အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)

အခန်း ၁၅၃

လီကျယ်ရှန်း၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားမှာ မြေပြင်သို့ စောင်းလျက် ညွှန်ထားလေသည်။ မိစ္ဆာနီရောင်အလင်းတန်းများက သူ၏ဓားဝင်္ကပါအတွင်း ပိတ်မိနေသည်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူ၏ နက်မှောင်သော သူငယ်အိမ်များထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ထင်ရှားလှသည်။

ဝင်္ကပါအတွင်း၌ ထူးခြားသော ဓားဆန္ဒလေးမျိုးမှာ သောင်းကျန်းနေ၏။ ရွှေရောင်မျိုးဆက် သုံးဦးအတွက်မူ ၎င်းမှာ ငရဲဘုံသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ယန်၏ မီးလျှံအရှင်သခင် သိုင်းဝိဉာဉ်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ခံစစ်စွမ်းအား ရှိသော်လည်း မနားတမ်း ကျရောက်နေသော နှင်းခဲနှင့်မီးလျှံ ဓားဆန္ဒအောက်တွင် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရေခဲနှင့် မီး၏ စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ၏။ သူသည် ညည်းညူလိုက်ရပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ပုံရိပ်မှာမူ ဆံပင်နီများ လွင့်ပျံနေပြီး ကျား၊ မ ခွဲခြားမရသော အသွင် ဖြစ်နေ၏။ သူမသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရိပ်များကြားတွင် အလွန်သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။ သူမလက်ထဲရှိ မူလထက် နှစ်ဆပိုကြီးလာသော လခြမ်းဓားများမှာ လုံခြုံသော ဓားအကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် လည်ပတ်နေ၏။

ပေါက်ကွဲသံများမှာ မနားတမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသေးသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့သော လေဓားများနှင့် ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော မိုးကြိုးများက သူမကို အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရသည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော သွေးစွန်းရာများမှာ ပွင့်အာလာလေပြီ။

“တောက်”

ကျား၊ မ အသံနှစ်မျိုး ထပ်နေသော အသံဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ပထမဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ရဲ့ အစွမ်းမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိပြီး အသေမခံနိုင်ဘူး”

“ယန်၊ အင်အားချင်းပေါင်းပြီး ဒီဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”

မိစ္ဆာအနီရောင်အလင်းတန်းများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဝိဉာဉ်ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်၏ နယ်ပယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအနီရောင်အလင်းတန်းမှာ ဓားဝင်္ကပါ၏ ပိတ်လှောင်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း ၎င်းထိတွေ့သမျှ နေရာတိုင်းတွင် သောင်းကျန်းနေသော ဓားဆန္ဒများမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားတော့သည်။ ဓားဝင်္ကပါ၏ အခြေခံဖြစ်သော ကြာပန်းစိမ်းဓား ၁၂ လက်ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်ခါလာ၏။

“တစ်ချက်တည်းကို စုတိုက်မယ်”

ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူမသည် လက်မောင်းများကို ရုတ်ချည်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ဧရာမ လခြမ်းဓားနှစ်လက်မှာ အရူးအမူး လည်ပတ်သွားပြီး သွေးရောင်အဝိုင်းကြီးနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် သွေးရောင်လမင်း နှစ်စင်းကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

“လပြည့်ဝန်း”

ဤသည်မှာ ရှဲ့ယွဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါက အဆင့် ၆၈ ရှိသော ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ်တစ်ဦးကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သွေးလမင်း စက်ဝိုင်းများမှာ ဓားဓာတ်များနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိပြီး နားကွဲလုမတတ် သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ ဓားဝင်္ကပါ၏ နံရံဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကလည်း သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ နက်မှောင်သော ပဉ္စမဝိဉာဉ်ကွင်းမှာ အားကောင်းစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

“ပဉ္စမဝိဉာဉ်စွမ်းရည် မီးလျှံအရှင်သခင်၏ အမျက်ဒေါသ”

အက်ကွဲနေသော မြေပြင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ချော်ရည်များမှာ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းဆီသို့ စုပြုံတက်လာပြီး ပူပြင်းလှသော ချော်ရည်များ စီးဆင်းနေသည့် နှစ်မီတာရှည်သော ချော်ရည်ဘီလူးလက်မောင်းကြီးအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့် လေထုပင် ပုံပျက်သွားတော့၏။

“ကွဲစမ်း”

ဝိဉာဉ်ပေါင်းစပ်စွမ်းရည်ကြောင့် အားနည်းသွားသော နယ်ပယ်နှင့်အတူ ရွှေရောင်မျိုးဆက် သုံးဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ ဓားဝင်္ကပါ၏ အကာအကွယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း...

ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ကြာပန်းစိမ်းဓား ၁၂ လက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားဝင်္ကပါမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဒြပ်စင်စွမ်းအားများစွာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများမှာ အပြန်အလှန် ပွတ်တိုက်ဖျက်ဆီးနေကြ၏။ ရွှေရောင်မျိုးဆက် အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးစလုံးမှာ သွေးများ ပြိုင်တူ အန်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အကျိုးဆက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို အရူးအမူး ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

“ကွဲစမ်း”

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်ခွက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ စူးရှသော အသံမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ဓားဝင်္ကပါ၏ အကာအကွယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော ဓားချီအပိုင်းအစများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ခိုင်ခံ့လှသော အားကစားကွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အစင်းရာများကို ထင်ကျန်ရစ်စေသည်။

အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အနီရောင်အလင်းတန်းများကြားမှ လူရိပ်သုံးခုမှာ အလဲလဲအပြိုပြို ထွက်လာကြသည်။ ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့၏ ဝိဉာဉ်ပေါင်းစပ်မှုမှာ အတင်းအဓမ္မ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပြန်လည် ကွဲကွာသွား၏။

ဟူလျန်နာမှာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် ရှိနေပြီး သူမ၏ မြေခွေးအမြီးမှာ အနီရောင် သွေးစွန်းနေသည်။ ရှဲ့ယွဲ့၏ လက်မောင်းများမှာ တုန်ရင်နေပြီး သူ၏ လခြမ်းဓားနှစ်လက်စလုံးတွင် အက်ကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ယန်၏ ချော်ရည်ဝတ်စုံမှာမူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုမှာ သိသာထင်ရှားစွာ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

“ယန်၊ မင်းရဲ့နောက်မှာ”

ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့မှာ မိမိတို့၏ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော အင်အားများကို ညှစ်ထုတ်ကာ ယန်ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

ယန်မှာ ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ချောမောသည့် မျက်နှာတစ်ခုပင်။ သူ ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ချော်ရည်ညာလက်သီးကို အလိုအလျောက် မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသမျှ အင်အားအနည်းငယ်ဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းမှာ မရှောင်တိမ်းပေ။ သူသည်လည်း သူ၏ ညာလက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ ရေခဲပြာရောင်နှင့် မီးနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ လျှပ်စီးပတ်လမ်းများနှင့်အတူ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏချင်း ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

သူသည်လည်း လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

ဘုန်း...

လက်သီးနှစ်ခု ထိတွေ့မိသော နေရာတွင် ပြင်းထန်သော အားလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ မြေပြင်မှ ကျောက်တုံးအပိုင်းအစများနှင့် ချော်ရည်များမှာ မိုးပေါက်များပမာ စင်ထွက်သွား၏။

“မင်း...”

ယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ဧရာမ ချော်ရည်လက်မောင်းကြီးမှာ လက်သီးမှစ၍ အထက်သို့ တစ်စစီ ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို သူ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရသည်။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချော်ရည်များမှာ သူ၏ ဝိဉာဉ်အသွင်ပြောင်းမှု အခြေအနေရှိ သွေးသားများပင် ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ လက်သီးချက်အောက်တွင် သူ၏ ညာလက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှ သွေးသားများမှာ လုံးဝကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

“အားးးးးးးးးးးးးး”

ယန်၏ မျက်နှာမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုံပျက်သွားသည်။ သူ၏ ညာလက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ အသားစ အနည်းငယ်သာ တွဲခိုနေသော ဖြူဖွေးသည့် အရိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နာကျင်မှုမှာ သူ၏ နှလုံးနှင့် အဆုတ်ကို ခွဲပစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့ကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး”

ထိုအချိန်တွင် ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့မှာ လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ နင် ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ”

ဟူလျန်နာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နီညိုရောင် မြေခွေးအမြီးမှာ သံမဏိနှင်တံတစ်ခုပမာ ရိုက်ချလိုက်၏။ ရှဲ့ယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ လခြမ်းဓားမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းလျက် လီကျယ်ရှန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေသည်။

ချန်...

