အခန်း (၁၆၁-၁၆၅)

အခန်း (၁၆၁) - လွတ်မြောက်ခြင်း

မြေခွေးမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပေါ့ပါးသော တိုက်ကွက်တစ်ခု စတင်စေလွှတ်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည်လည်း ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပြီး မိစ္ဆာမြေခွေး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် လက်ဟန်များ ဖော်ဆောင်ကာ ဂါထာများကို ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သွေးရောင်မှော်စာလုံးများသည် သူမ၏ရှေ့တွင် သွေးလွှာချပ်ဝတ်များအဖြစ် အထပ်ထပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ဆယ်မျက်နှာသွေးချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဘုန်း.........”

မိစ္ဆာမြေခွေး၏ ကြီးမားလှသော အမြီးသည် သွေးရောင်အလင်းဒိုင်းများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးရောင်ဒိုင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်ကာ အလွှာပေါင်းများစွာ ခဏချင်းအတွင်း ကွဲကြေသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မိစ္ဆာမြေခွေး၏ တိုက်ကွက်ကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ......... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ပါပဲ......”

ယောင်ဟန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ သွေးရောင်မျက်လုံးသုံးလုံးတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။

နောက်ကျောရှိ အမြီးများကို ခါယမ်းလိုက်ရာ အမြီးတစ်ချက် အဝှေ့တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မီးတောက်များ ဖြတ်သန်းသွားရာ ဟင်းလင်းပြင်မှာ လောင်ကျွမ်းတွန့်လိမ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သွေးချပ်ဝတ်အလွှာများသည် ဖိအားကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားရသည်။ မီးတောက်မှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ မုန့်ဝမ်ရှိရာသို့ ဝါးမြိုရန် တိုးဝင်လာပြန်သည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်သည် သွေးမြူအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။

“သွေးလွတ်မြောက်ခြင်းကျင့်စဉ်လား......... ဟမ့်......... မင်း ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

ယောင်ဟန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနီရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ် ပျောက်ကွယ်သွားရာ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတော့သည်။ နောက်ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် စကားမဆိုနိုင်လောက်အောင်ပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ယောင်ဟန်နှင့် ကွေ့ရန်တို့က ရွှယ်ဝူယာကို ဒုက္ခပေးရန်ဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်သွားစေရန်ပင်ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ အဆိုးဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး တစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ် ယောင်ဟန်နှင့် လာတိုးနေသည်။ တစ်ဖက်လူမှာလည်း သူမကို သတ်ရန် အသေအလဲ လိုက်လံနေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သားတော်ဓားကို ထုတ်ယူကာ မိခင်ဓား၏ တည်နေရာကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်တောင်များ တုန်ခါသွားရသည်။ ရွှယ်ဝူယာမှာ သူမနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် လက်ရှိဒုက္ခကို လွှဲပြောင်းရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

“နှလုံးစားပိုးကောင်......... ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားလူရှိသေးလား အာရုံခံပေးစမ်း”

နှလုံးစားပိုးကောင်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ယောင်ဟန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေသည်။

“ကောင်းပြီလေ......... ပြေးလို့မလွတ်တော့မှတော့ တိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သားတော်ဓားကို သိမ်းကာ လွတ်မြောက်ခြင်းအလင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယောင်ဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယောင်ဟန်က အံ့ဩတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ကောင်မလေး......... ဘာလို့ ဆက်မပြေးတော့တာလဲ”

“တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်လိုက်စမ်းပါ......... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့.........”

မုန့်ဝမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း သွေးရောင်ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ယောင်ဟန်ထံသို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည့် သွေးရောင်ဓားအလင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကိုယ့်အဆင့်ကို မသိတဲ့ကောင်မ.........”

