မေမေက ဘယ်တော့ကလေးမွေးမှာလဲ

နောက်တစ်နေ့ နိုးထလာချိန်တွင် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့မှာ အလုပ်ရှုပ်သွားကြရလေသည်၏။

အကြောင်းမှာ ချန်းချန်းလေးက အိပ်ရာထဲတွင် သေးပေါက်ချလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကလေးမလေးသည် အနှီးဝတ်ဆင်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ချန်းချန်းအား အနှီးမပါဘဲ အိပ်စက်တတ်ရန် လေ့ကျင့်ပေးသင့်သည့် အချိန်ရောက်ပြီဟု ယူဆကာ ညဘက်တွင် အနှီးဝတ်ရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။

ယခင်ကဆိုလျှင် ကျန်းဆူရှင်းသည် ညတိုင်း ချန်းချန်းအား နှိုး၍ မေးမြန်းလေ့ရှိကာ ကလေးမလေး ဆီးသွားချင်ပါက ထလာတတ်ပြီး မသွားချင်ပါက ‘မသွားဘူး’ ဟု ညည်းညူကာ ပြန်အိပ်လေ့ရှိ၏။

သို့သော်လည်း မနေ့ညက ကျန်းဆူရှင်းသည် ကလေးမလေးအား နှိုးရန် မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ကလေးမလေးက လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့အား အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်လေတော့၏။

မွေ့ရာခင်းနှင့် အိပ်ရာခင်းများကို လျှော်ဖွားကာ အခြောက်လှန်းနေချိန်တွင် ကလေးမလေးက “ဖေဖေ ဘာလုပ်နေတာလဲ မေမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု လာရောက်စပ်စုနေသေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သက်ပြင်းချလျက် ပြုံးကာ “မေးရက်တယ်နော်၊ ဒီအိပ်ရာပေါ်မှာ ဘယ်သူက သေးပေါက်လိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

ချန်းချန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် “ချန်းချန်းပါ” ဟု ဖြေလေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါဆိုရင် ချန်းချန်း အိပ်ရာထဲ သေးပေါက်တဲ့အကြောင်းကို ဂုရုယုံကို ပြောပြလိုက်ရမလား” ဟု စနောက်လိုက်၏။

ချန်းချန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး “မပြောပါနဲ့၊ မပြောပါနဲ့” ဟု အကြိမ်ကြိမ် တားမြစ်လေသည်။

လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ “ဘာလို့ သူ့ကို အဲဒီလို ခြောက်နေတာလဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “စတာပါ” ဟု ပြောပြီး ချန်းချန်းအနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ “ဂုရုယုံကို မပြောစေချင်ရင် မပြောတော့ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ချော့မော့လိုက်ရ၏။

ချန်းချန်းသည် ထိုအခါမှ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

ထို့နောက်တွင် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် နံနက်စာ အတူတူ ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

နံနက်စာ ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း ချန်းချန်းသည် အစပိုင်းတွင် ပျော်ပျော်ပါးပါး ကူညီနေသော်လည်း မကြာမီတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လုအန်းကျီသည် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ကလေးမလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝမ်းလျားမှောက်ကာ မီးဖိုချောင်တံခါးရှေ့မှ ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ချန်းချန်း၊ ဘာလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သွားနေတာလဲ၊ မြန်မြန်ထတော့” ဟု လုအန်းကျီက လှမ်းပြောလိုက်၏။

သို့သော် ချန်းချန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆက်လက်သွားနေလေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ပြုံးလျက် “သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဟင်းချက်နေတဲ့အချိန်တွေမှာ သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဆော့နေကျ ပြောလို့လည်း မရတာနဲ့ ကျွန်မလည်း နေ့တိုင်း ကြမ်းပြင်ကို ပြောင်နေအောင် တိုက်ထားပေးရတယ်၊ ဒါမှ သူ ဆော့တဲ့အခါ ခြေလက်တွေ မပေမှာလေ” ဟု ရှင်းပြသည်။

လုအန်းကျီက “အော် အဲဒီလိုကိုး” ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်းသည် အိမ်ကို အမြဲတမ်း အထူးသဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ပြောင်လက်နေအောင် ဘာကြောင့် တိုက်ထားသလဲဆိုသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားတော့၏။

နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့က ဟင်းပွဲများကို သယ်ထုတ်လာကြရာ ချန်းချန်းလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပါးလေးကို ထောင်ကာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် ဝပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ချန်းချန်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု လုအန်းကျီက မေးလိုက်၏။

ချန်းချန်းက ခေါင်းမဖော်ဘဲ “ချန်းချန်း ဗိုက်ဆာလို့ မသွားနိုင်တော့ဘူး” ဟု ညည်းညူလေသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောလျက် “ဘယ်သူက သွားခိုင်းလို့လဲ၊ မြန်မြန်ထပြီး ထမင်းစားတော့” ဟု ပြောလိုက်ရာ ကလေးမလေးသည် ချက်ချင်းပင် ထထိုင်ကာ ထမင်းစားပွဲတွင် နေရာယူလေတော့သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် လုအန်းကျီသည် ကွန်ပျူတာကို စစ်ဆေးပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် စာရိုက်စနစ်နှင့် ပတ်သက်သော မူပိုင်ခွင့် မှတ်ပုံတင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စစ်ဆေးရမည် ဖြစ်ပြီး လီဟွေ့မင်ကလည်း ထိုသတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေ ပေလိမ့်မည်။