လီကျယ်ရှန်း၏ ကျောရိုးမကြီးထံမှ စူးရှသော ဓားချီများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ မတူညီသော ဓားဆန္ဒများ ပါဝင်သည့် ကြာပန်းစိမ်းဓား ၄ လက်မှာ လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး မြေခွေးအမြီးနှင့် လခြမ်းဓားတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ထိုဓားများက တားဆီးထားလိုက်သည်။ လျှံထွက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားဆန္ဒမှာ သူတို့နှစ်ဦးကိုပင် တုန်ခါသွားစေပြီး သွေးနှင့် အသက်ရှူနှုန်းကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေကာ နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားစေတော့သည်။

“သွားစမ်း”

လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ကြာပန်းစိမ်းဓား ၄ လက်မှာ အလင်းတန်း ၄ ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထုကို ခွဲကာ ဟူလျန်နာ နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်မှာ အပြင်းအထန် နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နောက်သို့ တရစပ် ဆုတ်နေသော ယန်ထံသို့ လှည့်သွား၏။

“ငါ... ငါ ဝန်ခံပါတယ်...” ယန်၏ အသံမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်...

အေးစက်သော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ယန်၏ ပခုံးရင်းမှ ပြတ်တောက်သွားသော ညာလက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ လွင့်တက်သွားတော့သည်။

“ငါ ပြောခဲ့တယ်...” လီကျယ်ရှန်း၏ အသံမှာ တိုးညင်းလှသည်။ “မင်းရဲ့ ဒီလက်ကို ငါ ယူမယ်လို့”

ယန်သည် သွေးများ ပန်းထွက်နေသော သူ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်လျက် နောက်သို့ ဆုတ်နေ၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ပူနွေးသော သွေးများမှာ စမ်းရေတွက်ပမာ ပန်းထွက်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးပမာ စူးရှနေပြီး သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် လေထဲတွင် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်၏။ ထင်ရှားသော ဓားချီတစ်ခုမှာ လေထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ယန်၏ ကျန်ရှိနေသော ဘယ်လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်ကာ သူ့ကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ သူသည် အားကစားကွင်း၏ အပြင်ဘက် နံရံတွင် ပြင်းထန်စွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင်မျိုးဆက်၊ ယန်... ပြိုင်ပွဲမှ ထွက်လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကြာပန်းစိမ်းဓား၏ ဓားဦးမှာ ဦးတည်ရာ ပြောင်းသွား၏။ လီကျယ်ရှန်းမှာ ရပ်တန့်မနေပေ။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အစိမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယိုင်နဲ့နေသော ရှဲ့ယွဲ့ ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ပရိသတ်များကို သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အလျက် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်နှစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေ၏။ ပထမတစ်ခုမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကြောင့် ထိတ်လန့်ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ နယ်မြေအတွင်း၊ ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရွှေရောင်မျိုးဆက်ကို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရဲလောက်အောင် ရဲတင်းလွန်းလှခြင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သိထားရမည်မှာ... ဤနေရာမှာ ဝိဉာဉ်မြို့တော်ပင်ဖြစ်သည်။ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းသည် ကွင်းတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသည်။ ဝိဉာဉ်မြို့တော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များသာမက ထျန်းဒိုမြို့တော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များပင်လျှင် ဤအချိန်၌ အေးစက်မှုကို ခံစားနေရပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

“ဒါက...”

ပိုင်ပေါင်ရှန်း၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာမှာ အေးခဲသွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာသည်။ ဒါဟာ ဒုတိယအကြိမ်ရှိပြီ။ လီကျယ်ရှန်းဟာ လူအများရှေ့မှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းရဲ့ အာဏာကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်းကို ရဲတင်းလွန်းပေသည်။

“မဖြစ်သင့်ဘူး... ဒါမျိုး တကယ် မဖြစ်သင့်ဘူး...” ပိုင်ပေါင်ရှန်းမှာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချမိသည်။

“ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်ကြီးခင်ဗျာ... လေးစားစွာနဲ့ ပြောရရင် ကျွန်တော် အဲဒီစကားကို သဘောမတူနိုင်ဘူး” ကွင်းဘေးတွင် ကျန်ရှိနေသော အော်စလိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျယ်ရှန်း လုပ်တာ လုံးဝ မှန်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”

“ရွှေရောင်မျိုးဆက်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ သင့်တော်တဲ့နေရာမှာ ရပ်တန့်လိုက်ရင်ရော ပုပ်ရဟန်းမင်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး အကြောင်းမဲ့ တိုက်ခိုက်တာတွေ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ထင်လို့လား”

“ဘုတ်အဖွဲ့ဝင်ကြီးတို့က... တကယ်ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို အရှုံးပေးလိုက်ကြပြီလား”

