ရုတ်တရက်ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်များ

မနေ့ကတည်းက သူ၏သမက်ဖြစ်သူသည် သူ့အား မမျှော်လင့်ထားသော အံ့ဩမှုများစွာပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုလည်း ထပ်မံကြုံတွေ့ရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီကျီ၏ ယခင်က အယူအဆတွင် တစ်သက်လုံး စားဝတ်နေရေးအတွက် မပူပန်ရသောဘဝဆိုသည်မှာ သူနှင့် မြောင်စုချင်တို့ကဲ့သို့ ဆရာ၊ ဆရာမ အလုပ်မျိုး သို့မဟုတ် တည်ငြိမ်ပြီး တရားဝင်သော အလုပ်အကိုင်မျိုးမှသာ ရရှိနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆူရှင်း ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်ကပင် ၎င်းသည် တစ်သက်စာအတွက် အာမခံချက်ရှိသော အလုပ်မျိုးဟု သူ မယူဆခဲ့ပေ။

ကျန်းဆူရှင်းသည် အယ်လ်ဘမ် တစ်ခု၊ နှစ်ခု ထွက်ရှိပြီး နာမည်ကြီးအဆိုတော် ဖြစ်လာခဲ့စဉ်ကပင် သူမသည် အလွန်ပင်ပန်းလှကြောင်းနှင့် ရသမျှငွေများကို ကုမ္ပဏီကသာ ရရှိသွားကြောင်း ဖုန်းထဲတွင် ညည်းညူခဲ့သည်ကို သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ ကြားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် မနေ့က ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီသည် စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းဖြင့် ငွေသန်းပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့် ရရှိသည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။

ငွေသန်းပေါင်း နှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ သူနှင့် မြောင်စုချင်တို့၏ တစ်သက်စာ လုပ်ခလစာများ စုပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ထိုပမာဏကို မမီနိုင်ပေ။ ထိုကိန်းဂဏန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့၏ ဝင်ငွေမှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။ ယခုမူ အခြားလူတစ်ယောက်က သူ၏သမက်သည် တစ်သက်လုံး စားဝတ်နေရေးအတွက် အာမခံချက်ရှိစေမည့် ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု ထပ်မံပြောကြားလာပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ထို ‘တစ်သက်စာ စားဝတ်နေရေး မပူပန်ရခြင်း’ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ငွေပမာဏ မည်မျှကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သနည်း။

“သူက ဆော့ဖ်ဝဲတွေလည်း ရေးတတ်တာလား” ဟု ကျန်းယွီကျီက မေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် သူ နားမလည်နိုင်သော နောက်ထပ်အချက်တစ်ချက် ဖြစ်လာပြန်သည်။ ဤသမက်ဖြစ်သူသည် သီချင်းရေးတတ်သည်၊ ဝတ္ထုရေးတတ်သည်၊ ယခုမူ ဆော့ဖ်ဝဲလည်း ရေးတတ်သေးသည်ဆိုလျှင် သူ နောက်ထပ် ဘာများ လုပ်နိုင်သေးသနည်း။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီဟွေ့မင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သဖြင့် ကျန်းယွီကျီ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏သမက်မှာ ပျံသန်းနိုင်သူတစ်ယောက်ဟုပင် သူ ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

လီဟွေ့မင်းက ခေါင်းခါလျက် “မဟုတ်ပါဘူး၊ မစ္စတာလုက အိုင်ဒီယာကိုပဲ ပေးခဲ့တာပါ သူက စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်၊ ကွန်ပျူတာမှာ စာတွေအများကြီး ရိုက်နေရတော့ စာရိုက်နည်းစနစ် ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုအတွက် အကြံဥာဏ် ရခဲ့တာပေါ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဆော့ဖ်ဝဲကို ရေးခိုင်းတာပါ၊ မနေ့ကမှ အဲ့ဒီပရိုဂရမ်ကို သူ့ကို ပေးခဲ့တာ” ဟု ရှင်းပြသည်။