ဝက်ဘ်ဆိုက်သို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရာတွင် စာရိုက်စနစ် မူပိုင်ခွင့်မှာ အောင်မြင်စွာ မှတ်ပုံတင်ပြီးစီးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လုအန်းကျီ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် လီဟွေ့မင်ကို ဖုန်းဆက်ကာ ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်တွင် တွေ့ဆုံပြီး စာရိုက်စနစ်တွင် ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်များကို မှတ်စုရေးကာ ပေးလိုက်ကာ မူပိုင်ခွင့် ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ လီဟွေ့မင်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လုပ်ငန်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလေ၏။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လုအန်းကျီသည် သူ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး သူသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းသို့ အမည်ပြောင်းလဲ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

ကျန်းဆူရှင်းက အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ် ဖော်ပြထားသော အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲတွင် ကျန်းဆူရှင်း၊ ကျန်းချန်းချန်းနှင့် လုအန်းကျီ ဆိုသော အမည်သုံးခုကို အတူတကွ တွေ့လိုက်ရချိန်၌ လုအန်းကျီသည် သူ၏ ဘဝစာမျက်နှာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုအန်းကျီသည် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ကျန်းဆူရှင်းထံ ပေးလိုက်ကာ ကျန်းဆူရှင်းက စာအုပ်ကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းပြီး လက်ထပ်စာချုပ်နှင့် အတူတကွ ထားလိုက်၏။

“မေမေ ဒါက ဘာလဲ” ဟု ချန်းချန်းက လာရောက် မေးမြန်း၏။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါက အိမ်ထောင်စုစာရင်းလေ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါကကော” ဟု ချန်းချန်းက အနီရောင် လက်ထပ်စာချုပ် နှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြန်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “ဒါက လက်ထပ်စာချုပ်တွေပါ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

ချန်းချန်းက “လက်ထပ်စာချုပ်ဆိုတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ” ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းပြန်သည်။

လုအန်းကျီက ချန်းချန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး “လက်ထပ်စာချုပ်ဆိုတာ ဖေဖေနဲ့ မေမေ လက်ထပ်ထားတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေပေါ့ ဒါရှိမှ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ကလေးယူလို့ရတာလေ” ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။

“လူယုတ်မာ” ဟု ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မျက်စောင်းထိုးကာ “ကလေးကို ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” ဟု ဆူပူလေ၏။

လုအန်းကျီက ပြုံးလျက် “ငါက အမှန်အတိုင်း ပြောတာပဲကို၊ မင်းက ဘာတွေ တွေးနေလို့လဲ” ဟု ဆိုရာ ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီ၏ ပခုံးကို အားဖြင့် ထုရိုက်လေသည်။

“ကလေးဆိုတာ ချန်းချန်းလား” ဟု ကလေးမလေးက မေး၏။

လုအန်းကျီက “ဟုတ်တယ်လေ” ဟု ဖြေလိုက်ရာ ချန်းချန်းက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးပြီး “ဖေဖေနဲ့ မေမေက ချန်းချန်းကို မွေးလို့ရပြီ” ဟု အော်ဟစ်လေသည်။

ကျန်းဆူရှင်းနှင့် လုအန်းကျီတို့ နှစ်ဦးလုံး ရယ်မောမိကြသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်း၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ တို့ထိကာ “ချန်းချန်းက မွေးပြီးသားကြီးပဲကို၊ နောက်တစ်ယောက် မွေးရင်တော့ ချန်းချန်းအတွက် ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး ဖြစ်မှာပေါ့၊ ချန်းချန်းက အတူဆော့ဖို့ ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး လိုချင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်းချန်းက မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားပြီး “လိုချင်တယ်၊ မေမေက ဘယ်တော့ မွေးမှာလဲ” ဟု ပြန်မေးလေတော့သည်။

လုအန်းကျီသည် ထိုစကားကြောင့် အော်ဟစ်ရယ်မောမိရာ ကျန်းဆူရှင်းက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်ကာ “ဘာရယ်တာလဲ” ဟု ငေါက်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ချန်းချန်းလေးအတွက် ညီအစ်ကို မောင်နှမတစ်ဦး ပေးရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်၏။ ကျန်းဆူရှင်းသည် ချန်းချန်းက ညီလေး သို့မဟုတ် ညီမလေး ရရှိမည်ကို လက်ခံသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့၏။

ညဘက်တွင် အိပ်ရာခင်းများ ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ ၎င်းတို့သည် အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်ကြပြီး ချန်းချန်းလေး အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် ချစ်ကြည်နူးစွာ ရှိနေကြသည်။

သို့သော် ယနေ့ညတွင် လုအန်းကျီသည် ချက်ချင်း အိပ်မပျော်သေးဘဲ ကျန်းဆူရှင်းကို ဖက်ထားလျက် “အခု ပြောပြလို့ ရပြီလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကျော်က ကျုံ့အမ်းဟိုတယ်မှာ တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။