အခန်း (၁၂၁-၁၂၅)

အခန်း (၁၂၁) - တိုက်ပွဲ၏ အနိမ့်အမြင့်

သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ ကို အသုံးပြုခြင်းက အသုံးပြုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ပြင်းထန်သော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေချေသည်။ ကျိကျိကွမ်းသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မုန့်ဝမ်ကို အမြန်ဆုံး အပြတ်ရှင်းပစ်ရန်သာ အာရုံရောက်နေ၏။

ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာသည်လည်း ပို၍ လေးနက်သွားလေသည်။ ကျိကျိကွမ်း တစ်ကယ် အတည်တိုက်တော့မည်ကို သူမ သိလိုက်ရခြင်းပင်။

“ကျွန်မလည်း နည်းနည်းတော့ အတည်တိုက်ရတော့မှာပဲ”

မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဓားရှည်သည် တုန်ခါသွားပြီး ပို၍ တောက်ပသော သွေးနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သွေးမိစ္ဆာ ဆင်းသက်ခြင်း”

ကျိကျိကွမ်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့သည် တောက်ပသော သွေးနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော သွေးရောင် မိစ္ဆာရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခုန်အုပ်သွား၏။ မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်သည် ဝေဝါးသွားပြီး သွေးရောင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိစ္ဆာရိပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ မိစ္ဆာရိပ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျရောက်သွားရာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။

စောင့်ကြည့်နေသော တပည့်များသည် တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်ကြောင့် ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကို လွဲချော်ရန်လည်း ဝန်လေးနေကြပြန်သည်။

(မုန့်ဝမ်က သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တကယ်ပဲ ရှောင်နိုင်တာပါလား။ သူမက အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ သို့သော် သူမ အကြာကြီး ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။ ‘သွေးမိစ္ဆာ ဆင်းသက်ခြင်း’ မှာ ဟာသ မဟုတ်ပေ။ ကျိကျိကွမ်းက ထိုအကွက်ကို သုံးပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကိုတောင် နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးပေသည်။

တပည့်များ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံ၌ ဆန်းပြားသော လေသင်္ဘော တစ်စင်း ဝဲပျံနေ၏။ ထိုလှေပေါ်တွင် လူသုံးဦး ထိုင်နေကြပြီး ဝိုင်သောက်ရင်း တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီ မုန့်ဝမ် က အစွမ်းအစ ရှိသားပဲ။ ကျိကျိကွမ်းကို သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ သုံးတဲ့အထိ ဖိအားပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့” ဟု တစ်ဦးက ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူမက ကျိကျိကွမ်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး” အခြားတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးစပြုလာ၏။ “သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့ ထွက်လာပြီဆိုမှတော့ ရလဒ်က ထွက်သွားပါပြီ။ သူမက အဲဒီ မိစ္ဆာရိပ်ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်‌‌ေလာက်ဘူး”

“ကျွန်မကတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး”

ထိုသုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်သူ ယွဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီ မုန့်ဝမ် က ကျွန်တော်တို့ကို အံ့ဩစရာတွေ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

“အို... နင်က သူမဘက်က လောင်းချင်တာလား” ဒုတိယမြောက်လူက သူမကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ သူမ နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ လောင်းကြေးအနေနဲ့ တောင်တစ်လုံး ထားမလား။ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြမလား”

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ငါ နင်နဲ့ ကစားမယ်” ဒုတိယလူက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သည့်လူကို ကြည့်လိုက်၏။ “ယွီချီ... မင်းကော လောင်းမလား”

ယွီချီက ပြုံးပြီး ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကစားကြပါ၊ ငါကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်တော့မယ်”

မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ မုန့်ဝမ်နှင့် ကျိကျိကွမ်းတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။ ကျိကျိကွမ်းသည် မိစ္ဆာရိပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူမက အကြိမ်တိုင်း သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျိကျိကွမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာရ၏။ သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့မှ ဖန်တီးထားသော မိစ္ဆာရိပ်သည် သူ၏ အနှစ်သာရ သွေးများကို အမြောက်အမြား သုံးစွဲရရုံသာမက သူ၏ ဝိညာဉ်ခွဲ ကိုပါ တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဤသို့သာ အချိန်ဆွဲနေပါက သူ့အတွက် အခြေအနေ မဟန်တော့ချေ။

ကျိကျိကွမ်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခဲသွားပြီး သူသည် သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့အတွင်းသို့ သူ၏ အနှစ်သာရ သွေးများကို အတင်းအဓမ္မ ထပ်မံလောင်းထည့်လိုက်ရာ ဒုတိယမြောက် သွေးမိစ္ဆာရိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဒုတိယ မိစ္ဆာရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခုန်အုပ်ပြီး သူမကို လက်ဝါးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မုန့်ဝမ်သည် မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ထဲတွင် အနင်းချေခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ စောင့်ကြည့်နေသူ သုံးဦးသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို လွတ်မသွားပေ။ မုန့်ဝမ် ရှုံးလိမ့်မည်ဟု လောင်းထားသူက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “အနိုင်အရှုံးကတော့ ထွက်သွားပြီ ထင်တယ်။ ယွဲ့ချန်... တောင်တစ်လုံး ဆုံးရှုံးသွားတာကို စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ဦး”

ယွဲ့ချန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ “ဘာလို့ လောနေတာလဲ။ မုန့်ဝမ် က မသေသေးပါဘူး။ သူမ နောက်ဆုံးအလောင်းကို မြင်မှ ပြောလည်း ရပါတယ်”

ယွီချီကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ဝိုင်ကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည်။ သူက လောင်းကြေးထဲတွင် မပါဝင်သဖြင့် မည်သူနိုင်နိုင်၊ ရှုံးရှုံး သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။

တိုက်ပွဲအတွင်းတွင် ကျိကျိကွမ်းသည် မုန့်ဝမ် မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သို့သော် အတော်ကြာသွားသော်လည်း မုန့်ဝမ်သည် မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ထဲတွင် အရှင်လတ်လတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုမိစ္ဆာရိပ်သည် သူမကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ကျိကျိကွမ်မှာ တဒိတ်ဒိတ် ရင်ခုန်လာရသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို မုန့်ဝမ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။ သူသည် အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်များကို ထုတ်သုံးနေသော်လည်း မုန့်ဝမ်က လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။

(ဒီလိုဆို ဘယ်လို ဆက်တိုက်ရတော့မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ကွက်တွေက ဘာလို့ ဒဏ်ရာ မရစေတာလဲ)

ကျိကျိကွမ်းမှာ ခေါင်းကိုက်လာပြီး မိစ္ဆာရိပ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသင့်၊ မရုပ်သိမ်းသင့် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ မိစ္ဆာရိပ်၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်မြောက်လာပြီး သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျိကျိကွမ်းသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်လိုက်၏။ သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်က ပို၍ မြန်လှပေသည်။

“ဘုန်း”

ကျိကျိကွမ်း ဘာမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးချက်က ထိမှန်သွားပြီး သူသည် မူးဝေသွားရသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ လက်သီးချက်များ၊ ကန်ချက်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်ကဲ့သို့ ကျရောက်လာပါတော့သည်။

ကျိကျိကွမ်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးများ ကျိုးကြေကာ သွေးများ လျှံထွက်လာသည်အထိ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အင်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်ပြီး ဘေးသို့ ကစဉ်းကလျား ပြေးထွက်လိုက်ရ၏။

ကျိကျိကွမ်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်သွေးရေများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးသည်။ အစွမ်း ကြီးမားလှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အနောက်၌ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သွေးပင်လယ်၏ စွမ်းအားကို အတင်းအဓမ္မ စုပ်ယူလိုက်ရာ အသက်ရှူ လေးငါးကြိမ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဒဏ်ရာအားလုံးမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။

သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “နင်...”

