အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)
Vol. 16 Ch. 159-160
အခန်း ၁၅၉
လေခွင်းဓား... ထိုအဘိုးအိုက သူ၏အမည်ကို ပြောလိုက်သောအခါ ရင်ပြင်ရှိ လူအားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။
“လေခွင်းဓားသုံ့လော်လား”
“ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်တုန်းက နောက်ထပ် လေခွင်းဓားသုံ့လော်တစ်ယောက် ပေါ်လာတာလဲ”
လူအများ၏ အကြည့်များသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် လှပစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မှိန်ပျပျ အပြာရောင်လေစီးကြောင်းများ ဝန်းရံနေသည့် အဘိုးအိုထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ခုနက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ထွက်ပြေးနေကြသော လူများမှာ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်မိကြ၏။
စတုတ္ထမြောက်။ လီကျယ်ရှန်းကို ကာကွယ်ရန် ပေါ်လာသည့် စတုတ္ထမြောက် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်။
သုံ့လော်လေးဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အင်အားမျိုးမှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်အတွက်ပင်လျှင် ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စပင်။
“လေခွင်းဓား...”
ဂန္ဓမာသုံ့လော်၏ ပုံရိပ်မှာ ရိပ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး တစ္ဆေသုံ့လော်၏ ဘေးသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မိန်းမလျာဆန်သော အသံထဲတွင် အံ့သြခြင်းနှင့် သံသယများ ရောယှက်နေ၏။ သူသည် မျက်လုံးကို အနက်ရောင် ပိုးသားစဖြင့် စည်းထားသော အဘိုးအိုကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လေခွင်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံလား”
“မင်း တကယ်ပဲ အဆင့်တက်သွားတာလား”
အောက်ဂိုဏ်း လေးဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော လေခွင်းဓားဂိုဏ်းသည် တစ်တိုက်လုံးတွင် နာမည်ကျော်လှသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ကျော်ကြားလှသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သည့် “ငါ့ကို လေခွင်းဓား တပည့် ငါးရာသာပေး၊ ဒီအဘိုးကြီးက သုံ့လော်တစ်ယောက်ကိုတောင် ပြောင်းပြန်လှန် တိုက်ခိုက်ပြမယ်” ဆိုသည်မှာ ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူများကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း... မည်သည့် ဂန္ထဝင်ကမှ ထိုစကားကို အလေးအနက် ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ယခုမူ သုံ့လော်လေးဦး၏ ဖိအားများကြောင့် အခြေအနေမှာ တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ရန်ရွယ်၊ ကျူကျူချင်းနှင့် အခြားသူများမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ အနားသို့ အမြန်စုရုံးလာကြ၏။ ယွီထျန်းဟန်က အံ့သြမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“လေခွင်းဓားဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်ပဲ ဂန္ထဝင်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား”
“ကျယ်ရှန်း... မင်း သူနဲ့တောင် ရင်းနှီးတာလား”
လီကျယ်ရှန်းက ပထမဆုံး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဒူကူပို၊ ယွီယွမ်ကျန့်၊ ချန်ရှင်းနှင့် ဖုန်းပိုင်လုံတို့ လေးဦးကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။ လူငယ်လေး၏ ကျေးဇူးတင်စကားသံမှာ မသိမသာ တုန်ရင်နေသည်။ ၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဤနေရာကို ဖောက်ထွင်းသွား၏။
“ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ စီနီယာကြီး လေးဦးရဲ့ ကျေးဇူးကို ဒီဂျူနီယာက ရင်ထဲမှာ ကမ္ပည်းတင်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
စီနီယာ လေးဦးစလုံးက လီကျယ်ရှန်းကို အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေဆဲပင်။ ဒူကူပိုနှင့် ယွီယွမ်ကျန့်တို့မှာ ဘီဘီတုန်း၏ ငရဲကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို အသည်းအသန် ခုခံနေရသည်။ ချန်ရှင်း၏ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ကျောပြင်မှာမူ မပြိုလဲနိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုပမာ လီကျယ်ရှန်းကို ကာကွယ်ထား၏။
ဖုန်းပိုင်လုံမှာမူ သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် ကြည်လင်သော လေများ စုစည်းလာ၏။ ၎င်းမှာ အိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဓားအိုတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်း၏ ထက်မြက်မှုကို မမြင်ရသေးပေ။
“ဟက်...”
