အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)
Vol. 16 Ch. 155-156
အခန်း ၁၅၅
လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှေရောင်မျိုးဆက် သုံးဦးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ကွင်းထောင့်တွင် တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲဖြစ်သော ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့ ပါဝင်သည့် ခြောက်ဦးထံသို့ လှည့်သွားသည်။
သူ ရွှေရောင်မျိုးဆက်ကို အနိုင်ယူလိုက်သည့် အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှ၏။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သော်ငြား ဒူကူယန်တို့ ငါးဦးမှာလည်း ဝိဉာဉ်နန်းတော်အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးကို ကွင်းပြင်ပသို့ မောင်းထုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံးနှစ်ဦးမှာ အသည်းအသန် ခုခံနေရ၏။
ယခုအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်က သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူတို့သည် ကွင်းအစွန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကြပြီး မဆိုင်းမတွပင် အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ကြတော့၏။
ယွီထျန်းဟန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် လီကျယ်ရှန်းကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်း... မင်းကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲကွာ”
ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ အပြေးအလွှား လာကြပြီး သူ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးလျက် မေးလိုက်ကြ၏။
“မောင်လေးကျယ်ရှန်း နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”
လီကျယ်ရှန်း... နင်... နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ယွီထျန်းဟန်၊ ယွီဖုန်းနှင့် ရှီညီအစ်ကိုတို့လည်း သူ့အနားသို့ စုရုံးလာကြပြီး သူ့ကို အလယ်တွင် ထားကာ ဝိုင်းရံထားကြ၏။ ကွင်းပြင်ထက်တွင် တော်ဝင်အသင်းဝင် ခုနစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ပရိသတ်တစ်ခုလုံး သင်္ချိုင်းကုန်းပမာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သို့သော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော စူးစိုက်လှသည့် အကြည့်များမှာ တော်ဝင်အသင်းဝင် ခုနစ်ဦး... သို့မဟုတ် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးထံသို့သာ စုပြုံကျရောက်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လျက် စင်မြင့်မြင့်ပေါ်ရှိ ပုပ်ရဟန်းမင်း ဘီဘီတုန်းကို ကြည့်လိုက်ချိန် ဘီဘီတုန်းသည်လည်း သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ အသက်ရှူအကြိမ် အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက် ဘီဘီတုန်း၏ တည်ငြိမ်ခန့်ညားသော အသံမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
“ဒီပုပ်ရဟန်းမင်းက ကြေညာတယ်...”
“ဒီနှစ်ရဲ့ တစ်ခွင်လုံးဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့် ဝိဉာဉ်ပညာရှင် အကယ်ဒမီ ထူးချွန်သူများ ပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံကတော့...”
“တစ်ဦးချင်း ပြိုင်ပွဲအတွက် ထျန်းဒို တော်ဝင်အသင်းက လီကျယ်ရှန်း။”
“အဖွဲ့လိုက် ပြိုင်ပွဲအတွက် ထျန်းဒို တော်ဝင်အသင်း။”
ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ ကြေညာချက်မှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။ ပရိသတ်များကြားမှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟစ်ကြွေးသံများမှာ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးများပမာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ မိုးကြိုးသံများပမာ ဝိဉာဉ်မြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။
“နိုင်ပြီ၊ တော်ဝင်အသင်း တကယ် နိုင်သွားပြီဟေ့”
“ရွှေရောင်မျိုးဆက် ရှုံးသွားတာ ဝမ်းနည်းစရာပေမဲ့... ဒီ ‘ဝိုင်ဓားရှင်’ ကတော့ ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် သန်မာလွန်းတယ်”
“သူက ရွှေရောင်မျိုးဆက် သုံးယောက်စလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ၊ ဒါတကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ”