ပိုင်ပေါင်ရှန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းနှင့် တော်ဝင်အသင်းတစ်ခုလုံးကို ခက်ခဲစွာ ရယူထားသော ချန်ပီယံဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အတူ ထျန်းဒိုမြို့တော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန်ပင်။

အခန်း ၁၅၄

ယွီရှောင်ကန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေလေသည်။ သူသည် ကွင်းပြင်ထက်တွင် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူရိပ်က ရွှေရောင်မျိုးဆက်ကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထက်တွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“အတုမဲ့တဲ့ အစွမ်းသတ္တိရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတော့... ဘယ်လို အကြံအစည်တွေ၊ ဗျူဟာတွေပဲ ရှိရှိ အဆုံးမှာတော့ ကလေးကလား လှည့်ကွက်တွေပါပဲလား...”

သူသည် ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် ကွင်းပြင်ကို ကြောင်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော ထန်စန်းနှင့် တိုက်မုပိုင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးမှာ လီကျယ်ရှန်းကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျမသွားဖို့ရန်သာ သူ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

“ဒါကမှ လီကျယ်ရှန်းပဲ”

ကျူကျူချင်း၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှောင်ဝူကို ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ဝူက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ ထန်စန်းထံသို့ ဝဲကျသွားပြီး ပန်းရောင်မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ အနီးတွင် ရပ်နေသော နင်ရုံရုံမှာ ကျူကျူချင်းကို ကြည့်ကာ ဖြူဖျော့သော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို ဟလိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင်မူ...

ဂန္ဓမာသုံ့လော်၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးတန်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

“လီကျယ်ရှန်းကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ”

ပလက်တီနမ် ဂိုဏ်းချုပ်က ဘီဘီတုန်းထံသို့ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မ... ဒိုင်လူကြီးကို တစ်ခုခု...”

“မလိုဘူး။”

ဘီပီတုန်း၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ အသံမှာ ငြင်းဆို၍မရသော အာဏာစက် ပါဝင်နေသည်။

“စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တာ မရှိသလို သေဆုံးတာလည်း မရှိဘူး၊ စည်းမျဉ်းအတိုင်း ဆက်သွားစေ။ စည်းမျဉ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်တာဟာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုကို ပြသရာရောက်တယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ပလက်တီနမ် ဂိုဏ်းချုပ်က သူမ၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် အထင်ကြီးလေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဘီဘီတုန်းမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

“ငါ ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကရော...”

“အရှင်မကို တင်ပြရရင် အားလုံးအသင့်ဖြစ်နေပါပြီ၊ ပွဲပြီးတာနဲ့ စတင်နိုင်ပါတယ်”

ပလက်တီနမ် ဂိုဏ်းချုပ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အင်း”

ကွင်းအတွင်း၌...

လီကျယ်ရှန်းသည် လန့်သွားသော ငန်းအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရုန်းကန်နေသော ရှဲ့ယွဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူရိပ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လခြမ်းဓားအစုံမှာ တစ်ဖန် အရူးအမူး လည်ပတ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော သွေးလမင်း နှစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ဓားကို နောက်ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကြယ်စင်အလင်းတန်း တစ်စမှာ ဓားသွားပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာပြီး ထိုခဏ၌ ဓားသွားမှာ လောကတွင် အစူးရှဆုံးသော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပသွားတော့သည်။

“ကြာပန်းစိမ်း ဓားတေးသွား ပထမပုံစံ…ယောင်ကွမ်း”

ကြယ်စင်အလင်းနှင့် သွေးလမင်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြပြီး နားကွဲလုမတတ် သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ နှစ်ဦးကြားမှ အတုမဲ့သော စူးရှမှုများ ပွင့်ထွက်လာသည်။ ရှဲ့ယွဲ့မှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ စူးရှသော လက်နက်များကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားရှေ့တွင် သူ၏ လခြမ်းဓားများမှာ စက္ကူပါးလေးပမာ နုနယ်လွန်းလှနေပေသည်။

ရှုး

ပိုးသားကို ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လခြမ်းဓားတစ်လက်မှာ မှန်သားပမာ ချောမွတ်စွာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

“အစ်ကို”

ကြာပန်းစိမ်းဓားနှစ်လက်၏ အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်း ခံနေရသော ဟူလျန်နာက ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အရှုံးပေးလိုက်။ မြန်မြန် အရှုံးပေးလိုက်”

