စိတ်အပန်းဖြေခြင်း

ထိုစကားဝိုင်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ချန်းချန်းသည် ရုတ်တရက် ပန်းခြံငယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကခုန်နေကြသူများကြားတွင် သူမ၏ လက်ခြေများကို လွှဲယမ်းကာ ကခုန်လေတော့သည်။

အခြားသော ကလေးငယ်များသည်လည်း သူမနောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာကြပြီး လူအုပ်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားခြင်း သို့မဟုတ် ခုန်ပေါက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြ၏။

ခေတ္တမျှအတွင်း ပန်းခြံငယ်လေးမှာ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်များ၏ ကပြဖျော်ဖြေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ စတုရန်းကွက်ကခုန်နေကြသူများသည် ကလေးငယ်များ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စည်းချက်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသောကြောင့် တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုကြပေ။

ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသူများသည်လည်း ကလေးငယ်များ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြသဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိကြပါပေ။

ဤနေရာရှိ လူများအတွက် စတုရန်းကွက် အကမှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး စိတ်ဝင်တစားနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေကြခြင်း ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့သည် ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ စတုရန်းကွက် အကကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော ဆူညံမှု ပြဿနာများနှင့် ပဋိပက္ခများကို မကြုံတွေ့ဖူးကြသေးပေ။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ပန်းခြံထဲမှာ ရုတ်တရက် ကခုန်ပွဲတွေ လုပ်နေကြတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကူးကူး၏ မိခင်က “ဒါက အခုတလော ခေတ်စားနေတာလေ၊ ငါတို့ ရပ်ကွက်က အားကစားကော်မရှင်က လူတွေက မနက်တိုင်း ပန်းခြံထဲမှာ ကခုန်ပွဲတွေ လုပ်ပေးနေတာ၊ နောက်တော့ လူတွေ အများကြီး သင်ယူလာကြပြီး ညဘက်တွေမှာလည်း ကခုန်လာကြတာပဲ” ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

“ဒါက ကခုန်ရင်း လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လို့ရတော့ ကောင်းတာပေါ့ ငါသာ လူကြားထဲ မရှက်တတ်ရင် သူတို့နဲ့အတူ ဝင်ကချင်သေးတယ်”

လုအန်းကျီသည် ကခုန်နေကြသူများကို ကြည့်ရှုရာတွင် ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိကြသေးသည်ကို တွေ့ရ၏။ တစ်အုပ်စုလုံးတွင် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကသူ တစ်ဦးသာ ကောင်းမွန်စွာ ကနိုင်ပြီး ကျန်ရှိသူများမှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုများ တောင့်တင်းနေကာ စည်းချက်မမှန်ဘဲ ချော်လဲမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ကူးကူးအမေ၊ ကချင်ရင်လည်း ဝင်ကလိုက်လေ၊ ဒီအကက ရိုးရိုးလေးပါ၊ နှစ်ခါလောက် လိုက်လုပ်ကြည့်ရင် ရသွားမှာပဲ ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့လည်း သိပ်ကောင်းကောင်း ကတတ်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

လီဟွေ့မင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ “ဟုတ်တာပေါ့၊ ရှက်နေစရာ ဘာရှိလဲ ကျန်းဆူရှင်း၊ မင်းလည်း သူတို့နဲ့အတူ သွားကပါလား” ဟု ဝင်ပြောလေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “နေပါစေတော့” ဟု အမြန်ငြင်းဆိုလိုက်ကာ သူမ အနုပညာလောကသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကပင် အကကို အနည်းငယ်သာ ကခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် လူကြားထဲ၌ ကခုန်ရန် ပို၍ပင် ဝန်လေးနေတော့သည်။

ကူးကူး၏ မိခင်က “ငါလည်း မကတော့ပါဘူး၊ စကားအဖြစ် ပြောလိုက်တာပါ၊ ဒါနဲ့ မင်းက ရိုးရိုးလေးလို့ ပြောနေတာပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် သွားကကြည့်ကြပါလား” ဟု ပြုံးလျက် သူ့ခင်ပွန်း လီဟွေ့မင်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

လီဟွေ့မင်က လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ “ဟီးဟီး ကိုယ်လည်း အတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