“ထျန်းဒိုအင်ပါယာက လူငယ်တစ်ယောက်က ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ရွှေရောင်မျိုးဆက်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တယ်တဲ့လား၊ ဒါဆိုရင်... ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တွေရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နယ်မြေက လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတာတွေ ဆုတ်ယုတ်တော့မှာလား”
“ဓားဝိုင် နိုင်ပြီ၊ ဓားဝိုင်ကြီး နိုင်ပြီ၊ မြန်မြန်... မြန်မြန်လုပ်ကြ၊ ဒီသတင်းကောင်းကို ထျန်းဒိုကို ချက်ချင်း ပြန်ပို့ကြစမ်း။ ဓားဝိုင်က ငါတို့ ထျန်းဒိုအင်ပါယာအတွက် ဂုဏ်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီ”
“လူငယ်ဆိုတာ လီကျယ်ရှန်းလို ဖြစ်ရမှာကွ”
ဆုပေးပွဲမှာ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဆက်လက်ကျင်းပသည်။ အသင်းခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် တောက်ပနေသော ဝိဉာဉ်အရိုး သုံးခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဒုတိယရသော ဝိဉာဉ်နန်းတော်အဖွဲ့နှင့် တတိယရသော ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့တို့မှာလည်း ရှားပါးတန်ဖိုးရှိသော ဆုများကို ရရှိကြသော်လည်း ဝိဉာဉ်အရိုးများလောက်တော့ တန်ဖိုးမကြီးပေ။
အခမ်းအနားအတွင်း လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြားကို ဖြတ်ကျော်လျက် ကျူကျူချင်း ရှိရာဘက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရှောင်ဝူက ကျူကျူချင်း၏ လက်မောင်းကို ရင်းနှီးစွာ ဖက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မသိမသာ ဝင်းလက်သွား၏။
ကျူကျူချင်းကမူ လီကျယ်ရှန်းက သူမကို ကြည့်နေသည်ဟု ထင်သဖြင့် မဆိုင်းမတွပင် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလျက် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းကလည်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ပြုံးပြကာ လက်မပြန်ထောင်ပြလိုက်၏။
ဝိဉာဉ်ပညာရှင်ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဤဆူညံသံများကြားတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြီးဆုံးသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူငယ်ချင်းများ၏ ဂုဏ်ပြုစကားများနှင့် “ဒကာခံဖို့” နောက်ပြောင်တောင်းဆိုသံများကို နားထောင်ရင်း တောက်ပစွာ ပြုံးနေမိသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့ စင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျှော်လင့်မထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသမီးငယ်များမှာ ပုပ်ရဟန်းမင်းနန်းတော်၏ ဘေးတံခါးနှင့် တောင်အောက်လမ်းများမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ ရှားပါးမြိန်ဖွယ်ရာများနှင့် အရသာရှိသော ဝိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ လေထုထဲတွင် သွားရည်ကျဖွယ် ရနံ့များ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးနေသော ကွင်းပြင်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွား၏။ ထို့အပြင် နဂါးတစ်ကောင်အလား ရှည်လျားသော လှပသည့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကိုလည်း ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ပလက်တီနမ် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
“ပါရမီရှင် ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တို့... ဒီလောက် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အနှိုင်းမဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲကို တင်ဆက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“အရှင်မအတွက် သောက်ကြစို့။ ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက် သောက်ကြစို့။ ကမ္ဘာကြီးမှာ အနာဂတ် သာယာဝပြောရေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမယ့် ခိုင်မာတဲ့ မဏ္ဍိုင်သစ်တွေ ထပ်မံရရှိခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“ဒီညမှာတော့ ဝိဉာဉ်နန်းတော်က ခမ်းနားတဲ့ ဂုဏ်ပြုစားပွဲကို ကျင်းပပေးမှာဖြစ်လို့ အားလုံးပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆင်နွှဲကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ပြိုင်ပွဲဝင် အဖွဲ့များအပြင် အစွမ်းထက်သော ပရိသတ်အချို့ကိုလည်း ဆက်နေရန် ဖိတ်ကြားထားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဟစ်ကြွေးသံများမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟည်းထွက်လာ၏။