မုန့်ဝမ်ကမူ သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ “ဖျောက်... ဖျောက်” ဟု မြည်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် သွေးဆာနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူမသည် ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျိကျိကွမ်းထံသို့ ထပ်မံ ခုန်အုပ်သွားသည်။

ကျိကျိကွမ်း၏ မျက်ဆန်များမှာ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ ဘဝတွင် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ သူ လုံးဝ ရှောင်၍ မရတော့ချေ။ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော ကျိကျိကွမ်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားရပြန်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကို အနားယူရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ဘဲ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ မြေပြင်ပေါ်၌ မြဲမြဲမြံမြံ ဖိထားလိုက်သည်။

“နင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ”

မုန့်ဝမ်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူကျပ်စေသည့် ဖိအားနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော သွေးနီရောင် အလင်းကို ခံစားမိသောအခါ ကျိကျိကွမ်းသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးများ ပြူးသွားရ၏။

မုန့်ဝမ်က သူ၏ မေးခွန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ညာလက်ကို ထက်မြက်သော လက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သူ၏ ချက်အောက် သုံးလက်မ နေရာသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှု အရှိန်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျိကျိကွမ်း၏ သွေးများသည် တာကျိုးသွားသကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

“အား”

ကျိကျိကွမ်းမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သွေးထွက်ခြင်းကို တားဆီးရန် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို အတင်းအဓမ္မ လည်ပတ်စေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။ ဤစုပ်ယူမှု အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်က မခုခံနိုင်ပေ။

“ရပ်... ရပ်လိုက်ပါတော့...”

ကျိကျိကွမ်း၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ သူ၏ သွေးများသာမက သူ၏ သွေးပင်လယ်ပါ မုန့်ဝမ်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရသည်ကို သူ ထိတ်လန့်တကြား သိရှိလိုက်ရ၏။ သူ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သွေးရေများနှင့် သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံထားသမျှမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ဆုံးရှုံးနေရသည်။

သေဘေးမှ ကြောက်ရွံ့မှုက ကျိကျိကွမ်းကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အတင်းရုန်းကန်သော်လည်း ကျောက်တုံးကြီးဖြင့် အဖိခံထားရသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်ချေ။

“ရပ်ပေးပါ... ငါ ကျင့်ကြံ​တဲ့နေရာနဲ့ ငါ့လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ တောင်ခြောက်လုံးကို နင့်ကို ပေးပါ့မယ်။ ငါ့အသက်ကိုပဲ ချမ်းသာပေးပါ”

သူက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အသည်းအသန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၂၂) - အခြားနတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများ၏ ချဉ်းကပ်မှု

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ အရိပ်အယောင်မပေါ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးအစုံ၌ သွေးရောင်များ ပိုမိုသိပ်သည်းလာကာ စုပ်ယူမှုအရှိန်မှာလည်း လျော့ကျသွားခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာချေသည်။ ကျိကျိကွမ်းကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ၏ အနှစ်သာရမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေနိုင်သည့် အရင်းအမြစ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအရှိန်ကြောင့် ကျိကျိကွမ်းမှာ မူးဝေထိုင်းမှိုင်းလာရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများသည် မြစ်ရေအဟုန်ကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။

သူ၏အနောက်မှ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာပြီးနောက် ကြေကွဲဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လုံးဝဥဿုံ ကွဲအက်သွားချေသည်။ ထို့နောက် သွေးရောင်အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်သွား၏။

ကျိကျိကွမ်း၏ သွေးပင်လယ်မှာ လုံးဝခန်းခြောက်သွားချိန်တွင် မုန့်ဝမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီးနောက် သူမသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၂) သို့ အံ့ဩဖွယ်ရာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သွေးလေပြည့်ဝကာ အသက်ဓာတ်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေ၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိကျိကွမ်းမှာမူ သွေးပင်လယ် ပျက်စီးသွားပြီး ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း ခြောက်ကပ်ကြုံလှီလျက် အသက်ဝိညာဉ် လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားရလေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် လက်ချောင်းကို အသာအယာ ကွေးလိုက်ရာ ကျိကျိကွမ်း၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော တံဆိပ်ပြားမှာ သူမ၏ လက်ဝါးအတွင်းသို့ အလိုအလျောက် ပျံဝဲရောက်ရှိလာ၏။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသူများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ဖီးနစ်တောင်ကြားရဲ့ သခင်သစ်ပဲ။ ကျိကျိကွမ်းပိုင်တဲ့ တောင်ခြောက်လုံးကိုလည်း ငါ လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ပြီ”

ရှဲ့ကွမ်းယိနှင့် နီဖေလန်တို့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားကြရသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိရာ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကိုသာ မြင်တွေ့ရ၏။ သူတို့သည် အခြားတောင်ထိပ်သခင်များနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ်... စီနီယာ”

ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည့် နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ သုံးဦးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ မုန့်ဝမ် အနိုင်ရနိုင်သည်ဟု သူတို့ တွေးထားခဲ့သော်လည်း ကျိကျိကွမ်း ဤမျှအထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟုကား မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မုန့်ဝမ်ဘက်မှ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သော ယွဲ့ချန်ပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်သွားရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော စီထျန်းချီမှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွား၏။ သူသည် လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေတော့သည်။

“ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက လွဲချော်မသွားဘူးပဲ။ ဒီနေ့မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ တပည့်လေးက ထူးခြားလွန်းနေတာပဲ”

မုန့်ဝမ်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်အာရုံ မှတစ်ဆင့် သတင်းစကားတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်သဖြင့် သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမသည် အရှေ့ဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေသော တောင်ထိပ်သခင် ခြောက်ဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဒီခန်းမဆောင်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို ငါ မကြိုက်ဘူး။ ပုံစံအသစ်နဲ့ ပြန်ဆောက်လိုက်ကြ”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝေးကွာသော နေရာရှိ လေသင်္ဘော ထံသို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ် အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် လေသင်္ဘောပေါ်ရှိ အစီအရင်မှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွား၏။

