အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း (၁၁၅)

ဝေ့ယီဂဲဆိုင်ခွဲ

"မေမေ... ရှင်းယာကလည်း ဒီမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲလေ ဒါကြောင့် ဒုတိယညီလေးအကြောင်း ပြောပိုင်ခွင့် ရှိတာပေါ့"

လင်းရှောင်သည် ဇနီးဖြစ်သူဘက်မှ မတ်မတ်ရပ်တည်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားများရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့် အကြောင်းအရာကိုသာ လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ ညီလေးလုပ်ထားတဲ့ ပြဿနာက တကယ်ကြီးတယ် အခုဆို လင်းအုပ်စုရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ထိုးကျသွားပြီ အဖေ ဒေါသထွက်နေတာက သဘာဝပါပဲ"

လင်းကျိုး၏ မိခင်သည် သူမ၏သားကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ 'သားသမီးဆိုတာ လက်ထပ်ပြီးရင် အမေကို မေ့သွားကြတာပဲ' ဟူသည့် စကားပုံ၏ သက်ရှိထင်ရှား သာဓကတစ်ခု အလားပင်ဖြစ်သည်။

"တော်စမ်း မင်းကတော့ ငါပြောတိုင်း သူ့ဘက်ကပဲ အမြဲကာကွယ်ပေးနေတာ ဘယ်လောက်တောင် အလိုလိုက်ထားကြလို့ ဒီလောက်အထိ ဆိုးကုန်ရတာလဲ ဒီတစ်ခါသာ လင်းမိသားစု မရှင်သန်နိုင်တော့ရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့သားပါ အတူတူ သွားကြပေတော့"

လင်းဟိုင်ချွမ်က မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ခက်ထန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းကျိုး၏ မိခင်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့သည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -

"ဟက်... ရှင်ကများ ပြောရတယ်လို့ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကြောက်နေတယ် ထင်လို့လား"

သူမ၏ မိသားစုမှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်း လုပ်ငန်းရှင်များဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ဩဇာအာဏာ ကြီးမားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မူလက လင်းဟိုင်ချွမ်သည်လည်း သူမမိသားစု၏ ကြွယ်ဝမှုကို မက်မော၍ လက်ထပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စကားမှာ အနှစ်မပါသော ခြိမ်းခြောက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။

လင်းဟိုင်ချွမ်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး သားကြီးဖြစ်သူအား စာကြည့်ခန်းသို့ လိုက်ပို့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို လုံးဝ မတွေ့ချင်တော့ပေ။

စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် -

"အဖေ... အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး လူထုရဲ့ သဘောထားက ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာ အတော်လေး ဆိုးနေတယ် အထောက်အထား အတော်များများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပေမဲ့လည်း တစ်ခုခု ကျန်နေခဲ့မှာကိုတော့ အာမခံဖို့ခက်တယ်"

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း လင်းမိသားစုသည် လုပ်ငန်းများတွင် ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အရှုပ်တော်ပုံများ ပေါက်ကြားလာခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူတို့ဘက်ကလည်း အနည်းနှင့် အများတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိရမယ် ဘယ်မိသားစုကများ ဖြစ်မလဲ ဒါမှမဟုတ်..."

လင်းဟိုင်ချွမ်က စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ လင်းရှောင်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စကားပြောရန်မလိုဘဲ နားလည်နေကြ၏။

"ချွေးမကြီးကို ငါနဲ့အတူ ဆေးကုသဖို့ အမေရိကကို လိုက်ခဲ့ခိုင်းလိုက်"

"ကောင်းပါပြီအဖေ၊ အဖေတို့ အရင်သွားနှင့်ကြပါ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းပြီးမှ လိုက်လာခဲ့မယ်"

လင်းရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အောက်ထပ်တွင်မူ ရှေ့တွင်ချထားသော ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ကြည့်လျက် လင်းကျိုးနှင့် သူ၏မိခင်မှာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေကြ၏။ အနီးအနားရှိ အိမ်ဖော်များနှင့် အထိန်းတော်များမှာလည်း ဒေါသလှိုင်းများ မကူးစက်စေရန် အလျင်အမြန်ပင် ရှောင်ထွက်သွားကြတော့သည်။