လုအန်းကျီမှာမူ ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့ပြီး လီဟွေ့မင်၏ အဖြေကို အသုံးချကာ ထိုအကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲလိုက်၏။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ကူးကူး၏ မိခင်တို့က သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်ကမူ သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

စတုရန်းကွက် အကအတွက် ဖွင့်ထားသော သီချင်းမှာ ‘လမင်းအထက်ဝယ်’ မှ လုအန်းကျီ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော သီချင်းတစ်ပုဒ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုသီချင်းသည် ဗုံသံများ ပြတ်သားပြီး စည်းချက် ပြင်းထန်လှ၏။

ကလေးငယ်များသည် စည်းချက်ကို လိုက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိုက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ သီချင်းနှင့်အတူ ကခုန်နေကြ၏။ အထူးသဖြင့် ချန်းချန်းသည် သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တင်ပါးလေးကို လှုပ်ခါနေတော့ပြီး မကြာမီတွင် သူမသည် ပတ်ချာလည် အကွက်များကိုပင် ကပြခဲ့ပြီး လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးပြလေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သက်ပြင်းချကာ “ဒီကလေးက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု သိပ်မကောင်းဘူးပဲ၊ နောက်ကျရင် အကသင်ဖို့ မလွယ်ဘူး ထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်းချန်း၏ ကပုံကပန်းမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း လှပတင့်တယ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သူမ၏ လက်ကလေး ခြေကလေးများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိမည်ကို ခန့်မှန်း၍မရဘဲ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခြင်းကပင် သူမ၏ ထူးခြားချက် ဖြစ်နေသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ကလေးက ငယ်သေးတာပဲ၊ ဘာ သိနိုင်ဦးမှာလဲ ဒီက ကလေးတွေအားလုံးလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါနဲ့ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ချန်းချန်းကို အကသင်ပေးဖို့ ရုတ်တရက် စဉ်းစားလိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အကက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို တိုးတက်စေတယ်လို့ သူများတွေ ပြောတာ ကြားဖူးလို့ပါ” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

ကူးကူး၏ မိခင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ကြားဖူးတယ်၊ အကက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ ဟန်ပန်ကို ပျိုးထောင်ပေးနိုင်တယ်တဲ့” ဟု ထောက်ခံလေသည်။

လုအန်းကျီက “ဒါဆိုရင် နောက်ကျမှ ချန်းချန်းကို စမ်းကြည့်ခိုင်းတာပေါ့၊ သူ ကရတာ ဝါသနာပါရင် ကတာပေါ့၊ ဝါသနာမပါရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းကလည်း “ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားပါတယ်” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

၎င်းတို့သည် စတုရန်းကွက် အကကနေသူများကို ကြည့်ရင်း စကားပြောနေကြစဉ် ချန်းချန်းက လုအန်းကျီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ဖေဖေ၊ မြန်မြန်လာပါဦး”

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “သမီးဘာသာ သမီး ကလေ၊ ဖေဖေ့ကို ဘာလို့ ခေါ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက “ဖေဖေ၊ မြန်မြန်လာပြီး ကမယ်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

လုအန်းကျီက “ဖေဖေက မကတတ်ဘူး၊ ချန်းချန်းပဲ ကပါ” ဟု ငြင်းသော်လည်း ချန်းချန်းက အနားသို့ လာကာ လုအန်းကျီ၏ လက်ကို သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ဆွဲပြီး “ဖေဖေ၊ လာပါ” ဟု ဇွတ်ခေါ်လေတော့သည်။

လုအန်းကျီက “အခြားကလေးတွေလည်း သူတို့ဘာသာ ကနေကြတာပဲ မဟုတ်လား၊ သမီးက ဘာလို့ ဖေဖေ့ကို အတင်းခေါ်နေရတာလဲ” ဟု မေးပြန်သည်။

သို့သော် ချန်းချန်းကမူ “ဖေဖေ မြန်မြန်လာပါ၊ အတူတူ ကရအောင်” ဟုသာ တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။