မုန့်ဝမ် လေသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာချိန်တွင် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ယွီချီက ထရပ်၍ ကြိုဆိုသည်။ အနီရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တွမ့်ချန်ရှောင်နှင့် လှပချောမောသော ယွဲ့ချန်တို့သည်လည်း လေးစားမှုကို ပြသရန်အတွက် ထရပ်လိုက်ကြ၏။

“ဂျူနီယာညီမ မုန့်... နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ အသစ် ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်” ယွီချီက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်မ ကံကောင်းသွားလို့ပါ” မုန့်ဝမ်ကလည်း ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူတို့သုံးဦး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

လေသင်္ဘောအတွင်း၌ လက်ရာမြောက်သော လက်ဖက်ရည်စားပွဲများနှင့် ထိုင်ခုံများ ရှိပေသည်။ ယွီချီကိုယ်တိုင် မုန့်ဝမ်အတွက် ဝိညာဉ်ဝိုင်တစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်ပေးရာ မွှေးပျံ့သောအနံ့ကြောင့် စိတ်နှလုံးမှာ လန်းဆန်းသွားရသည်။

“ဂျူနီယာညီမက အခုမှ ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေအနေကို သိပ်မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” တွမ့်ချန်ရှောင်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး အလွန်ပင် တက်ကြွနေ၏။ သူသည် ခုနကတင် မုန့်ဝမ် ရှုံးလိမ့်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သူနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ “နားမလည်တာ ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကိုသာ မေးပါ”

“ဟုတ်ပါတယ်” ယွဲ့ချန်ကလည်း ခပ်တိုးတိုး ဆိုသည်။ “နတ်ဘုရား က... သူက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတဲ့ စရိုက်ရှိတယ်။ ဂျူနီယာညီမ နောက်ပိုင်း သူ့ကို ဆက်ဆံတဲ့အခါ သတိထားရမယ်”

“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာအစ်ကိုတို့နဲ့ စီနီယာအစ်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မက အသစ်ဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦး”

“လမ်းညွှန်တယ်ဆိုတာထက်... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက နတ်ဘုရားရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတာပဲ။ သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ တောင်ငါးဆယ့်ခြောက်လုံးကို သူ့အတွက် အတူတူ ကာကွယ်ပေးကြတာပေါ့” ယွီချီက အပြုံးနုနုဖြင့် ဆိုသည်။

သူတို့ လေးဦးသည် ဝိုင်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြရာ ခဏချင်းမှာပင် ရင်းနှီးသွားကြတော့သည်။ သွေးလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ၏ လက်အောက်တွင် နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ စုစုပေါင်း ခြောက်ဦး ရှိရာ ယနေ့ ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ သုံးဦးသာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ အတွေ့အကြုံရင့်သော စီနီယာကြီး နှစ်ဦးမှာမူ ဤသို့ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေသည့်နေရာသို့ လာရောက်ခြင်း မရှိပေ။

ဤနတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ ခြောက်ဦးသည် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် နတ်သားတော်ထံသို့ သွားရောက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ဆက်သရပြီး ထိုကာလအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲအခြေအနေများကို တင်ပြရ၏။ နတ်ဘုရားသည် ဆက်သသည့် ပစ္စည်းပမာဏနှင့် အခြားလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ပြသခဲ့သော စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်၍ ဆုလာဘ်များ သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်များကို ချမှတ်လေသည်။ ကျိကျိကွမ်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော သွေးဝိညာဉ်ပုတီးစေ့နှင့် သွေးမိစ္ဆာပုတီးစေ့တို့မှာ နတ်ဘုရား ထံမှ ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များ ဖြစ်ပေသည်။

“နောက်ပိုင်း အခြေအနေတွေက သိပ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” တွမ့်ချန်ရှောင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ လေးနက်သွား၏။ “ကျွန်တော်တို့ သွေးလမ်းစဉ် တပည့်တွေနဲ့ တစ္ဆေလမ်းစဉ်၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၊ ဂူလမ်းစဉ် တပည့်တွေကြားမှာ ထိတွေ့မှုတွေက ပိုပြီး စိတ်ဖိစီးစရာ ကောင်းလာပြီ။ ဂျူနီယာညီမလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုမယ်”

“သတိပေးတဲ့အတွက် စီနီယာအစ်ကို တွမ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ မှတ်ထားပါ့မယ်” မုန့်ဝမ်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဝိုင်သောက်ပြီးနောက် စကားဝိုင်းမှာ ပို၍ လေးနက်လာသည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရား ကြိုက်နှစ်သက်သည့် အရာများ၊ သွေးလမ်းစဉ် နတ်သားတော်နှင့် အခြားနတ်ဘုရားများကြားရှိ ဆက်ဆံရေး၊ သွေးလမ်းစဉ်နှင့် အခြားလမ်းစဉ်များကြားရှိ ရန်ငြိုးများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။ မုန့်ဝမ်ကမူ တစ်လျှောက်လုံး အပြုံးနုနုဖြင့်သာ နားထောင်နေပြီး လိုအပ်မှသာ စကားအနည်းငယ် ဝင်ပြောလေသည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် မိုးချုပ်လာချိန်တွင်မှ မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ဆက်၍ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ ယွီချီကိုယ်တိုင် သူမကို လေသင်္ဘော အစွန်းအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွီချီသည် နေရာမှာ ပြန်ထိုင်ကာ ကျန်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီ မုန့်ဝမ် ကို ဘယ်လို ထင်ကြလဲ”

“သူမက လွယ်လွယ်နဲ့ ဆော့ကစားလို့ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး” တွမ့်ချန်ရှောင်၏ အမူအရာမှာ ခက်ထန်နေပြီး ခုနက ပြောဆိုခဲ့သော တက်ကြွမှုများ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ “သူမက ကျိကျိကွမ်း ကိုတောင် သတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ပစ်မှတ်မထားဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မှာလဲ။ ခုနက ခင်ဗျားတို့လည်း မြင်ကြမှာပဲ။ သူမက ကျိကျိကွမ်းရဲ့ သွေးပင်လယ်ကို သန့်စင်စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၁) ကနေ (၂) ကို တိုက်ရိုက် တက်သွားတာ။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို သူမ ငြင်းဆန်နိုင်ပါ့မလား”

ယွဲ့ချန်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ သူတို့၏ ခွန်အားမှာ ကျိကျိကွမ်းနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသာ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ကွာခြားချက် ရှိနေလျှင်ပင် အသက်သေဆုံးသည်အထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမအနေဖြင့် ကျိကျိကွမ်းကို အပြတ်သတ်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း ဝန်ခံထားရ၏။ ဤမုန့်ဝမ်ကမူ အစွမ်းထက်လွန်းနေချေသည်။

ယွီချီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ “နတ်ဘုရား ကို အကြံပေးကြည့်ရင်ကော... အကယ်၍ နတ်ဘုရားက သူ့ရဲ့ ရာထူးကို ခြိမ်းခြောက်ခံနေရပြီလို့ ခံစားမိရင် သူမကို ဖယ်ရှားဖို့ ကိုယ်တိုင် အရေးယူကောင်း ယူနိုင်တယ်”