"ဟက် ဖန်းရို့က ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ ဟမ် ယောက်ျားလေးဆိုတာ ဒီလောက်အမှားမျိုး လုပ်တတ်တာပဲလေ၊ အဲဒါကို ဒီလောက်အထိ ကိစ္စကြီးအောင် လုပ်ဖို့လိုလို့လား"

လင်းကျိုး၏မိခင်မှာ ဒေါသ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။ ဖန်းရို့လင်း မိသားစုထဲ စတင် ဝင်ရောက်လာစဉ်က သူမအတော်လေး သဘောကျခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် အသုံးမကျသော မိန်းမတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေးနေမိပါသည်။

"မေမေ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ ဒါကို ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ် ကျွန်တော်ကွာရှင်းဖို့ သဘောမတူဘူး၊ သူမကို ကျွန်တော့်လက်ခုပ်ထဲမှာပဲ ဆက်ထားမှာပါ သူမ ဘယ်လောက်အထိ ရဲတင်းနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

လင်းကျိုးသည် သူ၏ အမျိုးသားသိက္ခာကို စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသများ တလိပ်လိပ် ထွက်လာတော့သည်။

ကုမ္ပဏီသို့သွားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသော လင်းရှောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူဘာမှ ဝင်မပြောခဲ့ချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက မိခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်ထပ် အဆုံးအမ စာတိုများကို နားထောင်ရမည်မှာ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

*

ကျိုးချီ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အတော်လေး တိုးတက်ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပတ်ဆိုလျှင် အိမ်၌သာ အနားယူရန် ဆေးရုံဆင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝန်ကဆိုသည်။ ချင်ယွီရုံ ငှားရမ်းပေးထားသော ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများနှင့် အိမ်ဖော်များမှာလည်း အဆင်သင့် ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် နှစ်ဆပေးထားရုံတင် မကဘဲ အလုပ်ကြိုးစားလျှင် အပိုဆုကြေးများပါ ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ဖော်အသစ် နှစ်ယောက်မှာ အလုပ်ရှင်များ စိတ်ကျေနပ်စေရန်နှင့် ပေးရသောငွေနှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြရန် အားတက်သရော ရှိနေကြတော့သည်။

ကျိုးချီ၏ လက်ထောက်သည် လုပ်ငန်းကိစ္စများ လာရောက်အစီရင်ခံရင်း သူ၏ အထက်လူကြီးကို အိမ်ဖော်များက မည်မျှအထိ အစွမ်းကုန် ဂရုစိုက်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီးကျူးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အမှန်ပင် ဥက္ကဋ္ဌတန်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ဆုလာဘ်များ ရရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ တန်ယန်သည် ထမင်းစားပြီးနောက် ဝတ္ထုရေးရန် စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်မသွားတော့ချေ။ သူမသည် ဒီကိစ္စများကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို အဖွဲ့ဝင် (၃) နှင့် အခြားသူများအား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် S မြို့တော်ရှိ ကျောင်းသို့ ပြန်ရပေဦးမည်။ အထက်တန်းကျောင်း ပထမနှစ်၊ ဒုတိယနှစ်ဝက်တွင် သူမ ကျောင်းတက်ရက် အတော်လေး နည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာမပြဘဲနှင့်ပင် သူမသည် သင်ခန်းစာ အားလုံးကို တတ်မြောက်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် ကျောင်းသူတို့ လုပ်ဆောင်သင့်သည်များကို လုပ်ဆောင်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ကျောင်းတော်ဘဝကို ခံစားလိုသေးသည်။

မထွက်ခွာမီ သူမသည် အသစ်ရရှိထားသော ရှေးဟောင်းကြွေပန်းအိုးကို သူမ၏ အိမ်ဝန်းကြီး အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ သူမ၏အိမ်ဝန်းမှာ ဘေကျင်းမြို့၏ အလုံခြုံဆုံးသော ဧရိယာထဲတွင် ရှိနေပြီး လုံခြုံရေး စနစ်ကိုလည်း 'ယိတျန်တျန်' က ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ခိုးယူခံရမည်ကို စိုးရိမ်ရန်မလိုချေ။

