ရုတ်တရက်ဆန်ပေမယ့် ကြည့်၍မဝသောဓာတ်ပုံများ

ရုံးပိတ်ရက်မှာ တိုတောင်းလှသဖြင့် အလုပ်မနားသေးသော ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့မှာ အလုပ်ပြန်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်ကြရသည်။ သူတို့သည် ဟိုင်တူးတွင် နှစ်ရက်မျှသာ နေထိုင်ပြီးနောက် ရှီးကျင်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

မပြန်မီမှာပင် လူကြီးများက ဆွေမျိုးများအားလုံး ဆုံတွေ့နိုင်ရန်နှင့် အချင်းချင်း သိကျွမ်းနိုင်ရန်အတွက် အိမ်သို့ အချိန်ပေးပြီး ပြန်လာကြရန် မှာကြားခဲ့ကြသည်။

လူကြီးများသည် လုအန်းကျီ၊ ကျန်းဆူရှင်းတို့နှင့် ခဏမျှ တိုင်ပင်ကြသည်။ မူလက နှစ်သစ်ကူးကာလမှ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လူကြီးများမှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စောစောပြန်ကာ ရာသီဥတုနှင့် ကိုက်ညီမည့် မင်္ဂလာရက်ကောင်းရက်မြတ်ကို တွက်ချက်ပြီးမှ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ကို ပြန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ အယူသီးခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လူကြီးများသည် မိမိတို့၏ သမီးဖြစ်သူ ကျန်းဆူရှင်း မင်္ဂလာဆောင်သည်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် နောင်တရနေကြသည်။ ယခုအခါ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့မှာ လက်ထပ်ပြီးသားဖြစ်ပြီး ကလေးမှာလည်း နှစ်နှစ်ခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပရန် မသင့်တော်တော့သော်လည်း ဆွေမျိုးများကို ဖိတ်ကြား၍ တင့်တင့်စွာ အဆင့်အတန်းရှိသော မင်္ဂလာပွဲ စီစဉ်ပေးနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည်လည်း လူကြီးများ၏ ဤဆန္ဒလေးကို မငြင်းပယ်ကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ် လုပ်ကိုင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရန်အတွက် သီးသန့် အချိန်ညှိနေရန် မလိုဘဲ လူကြီးများ ရက်သတ်မှတ်ပေးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ ချန်းချန်းကို ခေါ်ပြီး ရှီးကျင်သို့ သွားရန်သာ လိုအပ်သည်။

ကျန်းယွီကျီနှင့် မြောင်စုချင်တို့သည် ရှီးကျင်သို့ တိုက်ရိုက် လေယာဉ်ဖြင့် ပြန်ခဲ့ကြကာ လေယာဉ်ဆင်းပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့ထံ ဖုန်းဆက်၍ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားကြသည်။

အိမ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျန်းယွီကျီသည် အထုတ်အပိုးများကို ချထားကာ ဓာတ်ပုံအချို့ကို ယူဆောင်၍ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်သည်။ မြောင်စုချင်က မြင်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှင် ပြန်ရောက်တာနဲ့ မနားသေးဘူးလား ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ”

ကျန်းယွီကျီက “ဓာတ်ပုံဘောင် သွားဝယ်မလို့” ဟု ပြန်ပြောသည်။

မြောင်စုချင်မှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ဆိုသည်။ “ဟိုင်တူးမှာတုန်းက အားနေတာပဲ ဘာလို့ မဝယ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘောင်လိုချင်ရင် အန်းကျီ ဓာတ်ပုံသွားဆေးတုန်းက ဝယ်ခိုင်းလိုက်ရင် ရသားနဲ့”

ကျန်းယွီကျီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“ဒီလိုဟာမျိုးက ငါ့ဘာသာ ဝယ်လို့ရတာပဲ၊ သူ့ကို ဘာလို့ သွားဒုက္ခပေးနေမှာလဲ”

မြောင်စုချင်က မျက်စောင်းထိုးလျက် “ခေါင်းမာလိုက်တာ ရှင့်အကြောင်း ကျွန်မ မသိတာကျလို့၊ သမက်နဲ့ စကားပြောတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အရက်သောက်ထားရင် ပြောနိုင်ပြီး အကောင်းအတိုင်းဆို မပြောနိုင်တော့ဘူးလား၊ ပြီးတော့ အန်းကျီကို အားနာနေသေးတယ် ဓာတ်ပုံဘောင် နှစ်ခုက ဘယ်လောက်တန်မှာမို့လို့လဲ ရှင့်သမက်မှာ အဲ့ဒီပိုက်ဆံလေးတောင် မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

ကျန်းယွီကျီမှာ သူ၏ အတွေးများ အဖော်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ရှက်သွားကာ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ “စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့၊ သမက်နဲ့ သမီးမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိရှိ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ ငါ သွားပြီ”