“အလကားပဲ” ယွဲ့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ တောင်ငါးဆယ့်ခြောက်လုံးလုံးမှာ နတ်ဘုရားရဲ့ မျက်စိနဲ့ နားတွေ အပြည့်ရှိနေတာ။ ကျိကျိကွမ်း သေတဲ့သတင်းက သူ့ဆီကို ရောက်သွားလောက်ပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားနှစ်ဦးမှာလည်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။ အကယ်၍ နတ်ဘုရား သည် မုန့်ဝမ်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် တကယ် ယူဆခဲ့လျှင် ယခုအချိန်မှာပင် အရေးယူခဲ့ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက ဘာမျှ မတုံ့ပြန်ဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ နတ်ဘုရားသည် မုန့်ဝမ်ကို သူ၏ မျက်စိထဲသို့ပင် ထည့်မထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်းပဲ ပူးပေါင်းကြရတော့မှာပေါ့” တွမ့်ချန်ရှောင်က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘယ်လို မိစ္ဆာမလေးလဲ မသိဘူး။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ခါစနဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကို အဆင့်ကျော်ပြီး သတ်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှာ ရှင်သန်ရတာ တဖြည်းဖြည်း ခက်ခဲလာပြီပဲ”

“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှာ နေရတာ ခက်ခဲတယ်လို့ ထင်ရင် ထွက်သွားပါလား” ယွဲ့ချန်က သူ့ကို လှောင်သလို ပြုံးကြည့်လိုက်၏။ “ရှင်သာ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်နေရာကိုပဲ ရောက်ရောက် ရွှေအမြုတေအဆင့် စီနီယာတွေ ဒါမှမဟုတ် ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ မတွေ့သရွေ့တော့ ရှင် သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်မှာပါ”

“ထွက်သွားရမယ်.......... အပြင်လောကက အဲဒီလောက် ကောင်းနေရင် နင်ပဲ ထွက်သွားပါလား” တွမ့်ချန်ရှောင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှာ နံပါတ်တစ် မိစ္ဆာဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်များနှင့် ရတနာများ ရှိရာ လူမိုက်မှသာ ဤနေရာမှ ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။ သူသာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်သွားပါက ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်တော့မည်နည်း။

ယွဲ့ချန်သည် သူမ၏ ဆွပေးမှုက မအောင်မြင်သည်ကို သိသော်လည်း စိတ်မပျက်ဘဲ တွမ့်ချန်ရှောင်၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ကမ်းလှမ်းမှုကို ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် အကယ်၍ မုန့်ဝမ်က သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားလာပါက ကျန်နှစ်ဦးက ဝိုင်းဝန်းကူညီကြရန် သဘောတူညီချက် ရယူလိုက်ကြ၏။ ထို့အပြင် အကယ်၍ အချိန်ကောင်းရပြီး မုန့်ဝမ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိပါက မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်ကြရန်လည်း ကတိပြုလိုက်ကြသည်။

အခန်း (၁၂၃) - ပြဿနာရှာရန် ရောက်ရှိလာသူ

မုန့်ဝမ်သည် ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသွားချေသည်။ မူလက ကြွားဝါလွန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ မြေလှန်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်၏။

၎င်း၏နေရာတွင် တည်ဆောက်ဆဲဖြစ်သော အနက်ရောင် ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်မှာမူ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသဖြင့် သူမ၏ အကြိုက်နှင့် အတော်ပင် ကိုက်ညီနေပေသည်။

တောင်ထိပ်သခင် ခြောက်ဦးသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တပည့်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေကြပြီး အားလုံးမှာလည်း ချွေးသံရွှဲရွှဲဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလျက် ရှိနေ၏။

ကျန်းဖန်သည် သတင်းရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွေးငန်းတောင်မှ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ မုန့်ဝမ်အနေဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်သွားရရုံသာမက သူမအပေါ် လေးစားမှုမှာလည်း ပို၍ပင် တိုးလာရချေသည်။

သူသည် အမြန်ဆုံး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရိုသေစွာဖြင့် သတင်းပို့လိုက်၏။

“စီနီယာအစ်မ... ခန်းမဆောင် ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုက အဆင်ပြေချောမွေ့နေပါတယ်။ အိပ်ဆောင်တွေကတော့ တည်ဆောက်လို့ ပြီးသွားပါပြီ၊ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကတော့ နောက်ထပ် သုံးရက်အတွင်းမှာ အားလုံး ပြီးစီးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရပါတယ်”

“မင်းတို့ တကယ် ပင်ပန်းသွားကြပြီ” မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မင်းလည်း မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို ပြန်သွားထမ်းဆောင်နိုင်ပြီ။ ငါကတော့ အိပ်ဆောင်ကို သွားပြီး အနားယူတော့မယ်”

အသစ်တည်ဆောက်ထားသော အိပ်ဆောင်သည် ဖီးနစ်တောင်ကြား၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးနေရာတွင် တည်ရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝကာ အေးချမ်းလှပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အကာအကွယ်အစီအရင်အမြောက်အမြားကို ချထားလိုက်၏။ ထို့နောက် ရှန်ယိ၏ ရုပ်သေး ကို တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်ခိုင်းစေကာ သူမ၏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ကျိကျိကွမ်းနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းက သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသေးကြောင်း သတိပြုမိစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပို၍ အစွမ်းထက်သော သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်များကို သင်ယူရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို စိတ်ထဲသို့ နှစ်ဝင်စေပြီး သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကို သေချာစွာ လေ့လာလိုက်၏။ ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲကျယ်ပြန့်လှပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အသေးစားတစ်ခုစီတိုင်းအတွက် ထူးခြားသော မန္တန်များနှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ရှိနေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူမသည် စီထျန်းချီ၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ ယခုအခါ အချိန်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် အသစ်ပေါ်ထွက်လာသော “သွေးရိပ်အတတ် ” ကို စိတ်အေးလက်အေး သင်ယူနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

အချိန်များမှာ တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ ပုံမှန် အသက်ရှူသံနှင့် သွေးများ လည်ပတ်နေသည့် တိုးညင်းသော အသံကိုသာ ကြားရပေသည်။

ဆယ်ရက်ကျော် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် မုန့်ဝမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်များ၌ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အောင်မြင်သွားပြီ...” သူမက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သွေးရိပ်အတတ် ဆိုသည်မှာ သွေးများကို အရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထောက်လှမ်းခြင်းတို့တွင် အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအတတ်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြီး ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားလှသဖြင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ထွက်ပြေးခြင်းတို့အတွက် အထူးကောင်းမွန်လှပေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ရှန်းယိ၏ ရုပ်သေးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခါးတွင် အကြိမ်ကြိမ် တုန်ခါနေသော တံဆိပ်ပြားကို ယူကာ သတင်းစကားများကို စစ်ဆေးလိုက်၏။ သတင်းစကားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားပြီး အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ အပြင်၌ စောင့်ကြပ်နေသော ရှဲ့ကွမ်းယိသည် မုန့်ဝမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်၏။