ထို့နောက် သူမသည် ချင်ယွီရုံနှင့်အတူ ဝေ့ယီဂဲသို့ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာမှ စားဖိုမှူးအသစ် တီထွင်ထားသော ဟင်းလျာအသစ်များကို မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ အရသာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူမ၏ မိဘများကိုပါ ကျွေးချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။

"ရွမ်ဝေ... ဝေ့ယီဂဲကို S မြို့တော်မှာ ဆိုင်ခွဲဘယ်တော့ ဖွင့်မှာလဲကျွန်မ ဝေ့ယီဂဲရဲ့ ဟင်းတွေကို နေ့တိုင်းစားချင်နေပြီ"

တန်ယန်က အနည်းငယ် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဥက္ကဋ္ဌက ငွေထုတ်ပေးမယ်၊ ကျွန်မက လုပ်အားစိုက်ထုတ် ပေးမယ်ဆိုရင် S မြို့တော်မှာ ဆိုင်ခွဲဖွင့်ဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

ရွမ်ဝေက သူမတို့၏ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ် ပြုခံရသည့်အတွက် ဝမ်းသာလျက် ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်ခွဲတစ်ခု ဖွင့်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စ မဟုတ်ပေ၊ စားဖိုမှူး၏ တပည့်များမှာလည်း ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

"တကယ်လား ဒါဆိုရင် S မြို့တော်မှာ အရင်ဆုံး ဆိုင်ခွဲဖွင့်ကြရအောင် ဆိုင်နေရာနဲ့ ပြုပြင်တာတွေက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ တစ်လအတွင်း အပြီးလုပ်လို့ရတယ်"

ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တန်ယန်သည် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကို ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်လိုက်တော့သည်။ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံ စည်းမျဉ်းများကိုမူ ဘေကျင်းရှိ ဆိုင်အတိုင်းသာ လိုက်နာဆောင်ရွက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ရွမ်ဝေ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ပြင်ဆင်တာအပြင် တခြား ပြင်ဆင်စရာလေးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ် ကျွန်မနောက်မှ စာရင်းပို့ပေးပါ့မယ် ဘေကျင်းက ကိစ္စတွေအကုန် အခြေကျသွားတာနဲ့ ကျွန်မ S မြို့တော်ကို လေယာဉ်နဲ့ လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် S မြို့တော်မှာ ကျွန်မစောင့်နေမယ်နော်"

တန်ယန်သည် ထမင်းစားပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

S မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် အခါတွင်မူ တန်ယန်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်များနေတော့သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ရန် နေရာရွေးချယ်ခြင်း၊ အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ဝတ္ထုရေးခြင်းတို့အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်များ၌ H မြို့တော်ရှိယွီချန်းနျန်ထံသို့ပါ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သေးသည်။

ထိုကာလအတွင်း ဘေကျင်းမြို့တွင် ရှိနေသော 'ဖုန်းချီ' မှ စာတည်းဖြတ်သူ ကျင့်မုန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် တန်ယန်နှင့် အဆက်အသွယ်ရသွားခဲ့ပြီး လိုင်းတွင် သူငယ်ချင်းအဖြစ် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်မုန့်: "တန်တာ... ဒါကတော့ စာချုပ်ပါ၊ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦးရှင့် မရှင်းတာရှိရင် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ် လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် ကျွန်မဆီ ပြန်ပို့ပေးပါဦးနော် (ပူးတွဲပါဖိုင်- အီလက်ထရောနစ် စာချုပ်)"

တန်ယန်၏ ကလောင်အမည်မှာ "ဆားထဲသို့ သကြားအနည်းငယ်ထည့်ပါ" ဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန် သက်သာစေရန် သူမသည် 'ယိတျန်တျန်' ကိုသာ စာချုပ်စစ်ခိုင်းလိုက်၏။ ယိတျန်တျန်က ပြဿနာမရှိကြောင်း ပြောသည်နှင့် သူမသည် စာချုပ်ကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲ၊ ပရင့်ထုတ်၊ လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ပေးပို့လိုက်သည်။