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် မြောင်စုချင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိမ်တံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ့အိမ်အနီးတွင် ဓာတ်ပုံဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိပြီး အရင်က ကျောင်းအတွက် ဖောင်ဖြည့်ရန် လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း သူသည် ဤဆိုင်သို့ လာ၍ ပတ်စပို့ဓာတ်ပုံ ရိုက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံများအနက် တစ်ပုံကိုသာ သုံးပြီး ကျန်သည့်ပုံများကို သိမ်းထားတတ်သော်လည်း လိုအပ်သည့်အချိန်ကျလျှင် ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် အသစ်ပြန်ရိုက်ရသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ပင် ဖြစ်ပြီး သူသည် ဤဓာတ်ပုံဆိုင်၏ ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းယွီကျီသည် ဓာတ်ပုံဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။ “ဆရာကျန်း လာတယ်ပေါ့၊ ပတ်စပို့ဓာတ်ပုံ ရိုက်မလို့လား”

ကျန်းယွီကျီသည် မှန်တင်ခုံပေါ်သို့ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ တင်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီနေ့ ဓာတ်ပုံမရိုက်ဘူး၊ ဒီပုံနဲ့ လိုက်ဖက်မယ့် ဘောင်လှလှလေး ရှိရင် ပြပေးပါဦး၊ နှစ်ခုလောက် ဝယ်ချင်လို့၊ အကောင်းစားလေးတွေပဲ ပေးပါ”

“ကြည့်ပါရစေဦး ဒါတွေက ပုံမှန်ဆိုဒ်တွေပဲ လှတဲ့ဘောင်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ် ဒီဗီရိုထဲမှာ အကုန်ပြထားတယ်၊ ဆရာကျန်း ကြိုက်တာကို ရွေးပါ” ဟု ဆိုင်ရှင်က မိတ်ဆက်ပေးသည်။

မိတ်ဆက်ပေးရင်း ဆိုင်ရှင်သည် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားသည်။ “ဟာ ဒါ ဒါရိုက်တာဂု မဟုတ်လား၊ ဆရာကျန် ခဗျားက ဂုရုယုံကို သိတာလား”

ဒါရိုက်တာဂု ဆိုသည်မှာ ဂုရုယုံ၏ အလွန်ကျော်ကြားသော အမည်ပြောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းသည်လည်း ဤဆိုင်တွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ဖူးသဖြင့် ဆိုင်ရှင်က ဆရာကျန်း၏ သမီးမှာ နာမည်ကြီးအဆိုတော် ကျန်းဆူရှင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထားကာ သူ ကျန်းယွီကျီကို လေးစားရခြင်းမှာလည်း ကျန်းဆူရှင်းကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။

ယခုအခါ ကျန်းယွီကျီနှင့် ဂုရုယုံတို့ တစ်ပုံစံတည်း ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အံ့ဩသော်လည်း အလွန်အမင်းတော့ မထူးဆန်းတော့ပေ။ ကျန်းယွီကျီက “ငါ့သမက်က သူ့ကို သိတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး “ခဗျားသမီးက အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား” ဟု မေးကာ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် “ဒါပေမဲ့လည်း နာမည်ကြီးတွေက တိတ်တဆိတ် လက်ထပ်တတ်ကြတာပဲ သတင်းမထွက်တာ မဆန်းပါဘူး” ဟု တွေးတောမိသွားသည်။

ဤအကြောင်းအရာမှာ ကျန်းယွီကျီအတွက် အနည်းငယ် အနေခက်သဖြင့် သူသည် ဝေဝေဝါးဝါးသာ လုပ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ဆိုင်ရှင်က သက်ပြင်းချလျက် “ဆရာကျန်းက ဒါရိုက်တာဂုနဲ့ တွေ့မယ်လို့သာ သိရင် ကျွန်တော့်အတွက် လက်မှတ်လေး တစ်ခုလောက် တောင်းခိုင်းမိမှာ သူရိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကို ကျွန်တော် တကယ်ကြိုက်တာ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းယွီကျီက “အဲ့ဒါကတော့ မသင့်တော်ပါဘူး ငါက ဂုရုယုံနဲ့ မရင်းနှီးတော့ တောင်းရမှာ ခက်တယ်” ဟု ပြောသည်။ ဆိုင်ရှင်ကမူ “ဘာခက်တာရှိလို့လဲ ခင်ဗျား တောင်းလို့မရရင် သမက်ကို အကူအညီ တောင်းခိုင်းလိုက်ပေါ့” ဟု ဆိုပြန်သည်။