“အရှင်မအတွက် သောက်ကြစို့၊ ကမ္ဘာကြီးအတွက် သောက်ကြစို့”
ပိုင်ပေါင်ရှန်းက သက်ပြင်းချလျက် တော်ဝင်အသင်းဝင်များကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဟောက်ဝူ၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ တော်ဝင်အသင်း၏ ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်ကြ၏။ သူတို့မှာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် စကားပြောနေကြဆဲ။
“ညီလေးကျယ်ရှန်းကတော့ အေးဆေးပဲဟေ့”
“တောက်... ဝိဉာဉ်နန်းတော်က စားစရာတွေက ကောင်းတော့ကောင်းပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ထျန်းဒိုမြို့တော်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်က ခေါက်ဆွဲတွေလောက်တော့ မြိန်မှာမဟုတ်ဘူး”
“ရှူး... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
“ဟေ့... ကျယ်ရှန်း၊ မြန်မြန် လာထိုင်လေ”
ပုပ်ရဟန်းမင်းက မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ယခုအခါ စိတ်အေးသွားကြပြီ။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂန္ဓမာသုံ့လော်က ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်ကို သိရှိသွားပုံရပြီး ပြန်လည်စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အနောက်ဘက် စားပွဲတစ်ခုတွင်မူ ထျန်းဒိုမြို့တော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တစ်ဦးမှာ ပိုးသားစပေါ်တွင် အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေသည်။
“ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး... ဓားဝိုင် ကျေးဇူးနဲ့ ပုပ်ရဟန်းမင်းနဲ့ တစ်စားပွဲထဲမှာ ထိုင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့”
“ရေးထားစမ်း၊ အကုန်ရေးထားလိုက်၊ အဲဒီ ပုံပြင်ပြောတဲ့ဆရာကြီးကို ပေးလိုက်စမ်း”
“ဒီနေ့ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို... တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် ဖြန့်ရမယ်”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်းဒိုမြို့တော်၏ ဗဟိုချက်၊ ရှန်းရှန်းစားသောက်ဆိုင် ရှေ့တွင် သုံးမီတာမြင့်ပြီး စတုရန်းမီတာ တစ်ရာကျယ်ဝန်းသော ခန့်ညားလှသည့် စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုမှာ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာသည်။ ထိုစင်မြင့်ကို လက်ရာမြောက်စွာ ထွင်းထုဆေးခြယ်ထားပြီး တော်ဝင်မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုသော တောက်ပသည့် ကြယ်စင်ပုံစံများဖြင့် အလှဆင်ထား၏။
ဤသည်မှာ ထျန်းဒို တော်ဝင်မိသားစုမှ အောင်ပွဲခံရန် အထူးတလည် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်လုပွဲတွင် ဝိုင်ဓား၏ ပြောင်မြောက်သော စွမ်းဆောင်ရည် သတင်းများမှာ ထျန်းဒိုမြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။
စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင် ပုံပြင်ပြောသူဆရာကြီးသည် သူ၏ နွမ်းဖတ်နေသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပွဲလမ်းသဘင်နှင့် လိုက်ဖက်သော အနီရင့်ရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ဓားဝိုင်ဆီမှ ရွှေဒင်္ဂါးများ ဆုချခြင်းခံခဲ့ရသော ပုံပြောသူအနေဖြင့် ယခုအခါ သူသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ လစာစား ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီပင်။
ပုံပြောသူ၏ ရှေ့စားပွဲပေါ်တွင် ပိုးသားစတစ်ခုကို သေသပ်စွာ ခင်းထားပြီး မှင်များဖြင့် အပြည့် ရေးသားထားသည်။ ၎င်းမှာ ဗိုလ်လုပွဲတွင် ဓားဝိုင်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖြောင်း
ပုံပြောသူ၏ သစ်သားတုံး ရိုက်သံမှာ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ စားပွဲကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ပုံပြောသူသည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဓားတစ်လက်အလား ပိတ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံလက်ကို ခါလျက် ကိုယ်ဟန်ပြလိုက်၏။ ထိုခဏ၌ သူ၏ ကိုင်းညွတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် စူးရှထက်မြက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။
“လူကြီးမင်း အပေါင်းတို့... ဝိဉာဉ်မြို့တော် ကွင်းပြင်မှာ တစ်ကိုယ်တည်း မားမားမတ်မတ် ရပ်နေတဲ့ ဓားဝိုင်ရှင်အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ပြောပြပါရစေ၊ နှင်းလိုဖြူတဲ့ ဝတ်ရုံ၊ လက်ထဲမှာတော့ စိမ်းမြမြ ဓားတစ်လက်…”
