မှတ်တမ်းတင်ခြင်း

သူတို့ စကားပြောနေရင်း လူတိုင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကြပြီး လုအန်းကျီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုအန်းကျီက “ဆရာကြီးဟွမ် အစ်ကိုဂုက ကျွန်တော့်ဆီမှာ သီချင်းလာဝယ်တာ အမှန်ပါပဲ အစ်ကိုဂုနဲ့ ဆရာကြီးဟွမ် ပြောတာလည်း အမှန်ပါပဲ၊ ကျွန်တော် ‘လင်းယုန်သူရဲကောင်းပုံပြင်’ ဆိုတဲ့ သိုင်းဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးထားပါတယ်၊ ကျွန်တော်က သီချင်းလည်းရေးတယ်၊ ဝတ္ထုလည်းရေးတယ်၊ နှစ်မျိုးလုံး လုပ်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟွမ်ဖျင်အန်းမှာ ဆွံ့အသွားရပြီး လင်ကူ၊ ဂုရုယုံနှင့် ဝမ်ကျန်းဖျင်တို့သည်လည်း ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကျန်းယွီကျီတို့ ဇနီးမောင်နှံ အစောပိုင်းက ခံစားခဲ့ရသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို ယခုမှ ကိုယ်တိုင် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင် ထိုင်၍ နားထောင်နေသော လင်းရှုဟွာက ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် “ကျွန်မ မှတ်မိပြီ သူဌေးလု၊ အရင်က ပန်းခြံထဲက ကန်ထဲမှာ လှေစီးနေတုန်း ရှင့်ကို တွေ့ဖူးတယ် အဲ့ဒီတုန်းက ရှင်က လှေပေါ်မှာ သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုနေတာ၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ သီချင်းလေးလေ၊ ‘တက်မလေးတွေကို ယိမ်းခါခွင့်ပေးပါ’ ဆိုတဲ့ သီချင်းလေး အဲ့ဒီသီချင်းက ရှင်ကိုယ်တိုင် ရေးထားတာ မဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီသည် ထိုသီချင်းကို ပန်းခြံထဲတွင် တစ်ကြိမ်ထက်မက ဆိုဖူးသည်။ ထိုသီချင်းမှာ နားဝင်ချိုလွန်းသဖြင့် လင်းရှုဟွာသည် အမှတ်တရ မှတ်သားထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် ရေးတာပါ၊ အဲ့ဒီတုန်းက သမီးလေးကို ချော့ရင်းနဲ့ စိတ်ကူးပေါက်တာနဲ့ ဆိုပြလိုက်တာပါ၊ မင်းလည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာလား၊ ကျွန်တော် မသတိထားမိလိုက်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လင်းရှုဟွာက ပြုံးကာ “အဲ့ဒီတုန်းက သီချင်းလေးကို နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းနေတာနဲ့ သူဌေးကို နှုတ်ဆက်ဖို့တောင် မေ့သွားတာ၊ သူဌေးက တကယ်ကို ဘက်စုံတော်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲနော်” ဟု ချီးကျူးလိုက်ပြီး လုအန်းကျီကလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့သည်လည်း ထိုသီချင်း၏ သံစဉ်ကို ပြန်လည် ကြားယောင်မိသွားကြသည်။ သူတို့သည် ထိုနေ့မနက်က ထိုသီချင်းကို ကြားခဲ့ရပြီး အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ဟွမ်ဖျင်အန်း၊ ဂုရုယုံနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ လုအန်းကျီ ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ဖျင်အန်းက မနေနိုင်ဘဲ “လူလေးလု မင်း ဒီလူကြီးအတွက် ဘယ်လိုသီချင်းတွေ ရေးပေးထားတာလဲ၊ ငါတို့ကို နားထောင်ခွင့် ပေးနိုင်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက သံစဉ်များကို အစ်ကိုဂုထံ ပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အစ်ကိုဂုက ပြသပေးလိမ့်မည်ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဂုရုယုံက ကြားဖြတ်၍ “မစဉ်းစားနဲ့ အဲ့ဒီသီချင်းတွေကို ငါ အကုန်ဝယ်ပြီးပြီ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရှင်အသစ် ထွက်လာတဲ့အခါမှပဲ နားထောင်ကြတော့၊ အခုတော့ ပေးနားမထောင်နိုင်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သောကြောင့် လုအန်းကျီလည်း ပြောမည့်စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက် ဂုရုယုံက လုအန်းကျီကို ထပ်မံမေးမြန်းသည်။ “မင်းရေးထားတဲ့ ‘လင်းယုန်သူရဲကောင်းပုံပြင်’ မူကြမ်း ရှိလား ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး ညီလေးလုရဲ့ လက်ရာကို ငါ ယုံကြည်ပါတယ် တကယ်လို့ ကောင်းခဲ့ရင် ရုပ်ရှင်နဲ့ ဗီဒီယို ရိုက်ကူးခွင့် မူပိုင်ခွင့်ကို ငါ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူမယ်၊ ပြီးရင် ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပရောဂျက်အဖြစ် ရိုက်ကူးမယ် ဘယ်လိုလဲ”