တစ္ဆေသုံ့လော်သည် အမှောင်ရိပ်များကြားတွင် ပုံပျက်လျက် ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လေခွင်းဓားဂိုဏ်းက ဓားအစီအရင်တွေကြောင့် နာမည်ကြီးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဖုန်းပိုင်လုံကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ ပြီးတော့ သုံ့လော်အဆင့်ကို ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတာ။ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ရှုပ်ရဲတယ်ပေါ့”
“မင်း တကယ်ပဲ သတ္တိကောင်းတာပဲ၊ ပြီးတော့လည်း...”
သူ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ထက်မြက်သွားပြီး လှောင်ပြောင်သံ ပါလာသည်။
“ဓား ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက ချန်ရှင်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုထားတာ”
“မင်း ဖုန်းပိုင်လုံက လေခွင်းဓားဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား”
ထိုကဲ့သို့သော အထင်သေးစကားများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဖုန်းပိုင်လုံမှာ ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အိုမင်းသော အသံထဲတွင် မပြိုလဲနိုင်သော ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခု ရှိနေသည်။
“ကမ္ဘာပေါ်က ဓားသိုင်းပညာအားလုံးကို အမှတ် ၁၀ လို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်...”
“ဓားသုံ့လော် ချန်ရှင်း တစ်ယောက်တည်းက ၆ မှတ် ရယူထားတယ်၊ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ ၂ မှတ် ယူထားတယ်”
“ညီလေးကျယ်ရှန်းကတော့ ငယ်ပေမဲ့ ဓားရဲ့ အနှစ်သာရအစစ်ကို နားလည်ထားလို့ သူလည်း ၁ မှတ် ယူသင့်တယ်”
“ကျန်တဲ့ ကမ္ဘာပေါ်က ဓားသမား အားလုံးကတော့ ကျန်တဲ့ ၁ မှတ်လေးကိုပဲ ခွဲဝေယူနေကြရတာပဲ”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်ရှင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ဖုန်းပိုင်လုံကို ကြည့်ပြီး သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး။”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ “ကမ္ဘာ့ဓားသိုင်း သီအိုရီ” ကို လက်ရှိ ဓားသိုင်းလောက၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ချန်ရှင်း ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လေခွင်းဓားသုံ့လော်ဆိုသည့် အမည်ကို မည်သူမျှ ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ထို့နောက်သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။
ပလ္လင်ထက်တွင် ရုတ်ခြည်း အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘီဘီတုန်း၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသော ခရမ်းရောင် အစင်းအကြောင်းများ ပေါ်လာ၏။ နက်မှောင်သော ခရမ်းရောင်ရှိပြီး အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နန်းတော်ကြီးထက်ပင် ကြီးမားသော ဧရာမ ပင့်ကူဘုရင်မကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်သော ဖိအားမှာ ဆူနာမီလှိုင်းကြီးပမာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ မှောင်ပျပျ ကောင်းကင်ယံမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းသော ခရမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။
ဘီဘီတုန်း၏ အေးစက်ခန့်ညားသော အသံမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိန်းထွက်လာသည်။
“လီကျယ်ရှန်းဟာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ တာဝန်ခံ ၁၇ ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်”
“သူ့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးစမ်း”
“တားဆီးတဲ့သူမှန်သမျှကို...”