ယောင်ဟန်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ သူမ၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် သွေးရောင်ဓားအလင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ သွေးရောင်ဓားအလင်းနှင့် မိစ္ဆာမြေခွေး၏ လက်သည်းများ ထိတွေ့ကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန့်ဝမ်မှာ ညည်းတွားလိုက်ရင်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

“ဒီလောက် အစွမ်းလေးနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ မောက်မာရဲတယ်ပေါ့......... သေချင်နေတာပဲ”

ယောင်ဟန်က မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း တိုးလာသည်။

“နေဦး.........”

ထိုစဉ် မုန့်ဝမ်က ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်သည်။

“မသေခင် ဘာမှာချင်သေးလို့လဲ.........”

ယောင်ဟန်က သူမကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အဲဒီအရူး ရွှယ်ဝူယာနောက်ကို လိုက်နေရတာထက် ရှင်ကမှ တကယ့် ပညာရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိသွားလို့ပါ.........”

မုန့်ဝမ်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေဟန် ပြုမူလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သွေးလမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံချင်ပါတယ်......... နတ်သမီးအနေနဲ့ ကျွန်မကို အခွင့်အရေး ပေးပါဦး.........”

ယောင်ဟန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း စူးရှသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မြင်တွေ့၍မရသော လှိုင်းတစ်ခုသည် ယောင်ဟန်၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။

“ဖူး.........”

ဒူးထောက်နေသော မုန့်ဝမ်မှာ ထိမှန်သွားပြီး ခဏချင်းအတွင်း မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမရှေ့မှ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးရိပ်တစ်ခုသည် အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးနေချေပြီ။

ယောင်ဟန်သည် ချက်ချင်း လိုက်လံခြင်းမပြုဘဲ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ကျောရှိ ကြီးမားလှသော မြေခွေးမြီး သုံးချောင်းသည် ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း.........”

ပေတစ်ရာအတွင်းရှိ သစ်ပင်များ ကြေမွသွားပြီး ကျောက်ဆောင်များ ပေါက်ကွဲကာ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်မှာ ခဏချင်းအတွင်း ကန္တာရပမာ ဖြစ်သွားသည်။

သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ မှန်ကွဲတစ်ခုအလား ကွာကျသွားပြီး နောက်ထပ် တောအုပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုနေရာတွင် သွေးရိပ်တစ်ခုသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ထွက်ပြေးနေဆဲပင်။

ယောင်ဟန်သည် ထွက်ပြေးနေသော သွေးရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ......... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိုက်တာ.........”

ယောင်ဟန်၏ အမြီးသုံးချောင်းမှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း မျက်ဝန်းအတွင်း ရွှေရောင်အလင်းများ စီးဆင်းနေကာ ပုံရိပ်ယောင်အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာ လိပ်စာလိပ်တစ်ခုအလား တစ်လွှာချင်း ကွာကျသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တကယ့်မြင်ကွင်းဖြစ်သော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် တောင်ကြားတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

“ဟားဟား......... ဒီလို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူမျိုးနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ”

ယောင်ဟန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမသည် မြေခွေးမျိုးနွယ်၏ မွေးရာပါ ပါရမီရှိသူဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်များကို အလွန်အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ သုံးဆင့် ပုံရိပ်ယောင်ကို မသိမသာ ခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူမကို အံ့ဩစေသလို စိတ်ဝင်စားမှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုလူ၏ လက်အောက်ငယ်သားလေးမှာ ဤမျှ စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို ရွှယ်ဝူယာ သိနေသည်လော။

အကယ်၍ သူ မသိသေးဘူးဆိုလျှင် ရှေ့လျှောက် စောင့်ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မည်။ ယောင်ဟန်သည် လှည့်စားခံရခြင်းအတွက် စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စင်မြင့်ရှိရာသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မုန့်ဝမ်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေသည်။