“သူ့ရဲ့ ဓားကို တစ်ချက်ပဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာ၊ အေးစက်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီး ပြောင်းပြန် စီးဆင်းသွားသလား အောက်မေ့ရတယ်။ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်းက ပါရမီရှင် ခုနစ်ယောက်ဟာ ကြက်တွေ ဝက်တွေလိုပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဓားဦးကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။”
“ဓားအလင်း ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ခုနစ်ယောက်စလုံးဟာ ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ ရွက်ကြွေတွေလို ကွင်းအောက်ကို လွင့်စင်ကုန်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေမှာတော့ ခရမ်းပြာရောင် ဓားရာလေးတွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ ပြိုင်ပွဲရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေသာ မရှိခဲ့ရင်၊ အဲဒီ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ သွေးတွေ ငါးလှမ်းအကွာအထိ စင်သွားပြီး ဝိဉာဉ်တွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရမှာ”
“သူ ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ၊ လျှပ်စီးလို စူးရှတဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ပရိသတ်စင်မြင့်ပေါ်က ရွှေရောင်မျိုးဆက်တွေနဲ့ ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီက အစွမ်းထက်သူတွေဆီကို တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်လိုက်တာ”
“ဘာဖြစ်သွားတယ် ထင်သလဲ”
ပုံပြောသူသည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဟန်ပါပါ ဖြန့်လိုက်ပြီး အသံကို ရုတ်တရက် မြှင့်လိုက်သည်။
“ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရှိသမျှ ပါရမီရှင်တွေထဲမှာ၊ သူ့ရဲ့ အကြည့်ကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး”
“ဒါဟာ တကယ့်ကို...”
“ဓားတစ်လက်က ဝိဉာဉ်နန်းတော်ကို ဖိနှိပ်၊ အကြည့်တစ်ချက်က သူရဲကောင်းတွေကို ညှိုးနွမ်းစေတယ်”
ဖြောင်း
သစ်သားတုံး ရိုက်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပဲ့တင်သံများမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“နောက်ထပ် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ သိချင်ရင်တော့... နောက်တစ်ခေါက်မှာ ဆက်လက် နားဆင်ကြပါဦးခင်ဗျာ”
အခန်း ၁၅၆
ဝိုင်နံ့နှင့် မြိန်ဖွယ်ရာ စားသောက်ဖွယ်ရာ ရနံ့များမှာ လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေသည်။ အကယ်ဒမီ အသီးသီးမှ ပါရမီရှင်များအပြင် ပြန်ရန် ဝန်လေးနေကြသော ပရိသတ် ရာဂဏန်းခန့်လည်း ရှိနေသေး၏။ စားပွဲတစ်ခုတွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး ခွက်ချင်းတိုက်ကာ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် စကားပြောဆိုနေကြသည်။
ညနေ ၅ နာရီတွင် စတင်ခဲ့သော ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများနှင့် ဆုပေးပွဲ အခမ်းအနားများ ပြီးဆုံးချိန်၌ ည ၇ နာရီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဝိုင်အိုးကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံချင်း အရသာခံရင်း သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေ၏။
သူသည် ဆူညံသံများကို ကျော်လွန်၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နိမိတ်မကောင်းသော နေဝင်ချိန် အလှမှာ တိမ်တိုက်များကို သွေးရောင် အပိုင်းအစများအဖြစ် ဆွဲဖြဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့သည် မှောင်ပျိုးစပြုနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် တိုက်ပွဲဝင် အလံဟောင်းများအလား ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ တွဲခိုနေကြသည်။
“ဟေ့... ငါ့ရဲ့ အိုင်ဒေါကြီး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မပါသလို ဖြစ်နေရတာလဲ”
ယွီဖုန်းသည် သောက်ထားသဖြင့် မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေပြီး သူ၏ ဝိုင်အိုးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဝိဉာဉ်နန်းတော်က တကယ့်ကို သူဌေးကြီးပဲကွ၊ ရှန်းရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှာတောင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဝိုင်မျိုး မရှိဘူး”
“ငါက ဒါမျိုး သောက်ရတာ သိပ်အသားမကျလို့ပါ...”
လီကျယ်ရှန်း စကားမဆုံးသေးမီမှာပင်...