သိုင်းဝိဉာဉ် ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ အနိမ့်ဆုံးအားဖြင့် ကျင့်ကြံမှု ပျက်စီးသွားနိုင်ပြီး အဆိုးဆုံးမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှဲ့ယွဲ့မှာ ကျန်ရှိသော လခြမ်းဓားတစ်လက်ကို အချိန်မီ ပြန်ရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သော်ငြား သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်နေပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများမှာ စမ်းရေတွက်ပမာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အမူအရာမှာမူ မလှုပ်မယှက်ပင်။ ဓားချီ အချို့မှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး စင်ထွက်လာသော သွေးစက်များကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

လေချွန်သံနှင့်အတူ ဓားဓာတ်တစ်ခုမှာ ရှဲ့ယွဲ့၏ ပခုံးရိုးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ သူသည် ယန်၏ ဘေးတွင်ပင် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင်မျိုးဆက်၊ ရှဲ့ယွဲ့... ပြိုင်ပွဲမှ ထွက်လိုက်ရသည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ နင် သေရမယ်”

ဟူလျန်နာက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမကို ဝိုင်းထားသော ကြာပန်းစိမ်းဓားနှစ်လက်ကို နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီကျယ်ရှန်းထံသို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဟူလျန်နာမှာ ထိန်းချုပ်ရေး ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ဖြစ်သဖြင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူမ၏ အားသာချက် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယန်၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းနှင့် သူမအစ်ကို၏ ပျက်စီးသွားသော သိုင်းဝိဉာဉ်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက သူမ၏ အသိတရားကို ဝါးမြိုသွားလေပြီး

သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ပဉ္စမနှင့် တတိယ ဝိဉာဉ်ကွင်းများမှာ ရုတ်ခြည်း လင်းလက်လာသည်။

“ပဉ္စမဝိဉာဉ်စွမ်းရည် မိစ္ဆာမြေခွေးဝိဉာဉ်”

“တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် မြေခွေးအမြီး ပတ်နှောင်ခြင်း”

မီတာများစွာ ရှည်လျားသော အနီရောင် မြေခွေးအမြီးကြီးမှာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပိုးဖဲကြိုးအလား စုစည်းသွားပြီး လေထုကို ခွဲကာ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြာပန်းစိမ်းဓား၏ ဓားသွားကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဓားသွား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများနှင့် အေးခဲနေသော နှင်းခဲများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဧရာမ မြေခွေးအမြီးနှင်တံကို ရင်ဆိုင်ရင်း လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ကြာပန်းစိမ်း ဓားတေးသွား ဒုတိယပုံစံ နှင်းမီးလျှံ”

မီးနီရောင်နှင့် ရေခဲပြာရောင်…

ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ခန့်ညားသည့် ဓားဓာတ်နှစ်ခုမှာ ပြိုင်တူ ပန်းထွက်လာသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများမှာ မြေပြင်ကို ဝါးမြိုနေသည့် မြွေဟောက်ကြီးအလား ရှိပြီး၊ နှင်းခဲများမှာမူ မြေကမ္ဘာကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် အဆုံးမဲ့ချောက်နက်ကြီးအလားပင်။

အေးစက်သော နှင်းခဲဓားချီမှာ မြေခွေးအမြီးနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ

အေးခဲသော အသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော ဧရာမ မြေခွေးအမြီးကြီးမှာ တစ်လက်မချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

“နင်...” ဟူလျန်နာ၏ မြေခွေးမျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိန်းချုပ်ရေး ဓားကွက်။ သူမသည် အေးခဲနေသော မြေခွေးအမြီးကို ပြန်လည်လွတ်မြောက်စေရန် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို အရူးအမူး ဆူပွက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားက ပို၍ မြန်လှပေသည်။ တောက်လောင်နေသော ဓားအလင်းမှာ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး ဆယ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော အနီရင့်ရောင် ဓားဓာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အေးခဲနေသော မြေခွေးအမြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

အလွန်အမင်း ပူပြင်းမှုနှင့် အေးစက်မှုတို့ ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိကြပြီး အေးခဲနေသော မြေခွေးအမြီးမှာ ကြွပ်ဆတ်သော ဖန်သားအလား ဟိန်းဟောက်သံများ၊ အခိုးအငွေ့များနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကျွမ်းလောင်နေသော အပိုင်းအစများနှင့် ရေခဲစများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွား၏။

ထူထပ်သော ရေငွေ့များမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် ပရိသတ်များမှာ မမြင်ရတော့ပေ။ သူတို့ အသေအချာ မမြင်ရမီမှာပင်... ကျွမ်းလောင်နေပြီး နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အိတ်တစ်လုံးအလား မြူဖြူများထဲမှ လွင့်ထွက်လာပြီး ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားတော့သည်။