ယခု တိုက်ပွဲအသေးစားမှတစ်ဆင့် နတ်သားတော်အဆင့်ရှိသူများ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သူမ ပိုမို နားလည်သွားခဲ့သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခုနစ် ရှိသော ရွှယ်ဝူယာသည် ယောင်ဟန်ထက် လျော့နည်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးချလျှင်ပင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ ထက်ဝက်ခန့်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် ရာနှုန်းပြည့် အနိုင်ရနိုင်မည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်ချေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခရီးဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သိမ်မွေ့လှသော ဆေးရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဆေးရနံ့ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ထိုရနံ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ ဖုံးကွယ်ထားသော တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ တုပေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ဤဝိညာဉ်ပင်များသည် ရတနာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ မုန့်ဝမ်သည် ထိုအပင်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဖန်ရှုံနှင့် ပြန်ဆုံရန်သာ ခရီးဆက်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ပင်များကို တူးဖော်ခြင်းမှာ အပင်၏ အမြစ်၊ ပင်စည်နှင့် အရွက်များကို မပျက်စီးအောင် အထူးဂရုစိုက်ရသဖြင့် လက်ဝင်လှသည်။ ထို့အပြင် ဤဝိညာဉ်ပင်များ၏ အဆင့်မှာ မြင့်မားလှသည်မဟုတ်သဖြင့် သူမအတွက် အချိန်ဖြုန်းရန် မလိုအပ်ချေ။

သူမ၏ ဖန်ရှုံရုပ်သေးနှင့် ပြန်လည်ပူးပေါင်းပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် တစ်ဦးက နောက်ကွယ်တွင်နေ၍ တစ်ဦးက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် စင်မြင့်ရှိရာသို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားခဲ့သည်။ တစ်ရက်အကြာတွင် မုန့်ဝမ်သည် ဝေးကွာသော နေရာမှ စင်မြင့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမထပ်မှ စင်မြင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤထပ်မှ စင်မြင့်မှာ ပိုမို မြင့်မားလှပြီး ပိုမို ရှုပ်ထွေးသော မှော်စာလုံးပုံစံများ ရှိနေသည်။ စင်မြင့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး ယောင်ဟန်မှာလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

ပထမထပ်တွင် သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အချင်းချင်း သတိထားနေကြသော်လည်း မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ မဖြစ်ပွားကြပေ။

ကျင့်ကြံသူများမှာ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် စင်မြင့်အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကြသော်လည်း နတ်သားတော်များနှင့် နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများ၏ အနားသို့မူ မကပ်ရဲကြချေ။ မုန့်ဝမ်သည် နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှယ်ဝူယာ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသောအခါတွင်မူ ဝမ်းသာအားရဟန်ဖြင့် သူ့ကို သွားရောက် ဆီးကြိုလိုက်သည်။

အခန်း (၁၆၂) နတ်သားတော်များ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု

“နတ်သားတော်... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ.........”

မုန့်ဝမ်သည် ဝမ်းသာအားရ ဆီးကြိုလိုက်ပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏နောက်တွင် သစ္စာရှိလှသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးပမာ ကျိုးနွံစွာ ရပ်နေလိုက်ချေသည်။

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။

“အို......... ရွှယ်ဝူယာ... မင်း အသက်ရှင်သေးတာပဲလား......... မင်း ရောက်မလာတာ ကြာတော့ တစ်နေရာရာမှာ သေနေပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ.........”

သူသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် ရွှယ်ဝူယာကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ကွေ့ရန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“နတ်သားတော် ကွေ့ရန်အနေနဲ့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီဆိုရင်လည်း အရင်သေလို့ ရပါတယ်......... ဘာလို့ ဒီမှာ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလဲ.........”

ကွေ့ရန်က သွားများကို အဖြန်းသားပြကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို အရင်သေအောင် လုပ်ဖို့......... မင်းမှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းရှိမရှိ ကြည့်ရသေးတာပေါ့.........”