“လက်အောက်ငယ်သားက နတ်သားအလျောင်းအလျာကို ဂါရဝပြုပါတယ်” (နတ်သားတော်လို့ပဲ သုံးသွားပါတော့မယ် မဟုတ်ရင် ရှုပ်ကုန်မှာစိုးလို့ပါ)

“ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ”

“ကျွန်တော်မျိုးမှာ အရည်အချင်းမရှိတဲ့အတွက် သွေးငန်းတောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပါတယ်” ရှဲ့ကွမ်းယိ၏ အသံမှာ နောင်တနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာ သွေးငန်းတောင်ကို... သွေးငန်းတောင်ကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း က တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်သွားပါပြီ”

မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ “မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ”

သူမ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသည်မှာ ဆယ်ရက်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ဤသို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။ ရှဲ့ကွမ်းယိက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က တိုက်ခိုက်သူ အင်အား တစ်ရာနီးပါး ရှိပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ကတော့ သူတို့ရဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ ဖြစ်တဲ့ ‘ကျူးယုံ’ ပါပဲ။ ဒီလူက ကျင့်ကြံမှု အတော်လေး နက်နဲလှပါတယ်။

ကျွန်တော်မျိုး သူနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပါတယ်။ ဒဏ်ရာရပြီးတဲ့နောက် ကျန်ရှိတဲ့ တပည့်တချို့နဲ့အတူ ဝိုင်းရံထားတာကို အသည်းအသန် ဖောက်ထွက်ပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာပါ”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရှဲ့ကွမ်းယိ၏ အသံမှာ တုန်ရီသွားတော့သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်တိုးလျှိုးပါတယ်။ စစ်တပ်ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ပြီး သွေးငန်းတောင်ကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ပေးပါ”

မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် အခြားတောင်ထိပ်သခင် ငါးဦးသည်လည်း မုန့်ဝမ် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာသည့် သတင်းကို ရရှိသဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။ မုန့်ဝမ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုကြပြီးနောက် သူမကို စတင် ဖျောင်းဖျကြတော့၏။

“နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ... သွေးငန်းတောင်က အရေးကြီးတယ် ဆိုပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ အန္တရာယ်ထဲကို တိုးဝင်ဖို့ မတန်ပါဘူး။ ကျူးယုံ ရဲ့ ခွန်အားက ကြီးမားလှသဖြင့် ကျွန်မတို့ ရေရှည်စီမံကိန်း တစ်ခုကို စဉ်းစားသင့်ပါတယ်”

“မှန်ပါတယ်... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းက အခုအချိန်မှာ အရှိန်အဝါ ကြီးနေတာကြောင့် သူတို့ကို ထိပ်တိုက် မတွေ့သင့်သေးပါဘူး။ တောင်တစ်လုံး ဆုံးရှုံးသွားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှ တခြားနေရာကနေ ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာလို့ရနိုင်ပါသေးတယ်”

“တောင်ထိပ်သခင်တို့ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်” မုန့်ဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သွေးငန်းတောင်က ကျွန်မတို့ သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ နယ်မြေပဲ။ တခြားသူတွေ ကျူးကျော်လာတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ ဒီတိုက်ပွဲကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး”

အားလုံးက သူမကို ထပ်မံ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကြောင့် သူတို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြရသည်။

“ဒါပေမဲ့...” ချင်းရှာတောင်ထိပ်၏ တောင်ထိပ်သခင် နီဖေလန်က စကားစရန် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။ မုန့်ဝမ်က သူမကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ “တောင်ထိပ်သခင် နီ... တခြား ပြောစရာ ရှိသေးလို့လား”

နီဖေလန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က သွေးငန်းတောင်ကိုတင် ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ကျန်တဲ့ တောင်ငါးလုံးအတွက်ပါ စစ်ရေးစီမံကိန်းတွေ ချထားတယ်လို့ သတင်းရထားပါတယ်။ အကယ်၍ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာအနေနဲ့ တခြားတောင်တွေက လူအင်အားကို ထုတ်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျန်ရှိတဲ့ တောင်ငါးလုံးပါ အန္တရာယ် ကျရောက်သွားနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားတောင်ထိပ်သခင်များကလည်း ထောက်ခံသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသော်လည်း ရှဲ့ကွမ်းယိ၏ မျက်နှာမှာမူ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။

“နီဖေလန် ဒါက ဘာစကားလဲ။ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာကို သွေးငန်းတောင်ကို စွန့်လွှတ်ခိုင်းနေတာလား” ဟု ရှဲ့ကွမ်းယိက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“တောင်ထိပ်သခင် ရှဲ့... စိတ်အေးအေးထားပါ” အခြားတောင်ထိပ်သခင် တစ်ဦးက ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ “တောင်ထိပ်သခင် နီ ကလည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေလို့ပါ”

“အခြေအနေအရပ်ရပ် ဟုတ်လား။ သွေးငန်းတောင် ကျဆုံးသွားပြီ၊ တပည့်ပေါင်း ဒါဇင်ချီပြီး အသတ်ခံရတယ်၊ ကျွန်ပြုခံရတယ်၊ နှင်ထုတ်ခံရတယ်” ရှဲ့ကွမ်းယိ၏ စိတ်ခံစားမှုများမှာ ပြင်းထန်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ အခု ပြန်မတိုက်ဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

တောင်ထိပ်သခင်များမှာ အပြန်အလှန် အငြင်းပွားနေကြသဖြင့် အခင်းအကျင်းမှာ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“အားလုံး တိတ်ကြစမ်း”

မုန့်ဝမ်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံက သူတို့၏ အငြင်းပွားမှုများကို ရပ်တန့်သွားစေ၏။ “ဒါက ဘာအမူအရာလဲ။ ဒီလောက်အထိ ဆူညံနေရတာလား”

တောင်ထိပ်သခင်များမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အားလုံး ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြရသည်။ မုန့်ဝမ်က လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။

“အခု အခြေအနေက အလွန် အရေးကြီးနေတယ်။ အချင်းချင်း အငြင်းပွားနေတာက ငါတို့ရဲ့ စည်းလုံးမှုကို ပျက်ပြားစေရုံပဲ ရှိမယ်။ တောင်ထိပ်သခင် နီ ပြောတာလည်း အကြောင်းရှိပါတယ်။ သွေးငန်းတောင်ကို ဆုံးရှုံးသွားရုံနဲ့ ကျန်တဲ့ တောင်ငါးလုံးကိုပါ ထပ်ပြီး အဆုံးရှုံး မခံနိုင်ဘူး”

သူမသည် ရှဲ့ကွမ်းယိဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ “တောင်ထိပ်သခင် ရှဲ့... ခင်ဗျားက သွေးငန်းတောင်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြပ်ခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ မြေအနေအထားကို အသိဆုံးပဲ။ ကျန်ရှိတဲ့ တပည့်တွေကို အမြန်ဆုံး စုစည်းပြီး ငါနဲ့အတူ သွေးငန်းတောင်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျန်တဲ့ တောင်ထိပ်သခင်တွေကတော့ ကိုယ့်တောင်ကိုကိုယ် ချက်ချင်း ပြန်ကြပြီး ကာကွယ်ရေးတွေကို တိုးမြှင့်ထားကြ”