ဟွမ်ဖျင်အန်းက “ဖယ်စမ်းပါ၊ ဖယ်စမ်းပါ ငါတို့ အားလုံး စကားကောင်းနေတာကို မင်းက ဘာလို့ ဝတ္ထုမူကြမ်းကို ဒီလောက် အလောတကြီး ကြည့်ချင်နေရတာလဲ ဒါ ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ၊ အဲ့ဒီအကြောင်းကို နောက်မှပြော” ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဂုရုယုံမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုစဉ် လင်းရှုဟွာက လက်ခုပ်တီးလျက် “သူဌေးလု ရှင် မိတ်ဆက်တုန်းက ရှင့်နာမည်က လုအန်းကျီ လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား” ဟု မေးသောကြောင့် လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လင်းရှုဟွာက ချက်ချင်းပင် “ဒါဆို ရှင်က ဖုန်းမြည်သံ ဘုရင်ကြီး ပေါ့လေ”ဟုမှတ်မိသွားသည်။

ဟွမ်ဖျင်အန်းနှင့် လင်ကူတို့မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပေ။ ဟွမ်ဖျင်အန်းက “အလိုလေး မင်းက အွန်လိုင်း ဝတ္ထုအရောင်းဇယားတွေကို စိုးမိုးထားတဲ့ ဒိုရာဘီဒရင် အဖြစ် ဝတ္ထုတွေရေးသလို၊ ဖုန်းမြည်သံ ဒေါင်းလုဒ်ဇယားတွေကို စိုးမိုးထားတဲ့ လုအန်းကျီ အဖြစ်လည်း သီချင်းတွေ ရေးနေတာပေါ့လေ ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လူမသိအောင် နေနေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် “ဆရာကြီးဟွမ် ဆရာကြီးမှ မမေးတာ တကယ်လို့ မေးခဲ့ရင် ကျွန်တော် ပြောပြမှာပေါ့” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ဂုရုယုံနှင့် ဝမ်ကျန်းဖျင်တို့သည်လည်း လုအန်းကျီကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေမိကြကာ ဝမ်ကျန်းဖျင်က “ဒိုရာဘီဒရင် က မင်းလား” ဟု မေးသည်။

ဂုရုယုံက “ဘုရားရေ ငါ့ရဲ့ တပည့်က ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ ကို ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ မူပိုင်ခွင့် ဝယ်မလို့ လုပ်နေတာကို ငါက မူပိုင်ခွင့်ကြေးကြီးမှာ စိုးလို့ တားလိုက်မိတယ် အခုမှ မင်းက အဲ့ဒီမူရင်း စာရေးဆရာဆိုတာ သိရတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ကျန်းဖျင်က “ဘုရားရေ မင်းက ဘယ်လိုတောင် ပြောလိုက်တာလဲ မင်းက သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ” ဟု ဆိုသည်။ ဟွမ်ဖျင်အန်းကလည်း “အကိုကြီးဝမ် မင်း မြင်တယ် မဟုတ်လား ဒီလူက လုံးဝ မကောင်းဘူး၊ အကိုကြီးလင်း ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား” ဟု ထောက်ခံသည်။

လင်ကူက “မင်းတို့ ရန်ပွဲထဲ ငါ့ကို ဆွဲမထည့်နဲ့၊ ငါ မပါဘူး” ဟု ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။

ဂုရုယုံက “ဘာလို့ မကောင်းရမှာလဲ ငါက ဘယ်လိုလုပ် စီးပွားရေး ဖျက်ဆီးတာ ဖြစ်မှာလဲ ငါ့တပည့်က ကောင်းကောင်း မရိုက်နိုင်ဘဲ အရှုံးပေါ်မှာ စိုးလို့ ကုန်ကျစရိတ် ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရာနဲ့ အရင် လေ့ကျင့်ခိုင်းတာပါ ပြီးတော့ အခု ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ အားတက်သရော ရောက်နေတာပဲ မဟုတ်လား ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် စီးပွားရေး ဖျက်ဆီးတယ်လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ” ဟု ပြန်ချေပသည်။