“အိုးဟိုး”
ဘေးစားပွဲမှ သူငယ်ချင်းများ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
“တိုးကြဟေ့၊ တိုးကြ”
ဟောက်ဝူသည် ရွှယ်ပင်းအာကို ဆွဲကာ သူတို့ကြားတွင် အတင်းဝင်ထိုင်စေသည်။ ဖုန်းရှောင်ထျန်းနှင့် ဟောက်ဝူရှန်းတို့မှာမူ စားပွဲထောင့်တွင်ပင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြ၏။
“ညီလေးကျယ်ရှန်းက ဝိုင်အကြောင်း ညည်းတွားတာ တွေ့ရခဲတယ်၊ ဒီဝိုင်က တကယ်ကို ချိုလွန်းနေတာပဲ”
ကျူကျူချင်းသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသော ရှောင်ဝူကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း... ငါတို့လည်း ပါလို့ရမလား”
လီကျယ်ရှန်း မဖြေနိုင်မီမှာပင် ဟောက်ဝူက ထရပ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို သူမဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“အားမနာစမ်းပါနဲ့၊ နင်တို့လည်း ရှန်းရှန်းစားသောက်ဆိုင်ကို မရောက်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ”
မူလက လီကျယ်ရှန်းနှင့် တော်ဝင်အသင်းဝင် ခုနစ်ဦးသာ ရှိသဖြင့် ကျယ်ဝန်းလှသော စားပွဲကြီးမှာ ယခုအခါ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး စိတ်အားထက်သန်နေကြသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ရင်ထဲရှိ မောပန်းမှုများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချကာ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဤနေရာမှ ဆူညံသံများကြောင့် လူအများ၏ အကြည့်မှာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လူတိုင်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ တက်ကြွနေသော လူငယ်များကို ကြည့်ရင်း၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို အားကျစိတ်၊ ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။
စားပွဲတစ်ခု၏ ဘေးတွင်မူ ထျန်းဒိုမြို့တော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တစ်ဦးက အသည်းအသန် ရေးမှတ်နေသည်။
“အကုန်ရေးထားစမ်း၊ ဓားဝိုင်ရဲ့ လူကြိုက်များမှုက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ၊ အားကျစရာ ကောင်းလိုက်တာ”
စားပွဲမှာ တဝက်ပင် မကျိုးသေးမီမှာပင် မျှော်လင့်မထားသော လူတစ်ဦးမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ စားပွဲထံသို့ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လာသည်။ လူတိုင်းက ထိုသူကို မှတ်မိကြပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြ၏။ ယွီထျန်းဟန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဝိဉာဉ်နန်းတော် စားပွဲမှာ မနေဘဲ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”
ယန်သည် ယွီထျန်းဟန်၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အခြားသူများ၏ ဒေါသတကြီး အကြည့်များကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လီကျယ်ရှန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ လီကျယ်ရှန်းက ထမရပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စလဲ”
“မင်းနဲ့ တစ်ခွက်လောက် သောက်မလို့။”
လီကျယ်ရှန်းက မလှုပ်မယှက် နေသည်ကို မြင်သော်လည်း ယန်က စိတ်မဆိုးပေ။ ထိုအစား သူ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှ ဝိုင်ခွက်ကို လီကျယ်ရှန်းရှေ့ရှိ ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်၏။
သူ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည့် ခဏ၌ လီကျယ်ရှန်း၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း... မင်း နိုင်သွားရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ၊ မင်းရဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေကို သောက်သုံးရမယ့် အချိန်ကို ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို နောက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်များကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း လှည့်ထွက်သွားကာ ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ ဝိဉာဉ်နန်းတော် စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားတော့သည်။
ဖုန်းရှောင်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်း... အဲဒီကောင် မင်းကို ဘာပြောသွားတာလဲ”
ဟောက်ဝူရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ...