ရှဲ့ကွမ်းယိသည် စိတ်မပါသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲသဖြင့် နာခံလိုက်ရချေသည်။ အခြားတောင်ထိပ်သခင်များလည်း နှုတ်ဆက်၍ မိမိတို့၏ တောင်များဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားကြတော့သည်။ ရှဲ့ကွမ်းယိသည် ထွက်ခွာသွားသော လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဆို၏။

“နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ... မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းက အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ လာနေတာ။ ကျွန်တော်တို့ လူအင်အား ဒီလောက်နည်းနည်းလေးနဲ့ အဆင်ပြေပါ့မလား”

“ရပါတယ်။ အဲဒီ ကျူးယုံ ဆိုတဲ့လူက ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ အရင်ဆုံး သွားတွေ့ကြည့်တာပေါ့”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် သူမသည် ရှဲ့ကွမ်းယိနှင့် ကျန်ရှိသော အင်အားစုများကို ဦးဆောင်ကာ သွေးငန်းတောင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်သွားတော့သည်။

သွေးငန်းတောင်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး သစ်ပင်များကြားမှ တိုက်ခတ်လာသော လေတိုးသံကိုသာ ကြားရပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သွေးငန်းတောင်၏ ရှေ့ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်ကာ တောင်တစ်ပြင်လုံးကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ကျော်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သွေးငန်းတောင်မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများနှင့်အတူ ခြောက်ကပ်နေချေသည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးငန်းတောင် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့်ကျင့်ကြံသူကိုမျှ မတွေ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသားများ သွေးငန်းတောင်ကို သိမ်းပိုက်ထားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူတို့မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေကြသနည်း။ ထိုအချိန်မှာပင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မုန့်ဝမ်... နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့”

အခန်း (၁၂၄) - ကျူးယုံနှင့် တိုက်ပွဲ

စကားသံအဆုံးတွင် ပျက်စီးနေသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ ခန့်ညားသော်လည်း မိစ္ဆာဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေပြီး မုန့်ဝမ်ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသည့်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

“မုန့်ဝမ်... ငါ နင့်ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။ အကယ်၍ နင်သာ ရောက်မလာဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ နင့်ကို လာရှာရတော့မလို့”

မုန့်ဝမ်က ကျူးယုံကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ကျူးယုံ... နင်က ငါ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်ယူဖို့အတွက် သွေးငန်းတောင်ကို တမင်တကာ သိမ်းပိုက်ခဲ့တာပေါ့လေ”

ကျူးယုံက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “မှန်တာပေါ့။ သွေးလမ်းစဉ်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးတာနဲ့ ကျိကျိကွမ်းကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းရှိတဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာအသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒီလူသစ်က ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ကြည့်ချင်လို့ပါ”

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ကျူးယုံ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာတော့သည်။ မုန့်ဝမ်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ တိမ်းစောင်းကာ ကျူးယုံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာရာ ဓားသွားမှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

“ငါ့မှာ အစွမ်းအစ အများကြီး မရှိပေမဲ့ နင့်ကို သတ်ဖို့တော့ လုံလောက်တယ်”

မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျူးယုံကို ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်လိုက်၏။ ရှန်ယိကို ရုပ်သေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးကတည်းက ရှန်ယိ၏ ရက်စက်ပြတ်သားသော ဓားသိုင်းပညာများကို သူမ တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးယုံ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ “လာစမ်းပါ”

သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် မန္တန်အမှတ်အသားများကို ဖော်ဆောင်ကာ ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“ငါတို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပြရတာပေါ့”

ကျူးယုံက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာပြီး လက်မောင်းများမှာ ထက်မြက်သော လက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မုန့်ဝမ်ကို ရက်စက်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်၏။ သွေးရောင်ဓားအရှိန်အဝါ နှင့် အနက်ရောင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ရောယှက်သွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ကျူးယုံ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ကြီးမားသော ခွန်အားရှိသည့် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ အလွန်လျင်မြန်သော လင်းယုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း အဆိပ်ပြင်းသော မြွေဟောက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပုပ်နံ့နံသော အဆိပ်များကို ထွေးထုတ်လေသည်။ ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ထူးခြားသော မိစ္ဆာသားရဲ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ကာကွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

မုန့်ဝမ်မှာ အန္တရာယ်နှင့် အမြဲတစေ ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အရေးကြီးသော အချိန်တိုင်းတွင် အကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့၏။ သူမ၏ လက်ထဲမှ သွေးရောင်ဓားရှည်မှာ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ရှုပ်ထွေးလျက် ကျူးယုံ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ဖယ်ရှားပေးနေသည်။

သူမသည် ကာကွယ်နေရုံသာမက အခွင့်အရေးရတိုင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရာ သူမ၏ သွေးရောင်ဓားအရှိန်အဝါမှာ ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျူးယုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ဒဏ်ရာများကို အခါအားလျော်စွာ ထင်ကျန်စေခဲ့လေသည်။

“နင့်မှာ အစွမ်းအစ တကယ်ရှိသားပဲ”

ကျူးယုံ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူသည် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ ဤအရာများမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒါတွေက သာမန် မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ စွမ်းအားပဲ ရှိသေးတယ်။ အခု ငါ့ရဲ့ တကယ့် ခွန်အားကို ပြရတာပေါ့”

ကျူးယုံက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင် ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး အမွှေးအမျှင်တိုင်းမှာ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

အနက်ရောင်ကျားသစ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ သူသည် အသာအယာ ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် မူလနေရာတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မုန့်ဝမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ယခင်က ကျူးယုံသည် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုစဉ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် အနက်ရောင်ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်လုံးအဖြစ် တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၏ အရှိန်နှင့် ခွန်အားကို အမြင့်ဆုံးအထိ တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူမ၏ သွေးအရှိန်အဝါ များမှာ မြင့်တက်လာပြီး ရုပ်ခန္ဓာ၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းတင်လိုက်၏။ သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သွေးရောင်အလင်းစက်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

ထို့နောက် ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုရက်စက်သော အနက်ရောင်ကျားသစ်ကို သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားဖြင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း”

တိုးညင်းသော အသံနှင့်အတူ ကျားသစ်၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများသည် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ၎င်းမှာ မာကျောသော သံမဏိကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ သတ္တုချင်း ထိခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မုန့်ဝမ်က လက်သီးဖြင့် ပြန်လည်ထိုးနှက်လိုက်ရာ ကျားသစ်၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားလေသည်။

ကျားသစ်ကြီးမှာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ အနီးရှိ ကျောက်တံတိုင်းကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားတော့သည်။ အရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ကျောက်တံတိုင်းပေါ်တွင် တစ်လက်မခန့် ကျယ်သော အက်ကြောင်းများ ချက်ချင်း ပေါ်လာရ၏။