လုအန်းကျီက “မေမေနဲ့ အတူသွားကလေ” ဟု လွှဲချလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် ချန်းချန်းက ကျန်းဆူရှင်းထံ သွားကာ “မေမေ၊ မြန်မြန်လာပါ၊ အတူတူ ကရအောင်” ဟု ခေါ်ပြန်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို စိတ်တိုဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ “ချန်းချန်းက ရှင့်ကို ခေါ်နေတာလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို လွှဲပေးနေတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောကာ “ဒါက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ထုတ်ပြဖို့ အခွင့်အရေး ပေးတာလေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါဆိုရင် ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ထုတ်ပြပါလား” ဟု ပြန်စိန်ခေါ်လိုက်၏။

လုအန်းကျီက “ငါက ထုတ်ပြဖို့ လိုသေးလို့လား” ဟု မေးသောအခါ ကျန်းဆူရှင်းက “ဘာလို့ မလိုရမှာလဲ ရှင် အရင်ကပြလိုက်၊ ရှင် ကပြပြီးမှ ကျွန်မ စဉ်းစားမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

လုအန်းကျီက ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်း ပြောတာနော်” ဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ပြောတာ”

ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီ ကတတ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

သို့သော် လုအန်းကျီသည် ပန်းခြံငယ်၏ ကခုန်သည့် နေရာသို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တက်လှမ်းသွားပြီး စတင် ကပြလေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် အခြားသော အလုပ်တစ်ခုကို ထပ်မံ လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်မပါပေ။ သီချင်းရေးခြင်းနှင့် စာရေးခြင်းဖြင့်ပင် သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ရရှိခဲ့သော ဂန္ထဝင်မြောက်သည့် အကအလှများကို သူသည် မည်သည့်အခါမျှ တကူးတက ထုတ်မပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုမှ လူသိများသော အကကွက် အချို့ကိုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ခါပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လုအန်းကျီ၏ ကခုန်ပုံမှာ ကျန်းဆူရှင်းအား အမြန်လာရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည့် အကြည့်များ ပါဝင်နေသည်။

ထို့အပြင် ပန်းခြံငယ်အတွင်းရှိ စတုရန်းကွက် ကခုန်နေသူများမှာ အခြေခံအဆင့်သာ ရှိကြသေးသဖြင့် လုအန်းကျီ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ၎င်းတို့ထက် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်နေသော သဘာဝကျမှုနှင့် ထူးခြားသော ဟန်ပန်တို့ကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ချက်ချင်း ရရှိသွားခဲ့သည်။

“ဒါ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ”

“ဒီလူငယ်လေးက ကတာ တော်သားပဲ”

“သူက ဟိုကလေးမလေးရဲ့ အဖေလား၊ အရင်က မမြင်ဖူးပါဘူး”

“တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ”

ကျန်းဆူရှင်းသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ချီးကျူးသံများကို ကြားရသောအခါ လုအန်းကျီကို ကြည့်ကာ မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်မိသည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် လုအန်းကျီနှင့်အတူ ဝင်မကခဲ့ပေ။ လုအန်းကျီ၏ ကခုန်ပုံကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အရှက်ကွဲမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ ကတတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ဟန်ပန်မှာ စတုရန်းကွက် အကကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကဖူးသူနှင့် လုံးဝ မတူလှပေ။

ချန်းချန်းလေးသည်လည်း ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးနေပြီး အခြားသော ကလေးငယ်များကလည်း သူမနောက်မှ လိုက်၍ လက်ခုပ်တီးကြ၏။

လုအန်းကျီသည် ဤကလေးမလေးမှာ ကလေးများကြားတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အကကွက် အနည်းငယ် ကပြပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကွင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ လီဟွေ့မင်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ကလည်း ချီးကျူးစကားများ ဆိုကြသည်။

လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် လုအန်းကျီသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် မနေလိုတော့ဘဲ ချန်းချန်းနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့ သုံးဦးသည် လူနေရပ်ကွက် အပြင်ဘက်တွင် ခေတ္တမျှ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကလေးမလေးမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အိပ်ပျော်သွားပြီး ကလေးမလေး အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သဘာဝအတိုင်း ဘေးတစ်ဖက်သို့ တိုးကပ်သွားကြ၏။ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ဆိုသည့် အခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦး နီးကပ်စွာ ရှိနေခြင်းမှာ ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ရာသီသွေး ပေါ်နေချိန် ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နေကြရလေ၏။