လင်းကျန်းစီရင်စု၏ ပုန်းကွယ်နေသော နဂါး နှင့် ဖီးနစ်

ကျန်းချိုလန်သည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း သူမ၏ စူးရှမှုအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ချင်ကျိုး၏ အထက်ရှဆုံးသော ဓားတစ်လက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်းယီသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးလေးတစ်လုံးကို ယူကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူသည် ဆေးဝိုင်ကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို လှည့်စားတာက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ သူ ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားတာမှ မဟုတ်တာပဲ... သူမမှာ တကယ်ပဲ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေရင် ဘာလို့ ဒီဂါဝန်ရှည်ကြီးကို ဝတ်ထားရမှာလဲ။

ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်များစွာ ထမ်းပိုးထားရခြင်း၏ တန်ဖိုးပင်။ ချင်ကျိုးရှိ လူတိုင်းက သူမကို မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ရှုမြင်ကြသောအခါ သူမသည် မြင့်မားသော မီးပုံကြီးပေါ်တွင် တင်ထားခြင်း ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အားကျသည့် အကြည့်တိုင်းသည် ထိုမီးပုံထဲသို့ ထင်းတစ်ချောင်း ထပ်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်းယီသည် မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကားမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အဆင့်သာ။

သူမက သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့သလို အခြားကိစ္စများတွင်လည်း သူ၏ အကူအညီ လိုအပ်ပါက သူ ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရင်ဖွင့်ရလောက်အောင်အထိတော့ မရင်းနှီးကြပေ။

ထို့အပြင် ချင်ကျိုးရှိ အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ဓားကိုသာ ပို၍ ယုံကြည်လေ၏။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားသည်။

“…”

ကျန်းချိုလန်သည် လူငယ်လေး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက လှုပ်ယမ်းနေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော စူးရှမှုများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ပန်းချီကားထဲမှ နတ်သမီးတစ်ပါးသည် လူ့လောကထဲသို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ အေးစက်သော ဂုဏ်သတင်းများ လျော့ပါးသွားပြီး လက်တွေ့ဆန်သော အငွေ့အသက်များ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင် သူမသည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုး အမြဲပြသရန် လိုအပ်သော်လည်း ရှန်းယီ၏ ရှေ့တွင်မူ သူသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှု အစစ်အမှန်ကို အမြဲတမ်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပုံရသည်။

ကျန်းချိုလန်သည် ဝိုင်အိုးကို မကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အကုန်သောက်လိုက်၏။ ပယင်းရောင် အရည်များသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှတစ်ဆင့် ဖြူဝင်းသော လည်ပင်းတိုင်အောင် စီးကျသွားပြီး အင်္ကျီများကို စိုစွတ်စေသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထူထဲသော မျက်တောင်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"အဆင့်တက်ဖို့ နီးနေပြီ။ ကျွန်မ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေမိတယ်"

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် တုံ့ပြန်မှုကို မလိုအပ်ပေ။ သူမသည် ရင်ဖွင့်စရာ လူတစ်ယောက်ကိုသာ လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေသော လူငယ်လေးမှာ အသင့်တော်ဆုံးသော လူဖြစ်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအင်္ကျီတွေကို ဝတ်လိုက်တဲ့အခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေက ပြက်လုံးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားသလိုပဲ"

"ကျွန်မ သူ့ကို သတ်မှာပါ"

ကျန်းချိုလန် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲရှိ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိထုတ်ဖော်ထားသော စူးရှမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်မှုဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်မှုထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေလေ၏။

စိတ်ထင်မှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် အလွန်တိုးညင်းသော အက်ကွဲသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အသံတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အရှိန်အဝါများ လှုပ်ခါသွားခြင်းပင်။

ရှန်းယီသည် ဝိုင်အိုးကို ချလိုက်ပြီး ဆွံ့အသွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“…”

ကျင့်ကြံခြင်းသည် အမှန်တကယ်အလေးအနက်ထားရမည့် ကိစ္စဖြစ်ပြီး မိမိ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။

သူမအနေနဲ့ ဒါကို ရပ်လို့မရဘူးလား။ စကားအနည်းငယ် ပြောရုံနဲ့တင် အပြောင်းအလဲတွေဒီလောက်ဖြစ်နေရသလား။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းချိုလန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ လူငယ်လေးကို နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင် ဖြစ်လာရန် နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ပိုတိုးသွားပြီ။

"ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ သစ်သားတိုင်တစ်တိုင် ထားထားရင်တောင် တူညီတဲ့ ရလဒ် ထွက်လာမှာပါပဲ"

ရှန်းယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းချိုလန်က အလေးအနက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မတူဘူး"

သူမ အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့သော ပါရမီမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အခြားသူတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ သူမ တကယ်ကို နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူ၏ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သည့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာလည်း ကျန်းချိုလန်ကို အားကျမိစေပေသည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် ယနေ့ညတွင် ဤခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်းပင်။

"ရှင်က အခုဆိုရင် အမြုတေပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် အခက်အခဲ သုံးခုကို ကျော်ဖြတ်ဖို့က ကျွန်မထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်နိုင်တယ်"

ကျန်းချိုလန်က ခံစားချက်အချို့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တာအိုမျိုးစေ့ ကို စိုက်ပျိုးခြင်း၊ တာအိုသန္ဓေသား ကို ပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် တာအိုဝိညာဉ်ကို စုစည်းခြင်း။

တာအိုဝိညာဉ်တွင် လုံလောက်သော အခြေခံအုတ်မြစ်များ ရှိလာပြီး ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို လုံးဝ ခွဲခြမ်းလိုက်သည့်အခါမှ ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည်။

"ဉာဏ်မကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်ကော ဘယ်လောက် ကြာတတ်လဲ"

ရှန်းယီ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"ရှင် အဲဒါအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"

ကျန်းချိုလန်က ညင်သာစွာ အကြံပေးလိုက်သည်။ သိုင်းပညာရှင်တိုင်းသည် အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်သို့ စတင် ဝင်ရောက်သောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တတ်ကြ၏။

တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ပါရမီနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ မည်မျှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သတိမပြုမိသေးပုံပင်ည်။

"ကျွန်တော် တခြားလူ တစ်ယောက်အတွက် မေးနေတာပါ"

ရှန်းယီ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

"ဉာဏ်မကောင်းတဲ့သူ..."

ကျန်းချိုလန် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ရိုင်းရာကျမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အားနာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဥပမာ စစ်သူကြီးအိုချန်လို လူမျိုးဆိုရင် သူက အသက်နှစ်ရာဝန်းကျင်မှာ တာအိုမျိုးစေ့ စိုက်ပျိုးပြီး အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို ဝင်ခဲ့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် ချင်းဖုန်းတောင်ကို သွားတဲ့အခါမှ ဒုတိယမြောက် အခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူက သိုင်းဝိဇ္ဇာ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေပြီး စီရင်စုတစ်ခုလုံးရဲ့ ပူဇော်မှုတွေကို ရယူထားတာမို့ အရင်းအမြစ်တွေ လုံးဝ မရှားပါဘူး"

ချန်ချမ်ခွင်း သည် သူမ ထုတ်ဖော်နိုင်သော အဆိုးရွားဆုံး ဥပမာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလေ၏။

သူ လျှောက်လှမ်းသော လမ်းမှာ ယင်ဝိညာဉ်၏ ဖြတ်လမ်းဖြစ်ပြီး ဟွမ်ယွမ်လမ်းစဉ်ထက် ပို၍ ရိုးရှင်းသည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ ယင်ဝိညာဉ်မှာ နိုးထလာခြင်း မရှိသေးပေ။

သူသည် ၎င်း၏ စွမ်းရည်အချို့ကိုသာ မရဲတရဲ ငှားယူ အသုံးပြုနိုင်သည်။

“…”

ရှန်းယီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နက်မှောင်သော ချပ်ဝတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အလွန် တိုက်ဆိုင်လေသည်။

သာမန်ပါရမီသာရှိသော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး နှစ်ဦးရှိနေခြင်းမှာ သေးငယ်သော လင်းကျန်းစီရင်စု အတွက် အမှန်တကယ် မလွယ်ကူလှပေ။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြီးမားသော နတ်ဆိုးသက်တမ်းများ ရှေ့မှောက်တွင် နှစ်ပေါင်း ရာဂဏန်းမှာ အမှန်တကယ် မရှည်လျားလှပေ။

ကောင်းကင်ဝါးမျို စွမ်းအင်ကျင့်စဉ် ကို သင်ယူပြီးနောက် ရှန်းယီသည် အမြုတေစွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်အကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အဓိက အခက်အခဲ သုံးခုသာ ရှိ၏။