ကျန်းယွီကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ လေးလံနေမိသည်။ ဤသမက်ဖြစ်သူမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသဖြင့် သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။ ပန်းခြံလေးထဲတွင် ချန်းချန်း ကစားနေသည်ကို ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချန်းချန်းကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာရန် မြောင်စုချင်က ဖုန်းဆက်ခေါ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းယွီကျီသည် လီဟွေ့မင်းနှင့် ကွမ်ကွမ်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ချန်းချန်းကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ခဲ့လိုက်၏။

အိမ်သို့ ရောက်သည့်အခါ လုအန်းကျီသည် ကွန်ပျူတာခန်းထဲမှ ထွက်မလာသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကွန်ပျူတာခန်း တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးမှာ လုံးဝ ပွင့်နေပြီး လုအန်းကျီသည် သူ စာရိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် တံခါးကို ပိတ်မထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းယွီကျီသည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ မနှောင့်ယှက်ဘဲ တံခါးဝမှသာ စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။

လုအန်းကျီ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကွန်ပျူတာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အလွန်လျှင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ကျန်းယွီကျီ၏ အမြင်အာရုံမှာပင် ဝေဝါးသွားရသည်။

“ဖေဖေ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ကျန်းယွီကျီ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ချန်းချန်းက မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စာရိုက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး “အဖေ ပြန်ရောက်ပြီလား” ဟု မေးသည်။

ကျန်းယွီကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ “ခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာ မင်း ဝတ္ထုရေးနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက ချက်ချင်းပင် “ဖေဖေ ဝတ္ထုရေးနေတယ်” ဟု လိုက်အော်သည်။

လုအန်းကျီသည် ချန်းချန်း၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် လင်းယုန်သူရဲကောင်းပုံပြင် အခန်း ၆ ကို ရေးနေတာပါ ဒီဝတ္ထုက အပတ်စဉ် မဂ္ဂဇင်းမှာ အခန်းဆက် ဖော်ပြနေတာဆိုတော့ မေဘယ်လ်ထရီး ရဲ့ နောက်တစ်ပတ်စာအတွက် အမီရေးနေရတာပါ” ဟု ကျန်းယွီကျီကို ရှင်းပြသည်။

ကျန်းယွီကျီက “မင်း စာရိုက်တာ တော်တော်မြန်တာပဲ ငါတို့ကျောင်းက လူငယ်တွေတောင် မင်းလောက် မမြန်ဘူး” ဟု ချီးကျူးသည်။

လုအန်းကျီက “ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ မူကြမ်းက ရှိပြီးသားဆိုတော့ စာရိုက်တဲ့အခါ သိပ်စဉ်းစားနေဖို့ မလိုပါဘူး တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်ရုံပဲဆိုတော့ မြန်တာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ စိတ်ထဲရှိသော မူကြမ်းဆိုသည်မှာ ပြန်လည် ပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ဖန်တီးနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လက်ဆောင်မွန်များ ရှိနေသည်ကို သူ မသိရှိပေ။ ထိုမူကြမ်းများမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်ပြီးသား လက်ရာများ ဖြစ်သဖြင့် ပြီးပြည့်စုံမှုမှာ အတိုင်းအထက်အလွန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမတစ်ဦး၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကျန်းယွီကျီသည် ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ မိသားစုနှင့်အတူ မနက်စာ သုံးဆောင်ကြသည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် အားလုံး အတူတကွ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် မြေအောက်ထပ်သို့ ဆင်းကာ လုအန်းကျီ၏ ကားဖြင့် ကျုံ့အမ်းလမ်းရှိ စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ကျုံ့အမ်းလမ်းရှိ စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်တွင် ဝမ်ဖျင်သည် သူမ၏ မြေးဖြစ်သူ ယန်ကျွင်းကျဲ့ကို ကျောင်းသို့ စောစော ပို့ပေးခဲ့ပြီး ဆိုင် စောင့်ရန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီသည် သူမအား ဆိုင်သော့တစ်စုံ ပေးထားသဖြင့် သူ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ရန် မလိုပေ။

မနေ့ညက ဝယ်သူမရှိသည့် အချိန်တွင် သူမသည် ဆိုင်ကို ပိတ်၍ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ပြီး ယနေ့မနက်တွင်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီ တစ်ညလုံး ပြန်မလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်သည် အိမ်တွင် အနားယူနေသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