တန်ယန်: "ကျေးဇူးပါ စာတည်းဖြတ်သူရှင့် လက်မှတ်ထိုးပြီး ပို့လိုက်ပါပြီ နောက်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်ပါလိမ့်မယ် အရောက်မှာ လက်ခံပေးပါဦးနော်"

ကျင့်မုန့်: "ဟုတ်ကဲ့ပါ ပင်ပန်းသွားပါပြီ တန်တာရှင့် ဒီလိုပြောဖို့ မသင့်တော်မှန်း သိပေမဲ့လည်း... စာမူလေးတွေ ဆက်တင်ပေးပါဦးနော် စာချုပ်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မတို့ဘက်က ထုတ်ဝေဖို့ စီစဉ်ပေးပါ့မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် တန်တာက စာမူတွေကို ရူးရူးမူးမူး တင်ပေးရတော့မှာနော်"

တန်ယန်: "ကျွန်မဝဘ်ဆိုက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မူကြမ်းတွေ အများကြီး သိမ်းထားခဲ့တယ်လို့ မှတ်မိနေသလိုပဲ"

ကျင့်မုန့်: "..."

ကျင့်မုန့်: "ဟို... ကျွန်မ အကုန်ဖတ်ပြီးသွားပြီရှင့်【မျက်နှာအုပ်ပြီး ငိုနေတဲ့ပုံ】"

တန်ယန်: "ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်းအလုပ်များနေလို့ပါ၊ အားတာနဲ့ ဆက်တင်ပေးပါ့မယ်"

ကျင့်မုန့်: "【ငိုနေတဲ့ပုံ】 စောင့်နေပါ့မယ် တန်တာရှင့်"

ဘေကျင်း 'ဖုန်းချီ' အွန်လိုင်းစာပေ ပလက်ဖောင်း၏ စာတည်းဌာန။

ကျင့်မုန့်သည် နီမြန်းနေသော သူမ၏ပါးပြင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားမိပြီး နောင်တရသလို မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ 'စာမူအမြန်တင်ဖို့ ငါဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိတာလဲစာတည်းဖြတ်သူတွေ အများကြီးကြားထဲက "အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း" စာချုပ်ကို ငါက လုယူထားနိုင်တာလေ၊ ငါအရမ်း အပျော်လွန်သွားတာပဲ အား... တန်တာက ငါ့အပေါ် အထင်မသေးသွားရင် ကောင်းမှာပဲ' ဟု သူမတွေးနေမိသည်။

"မုန့်မုန့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရှောင်လီက သူမ၏နောက်ဘက်မှ လျှောက်လာပြီး ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဟို... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး နည်းနည်းပူနေလို့ပါ"

ကျင့်မုန့်သည် သူမ၏လက်များကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ပူလွန်းနေသည့်အလား လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ပြလိုက်သည်။

"ပူလို့လား"

ရှောင်လီက ဝေခွဲမရသည့် အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဲယားကွန်းကို ၂၄ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်မှာ ဖွင့်ထားတာတောင် သူမကတော့ အနည်းငယ် ချမ်းနေသေးသည်။

"အင်း ရုတ်တရက် နည်းနည်းပူလာသလို ခံစားလိုက်ရလို့ပါ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ ဒါနဲ့... ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့လား"

"ဪ... အယ်ဒီတာချုပ်က နင့်ကိုရှာနေလို့ ငါ့ကိုလာပြောခိုင်းလိုက်တာ၊ အဲဒါကြောင့် မြန်မြန်လေး သွားလိုက်ဦးနော်"

"ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ကျင့်မုန့်သည် သူမ၏ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီးအသက်ကို ဝဝရှူကာ လေကို ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ထိုင်နေရာမှထကာ အယ်ဒီတာချုပ်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

အခန်း (၁၁၆)

ညွှန်းဆိုထားခြင်း

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...