ပထမ - လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ။ ဥပမာအားဖြင့် သွေးချီဖြင့်ပျိုးထောင်ရန် အမျိုးမျိုးသော အဖိုးတန် ဆေးဝါးများကို ရှာဖွေ စားသုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို သွေးချီအဖြစ် ပြုပြင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်တွင်းအမြုတေထဲသို့ ထည့်သွင်းရမည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် နှေးကွေးပြီး လိုအပ်သော ဆေးဝါးပမာဏမှာလည်း အလွန် များပြားလှ၏။

သို့သော် ရှန်းယီတွင် ဤပြဿနာအတွက် အကြံတစ်ခု ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ပျိုးထောင်ရန်အတွက် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားသည်။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုးအမြုတေ၏ အစွမ်းထက်သော ဝါးမြိုခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းနိုင်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ပြုပြင်နေစရာ မလိုဘဲ ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို တိုက်ရိုက် ကျွေးမွေးနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့်တစ်ခုကို သိသိသာသာ သက်သာစေသည်။

ဒုတိယ အခက်အခဲမှာ စုဆောင်းထားသော အရင်းအမြစ်များကို တာအိုမျိုးစေ့အဖြစ် မည်သို့ ပုံဖော်မည်နည်း ဆိုသည်ဖြစ်ပြီး၊ တတိယမှာ ၎င်းကို ပုံဖော်ပြီးနောက် နတ်အာရုံကို မည်သို့ ပေါင်းစပ်မည်နည်းဆိုတာပင်။

နောက်ဆုံး အချက်နှစ်ချက်မှာ စစ်သူကြီးအိုချန်၏ တိုးတက်မှု နှေးကွေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်လေ၏။

သို့သော် ရှန်းယီအတွက်မူ ဤအရာအားလုံးကို နတ်ဆိုးသက်တမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ယခု လက်ရှိ ပြဿနာမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပြင်ပအမြုတေများ လုံလောက်စွာ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရတနာကို ရရှိပြီးနောက် ချင်ကျိုးသို့ ပြန်ရမည့် အချိန်ပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခြံပြင်မှ လူတစ်ယောက် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့၏။

ကျန်းချန်ယွင်သည် ခြံထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အခန်းထဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း ထူးဆန်းလာ၏။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က..."

ဘာလို့ သူ လူရှာမတွေ့တာလဲ ဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ စားသောက်ပွဲကို သွားခဲ့ရတာလား။

ကျန်းချန်ယွင်က သူတို့နှစ်ဦးကို ပြစ်တင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ... ဤကိစ္စမှာ အနည်းငယ် လွန်သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အနည်းငယ် ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် နက်ပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နုနယ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာ၏။

မင်းသားလေးကျင်းကျန်းသည် အိမ်ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ပုံရိပ်နှစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ဝိုင်အိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော ရှန်းယီနှင့် ဂါဝန်နက် ဝတ်ထားသော ကျန်းချိုလန်တို့သည် စကားမပြောကြသော်လည်း ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခြင်းမှာပင် လူများကို အလွန် လိုက်ဖက်ညီသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေ၏။

"မိန်းကလေးကျန်း"

သခင်လေး ကျင်းကျန်းက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ကျန်းချိုလန် ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

သူမအနေဖြင့် ကျီတော်ဝင်စံအိမ်တော်နှင့် နောက်ထပ် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူမ ကတိပျက်ခဲ့သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"မင်းသမီးကို ပြောပေးဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပါပြီ။ ချင်ကျိုးမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ကျွန်မ သွားရပါတော့မယ်၊ တခြားကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မကိုယ်စား မင်းသမီးကို တောင်းပန်စကား ပြောကြားပေးဖို့ မင်းသားလေး ကျင်းကျန်းကို အကူအညီ တောင်းပါရစေ။ ချိုလန်ရဲ့ ရိုင်းပျမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

သူမသည် မင်းသားလေးအား သိုင်းပညာ လမ်းညွှန်ပေးရန်အတွက်သာ လာရောက်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် စားသောက်ဆိုင်သွားခြင်း မပါဝင်ပေ။

သို့သော် မနေ့က တွေ့ဆုံမှုအပြီးတွင် မင်းသားလေး၏ စိတ်မှာ သိုင်းပညာအပေါ်တွင် လုံးဝ မရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။