သို့သော် ကျားသစ်၏ ဇွဲမှာ အလွန်ပင် ကောင်းလှပေသည်။ သူသည် ကျောက်တံတိုင်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာပြီး ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ မျက်လုံးများမှာလည်း ပို၍ပင် ရက်စက်လာချေသည်။

အနက်ရောင်ကျားသစ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ဘယ်ညာ လှည့်ပတ်ကာ မုန့်ဝမ်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနေ၏။ မုန့်ဝမ်ကမူ ၎င်းကို ကြိုတင် သိရှိနေသကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပါးနပ်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ကျားသစ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းများမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျားသစ်ကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်အုပ်လိုက်ရာတွင် လွဲချော်သွားသည်နှင့် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ကျားသစ်၏ ဘေးဘက်တွင် ပေါ်လာ၏။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ခုန်တက်ကာ ဒူးဖြင့် ကျားသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။ ကျားသစ်ကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ ကျားသစ်၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ ကျားသစ်ကြီးမှာ အသည်းအသန် နောက်ဆုတ်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်က ပို၍ပင် မြန်လှပေသည်။ သူမ၏ လက်သီးချက်များမှာ ကျားသစ်၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချေပြီ။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

လက်သီးချက်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်ကဲ့သို့ ကျရောက်လာရာ မုန့်ဝမ်၏ ခွန်အားမှာ ကြီးမားပြင်းထန်လှပြီး လက်သီးချက် တစ်ချက်စီတိုင်းမှာ ယခင်ထက် ပို၍ လေးလံလှပေသည်။

မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင်ကျားသစ်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပြီး ခဏမျှ တုန်ခါနေပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ကျားသစ်၏ အလောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျူးယုံ၏ လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှာ အနီးနားတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ထွက်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌မူ ရူးသွပ်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ...”

ကျူးယုံက သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေ၏။ “နင့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက ဒီလောက်အထိ ကြံ့ခိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး”

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ကျူးယုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ရွှေရောင်မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော ဟောက်ယန်ငှက် တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည့်အခါ အပူလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုမှာပင် ကွေးညွတ်သွားရချေသည်။ ဟောက်ယန်ငှက်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်မီးလျှံများသည် မီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကစ၏။ ဤဟောက်ယန်မီးလျှံမှာ သွေးအရှိန်အဝါကို သွေးများကို တိတ်တဆိတ် ခန်းခြောက်စေနိုင်သဖြင့် သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်ပင် ခက်ခဲသော အရာဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အမြန်ဆုံး နောက်ဆုတ်လိုက်သဖြင့် မီးတန်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားရ၏။

“သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား။ ဟက်... ငါ အသတ်ချင်ဆုံးက သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ”

ကျူးယုံ ပြောင်းလဲထားသော ဟောက်ယန်ငှက်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ အသံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နောက်ဆုံး သွေးတစ်စက်အထိ ငါ လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ရင် နင် ငါ့ကို ဘာနဲ့ တိုက်ဦးမှာလဲ ကြည့်ရတာပေါ့”

မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားပြီး ထူးဆန်းသော မန္တန်အမှတ်အသားတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအများစုမှာ ချက်ချင်းပင် ခန်းခြောက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ လုံးဝ ပိန်လှီသွားခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သွေးရေ များမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်ကာ သွေးသစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး။ နင်ကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရမယ့် ကံပါလာမှာ မဟုတ်ဘူး”

မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း အေးစက်လှပေသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထူးဆန်းသော သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံထွက်သွားပြီး ဟောက်ယန်ငှက်ကို ဝန်းရံလိုက်၏။

“ဒါ... ဒါက သွေးကျိန်စာအတတ် ပဲ”

ဟောက်ယန်ငှက်မှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျိန်စာတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ခန်းခြောက်သွားစေ၏။

ရွှေရောင်မီးလျှံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော်လည်း စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့လာရသည်။

ကျိန်စာ၏ အစွမ်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ဟောက်ယန်ငှက်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားချေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားကာ ဟောက်ယန်ငှက်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ လက်သည်းများကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဟောက်ယန်ငှက်၏ ဦးခေါင်းကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

“ဂျွတ်”

အခန်း (၁၂၅) - ကျူးယုံနှင့် တိုက်ပွဲ (အပိုင်း ၂)

အရိုးများ ကြေမွသွားသည့်အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။ ကျိန်စာသင့်နေသော ဟောက်ယန်ငှက် မှာ မုန့်ဝမ်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲ၌ ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ရွှေရောင်မီးလျှံများမှာလည်း ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟောက်ယန်ငှက် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျူးယုံ၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေချေပြီ။ သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်များ မရှိတော့ဘဲ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကဲခတ်လိုသည့် အကြည့်များဖြင့်သာ အစားထိုးသွားရလေသည်။

“နင့်မှာ အစွမ်းအစ အတော်ရှိတာပဲ။ အသုံးမကျတဲ့ ကျိကျိကွမ်း တစ်ယောက် နင့်လက်ထဲမှာ သေသွားတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ နင် ငါနဲ့ တွေ့သွားတာပဲ။ နင်ကတော့ သေဖို့ ကံပါလာပြီ”

ကျူးယုံသည် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အရိုးထဲထိ အေးစက်စေသော အအေးဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အပြာရောင် ရေခဲဖားပြုပ် တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

“အေးခဲသွားစမ်း”

ကျူးယုံက တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ဟကာ အပြာရောင် ရေခဲအအေးလှိုင်းများကို မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ အအေးလှိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ ရှောင်ကွင်းရန် နေရာမရှိဘဲ အအေးလှိုင်းများနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးသွားရတော့သည်။

“ကရက်... ကရက်...”

ရေခဲများ ပျံ့နှံ့သွားသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားရကာ သူမ၏ သွေးပင်လယ်မှာပင် ခဲယဉ်းစပြုလာချေသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးယုံက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟက်... သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား။ ဒီလောက်ပဲလား။ ငါ့မှာ နင်တို့လို သွေးလမ်းစဉ်သမားတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်”

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အောင်နိုင်ပြီဟု ယုံကြည်နေသဖြင့် မျက်နှာထက်တွင် ဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ အမြင်တွင် မုန့်ဝမ်မှာ သွေးစွမ်းအားနှင့် သွေးပင်လယ် အေးခဲသွားပြီဖြစ်ရာ အသားစဉ်ပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ သတ်ချင်သလို သတ်နိုင်မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ပြီးဆုံးသွားပြီ...”