ပရိသတ်များ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြ၏။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ အချစ်ဆုံး တပည့်ဖြစ်သူ ဟူလျန်နာပင် ဖြစ်သည်။

ရှူး

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူရိပ်မှာ မြူများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဟူလျန်နာ၏ ရှေ့တွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ ကွင်းတစ်ခုလုံး သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲနေသော ဟူလျန်နာကို ခြေထောက်ဖြင့် ကော်ထုတ်ကာ ပက်လက်ဖြစ်သွားအောင် လှန်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ အေးစက်မာကျောသော ဖိနပ်ဖနောင့်ဖြင့် သူမ၏ ညာလက်ကို ရက်ရက်စက်စက် နင်းချေလိုက်တော့သည်။

“အ...” ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ဟူလျန်နာမှာ ညည်းညူလိုက်ရသည်။

လီကျယ်ရှန်းကမူ သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံဖြူ၏ အနားသတ်ကို မလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟူလျန်နာ၏ သွေးဆူနေပြီး နာကျင်နေသော မြေခွေးမျက်လုံးများကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ကြည်လင်အေးစက်သော အသံမှာ ကွင်း၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

“ဟူလျန်နာ...”

“နင် အားနည်းသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေကို နှိမ့်ချခဲ့တုန်းက...”

“ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ နင် တစ်ခါဖူးရော တွေးဖူးရဲ့လား”

ဟူလျန်နာ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အသံတစ်ချက်မျှ ထွက်မလာနိုင်ပေ။ လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ဝင်စားမှု ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားသည်။ နှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။ သူသည် ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာပြီး ဟူလျန်နာ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း

ဟူလျန်နာမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

“ငါ တစ်ယောက်ယောက်ဆီက ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ယူထားလို့၊ အလုပ်ပြီးမြောက်အောင် နင့်ကို ကွင်းအပြင်ရောက်အောင် ကန်ထုတ်လိုက်တာပဲ။”

“နင် လူဘယ်လောက်များများကို စော်ကားခဲ့သလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး။”

ပရိသတ်၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်... ရွှယ်ယွဲ့အာက ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်။ လီကျယ်ရှန်းက လူကောင်းပဲ။ သူက တကယ့်ကို ယုံကြည်စိတ်ချရတာပဲ”

ရွှယ်ပင်းအာ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အပြုံးရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဟောက်ဝူက မြူးထူးစွာ ရယ်မောလျက် ရွှယ်ပင်းအာ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး...

“ဒီရွှေဒင်္ဂါးက တန်ရဲ့လား”

“မင်းညီမ ရွှယ်ယွဲ့အာ ပြောတာ မှန်တယ်၊ လီကျယ်ရှန်းက တကယ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချရတာပဲ”

“မဟုတ်ရင်လည်း...”

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“ငါတို့က ဘာလို့ သူ့အပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် ခင်မင်နေရမှာလဲ”

“ဟင်း... တစ်ခါတလေ သူက နည်းနည်းတော့ ကပ်စေးနှဲတာပေါ့၊ ငါ့ကို ဇီးသီးနှစ်လုံး ပိုပေးဖို့တောင် သဘောမတူဘူး။”

ဟောက်ဝူရှန်းနှင့် ဖုန်းရှောင်ထျန်းတို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အချင်းချင်း ပြုံးကြည့်လျက် ခေါင်းညိတ်မိကြသည်။ ကွင်းထဲရှိ လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့ကြားရှိ လေထုမှာ ပေါ့ပါးပျော်ရွှင်နေ၏။ သူတို့မှာ ပွဲပြီးရင် လီကျယ်ရှန်းကို ဘယ်လိုမျိုး အတင်း ‘ဒုက္ခပေး’ ပြီး ထမင်းတစ်နပ် အလွတ်စားရမလဲဆိုတာကိုတောင် ဆွေးနွေးနေကြပြီ။

သို့သော်လည်း... သူတို့၏ အကြည့်မှာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော ပုပ်ရဟန်းမင်းထံသို့ ရောက်သွားသောအခါမှာတော့ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။ လီကျယ်ရှန်းက ရွှေရောင်မျိုးဆက်ကို ဒီလောက်အထိ နှိမ်ချခဲ့ရာမှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိလာမလဲဆိုတာကို သူတို့ စိုးရိမ်နေမိတော့သည်။