“ဝိဉာဉ်မြို့တော်ကနေ မထွက်ခင် သူ့ကို ဝိုင်းချလိုက်ရမလား”
“သူ ဒီနေ့ထက် ပိုပြီး အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် စားပွဲရှိ လေထုမှာ ရုတ်ခြည်း အေးစက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူတို့ ထပ်မေးရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟူသော လေးစားသမှုရှိသည့် အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ လှပသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ ကျိုင်းတံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟန်ပါပါ လျှောက်လှမ်းလာသော ဘီဘီတုန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
“ထကြပါ။”
ဘီဘီတုန်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှပြီး သူမသည် အဓိက နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ပေါ့ပါးနေသော လေထုမှာ တစ်ခဏချင်း တင်းမာသွားတော့သည်။ ဘီဘီတုန်း၏ လှပသော မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာ၏။
“အားလုံးပဲ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်ပါးကြပါ၊ ဒီပုပ်ရဟန်းမင်းကလည်း လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို မဖျက်ဆီးချင်ပါဘူး”
ထိုစကားကြောင့် စားပွဲမှ လေထုမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် နွေးထွေးလာသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် အစေခံ မိန်းကလေးများမှာ စားပွဲများကြား ကူးလူးသွားလာရင်း စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် ဝိုင်များကို ထပ်မံ ဖြည့်တင်းပေးကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘီဘီတုန်းက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ခန်းမအတွင်းရှိ ဆူညံသံအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွား၏။
“ဒီ ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲမှာ ဒီပုပ်ရဟန်းမင်းအနေနဲ့ ပါရမီရှင် မဏ္ဍိုင်များစွာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ လီကျယ်ရှန်း...”
သူမ၏ အကြည့်မှာ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“မင်း ငါ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိသလား”
သူမက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“မင်း ဝင်ရောက်မယ်ဆိုရင် အကြီးအကဲခန်းမထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ခွင့်ပေးမယ်။ ဝိဉာဉ်နန်းတော် သမိုင်းမှာ အသက်အငယ်ဆုံး အကြီးအကဲ ဖြစ်လာမှာပါ”
ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အံ့သြခြင်း၊ အားကျခြင်းနှင့် မနာလိုခြင်း အကြည့်များမှာ မြားများအလား လီကျယ်ရှန်းထံသို့ စုပြုံကျရောက်လာသည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်မှု။ မြင့်မြတ်လှသော အကြီးအကဲ ရာထူးကို ကမ်းလှမ်းခြင်း။ ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြီးကျယ်သော ဂုဏ်ဒြပ်နည်း။
“ဓားဝိုင်ကတော့ သဘောတူမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်”
ထျန်းဒိုမြို့တော် ဝိဉာဉ်ပညာရှင်က ဆက်လက် ရေးမှတ်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်မှုဆိုတာ... တကယ့်ကို အနှိုင်းမဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ။ ရေးထားစမ်း။ အကုန်ရေးထားလိုက်”
ရှီလိုင်ခဲ့ အသင်းနေရာတွင်မူ ယွီရှောင်ကန်းသည် မျက်မှောင်ကို အလွန်အမင်း ကြုတ်ထားပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယခင်က သူသည် ဝိဉာဉ်နန်းတော်၌ အသက်အငယ်ဆုံး အကြီးအကဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နင်ရုံရုံမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဝမ်းနည်းရိပ် သန်းလာ၏။ ကျူကျူချင်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေနိုင်သေးသော်လည်း သူမမှာမူ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် သတ္တိမရှိတော့ပေ။ ထန်စန်းနှင့် တိုက်မုပိုင်တို့ကမူ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ မျက်နှာထား တင်းမာနေကြသည်။
“ကျယ်ရှန်း...”
