သုံးခွက်တစ်ခွက်

ကျန်းဆူရှင်း၏ ဖခင် ကျန်းယွီကျီသည် ချန်းချန်းနှင့် ဆော့ကစားသည့်အခါ ဤမျှအထိ နူးညံ့ချွဲနွဲ့သော အသံမျိုးဖြင့် စကားပြောလိမ့်မည်ဟု လုအန်းကျီ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကလေးနှင့် ဆော့သည့်အခါ ထိုကဲ့သို့ ကလေးသံမျိုးကို မသုံးနိုင်သော်လည်း ကျန်းယွီကျီမှာမူ “ရေလေး သောက်ပါဦး ဘိုးဘိုးမြေးလေးရယ်” ဟု အလွန်ပင် သဘာဝကျကျ ပြောဆိုနေတော့သည်။

ကျန်းဆူရှင်းမှာလည်း သူမ၏ ဖခင် ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသည် အိမ်သာရှေ့တွင် လုအန်းကျီနှင့် အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် ညှိနှိုင်းနေခဲ့သော်လည်း အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်းချန်းက ရေမသောက်ဘဲ ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွီကျီမှာ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ကြည်သော အမူအရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည်လည်း ကျန်းယွီကျီ၏ ခုနက အမူအရာကို မမြင်လိုက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ထမင်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဟင်းလျာများ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ရောက်ရှိလာစဉ် ကျန်းယွီကျီက လုအန်းကျီကို ကြည့်ကာ “အရက်သောက်မလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ လုအန်းကျီ ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် မြောင်စုချင်က “ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ဒီအရက်ကိုပဲ သတိရနေတာပဲ” ဟု ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီက “စကားကို လျှောက်မပြောနဲ့လေ၊ ငါက နေ့တိုင်း သောက်နေတာမှ မဟုတ်တာ၊ အခုက သမက်အသစ်နဲ့ တွေ့တာပဲ၊ တစ်ခွက်လောက်တော့ ရှိသင့်တာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မြောင်စုချင်က “အခုလည်း မသောက်နဲ့ဦးလေ၊ ကလေးရှိတယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။ ကျန်းယွီကျီမှာ စကားစပြတ်သွားရသော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းက “မေမေရယ်၊ ဖေဖေ့ကို နည်းနည်းလောက် သောက်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ ဖေဖေက ခါတိုင်း သောက်တာမှ မဟုတ်တာ အန်းကျီလည်း ဖေဖေ့ကို အဖော်လုပ်ပေးလိုက်ဦးလေ” ဟု ဝင်ပြောလိုက်မှ မြောင်စုချင်ကလည်း မကျေမနပ်ဖြင့် ခွင့်ပြုလိုက်တော့သည်။

ကျန်းယွီကျီသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ အကြံကို မြောင်စုချင်က သိနေသဖြင့် သူမကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူသည် အရက်ကလေး အနည်းငယ် မသောက်ရလျှင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးမှု မရှိဘဲ သမက်လောင်းနှင့် စကားကို မည်သို့ စတင်ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အရက်သည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကောင်းမွန်သော ကြားခံနယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လုအန်းကျီက အရက်တစ်ပုလင်း မှာယူလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား စကားတပြောပြောဖြင့် သောက်ကြလေသည်။ လုအန်းကျီသည်လည်း ခါတိုင်း အရက်သောက်လေ့ မရှိသဖြင့် အနည်းငယ် သောက်ပြီးရုံဖြင့် ရီဝေဝေ ဖြစ်လာတော့သည်။

အရက်ကလေး ဝင်သွားသောအခါ ကျန်းယွီကျီသည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားပြီး လုအန်းကျီကို ရင်ဖွင့်စကားများ ပြောဆိုလာသည်။ “ဆူရှင်းက မင်းထက် သုံးနှစ်ကြီးပေမဲ့ သူ့စိတ်က အရမ်းရိုးရှင်းတယ်၊ သူက တစ်ဦးတည်းသော သမီးမို့လို့ အလိုလိုက်ခံထားရတာ၊ သူတစ်ပါးကို သိပ်ဂရုမစိုက်တတ်ဘူး အဲ့ဒါကိုတော့ မင်းကပဲ နားလည်ပေးပါ” ဟု စတင်ပြောကြားသည်။