သူတို့သည် အနည်းငယ် အငြင်းပွားကြသော်လည်း ဤသည်မှာ လုအန်းကျီ၏ အိမ်ကဲ့သို့ နေရာဖြစ်သည်ကို သိကြသဖြင့် အလွန်အကျွံ မလုပ်ကြဘဲ ခဏမျှဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။ အငြင်းပွားမှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လင်ကူက “လူလေးလု မင်းက ဘာလို့ ‘ဒိုရာဘီဒရင်’ ဆိုတဲ့ ကလောင်အမည်ကို သုံးရတာလဲ အဲ့ဒီနာမည်က ကြားရတာ နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်” ဟု မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ကျွန်တော် အပျော်သဘောနဲ့ လျှောက်ပေးလိုက်တာပါ၊ သီးခြား အဓိပ္ပာယ်တော့ မရှိပါဘူး” ဟု ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ ကလောင်အမည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလောတကြီး ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာတွင် မရှိသေးသော ‘ဒိုရာအီမွန်’ အကြောင်းကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသဖြင့် ထိုသို့သာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကူးက ခေါင်းညိတ်ကာ “တကယ်ကို လျှောက်ပေးထားတာပဲ၊ အလောတကြီးနိုင်လွန်းတယ် အချိန်တန်ရင် မင်းရဲ့ နာမည်ရင်းကိုပဲ ပြန်သုံးတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ် မင်းကလည်း မင်းရဲ့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို လူသိသွားမှာ စိုးရိမ်နေပုံ မရဘူးလေ ဒါမှမဟုတ် တခြား ကလောင်အမည် တစ်ခုခု ပြောင်းလိုက်ပေါ့” ဟု အကြံပေးသည်။

လုအန်းကျီက “သင့်တော်တဲ့ အချိန်ကျရင် စဉ်းစားပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ တကယ်လို့ ကလောင်အမည် ပြောင်းမည်ဆိုပါက သူသည် နောက်ထပ် အမည်အသစ် စဉ်းစားရန် ပျင်းရိသဖြင့် သူ၏ နာမည်ရင်းကိုသာ ပြန်သုံးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကလောင်အမည်ကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲရန်မှာလည်း ဒိုရာဘီဒရင် ၏ ကျော်ကြားမှုကို နာမည်ရင်းသို့ အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းနိုင်ရန်အတွက် သေချာစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

အားလုံးသည် ခဏတာ စကားလက်ဆုံ ကျကြပြီး အတွေ့အကြုံများ ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့သည် ပိုမို ရင်းနှီးလာကြပြီး ကျန်းယွီကျီသည်လည်း စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မှတ်ချက်အချို့ ပေးခဲ့သဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် မြောင်စုချင်တို့ကမူ စာပေကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်း၍ ကစားနေကြသည်။

လင်းရှုဟွာသည်လည်း ဘေးမှ နားထောင်နေကာ သူမသည် တရုတ်စာပေ အဓိက ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတို့ ဆွေးနွေးနေသော အကြောင်းအရာများကို အလွန် စိတ်ဝင်စားပြီး သူမ၏ နောင်ရေးသားမည့် စာတမ်းများအတွက် အသုံးဝင်စေရန် မှတ်သားထားချင်နေသည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဂုရုယုံသည် လုအန်းကျီနှင့် သီချင်းများ အသုံးပြုခွင့် စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် လုအန်းကျီကို အကောင်းဆုံး အဆင့်အတန်းဖြင့် ပေးလိုသဖြင့် မူပိုင်ခွင့်ကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူခြင်း မပြုဘဲ ရုပ်ရှင်နှင့် ဗီဒီယိုများတွင် အသုံးပြုခွင့်အတွက်သာ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်။

အားလုံးသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ဖွယ် စကားပြောခဲ့ကြပြီး လုအန်းကျီက သူတို့ကို နေ့လယ်စာ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ကျုံ့အမ်း ဟိုတယ်တွင် စားသောက်ကြရန် စီစဉ်လိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ဟွမ်ဖျင်အန်းက ဤကဲ့သို့ လူစုံတုန်း အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် အကြံပြုသဖြင့် လုအန်းကျီသည် စန်းဝေ့စာအုပ်ဆိုင်သို့ ပြန်ကာ သူ၏ ကင်မရာကို သွားယူခဲ့သည်။

ကျန်းယွီကျီ၊ မြောင်စုချင်နှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ချန်းချန်းကို ခေါ်ကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးရန် ပြင်ကြသော်လည်း ဟွမ်ဖျင်အန်းက အားလုံးကို အတူတူ ရိုက်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ လုအန်းကျီသည် အလိုအလျောက် ဓာတ်ပုံရိုက်စနစ်ကို ချိန်ညှိပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့၏ ဘေးတွင် ဝင်ရပ်ကာ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံကို ရိုက်ကူးလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လုအန်းကျီသည် အနီးအနားရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဓာတ်ပုံများကို ကူးယူပြီး လူတိုင်းကို တစ်ပုံစီ ဝေငှပေးလိုက်ကာ လူစုခွဲခဲ့ကြသည်။

အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ကျန်းယွီကျီ၊ မြောင်စုချင်တို့နှင့်အတူ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံ အချို့ကို ထပ်မံ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ ချန်းချန်းမှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပင်တိုင် ဇာတ်ဆောင်လေး ဖြစ်နေသည်။ သမီးငယ်လေးသည် မကြာသေးမီကမှ လက်ချောင်းလေး နှစ်ချောင်းထောင်ကာ အောင်ပွဲခံသည့် ပုံစံကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ဓာတ်ပုံတိုင်းတွင် ထိုပုံစံလေးဖြင့်သာ ရိုက်ကူးခဲ့လေသည်။

ထိုညတွင် ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့သည် ထွက်လာသော ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြလေသည်။