“သတ်”
“သတ်” ဟူသော စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့် သူမ၏ ခန့်ညားသော အမူအရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ ကျောဘက်မှ ဖြူစင်လှပသော ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေ၏။ ပင့်ကူဘုရင်မ၏ ပုံရိပ်မှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။
တစ္ဆေသုံ့လော်နှင့် ဂန္ဓမာသုံ့လော်တို့မှာလည်း အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ချန်ရှင်းနှင့် ဖုန်းပိုင်လုံကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ပေါ်လမ်းမှ အစွမ်းထက်သော ဝိဉာဉ်ပညာရှင် အများအပြားမှာ ဝံပုလွေများ၊ ကျားများပမာ ပြေးထွက်လာကြသည်။ ဝိဉာဉ်ကွင်းများ ဝင်းလက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ရင်ပြင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။
ဤရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲမှုကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
“ဖောက်ထွက်ကြစမ်း”
“ကျယ်ရှန်းကို ကာကွယ်ပြီး ဖောက်ထွက်ကြ”
လီကျယ်ရှန်း၏ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော ယွီထျန်းဟန်၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ မဆိုင်းမတွပင် ဝိဉာဉ်ကွင်းများကို ထုတ်သုံးကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် တိရစ္ဆာန်ဟိန်းသံများ၊ လက်နက်သံများနှင့် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ရိုက်ခတ်သံများမှာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို သွေးစွန်းသော ငရဲတိုက်ပွဲမြေပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ရေပြင်ပမာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဓားသွားထက်ပင် အေးစက်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် သူ၏ ဓားချီများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပစ်တက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ကြာပန်းစိမ်းဓားလေးလက်အဖြစ် ခွဲထွက်သွားပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းများဘေးတွင် ဝိုင်းရံကာကွယ်ပေးနေ၏။
ဘေးရှိ ချန်ရန်ရွယ်နှင့် ကျူကျူချင်းတို့ကလည်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။ ချန်ရန်ရွယ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဝိဉာဉ်ကွင်း ခြောက်ကွင်း ဝင်းလက်နေပြီး သူမ၏ ကောင်းကင်တမန် မြင့်မြတ်သောဓားမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေ၏။
“ရှောင်ဝူ... နင်... လွှတ်စမ်း”
ကျူကျူချင်း၏ အသံမှာ အရေးကြီးနေသည်။ ဝိဉာဉ်နန်းတော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တစ်ဦးက လီကျယ်ရှန်းကို ဘေးမှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမကို ဖက်ထားသော ရှောင်ဝူ၏ လက်ထဲမှ အတင်းရုန်းထွက်ကာ ရန်သူကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
ကျူကျူချင်း ရုန်းထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော်ပြမရနိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ရှောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ခုနစ်ဦးစလုံး မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တန့်သွားကြ၏။
သူတို့အားလုံးသည် ရှောင်ဝူထံသို့ တညီတညွတ်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်...။
အခန်း ၁၆၀
ဒူကူပိုနှင့် ယွီယွမ်ကျန့်တို့တွင် ဖော်ပြရခက်သော ရှုပ်ထွေးသည့် မျက်နှာပေးများ ရှိနေကြသည်။ ချန်ရှင်း၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ဖုန်းပိုင်လုံကမူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
“နှမြောစရာပဲ...”
ထျန်းဒိုအင်ပါယာ အသင်းသားများ ဝိဉာဉ်မြို့တော်သို့ စတင်ထွက်ခွာလာကတည်းက သူတို့လေးဦးစလုံးသည် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ ဝိဉာဉ်သားရဲမှ လူသားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားသည့် ထိုမိန်းကလေးကို သူတို့ သတိထားမိခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် နှစ်တစ်သိန်း ဝိဉာဉ်ကွင်း၏ မြူဆွယ်မှုကို မည်သူက အံတုနိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှင့် ထိုမိန်းကလေးကြားတွင် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့လျှင် ပို၍ပင် ဆိုးပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဝိဉာဉ်ကွင်းများသာ ပြည့်မနေခဲ့ပါက...
