍ပင် ကျယ်လောင် ပီသနေတော့သည်။

အတော်ကြာမှ ကျန်းယွီကျီသည် “မင်းသားလေး” စာအုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ချထားလိုက်၏။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းယွီကျီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားထောင်ရန် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းယွီကျီမှာ ဘာမျှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ကျန်းယွီကျီသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်ဗူးကို မသိစိတ်ဖြင့် စမ်းမိသွားပြီးမှ သတိရကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

“ခုနက သီချင်းတွေ အားလုံးက မင်းကိုယ်တိုင် ရေးထားတာလား”

အတော်ကြာမှ ကျန်းယွီကျီက နောက်ဆုံးတွင် စတင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီက “စာသားတွေကော မင်းကိုယ်တိုင် ရေးတာလား” ဟု ထပ်မေးသည်။

လုအန်းကျီက “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီက “ဒါဆို ဖုန်းခေါ်သံ ဝဘ်ဆိုက်ပေါ်က သီချင်းတွေကိုလည်း မင်းပဲ ရေးခဲ့တာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီမှာ ခေါင်းညိတ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ဘဲ “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေလိုက်ရသည်။

ကျန်းယွီကျီက မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး “ဒီလို သီချင်းကောင်းတွေကို ရေးနိုင်ပါရက်နဲ့ ဘာလို့ အဲ့ဒီ ဝဘ်ဆိုက်ပေါ်က သီချင်းမျိုးတွေကို ရေးခဲ့တာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းယွီကျီ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွား၏။ ကားပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက သူ စိုးရိမ်ခဲ့သော မေးခွန်းကို ယခု ကျန်းယွီကျီက မေးလာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမေးခွန်းကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ခိုင်လုံသော အဖြေတစ်ခုကိုမူ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် “ကျွန်တော် ပျော်ရုံသက်သက် ရေးခဲ့တာပါ” ဟုသာ ဖြေလိုက်ရသည်။

ကျန်းယွီကျီ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “နောင်ကို ဒီလိုမျိုး ပေါ့ပေါ့တန်တန် မရေးပါနဲ့၊ ဒါတွေက တခြားလူတွေ ကြည့်ဖို့ နားထောင်ဖို့အရာတွေလေ၊ အချို့လူတွေက စာဖတ်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် သီချင်းနားထောင်တဲ့အခါ ကိုယ်ပိုင် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး၊ သူတို့က လွှမ်းမိုးခံရလွယ်တယ် မင်းရဲ့ လက်ရာတွေကြောင့် သူတို့ လမ်းမှားရောက်သွားရင် မကောင်းဘူးလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီမှာ ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ကျန်းယွီကျီသာ ယခင်ကကဲ့သို့ တင်းမာနေပါက ဤကဲ့သို့ ဆုံးမစကားမျိုး ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းယွီကျီ၏ တင်းမာသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းကြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ ထိုစကား နှစ်ခွန်းကို ပြောပြီးနောက် သူသည် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားဟန်ရှိပြီး “မင်းသားလေး” စာအုပ်ကို ယူကာ ပြန်ဖတ်နေသည်။ သို့သော် သူ အမှန်တကယ် ဖတ်နေသလား ဆိုသည်မှာမူ မသိနိုင်ပေ။

ကွန်ပျူတာခန်းဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားရမှသာ သူ၏ ကြုတ်ထားသော မျက်ခုံးများမှာ မသိမသာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်း၊ မြောင်စုချင်နှင့် ချန်းချန်းတို့ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့လည်း သက်ပြင်း ချနိုင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခုနက ကွန်ပျူတာခန်းထဲတွင် ကျန်းဆူရှင်းသည် “ အချိန်နှင့် နေရာလွဲမှားခြင်း” သီချင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် အခြားသီချင်းများကို ဆက်မဖွင့်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဧည့်ခန်းထဲမှ ကျန်းယွီကျီနှင့် လုအန်းကျီတို့၏ စကားပြောသံကို သူမ ကြားနေရ၏။