"ဝင်ခဲ့ပါ"

ကျင့်မုန့်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

"အယ်ဒီတာချုပ်... ကျွန်မကို ခေါ်တယ်ဆိုလို့ပါရှင့်"

"ဪ... ရှောင်ကျင့် ရောက်လာပြီပဲ၊ ထိုင်ပါဦး"

ချန်ရှောင်ဟယ်သည် 'ဖုန်းချီ' ပလက်ဖောင်း၏ အယ်ဒီတာချုပ်ဖြစ်သလို တည်ထောင်သူများထဲမှ တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖုန်းချီဝက်ဘ်ဆိုက်ကို အဆင့်မရှိသည့် ဝက်ဘ်ဆိုက်လေးမှ ယခုကဲ့သို့ ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ကြည့် ပျိုးထောင်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက သူတို့၏ ဖုန်းချီပလက်ဖောင်းတွင် အသုံးပြုသူဦးရေမှာ တစ်လထက်တစ်လ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက နောက်မှတက်လာသည့် ပလက်ဖောင်းသစ်များ၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ထူးထူးခြားခြား ထွက်မလာခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း မကြာသေးမီကမှ အမျိုးသမီးကဏ္ဍတွင် အလွန်ရေပန်းစားသော ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုစာရေးဆရာသည် နက်နဲသော အရေးအသားစွမ်းရည် ရှိရုံတင်မကဘဲ အံ့မခန်းစရာကောင်းသည့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းလည်း ရှိပေသည်။ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လုံး၏ အယူအဆမှာ ဆန်းသစ်ပြီး ပါးနပ်လှသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုဝတ္ထု၏ နေ့စဉ် VIP စာရင်းသွင်း ဖတ်ရှုသူဦးရေမှာ လက်ရှိအောင်မြင်နေသော အမျိုးသားကဏ္ဍမှ ဝတ္ထုများကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူကိုယ်တိုင် ထိုစာအုပ်၏ စာတည်းဖြတ်သူကို ခေါ်ယူမေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျင့်မုန့်သည် အယ်ဒီတာချုပ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူဆက်ပြောမည့် စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်မူ အယ်ဒီတာချုပ်ကိုယ်တိုင် ခေါ်တွေ့ရလောက်အောင် မကြာသေးမီက အလုပ်ထဲတွင် အမှားတစ်ခုခု ကျူးလွန်မိသလားဟု လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ အဖြေမှာတော့ 'မရှိပါ' ဟူ၍သာဖြစ်သည်။

"ရှောင်ကျင့်... အမျိုးသမီးကဏ္ဍမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့ 'အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း' ဆိုတဲ့ဝတ္ထုကိုစာချုပ်ချုပ်ခဲ့တာလား"

ချန်ရှောင်ဟယ်သည် သူ့ရှေ့မှ စာတည်းဖြတ်မလေးကို အလွန်ပင် ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အယ်ဒီတာချုပ် စာချုပ်က ဒီနေ့ပဲ အတည်ပြုပြီးပါပြီ၊ လမ်းမှာရောက်နေပါပြီရှင့် နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ငါက ဒီစာအုပ် အခြေအနေကို သိချင်လို့ ခေါ်မေးတာပါ မင်းက ဝန်ထမ်းဟောင်း တစ်ယောက်ဆိုတော့ တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဒေတာတွေက အားရစရာ မကောင်းတာကို သိမှာပါ။ ဒီစာအုပ်က တို့အတွက် အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်လာနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဒီစာအုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲဆိုတာ မေးချင်လို့ပါ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရမှ ကျင့်မုန့်ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။