မနက်စောစော ဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်တွင် ဝယ်သူမရှိသေးရာ ဝမ်ဖျင်သည် အရောင်းစာရင်းများကို တွက်ချက်နေ၏။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စာအုပ်ဆိုင်၏ စီးပွားရေး အခြေအနေမှာ အားရစရာ မရှိလှပေ။ ကျောင်းသုံးစာအုပ်များ မရောင်းချခြင်းနှင့် လုအန်းကျီသည် လူကြိုက်များသော စာအုပ်များထက် သူနှစ်သက်ရာ စာအုပ်များကိုသာ တင်ထားခြင်းကြောင့် စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်မှာ ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက အရှုံးပေါ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖျင်သည် ဤကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။ စာအုပ်ဆိုင်လေးမှာ အလွန်လှပပြီး ဆိုင်ရှင်မှာလည်း စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်ကို မပိတ်စေလိုပေ။ သူမသည် လူကြိုက်များသော ဝတ္ထုများကို ပိုတင်ရန်နှင့် လူမကြိုက်သော စာအုပ်များကို လျှော့ချရန် အကြံပေးခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်ကတော့ မလိုအပ်ကြောင်းသာ အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ယခုတစ်ခေါက် ဆိုင်ရှင်ရောက်လာလျှင်တော့ ထပ်မံ အကြံပေးရမည်ဟု သူမ တွေးတောနေသည်။

ထိုစဉ် ဆိုင်ရှေ့၌ ဆိုင်ရှင်၏ ကားဆိုက်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းဆူရှင်း၊ ကျန်းယွီကျီ၊ မြောင်စုချင်နှင့် လုအန်းကျီတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ မြောင်စုချင်က ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ဖျင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လုအန်းကျီက လူစုကို ဦးဆောင်ကာ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ “သူဌေး” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သူမအား ခေါင်းညိတ်ပြကာ “အမဝမ်” ဟု ခေါ်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့် ယောက္ခမတွေ ရောက်နေလို့ ဒီနှစ်ရက် ဆိုင်ကို သိပ်မလာဖြစ်ဘူး၊ အလုပ်တွေ ပင်ပန်းသွားပြီ” ဟု ဆိုသည်။ ဝမ်ဖျင်က “မပင်ပန်းပါဘူး” ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုအန်းကျီသည် ဝမ်ဖျင်နှင့် ကျန်းယွီကျီ၊ မြောင်စုချင်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီးနောက်သူတို့မှာ အသက်အရွယ် တူညီကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် စကားလက်ဆုံ ကျသွားကြသည်။ လုအန်းကျီသည် လူကြီးများကို ဆိုင်ထဲ လိုက်လံပြသရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဝမ်ဖျင် ရှိနေသဖြင့် သူ လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဝမ်ဖျင်သည် ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့ကို ဆိုင်အနှံ့ လိုက်လံပြသပြီး ဆိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ရှင်းပြနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဆိုင်၏ အရှုံးအမြတ် ကိစ္စကို ဆိုင်ရှင်နှင့် ဆွေးနွေးရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

“သူဌေး၊ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရပြီနော်”

ရုတ်တရက် ဆိုင်တံခါးဝမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆိုင်ထဲရှိ လူအားလုံးမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်မှန်တပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် လူကြီးနှစ်ဦး ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဆူရှင်း၏ အကြည့်မှာ လုအန်းကျီဆီသို့ မသိမသာ ရောက်သွားသည်။

ဝမ်ဖျင်သည် ထိုမိန်းကလေးကို မှတ်မိနေ၏။ သူမသည် ဆိုင်သို့ ခဏခဏ လာတတ်ပြီး ဆိုင်ရှင် ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖျင်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်သွားရသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် လူကြီးနှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး လုအန်းကျီကို ကြည့်လျက် “ဒီလို ရုတ်တရက် လာတွေ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် သူဌေး ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်မက တွေ့ချင်လို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အဖိုးနှစ်ယောက်က တွေ့ချင်လို့ လာခဲ့တာပါ” ဟု ဆိုလေသည်။