လုအန်းကျီက သူ စာမေးပွဲ အောင်သွားပြီဟု သိလိုက်သကဲ့သို့ ကျန်းဆူရှင်းလည်း သိလိုက်သည်။ သူမနှင့် လုအန်းကျီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

မြောင်စုချင်သည် ချန်းချန်းကို ချီကာ ကျန်းယွီကျီ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက ကျန်းယွီကျီကို ကြည့်ကာ “ရှင်က စာဖတ်တာ အရမ်းမြန်တာပဲ၊ ဒီလောက် အထူကြီးကို ခဏလေးနဲ့ ဘယ်လို ကုန်သွားတာလဲ” ဟု ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီသည် မြောင်စုချင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ကျန်းယွီကျီ ပို၍ အနေရမခက်စေရန် ခေါင်းငုံ့ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ မြောင်စုချင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ချန်းချန်းပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိပုံရပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မြောင်စုချင်က “နင်တို့ရဲ့ လက်ထပ်စာချုပ်တွေ ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို ပေးကြည့်ဦး” ဟု ဆိုကာ စကားစလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းသည် သူမနှင့် လုအန်းကျီတို့ မကြာသေးမီကမှ ရရှိထားသော လက်ထပ်စာချုပ်များကို အမြန်သွားယူကာ မြောင်စုချင်ကို ပေးလိုက်သည်။

လက်ထပ်စာချုပ် နှစ်စောင်စလုံးမှာ သူမထံတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမနှင့် လုအန်းကျီ နှစ်ယောက်စလုံး၏ စာချုပ်ကို ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောင်စုချင်သည် စာချုပ်နှစ်စောင်စလုံးကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် “တော်တော်လေး လှတာပဲ၊ အခုခေတ် လက်ထပ်စာချုပ်တွေက ငါတို့ခေတ်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်၊ ငါတို့တုန်းကတော့ စာအုပ်ပါးပါးလေး နှစ်အုပ်ပဲ၊ စာတွေကလည်း လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာ၊ ဓာတ်ပုံတွေဆိုရင်လည်း ကြည့်မကောင်းလိုက်တာ။ နင်တို့ဟာကျတော့ ကြည့်ဦး၊ နောက်ခံအနီရောင်နဲ့ အင်္ကျီအဖြူလေးတွေ၊ ဝတ်စုံတူလေးတွေနဲ့ တော်တော် လှတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါ ဖေဖေပဲ၊ ဒါက မေမေ”

မြောင်စုချင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်းချန်းသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် လက်ထပ်စာချုပ်ပေါ်မှ ဓာတ်ပုံကို ရတနာတစ်ခု တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ညွှန်ပြနေသည်။

မြောင်စုချင်က “ဘယ်သူက ဖေဖေလဲ” ဟု မေးသည်။

ချန်းချန်းက ဓာတ်ပုံထဲမှ လုအန်းကျီကို ညွှန်ပြကာ “ဒါ” ဟု ဖြေသည်။

မြောင်စုချင်က “အင်း ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်သူက မေမေလဲ” ဟု ထပ်မေးသည်။

ချန်းချန်းက ဓာတ်ပုံထဲမှ ကျန်းဆူရှင်းကို ထပ်မံ ညွှန်ပြကာ “ဒါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

မြောင်စုချင်သည် ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ ချန်းချန်းက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုအန်းကျီ၏ စိတ်မှာ လုံးဝ အေးချမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မြောင်စုချင်က ချန်းချန်းကို ဤကဲ့သို့ စကားပြောနေခြင်းမှာ သူ့ကို လက်ခံလိုက်ပြီဟူသော သဘောပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းမှာ ဤမျှ ချောမွေ့ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် လူကြီးများ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အခုမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် လေထုမှာ ချက်ချင်းကြီး ရင်းနှီးသွားရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ ၎င်းမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပါ၊ နောင်တွင် တဖြည်းဖြည်း ညှိယူသွား၍ ရနိုင်ပါသည်။