ဖုန်းရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ လီကျယ်ရှန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် အကယ်ဒမီများ၏ ဆက်ခံသူများ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း၊ အကယ်၍ လီကျယ်ရှန်းသာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်သို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်သွားပါက ယခုကဲ့သို့ အတူတူ သောက်စားနေသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို ထပ်မြင်ရဖို့ ခဲယဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။
သူတို့သည် လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိသော်လည်း၊ ပုပ်ရဟန်းမင်း နန်းတော်၏ အကြီးအကဲ ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အကယ်ဒမီ ကျောင်းအုပ်ကြီးများ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများနှင့် အဆင့်တန်း တူညီသော တည်ရှိမှုမျိုး မဟုတ်ပါလား။
လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဘီပီတုန်း၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် စကားလုံးနှစ်လုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“မဝင်ချင်ဘူး။”
သူ့ဘေးရှိ သူငယ်ချင်းများမှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပြီး လီကျယ်ရှန်းအပေါ် လေးစားမှုမှာ ပို၍ပင် တိုးလာတော့သည်။
“သူရဲကောင်းဆိုတာ လူငယ်ဘဝကတည်းက ပေါ်ထွန်းတာပဲ”
ဘီဘီတုန်း၏ လေသံမှာ မည်သည့် ဂယက်မျှ မထရှိပေ။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ထိုကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်ပုံရသဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ သူငယ်ချင်းများမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ပြေပျောက်သွားကြသည်။ လေထုမှာ ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာ၏။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ ပုပ်ရဟန်းမင်း နန်းတော်ရှေ့ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ အလွန်အကျွံတော့ မရဲတင်းရဲကြပေ။
နေလုံးကြီးသည် တိမ်ပင်လယ်ထဲသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ မှိန်ပျပျ သွေးရောင် အနားသတ်လေးသာ ကျန်ရှိတော့သည့် အချိန်တွင် ဤခမ်းနားသော ဂုဏ်ပြုစားပွဲကြီးမှာလည်း ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။ ဝတ်ရုံနီနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးမှာ ဘီဘီတုန်း၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးညင်းစွာ ကပ်ပြောလိုက်သည်။
ထရပ်နေကြပြီဖြစ်သော လူများမှာ ထိုအချက်ကို သတိမထားမိကြပေ။
သူတို့အားလုံးက “ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု တညီတညွတ်တည်း ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း၊ ယွီထျန်းဟန်တို့နှင့်အတူ လှည့်ထွက်ကာ တောင်အောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွား၏။
အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင်... “လီကျယ်ရှန်း၊ ခဏနေဦး။”
ဘီဘီတုန်း၏ အေးစက်သော အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“ဒီပုပ်ရဟန်းမင်းမှာ မင်းကို မေးစရာ ရှိသေးတယ်”
လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည် ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်၏။ ဓားချီတစ်စမှာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပစ်ထွက်လာပြီး နဖူးပေါ်ရှိ ဆံနွယ်အချို့ကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဘာကိစ္စလဲ၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း၊ ယွီထျန်းဟန်တို့ ခုနစ်ဦးနှင့် လီကျယ်ရှန်း၏ မိတ်ဆွေများစွာတို့မှာ သူတို့၏ ရယ်မောသံများကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ကာ တညီတညွတ်တည်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထူးဆန်းပြီး အသက်ရှူရကျပ်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ပျံ့နှံ့လာ၏။
အတိအကျ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် နေမင်း၏ နောက်ဆုံး အစအနလေးမှာ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ အမှောင်ထုသည် ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုအလား ရုတ်ခြည်း ကျရောက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ သွေးလိုနီသော အလင်းကြွင်းအချို့သာ ကျန်ရစ်သည်။ လူတိုင်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြ၏။
ပုပ်ရဟန်းမင်း ဘီဘီတုန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မဲပြာရောင် ကောင်းကင်အောက်တွင် သူမ၏ လှပသော ဝတ်စုံဖြူမှာ ပို၍ မှောင်မှိန်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လူတိုင်း၏ အာရုံထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားထည်ဝါလာတော့သည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးမှာ ရင်တမသတ်စရာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံသွား၏။ လေထုမှာ ခဲနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
ညဦးလေပြည်များကြားတွင် ပျံ့နှံ့လာသော ဘီဘီတုန်း၏ အေးစက်လှသည့် အသံကိုသာ ကြားရတော့သည်။ စကားလုံးတိုင်းမှာ ရေခဲစများအလား...
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်က...”
“ကြယ်ဒူအင်ပါယာထဲက လေဆုံတောင်တန်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ဝိဉာဉ်ဘုရင် ခြောက်ယောက်နဲ့ ဝိဉာဉ်ဂိုဏ်းချုပ် ဆယ့်တစ်ယောက် အသတ်ခံခဲ့ရတယ်”
“သတ်တဲ့သူက ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပဲ။”
“အဲဒီ သေဆုံးသွားတဲ့ တာဝန်ခံ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေပေါ်မှာ...”
“အများစုဟာ မင်းရဲ့ ဓားဆန္ဒနဲ့ တထပ်တည်းတူတဲ့ ဓားရာတွေကို ချန်ထားခဲ့တယ်၊ လီကျယ်ရှန်း”