"အယ်ဒီတာချုပ်ရှင့်... ဒီလိုပါ၊ ဒီစာရေးဆရာက စာမူတင်တာ အရမ်းမြန်ပြီး နောက်ကွယ်မှာလည်း တစ်လစာလောက် စာမူတွေ ရှိနေပါတယ် စာချုပ်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မဝက်ဘ်ဆိုက်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာ တင်ပေးဖို့ လျှောက်ထားမှာပါ၊ အဲဒီအတွက် အယ်ဒီတာချုပ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ် အဲဒီနောက်ပိုင်းမှ ရလာတဲ့ ဒေတာတွေအပေါ် မူတည်ပြီး တခြားညွှန်းဆိုချက်တွေကို စီစဉ်သွားမှာပါရှင့်"

၎င်းမှာ ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်မုန့်အနေဖြင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိဟု မြင်ထားသည်။ သို့သော် အယ်ဒီတာချုပ်၏ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် မကျေနပ်သကဲ့သို့ ရှိနေပုံပေါ်သည်။

"ရှောင်ကျင့်... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ထူးခြားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ လိုအပ်တယ် ဒီစာအုပ်အတွက် စာချုပ်က အတည်ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ စာချုပ်ရောက်လာတာကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ဒီနေ့ပဲ ဝက်ဘ်ဆိုက်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးနဲ့ ပင်မစာမျက်နှာမှာ တင်လိုက်ကြစို့"

ကျင့်မုန့်သည် အယ်ဒီတာချုပ် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ ခြေလှမ်းများမှာ လွင့်မျောနေပြီး အိပ်မက် မက်နေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် လျင်မြန်စွာပင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် သူမ၏ အလုပ်စားပွဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဤသတင်းကောင်းကို 'တန်တာ' ထံ အမြန်ဆုံး မျှဝေပေးချင်လှသည်။

သတင်းကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် တန်ယန်သည် ကျင့်မုန့် ထင်ထားသလောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းမသာသွားသော်လည်း မပျော်ဘူးဟုလည်း ပြော၍မရပေ။ သူမ၏ အရေးအသားကို လူအများက အသိအမှတ် ပြုလာခြင်းအပေါ် ဘယ်သူက မပျော်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ သို့သော် သူမစာစရေးစဉ်က ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျော်ကြားမှုရရန် မဟုတ်ဘဲ အခြားသော စာရေးဆရာများကို အတွေးအမြင်သစ်များ ပေးဝေရန်နှင့် အွန်လိုင်းစာပေလောက လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ညွှန်းဆိုချက်များများရလေလေ လူအများက ဤစာအုပ်ကို ပိုမြင်တွေ့ပြီး အတွေးအမြင်များ ကျယ်ပြန့်လာလေလေဖြစ်ရာ သူမ၏ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

'ဖုန်းချီ' ပလက်ဖောင်းမှ ဒီဇိုင်နာကို တစ်နာရီအတွင်း ပုံထွက်လာရန် အတင်းတိုက်တွန်းခဲ့ရပြီး ပုံရသည်နှင့် နည်းပညာအဖွဲ့က ချက်ချင်းပင် အစားထိုး တင်လိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဖုန်းချီပလက်ဖောင်း၏ ပင်မစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည့် မည်သည့် အသုံးပြုသူမဆို လှပဆန်းပြားသော ရှေးဟောင်းဟန်ရုပ်ပုံကြီးနှင့်အတူ "အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း" ဟူသောခေါင်းစဉ်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်

"စာရေးဆရာသစ် - ဆားထဲသို့ သကြားအနည်းငယ်ထည့်ပါ၊ အနောက်မျှော်စင်သို့ အတူတူခရီးထွက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်"

ဟူသော စာသားကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် စိတ်ဖိစီးမှုများကို လျှော့ချရန် ဝတ္ထုဖတ်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော အထက်တန်း ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ် နေ့လယ်စာစားချိန် နားရက်တိုင်းတွင် ဖုန်းချီပလက်ဖောင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဝတ္ထုဖတ်လေ့ရှိသည်။