“တကယ့်ကို ပွေလီတဲ့ ကိစ္စပဲ”
ဒူကူပိုက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားနေရ၏။
ထိုအတွေး ပေါ်လာရုံရှိသေး...
ဝုန်း
ဘီဘီတုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဒူကူပိုနှင့် ယွီယွမ်ကျန့်တို့၏ မျက်နှာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို ချက်ချင်းထုတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ ယွီယွမ်ကျန့်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လှ၏။
သူ၏ ရဲရင့်သောအဖိုးအို မျက်နှာပေါ်တွင် နဂါးရိပ်တစ်ခု မှိန်ပျပျ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ညာလက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ မိုးကြိုးများကို ဆွဲယူလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ တိမ်တိုက်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ အပြာရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မီတာဆယ်ဂဏန်းရှည်သည့် မိုးကြိုးနဂါး လက်သည်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘီဘီတုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
ဂျိန်း
ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ မိုးကြိုးများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများနှင့် ရောယှက်ကာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို သေမင်းတမျှ ဖြူဖျော့သော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ရင်ပြင်မှာ တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲသွားပြီး ပင့်ကူအိမ်ပမာ အက်ကြောင်းများမှာ မြေကြီးကို ဆွဲဖြဲပစ်မတတ် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ယွီယွမ်ကျိန့်သည် ညည်းညူသံနှင့်အတူ နောက်သို့ သုံးလှမ်း ဆုတ်လိုက်ရသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ၏ နှာခေါင်းမှ လျှပ်စီးတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဒူကူပိုမှာ သူ၏ အစစ်အမှန်မြစိမ်းမြွေဘုရင်မင်းမြတ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး သူသည် နံရံသို့ အရှိန်ဖြင့် ရိုက်မိသွားကာ အကြေးခွံများ ဟိုဒီ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
“အဟွတ်... အဟွတ်...”
ဖုန်တောထဲမှ ဒူကူပိုသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ယိုင်နဲ့စွာ ထွက်လာသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အစိမ်းရောင် သွေးစများ စွန်းထင်နေ၏။
“ဒီမိန်းမ ရူးသွားပြီလား”
သူ့စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် ဘီဘီတုန်း၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ တစ်ကွင်းလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
“လီကျယ်ရှန်း”
“ပြီးတော့ ဝိဉာဉ်သားရဲကနေ လူအသွင်ပြောင်းလာတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေး”
“နင်တို့ တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေရဘူး”
ဝိဉာဉ်သားရဲ အသွင်ပြောင်းတာ။
ထိုစကားလုံးများမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ရှိနေသော ဝိဉာဉ်ပညာရှင် အားလုံး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ထိတ်လန့်ခြင်း၊ လောဘတက်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်း အကြည့်များမှာ ထိတ်လန့်နေသော မိန်းကလေးထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွား၏။
“ဝိဉာဉ်သားရဲ အသွင်ပြောင်းတာလား”
“နှစ်တစ်သိန်း ဝိဉာဉ်သားရဲကြီးပေါ့”
“အဲဒီကောင်မလေးက... နှစ်တစ်သိန်း ဝိဉာဉ်သားရဲကြီးပဲ”
အခြားတစ်ဖက် သုံ့လော်များ၏ တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင်မူ ဘီဘီတုန်း၏ အမိန့်ကြောင့် ကွေ့မင်နှင့် ယွဲ့ကွမ်းတို့မှာ လီကျယ်ရှန်းကို ဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
သို့သော် ချန်ရှင်းက လမ်းခုလတ်တွင် တားဆီးထားပြီး ဖြစ်သည်။ လူသတ်ဓားခုနှစ်ဖော်၏ ဓားဆန္ဒမှာ အေးစက်လှ၏။ သူသည် ဘယ်လက်ကို ကျောနောက်တွင် ထားကာ ညာလက် နှစ်ချောင်းကို စုစည်းပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
အစွန်းကုန် စုစည်းထားသော ငွေဖြူရောင် ဓားဓာတ်မှာ သွေးရောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော သွေးရောင် အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ တစ္ဆေသုံ့လော်နှင့် ဂန္ဓမာသုံ့လော်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်များမှာ ဓားရာဖြင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး သွေးများ စွန်းထင်သွားတော့သည်။