သူက ဆက်လက်၍ “အရင်က ငါတို့ စိတ်ဆိုးပြီး မင်းအပေါ် တင်းမာခဲ့တာကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ ဒါက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတော့ ဘယ်သူမှ လက်ခံဖို့ ခက်တာပေါ့ ငါတကယ် မသိတာက နင်တို့ ဘာလို့ အိမ်ကို အကြောင်းမကြားရတာလဲ၊ ငါတို့က အဲ့လောက်တောင် လူခက်ကြီးတွေ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။ ကျန်းယွီကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး သူ၏ စကားများမှာ ပို၍ ရိုးသားလာသည်။

“အခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ဆူရှင်း ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲမှာ ရှိတုန်းက ငါ အမြဲစိုးရိမ်ခဲ့ရတာ အဲ့ဒီလောကက ရှုပ်ထွေးတယ်လေ၊ အခုတော့ သူလည်း အဲ့ဒီကနေ ထွက်လိုက်ပြီ၊ မင်းတို့လည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီဆိုတော့ ငါ စိတ်အေးရပြီ မင်းတို့ လက်ထပ်စာချုပ်လည်း ရပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့က ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိတော့ပါဘူး ဆူရှင်းက ခေါင်းမာတဲ့လူ၊ သူ မင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီဆိုရင် ငါတို့ကလည်း သဘောတူရမှာပဲ” ဟု မှာကြားလေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းယွီကျီက “မင်းက ‘လင်းယုန်သူရဲကောင်းများ’ နဲ့ ‘မင်းသားလေး’ လို စာအုပ်တွေ ရေးနိုင်တဲ့လူဆိုတာ သိရင် ဆွေမျိုးတွေတောင် မနာလိုဖြစ်ကုန်ဦးမယ် ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သီချင်းကောင်းတွေကိုလည်း အိမ်မှာပဲ သိမ်းမထားနဲ့၊ လူတွေ နားထောင်လို့ရအောင် တင်ပေးလိုက်ပါ ဒါမှ ဆူရှင်းအမေလည်း ကျောင်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ကြွားလို့ရမှာပေါ့” ဟု ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အရက်ရှိန် တက်လာသော ကျန်းယွီကျီကို မြောင်စုချင်က တားမရသဖြင့် ချန်းချန်းကို အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။ ချန်းချန်းက “ဖေဖေ မသောက်နဲ့တော့”၊ “ဘိုးဘိုး မသောက်နဲ့တော့” ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းယွီကျီမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး “အေးပါဗျာ၊ ဘိုးဘိုး မသောက်တော့ဘူး” ဟု ဆိုကာ အရက်ခွက်ကို ချက်ချင်း ချလိုက်တော့သည်။

သူသည် ချန်းချန်းကို ပုစွန်ကို ကိုယ်တိုင် အခွံနွှာပေးကာ လုအန်းကျီအား ကျွေးခိုင်းခဲ့သည်။ လုအန်းကျီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ချန်းချန်းမှာ အဘိုးကျွေးသော ပုစွန်ကို စားလိုက်သောအခါ ကျန်းယွီကျီမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး တဟားဟား ရယ်မောတော့သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် အားလုံးသည် အိမ်သို့ အတူတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လုအန်းကျီမှာ အရက်ရှိန်ရှိနေသဖြင့် ညတွင်းချင်း မပြန်တော့ဘဲ ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်တွင်သာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ မြောင်စုချင်က ချန်းချန်းကို သူမနှင့်အတူ အိပ်စေချင်သော်လည်း ကလေးမလေးက အဘွားနှင့် မရင်းနှီးသေးသဖြင့် လုအန်းကျီတို့နှင့်သာ အတူအိပ်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုအန်းကျီ ဖွင့်ထားသော စာအုပ်ဆိုင်သို့ အားလုံး သွားရောက် ကြည့်ရှုကြရန် သဘောတူညီခဲ့ကြလေသည်။