ယနေ့တွင် ဝက်ဘ်ဆိုက်ကို ဖွင့်လိုက်စဉ် မြင်လိုက်ရသည့် လှပသော ရှေးဟောင်းဟန် ပုံရိပ်ကြီးကြောင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးကဏ္ဍမှ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အတွက် ကြော်ငြာဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုနေရာမှာ အမျိုးသားကဏ္ဍမှ ဝတ္ထုများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အချစ်၊ အမုန်း၊ အငြိုးအတေးများနှင့် ရှုပ်ထွေးလွန်းသော အချစ်ဝတ္ထုများကို မကြိုက်သဖြင့် အမျိုးသားကဏ္ဍမှ ဝတ္ထုများကိုသာ အဓိက ဖတ်လေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ထိုညွှန်းဆိုချက်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး "အနောက်မျှော်စင်သို့ အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း" ကို စတင်ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလျက် -

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားရတာလဲ"

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် စာရေးဆရာထံသို့

"စာမူတွေ ထပ်တင်ပေးပါ" ဟူသော မက်ဆေ့နှင့်အတူ

"တကယ်ကောင်းပါတယ် စာရေးဆရာကြီးရှင့်၊ အမြန်ဆုံး အခန်းသစ်တွေ တင်ပေးပါဦး"

ဟု ပို့လိုက်တော့သည်။

'စာမူတောင်းဆိုခြင်း' ဆိုသည်မှာ ဖုန်းချီပလက်ဖောင်းတွင် ပေးအပ်နိုင်သော ဆုလာဘ်ပစ္စည်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ခုလျှင် ၃ ယွမ်ခန့် ကျသင့်သည်။ ထို့ပြင် အခမဲ့ရရှိသော 'အားပေးစွမ်းအင်'များလည်းရှိပြီး စာဖတ်ချိန် တစ်ခုအထိ ရောက်ရှိပါက အလကား ရရှိနိုင်သည်။

သူမတွင် ရှိသမျှသော အခမဲ့ အားပေးစွမ်းအင် အားလုံးကို ပေးလှူပြီးနောက်မှ ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဝက်ဘ်ဆိုက်မှ ထွက်လိုက်တော့သည်။

"ရှောင်ရှောင်... နင်ဘာလို့ စိတ်လွင့်နေတာလဲ"

သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော သူငယ်ချင်း ဝမ်မင်းက ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ ဖော်ပြပါအကြောင်းအရာကို ဝတ္ထုဟန်ဖြင့် မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်ပါသည် -

"ခုနကတင် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖတ်ပြီးသွားတာ၊ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလို့"

ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မျှဝေနေတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့လေ... အရှိန်ကောင်းတုန်း ရှိသေးတယ် ဖတ်စရာ အခန်းတွေက ကုန်သွားပြီ အား... တကယ်ပဲ စိတ်တိုဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ရင်ထဲမှာ ကြောင်ကုတ်နေသလိုမျိုး တယားယားနဲ့ ခံစားနေရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အတန်းစတော့မှာလေ ဟုတ်တယ်မလား အခန်းတွေ ကျန်နေသေးရင်တောင် နင်ဆက်ဖတ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဟု ဝမ်မင်းက သူမကို နှစ်သိမ့်သည့် အနေဖြင့် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲနော်၊ တကယ်ကို နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်သွားတာပဲ"

ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် သူမ၏စားပွဲပေါ်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မှောက်ချလိုက်သည်။ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်ဆိုလျှင် အတန်းစတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရပေမည်။

နောက်ဆုံးတွင် အတန်းချိန်များ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ချက်ချင်းထုတ်ကာ 'ဖုန်းချီ' ပလက်ဖောင်းကို ဖွင့်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ 'အိပ်မက်ပြန်လည်စေခြင်း' ရဲ့ စာရေးဆရာက အခန်းသစ်တွေ တင်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးထွက် အခန်းနှစ်ခန်းကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမသည် ဖုန်းကိုချလိုက်ကာ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်မိသည်။

"ဟူး... ဒီလိုအပိုင်းလိုက် ထွက်နေတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို လိုက်ဖတ်ရတဲ့ဒုက္ခကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာပါလိမ့်"

သူမ၏ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဝမ်မင်းမှာ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်လာရသည်။

"အဲဒါက ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုးမို့လို့ နင်ဒီလောက်တောင် စွဲလန်းနေရတာလဲ"