ကျန်းယွီကျီသည် ဘေးမှနေ၍ မြောင်စုချင်ကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို မြောင်စုချင်က မိသွားသဖြင့် သူ၏ အကြည့်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

မြောင်စုချင်က ကျန်းယွီကျီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထပ်စာချုပ်များကို ကမ်းပေးကာ “ရော့၊ ရှင်လည်း ကြည့်ဦး” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းယွီကျီသည် လက်ထပ်စာချုပ်များကို အလေးအနက် တန်ဖိုးထားဟန်ဖြင့် လှမ်းယူကာ စာအုပ်ဖတ်နေသကဲ့သို့ သေချာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူသည် လက်ထပ်စာချုပ် နှစ်စောင်စလုံးကို “မင်းသားလေး” စာအုပ်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ တည်ကြည်သော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပြန်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ဆွဲကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး “ဖေဖေ၊ မေမေ၊ ညစာ စားဖို့ အချိန်နီးပြီ သမီး အိမ်ရှေ့က စားသောက်ဆိုင်မှာ မှာထားတယ်၊ သွားစားကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြောင်စုချင်က “ဘာလို့ အပြင်မှာ သွားစားမှာလဲ၊ အိမ်မှာပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လုပ်စားရင် ရတာပဲကို၊ အပိုတွေ ဖြုန်းနေတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်းက “မသွားရင် ပိုဖြုန်းရာ ရောက်မှာပေါ့၊ သမီး မှာထားပြီးပြီ၊ အခု ဖျက်လို့လည်း မရတော့ဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့မှာ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လုအန်းကျီ၊ ကျန်းဆူရှင်းတို့နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ရပ်ကွက်ထဲမှ ထွက်၍ ဘေးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ငါးယောက်သား သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြပြီး ထိုအတောအတွင်း ချန်းချန်းကို မြောင်စုချင်ကသာ အမြဲ ဂရုစိုက်နေသည်။ သူမသည် မြေးမလေးကို လက်ကိုင်ထားလိုက်၊ ချီထားလိုက်ဖြင့် အလွန်ပင် ချစ်မဝ ဖြစ်နေရှာ၏။

ကျန်းယွီကျီသည် မြောင်စုချင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ချန်းချန်းကို မြောင်စုချင် ချီကာ ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အားကျနေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ မာန်မာနကို မချနိုင်သေးသလို ကလေးမလေး လန့်သွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဟင်းမှာပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် အိမ်သာသို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းဆူရှင်းလည်း နောက်မှ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်သာရှေ့ရှိ လက်ဆေးကန်တွင် ဆုံမိကြပြီး အခက်အခဲတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အပြန်အလှန် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

“ဒီည ငါ စာအုပ်ဆိုင်ကို ပြန်သွားရင် ပိုကောင်းမလား အခု လေထုက နည်းနည်း အနေရခက်နေတုန်းပဲ၊ ငါ ခဏလောက် ရှောင်ပေးလိုက်ရင် အားလုံးအတွက် ပိုအဆင်ပြေမလားလို့” ဟု လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး “ဘယ်လိုလုပ်လုပ် ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ရှင့်ကို အရက်အတူတူ သောက်ဖို့ ခေါ်မလား မသိဘူး တကယ်လို့ သောက်ဖြစ်ရင်တော့ ဒီည မပြန်နဲ့တော့လေ” ဟု ဖြေသည်။

လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

သူတို့ စကားပြောရင်း အခန်းတံခါးဝသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျန်းယွီကျီသည် ချန်းချန်းဘက်သို့ ကိုယ်ကို စောင်းကာ “ချန်းချန်း၊ လာပါဦး၊ ရေလေး သောက်ပါဦး” ဟု ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။