ကျူးယုံသည် ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု အသာအယာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ “ဖောက်” ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ရေခဲများ ကွဲအက်သံမှာ ပိုမို စိပ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွမ်းအင်များ လှိုင်းထန်လာပြီး သူမ၏ သွေးပင်လယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရေခဲလွှာပါးလေးမှာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားချေသည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရေခဲဖားပြုပ်၏ အအေးလှိုင်းမှာ သွေးပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာကိုသာ အေးခဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မုန့်ဝမ်အတွက်မူ ထိုရေခဲများကို ခွဲထွက်ရန်မှာ စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် လုံလောက်ပေသည်။

“ဒီလောက်ပဲလား ဟုတ်လား”

မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျူးယုံ ပြောခဲ့သော စကားကိုပင် ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်သည်။ “နင့်မှာ ငါ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ တခြား ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလဲဆိုတာ မြင်ကြည့်ချင်သေးတယ်”

စကားပင် မဆုံးသေးမီ မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ရေခဲဖားပြုပ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ချိတ်များကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ ဖားပြုပ်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ရက်စက်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

“ဖောက်” ခနဲ အသံနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်၏ လက်ချောင်းများသည် ရေခဲဖားပြုပ်၏ အရေပြားကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွား၏။ ရေခဲဖားပြုပ်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်ကမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဝါးမှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားလေသည်။ ဤစွမ်းအင်မှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖားပြုပ်၏ အတွင်းပိုင်း တည်ဆောက်ပုံများကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့သည်။

ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောင်းကြွလာပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာရာ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

ကျူးယုံသည် မကြုံစဖူး အန္တရာယ်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ လက်ဝါးမှာ သံညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖားပြုပ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေချေသည်။

“ဒါကို နင်က နှိမ်နင်းတာလို့ ခေါ်တာလား”

မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး စွမ်းအင်များကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ စီးဝင်စေရာ ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။

“ဟင့်အင်း... မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မုန့်ဝမ်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ဤမျှအထိ ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ မုန့်ဝမ်ကမူ စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ ပိုမိုအားကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရေခဲဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး “ဘုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ အပြာရောင် အစိပ်အပိုင်းများအဖြစ် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ရေခဲဖားပြုပ် ပျက်စီးသွားသည်နှင့်အတူ ကျူးယုံ၏ လူသားပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ကျူးယုံ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါ မှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းနေသဖြင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားပုံ ပေါ်ပေသည်။

သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ထိတ်လန့်တကြားနှင့် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ “နင်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင့်ရဲ့ သွေးပင်လယ်ကို ငါ သေချာပေါက် ခဲလိုက်တာလေ...”

ကျူးယုံ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပေသည်။ သူ ဤမျှအထိ အရှုံးကြီး ရှုံးသွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေ၏။

“နားလည်ရ ခက်နေလို့လား”

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး စေတနာပါပါဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ “နင့်ရဲ့ ခွန်အားက သိပ်ပြီး အားနည်းလွန်းနေလို့ပါ”

“နင်... နင် သေသင့်တယ်”

ကျူးယုံက အက်ကွဲစူးရှသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ အားနည်းတယ် ဟုတ်လား သူမက သူ့ကို အားနည်းတယ်လို့ ဘယ်လိုတောင် ပြောရဲတာလဲ။ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်မှာ တောရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်လှပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ များမှာလည်း ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်လုနီးပါး ပြင်းထန်နေသည်။

“အားးးးး”

ကျူးယုံသည် ကောင်းကင်သို့ မော့၍ အားတက်သရော အော်ဟစ်လိုက်ရာ စွမ်းအားများ စုစည်းနေပုံ ရပေသည်။ “ငါ့ကို သေစေရမယ် ဟုတ်လား ငါ့ရဲ့ တကယ့် စွမ်းအားကို ပြရတာပေါ့ ဒူးထောက်စမ်း”

ခဏတွင်းမှာပင် ကျူးယုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးထွားလာပြန်သည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် အမှတ်အသားများ ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးသွားရာ လေထုမှာပင် လေးလံသွားရ၏။

“ကျူးယုံ...”

သူသည် ငရဲမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ထွက်လာခဲ့စမ်း”

နက်ရှိုင်းပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကျူးယုံ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံထား၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုအလင်းမှာ အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် မုန့်ဝမ်ကို ဝါးမျိုလိုက်တော့သည်။ အလင်းလုံးကြီး၏ အတွင်း၌ လုံးဝ မှောင်မည်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပင်လယ်နက်အတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ ဝေဝါးသော အလင်းတန်းများ ရှိနေပေသည်။

မုန့်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်သူမ ထူးဆန်းသော လွင်ပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အက်ကွဲနေသော မြေပြင်များ ရှိနေပြီး ကောင်းကင်မှာမူ ဝေဝါးသော မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေကာ နေ၊ လ၊ ကြယ်များကို မတွေ့ရချေ။

ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာလဲ။ ဒါက... ပုံရိပ်ယောင် လား။ ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးပဲ။

မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ ဤထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ကို အကဲခတ်နေ၏။

“ဟဲဟဲဟဲ...”

ယုတ်မာသော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါက နင့်ရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းပဲ”

ကျူးယုံ၏ အသံမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေသည်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှပေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မြေပြင်မှာ တုန်ခါလာပြီး အောက်ခြေမမြင်ရသော ကြီးမားသည့် အက်ကြောင်းကြီးများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ အက်ကြောင်းများအတွင်းမှ အနက်ရောင် ရေဘဝဲလက်တံကဲ့သို့ အရာများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေများကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်ကို ဝိုင်းရံလာတော့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လက်တံများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ သူမ၏ လက်ထဲ၌ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်တံအချို့ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း ပိုမိုများပြားသော လက်တံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေသဖြင့် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

“အလကားပဲ။ ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငါကသာ အရှင်သခင် ပဲ” ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ “နင့်ရဲ့ ခုခံမှုတွေအားလုံးက အချည်းနှီးပဲ”

မုန့်ဝမ်သည် ကျူးယုံ၏ လှောင်ပြောင်မှုများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လက်တံများကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံတက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်ရင်း အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေနေတော့သည်။

“ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မလွယ်ဘူး”

ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာ ပိုမို စိပ်လာပြီး လက်တံများမှာလည်း မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပိုမို ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာ၏။

မုန့်ဝမ်သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လက်တံများကို ခုတ်ထစ်ရင်း ရှောင်တိမ်းနေကာ ဤဟင်းလင်းပြင်ကို အဆက်မပြတ် စစ်ဆေးနေရင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်ရှိ နေရာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်မိသည်။

“နင် ထွက်မပြေးနိုင်ပါဘူး” ကျူးယုံ၏ အသံမှာ ဝင့်ကြွားနေဆဲ ဖြစ်၏။ “ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ အသေခံလိုက်စမ်းပါ”

ထိုအချိန်မှာပင် ဝေဝါးသော အလင်းတန်းများအတွင်းမှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာ၏။ မုန့်ဝမ်သည် ဗီဇအရ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ထိုအနက်ရောင်အရိပ်မှာ လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ အခြားအရပ်မျက်နှာမှ လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနက်ရောင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ဦးတည်၍ လာနေတော့သည်။