လူသတ်ဓားခုနှစ်ဖော်။ သတ်ဖြတ်ရန် မွေးဖွားလာသူ။ ဤသည်မှာ ဓားသိုင်းလောက၏ ခေါင်းဆောင် ချန်ရှင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ရှင်းသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖုန်းပိုင်လုံကို လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ ဘေး၌ အိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော ဓားအိုကို အကဲခတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းက ပေါ်လာတုန်းကတော့ ခမ်းနားလှချည်လား၊ အခု တကယ့်တိုက်ပွဲကျမှ ဘာလို့ အားမရှိသလို ဖြစ်နေရတာလဲ”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ မျက်စိစည်း ပိုးသားစမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေ၏။
“မလောပါနဲ့... မလောပါနဲ့။ မင်း ချန်ရှင်းရဲ့ ဓားတစ်ချက်က သူရဲကောင်းတွေကို ဘယ်လို ခြောက်လှန့်နိုင်မလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ချန်ရှင်းသည် လူသတ်ဓားခုနှစ်ဖော်ကို ကိုင်ဆွဲကာ ဒူကူပိုနှင့် ယွီယွမ်ကျန့်တို့၏ တိုက်ပွဲသို့ ကူညီရန် လျှပ်စီးတန်းအလား ပြေးဝင်သွားသည်။ ဖုန်းပိုင်လုံကလည်း လေပြေညင်းအလား နောက်ကပ်လျက် လိုက်ပါသွား၏။ သုံ့လော် ခုနစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်အဆင်းကို ပြောင်းလဲစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အောက်ဘက်တွင်မူ လူအများမှာ “ဝိဉာဉ်သားရဲ အသွင်ပြောင်းမှု” ကို အံ့သြနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားသော ရှီလိုင်ခဲ့ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ရှောင်ဝူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြ၏။
“ဝိဉာဉ်သားရဲလား”
“ရှောင်ဝူက ဝိဉာဉ်သားရဲကြီးလား”
ယွီရှောင်ကန်း၊ တိုက်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများက ထန်စန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထန်စန်း၏ လက်များမှာ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထား၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရှောင်ဝူထံသို့ အလိုအလျောက် သွားချင်နေသော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်ဝူ၏ အပြောင်းအလဲများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ပို၍ ပို၍ ရင်းနှီးလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...
ထန်စန်းက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်သည်။ ကြွထားသော ခြေထောက်ကို နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်၏။
“သူမက ဝိဉာဉ်သားရဲမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။”
ထန်စန်း၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။
“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ ကံကြမ္မာတွေ ရှိကြတာပဲ။ အကယ်၍ ရှောင်ဝူသာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော် ထန်စန်းက ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပါစေ သူမကို ကယ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျူကျူချင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်... လီကျယ်ရှန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်...”
“ဒါဆိုရင်တော့... ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထန်စန်းက မျက်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသော ရှောင်ဝူ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသည့် မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူသည် အင်္ကျီစကို ခါယမ်းကာ ပြတ်သားစွာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
“အစ်ကို...”
ထန်စန်း၏ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိ လှည့်ထွက်သွားပုံကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဝူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့သွားပြီး နာကျင်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဒါ့မင်နှင့် အာ့မင်တို့၏ စကားများမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။
“အမကြီးရှောင်ဝူ၊ နင် တကယ်ပဲ နှစ်တစ်သိန်း ကျင့်စဉ်ကို စွန့်ပြီး လူသားလောကကို သွားမှာလား။ လူသားတွေက ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး ကောက်ကျစ်တတ်ကြတယ်၊ နင် နောင်တရလိမ့်မယ်”
သူမ နောင်တရပါပြီ။ တကယ်ပဲ နောင်တရပါပြီ။
“ရှောင်ဝူ၊ နင်...”