"နင့်မှာ ဖုန်းချီအကောင့်ရှိလား"

ဝမ်မင်းက ခေါင်းခါပြသည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဝတ္ထုဖတ်ရသည်ကို ဝါသနာမပါဘဲ အနုပညာရှင်များကို အားပေးရသည်ကိုသာ ပိုနှစ်သက်သူဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ငါ့အကောင့်နဲ့ပဲ ဖတ်ကြည့်လိုက် ဒီစာအုပ်လေးပဲ"

ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ပထမဆုံးအခန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဝမ်မင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မရှိတော့တာလဲ"

ဝမ်မင်းသည် ‘သင်သည် နောက်ဆုံးအခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီစာရေးဆရာမှ အခန်းသစ်များတင်ရန် ကြိုးစားနေပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ စောင့်မျှော်ပေးပါ’ ဟူသောစာသားကို မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းရှောင်ရှောင်က သူမကို ‘ငါသိသားပဲ’ ဟူသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်မင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားရသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ယခုခေတ် အွန်လိုင်းဝတ္ထုများမှာ ဤမျှ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မကြာသေးမီက သူမဖတ်ခဲ့သမျှမှာ ‘သူကလိုက် သူမကပြေး၊ နောက်ဆုံးတော့ သူမဘဝ ပျက်စီးသွားရ" ဟူသည့် ဇာတ်လမ်းရိုးကြီးများသာ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော အရေးအသားမျိုးကို စောစောစီးစီးသာ တွေ့ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက စွဲလန်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ရတနာတစ်ခုကို လက်လွှတ်ခဲ့ရသလို ခံစားနေရ၏။

"ညီမလေးရေ... တို့တွေအတူတူ ပျော်ကြရအောင်၊ အတူတူ ဖတ်ကြရအောင်နော် အတူတူ စောင့်ကြတာပေါ့ ငါ့အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် ဒီစာအုပ်က တရားဝင် ထွက်လာတဲ့ အခါကျရင် အခန်းတွေအများကြီး တစ်ပြိုင်နက်တင်ပေးမှာ သေချာတယ်"

ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ပြောမပြတတ်သော အမူအရာဖြင့် ဝမ်မင်းကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

"နင်ကတော့ တကယ်ပဲ ရက်စက်တာပဲ ဇာတ်လမ်းက အခြေတောင် မကျသေးဘူး၊ ငါ့ကို ဒီကျင်းထဲ ဆွဲချသွားတယ်ပေါ့လေ"

ဝမ်မင်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောနေလေတော့သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီစာအုပ်ကို ငါ့ဘေးနားက လူတိုင်းကို မညွှန်းရရင် မနေနိုင်ဘူးလေ"

သူမသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ရင်ကိုကော့လိုက်သည်။

"လာပါ... နင့်ကို နွားနို့လက်ဖက်ရည် တိုက်ပါ့မယ် ပိန်းဥအရသာနော်"

"ငါက အုန်းသီးဂျယ်လီနဲ့ သောက်ချင်တာ ဆိုဒ်အကြီးနော်"

"ရတာပေါ့ ပြဿနာမရှိပါဘူးရှင်"

"ဒါဆိုရင်တော့ နင့်ကို အခုလောလောဆယ် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

ထိုအတောအတွင်း တန်ယန်သည် 'ဖုန်းချီ' စာတည်းဖြတ် အဖွဲ့ထံမှ နောက်ထပ်ဖုန်းတစ်ကော လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က သူမအား ဝက်ဘ်ဆိုက်မှ စာအုပ်ကြော်ငြာရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန် Weibo တွင် စာရေးဆရာ အကောင့်တစ်ခု ဖွင့်ထားပေးရန် တောင်းဆိုလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမကိုယ်တိုင် အကောင့်ကို မစီမံနိုင်ပါကလည်း ပလက်ဖောင်းဘက်မှ အကောင့်ကို ကူညီလည်ပတ်ပေးမည့် သူတစ်ဦး စီစဉ်ပေးနိုင်ကြောင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့လေသည်။