ကျန်းယွီကျီမှာ ဤစကားကို ရှောင်လွှဲရန် အခြားအကြောင်းအရာသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး သူသည် ကြိုက်နှစ်သက်သော ဘောင်နှစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ဆိုင်ရှင်ကို ဓာတ်ပုံ ထည့်ခိုင်းပြီးနောက် ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ကျန်းယွီကျီ၏ မိသားစု ငါးယောက်ပုံကို ကြည့်ကာ “ဒါ ရှင့်သမက်လား တော်တော်ချောတာပဲ တကယ်ကို လူချောပဲ၊ ဒါက မြေးမလေးလား တကယ်ကို လှတာပဲ၊ နောက်တစ်ခါ သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါဦး ကျွန်တော် မိသားစုဓာတ်ပုံ ရိုက်ပေးမယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ချီးမွမ်းစကားများကို ကြားရသည့်အခါ ကျန်းယွီကျီသည် ဂုရုယုံကို သိသည်ဟု သိသွားစဉ်ကထက် ပို၍ ပီတိဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ “ကောင်းပြီလေ သူတို့ ပြန်လာရင် မေးကြည့်ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်ကလည်း “ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းယွီကျီသည် ဘောင်သွင်းထားသော ဓာတ်ပုံများကို ယူဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ကြည့်လေ ကြည့်လေ ကျေနပ်လေ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူငယ်ချင်းများ၊ ဆွေမျိုးများ သို့မဟုတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အိမ်သို့ လာသည့်အခါ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံများကို တမင်သက်သက် ထုတ်မပြသော်လည်း ဧည့်သည်များက သတိထားမိ၍ မေးမြန်းလာသည့်အခါ သူသည် ဂုဏ်ယူမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ အကျဉ်းချုံး မိတ်ဆက်ပေးလေ့ရှိသည်။ အခြားသူများက သမီးနှင့် သမက်အကြောင်း ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုကြသည့်အခါ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

သမက်ဖြစ်သူ ဘာလုပ်သလဲဟု မေးသည့်အခါ သူသည် စာရေးသည်ဟုသာ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေလေ့ရှိသည်။ မည်သို့သော စာအုပ်မျိုးလဲဟု မေးလျှင်တော့ “နာမည်ကြီးတဲ့ စာအုပ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး ပြောလောက်စရာ မရှိပါဘူး” ဟုသာ ပြုံးလျက် လက်ခါပြတတ်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက လုအန်းကျီ၏ လက်ရာများဖြစ်သော ‘နဂါးမျိုးနွယ်’ ၊ ‘လင်းယုန်သူရဲကောင်းပုံပြင်’ နှင့် ‘မင်းသားငယ်လေး’ တို့အကြောင်းကို ပြောလာလျှင်တော့ သူသည် အားတက်သရောနှင့် သူ၏ ထင်မြင်ချက်များကို ဝေဝေဆာဆာ ပြောဆိုတော့သည်။

စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုများကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့သော ဆရာကြီးသည် ‘ရီဗေဒ’ ၊ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ နှင့် ‘နဂါးမျိုးနွယ်’ စာအုပ်များကို အစုံလိုက် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ထိုစာအုပ်များကို ဖတ်ရသည်ကို မနှစ်သက်သေးသော်လည်း အိမ်တွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းကိုတော့ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

‘လင်းယုန်သူရဲကောင်းပုံပြင်’ နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ‘မေဘယ်လ်ထရီး’ မဂ္ဂဇင်း၏ ထွက်သမျှ အပိုင်းတိုင်းကို ဝယ်ယူဖတ်ရှုသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ကောကျင် ကြီးပြင်းလာပြီး တောင်ဘက်သို့ ချိန်းဆိုချက်အတိုင်း သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သူသည် “သူက ငါ့သမက်ပဲလေ စာရေးတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ” ဟု သက်ပြင်းချလျက် ဆိုမိသည်။

သူ၏ သမက်ရေးသော စာအုပ်များသည် အထက်တန်းကျောင်းဝင်းအတွင်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အရင်က ကျောင်းသားများ၏ စားပွဲအောက်မှ ‘ဝူခုန်းအတ္ထုပ္ပတ္တိ’ နှင့် ‘နဂါးမျိုးနွယ်’ စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းမိသည့်အခါ သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျောင်းသားကို ဤသို့ ပြောလေ့ရှိသည်။ “ပြင်ပစာအုပ်တွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ အတန်းထဲမှာ ဖတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး စာကို ကြိုးစားပြီး လေ့လာပါ အကယ်၍ မင်း နောက်ဆုံးစာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းကောင်း ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ ဒိုရာဘီဒရင် ရဲ့ စာအုပ်အစုံကို ဝယ်ပေးမယ် ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်ကိုလည်း မင်းကို ပြန်ပေးမယ်”

သူ၏ အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားအားလုံးသည် ဆရာကြီးက ဒိုရာဘီဒရင် ၏ စာအုပ်များကို အခြားစာရေးဆရာများထက် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံနေသည်ကို သတိပြုမိကြကာ ဆရာကြီးသည် ဒိုရာဘီဒရင် ၏ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုပြီး ထိုစာရေးဆရာ၏ ပရိသတ် ဖြစ်သွားပြီလားဟု သူတို့အားလုံး ခန့်မှန်းနေကြလေသည်။