ကျူကျူချင်းက ရှောင်ဝူ၏ အရောင်မှိန်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ခြင်းက ရှောင်ဝူ၏ အရှိန်အဝါကို ထွက်ပေါ်စေပြီး သူမ၏ အထောက်အထားကို ပေါ်ပေါက်သွားစေသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
“ရပါတယ်...”
ကျူကျူချင်း၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရန်သူများကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ဝူ၊ နင်က လူသားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝိဉာဉ်သားရဲပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နင်က ငါ ကျူကျူချင်းရဲ့ ညီမအမြဲ ဖြစ်နေမှာပဲ”
“ငါ... ငါလည်းပဲ”
နင်ရုံရုံသည် သတ္တိမွေးကာ အပြေးရောက်လာပြီး လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦး၏ စကားကြောင့် ရှောင်ဝူ၏ သေလုမတတ် ဖြစ်နေသော နှလုံးသားထဲတွင် အလင်းရောင်လေး တစ်ခု ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းက ထိုအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။
မူလ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းမှာတော့ ထန်စန်းက ရှောင်ဝူ ဝိဉာဉ်သားရဲမှန်း အစောကြီးကတည်းက သိခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ထန်စန်းရဲ့ ခရမ်းရောင်မိစ္ဆာမျက်လုံးက အဆင့်မတက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ မသိခဲ့တာပဲ။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဓားကို ခါယမ်းလိုက်ရာ သွေးများ လွင့်စင်သွားပြန်သည်။ ဘီဘီတုန်း၏ အမိန့်ကြောင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပို၍ ရူးသွပ်လာ၏။ သွေးနံ့များနှင့် ဖုန်နံ့များမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ရိုက်ခတ်မှုများမှာ မျက်နှာကို ဓားဖြင့် မွမ်းမံနေသကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။
“ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်”
“ပထမအဆင့် ခွန်အား”
“ဒုတိယအဆင့် အရှိန်”
“တတိယအဆင့် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား”
နင်ရုံရုံက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်မှာ လွင့်မြောနေပြီး အောက်ဘက် သုံးထပ်မှ အလင်းတန်းများမှာ သူမ၏ အသင်းသားများထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။
ထိုအလင်းတန်းများ သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နင်ရုံရုံ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ယဲ့လင်းလင်းသည် ကိုးပါးနှလုံးသားပန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကုသမှု အလင်းတန်းများကို သူမ၏ ဒဏ်ရာရ အသင်းသားများထံသို့ ပို့လွှတ်ပေးနေသည်။ ဤအကယ်ဒမီ အသင်းများ၏ ပေါင်းစပ်အင်အားမှာ အံ့မခန်းလှသော်လည်း ရန်သူမှာ များလွန်းလှပေသည်။
ထိုအချိန်ဓားအလင်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားကြောင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော်မှ လူငါးဦးမှာ ခေါင်းပြတ်သွားကြ၏။ သွေးများမှာ ဓားသွားတစ်လျှောက် စီးကျနေသည်။
ထိုဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ဝိဉာဉ်ကွင်းများ စတင်ပေါ်လာတော့သည်။
ခရမ်းရောင်
ခရမ်းရောင်
ခမ်းနားလှသော ဓားမွှေး ဝိဉာဉ်ကွင်းများ
ထို့နောက်တွင်တော့... လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်များအောက်တွင် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုပမာ နက်မှောင်ပြီး သွေးရောင် အစင်းအကြောင်းများ ပါဝင်သော စတုတ္ထမြောက် ဝိဉာဉ်ကွင်း မှာ လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာတော့သည်။