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီဖြစ်၏။ ယောင်ဟန်ကမူ ရွှယ်ဝူယာကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ မျက်ခုံးပင့်လျက် လှောင်ပြုံးပြုံးနေသည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာလည်း ရန်ပွဲကြားတွင် မြေစာပင်မဖြစ်စေရန် ငြိမ်သက်နေကြရသည်။

သို့သော် ခွန်အားလမ်းစဉ် ၏ နတ်သားတော် လီဖော်ထျန်းမှာမူ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ပေ။ သူမက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ရင်း ကွေ့ရန်နှင့် ရွှယ်ဝူယာကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ကာ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ဆိုလာသည်။

“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်လှည့်စီ လျှော့ပေးလိုက်ကြပါဦး......... အားလုံးက ဂိုဏ်းတူတွေပဲလေ......... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တင်းမာနေကြတာလဲ.........”

ထို့နောက် သူမက ရွှယ်ဝူယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြန်သည်။

“ဝူယာ......... ဒါက မင်းကို အပြစ်ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး......... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒေါသက နည်းနည်း ကြီးလွန်းနေတယ်......... ကွေ့ရန်က စကားနာထိုးတတ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ မင်းကို စိတ်ပူနေတာပါ.........”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကွေ့ရန်က အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။ “ဖော်ထျန်း အစ်မက ငါ့ကို အသိဆုံးပဲ......... ဒီ ရွှယ်ဝူယာက တကယ်ပဲ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ပဲ.........”

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ လီဖော်ထျန်းမှာ သူနှင့် ကွေ့ရန်ကို တိုက်ပေးပြီး ဘေးမှ ထိုင်ကြည့်ချင်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိချေသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သွေးတောင်တန်းပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လီဖော်ထျန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိနှိပ်ကျဆင်းသွားသည်။

လီဖော်ထျန်း၏ အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် နောက်ကျောတွင် မျက်လုံးပါသည့်အလား လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုကြီးမားလှသော သွေးတောင်တန်းကို ဖမ်းတားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ရွှယ်ဝူယာကို ကျီစယ်သလို ကြည့်လိုက်၏။

“ဝူယာ......... ငါက စကားစပ်မိလို့ နောက်လိုက်တာကို......... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ.........”

ရွှယ်ဝူယာ၏ အကြည့်များ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ သူက တိတ်တဆိတ် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ လီဖော်ထျန်း၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးတောင်တန်းမှာ ပိုမို လေးလံလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်ထားတော့သည်။

လီဖော်ထျန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း ဘယ်ဘက်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ စွမ်းအားများကို စုစည်းပြီး အပေါ်သို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ “ဂျွတ်.........” ဟူသော အသံနှင့်အတူ သွေးတောင်တန်းကြီးမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုလွင့်စင်သွားသော ကျောက်ပုံရိပ်အချို့မှာ ဘေးမှ ကြည့်နေသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့ကို ထိမှန်သွားပြီး ထိုသူတို့မှာ အသက်ပျောက်သွားကြရသည်။

လီဖော်ထျန်းက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် လူအချို့ သေသွားပြန်ပြီ......... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် တတိယထပ်ကို မရောက်ခင် ဂိုဏ်းက ရှာပေးထားတဲ့ အသုံးတော်ခံတွေ အကုန်ကုန်တော့မှာပဲ......... ဝူယာ......... မင်းရဲ့ စရိုက်က သိပ်ပြီး တည်ကြည်လွန်းနေတယ်......... နောက်ပြောင်တာကို မခံနိုင်ဘူးပဲ......... ငါ့အမြင်အရဆိုရင်တော့ မင်း ဒီစရိုက်ကို ပြောင်းသင့်ပြီ.........”

ရွှယ်ဝူယာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်ရှိနေသော ပုံရိပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း လီဖော်ထျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ကိစ္စကို ငါ မင်းနဲ့ စာရင်းမရှင်းရသေးဘူး......... အခုလည်း ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး လေပေါနေသေးတယ်......... မင်းကို အရင်သတ်ပစ်မယ်.........”

ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ လီဖော်ထျန်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။

“ဝူယာ......... မင်းရဲ့ ဒေါသက လုံးဝ မပြောင်းလဲသေးပါလား......... ငါက လူတိုင်း ပျင်းမနေအောင် အခြေအနေကို မြှင့်တင်ပေးရုံပါ......... မင်းကမှ နားမလည်တာဆိုတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့.........”

သူမက ကွေ့ရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျီစယ်လိုက်သည်။

“ကွေ့ရန်......... နင်ရော ငါပြောတာ ဟုတ်တယ်မလား.........”

ကွေ့ရန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သူက ဒီအတိုင်းပါပဲ......... အမြဲတမ်း ဟန်လုပ်နေတာကို မောတယ်လို့ကို မရှိဘူး......... အဲဒီ အဘွားကြီး လုရှောက်တစ်ယောက်ပဲ သူ့ရဲ့ ဒီလိုအမူအရာကို သည်းခံနိုင်တာ.........”

“ဘယ်သူ့ကို အဘွားကြီးလို့ ခေါ်တာလဲ.........”

လုရှောက်သည် စင်မြင့်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ အဆိပ်မြူတိမ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ကွေ့ရန်ထံသို့ လွှမ်းခြုံစေလိုက်သည်။

ကွေ့ရန်က အေးဆေးစွာပင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ နေရာရွှေ့လိုက်ပြီး လုရှောက်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းကိုပဲ ပြောတာလေ......... အဘွားကြီး လုရှောက်.........”

လုရှောက်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသဖြင့် အခြားသူများက သူမကို အိုမင်းသည်ဟု ခေါ်သည်ကို အမုန်းဆုံးပင်။

သို့သော် ကွေ့ရန်မှာမူ ပါးစပ်အလွန်သရမ်းပြီး လူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ထိုးနှက်တတ်သူ ဖြစ်ချေသည်။

“ငါ့ကို အိုတယ်လို့ ပြောနေတာလား......... မင်းကရော ဒီလောက်အထိ အသက်ရှည်ရှည် နေရပါ့မလား.........”

လုရှောက်က ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ဆိုပြီးနောက် အဆိပ်မြူများစွာကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကွေ့ရန်ထံသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အဆိပ်မြူများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် ဂူပိုးကောင် အုပ်စုကြီးတစ်ခုမှာ ဝဲပျံလာပြီး ထိုအဆိပ်မြူများကို အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဂူပိုးကောင်အချို့ သေဆုံးသွားသော်လည်း အသစ်များက ထပ်မံ အစားထိုးလာရာ အဆိပ်မြူများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ဂူလမ်းစဉ် ၏ နတ်သားတော် ကျင်းချန်းသည် သေဆုံးသွားသော ပိုးကောင်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း လုရှောက်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

“လုရှောက်......... မင်း ရူးနေတာလား......... ဒီအဆိပ်မြူတွေသာ ပျံ့သွားရင် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်သေကုန်မှာပေါ့.........”

လုရှောက်က လက်ပိုက်လျက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး......... ကွေ့ရန်က ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်......... ဘယ်သူမှလည်း ကောင်းကောင်းမနေရစေရဘူး.........”

ကျင်းချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ကွေ့ရန်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ “ကွေ့ရန်......... မင်းလည်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ......... အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာမရှာနဲ့.........”

ကွေ့ရန်က ပျင်းရိစွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ကျင်းချန်း၏ စကားကို နားထောင်ပုံရချေသည်။ နတ်သားတော်များ တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သို့သော် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ပြဿနာကြားတွင် မညှပ်စေရန် အစွန်အဖျားသို့ ပိုမို ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် နတ်သားတော်များ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေချေသည်။ ပထမထပ်တွင် ထိုသူတို့မှာ အေးဆေးစွာ နေခဲ့ကြသော်လည်း အခုမှ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ကြသနည်း။

အသေးစား ပဋိပက္ခသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤနတ်သားတော်များသည် အကြောင်းမဲ့ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မုန့်ဝမ် မယုံကြည်ပေ။

သူမသည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။

“နှလုံးစားပိုးကောင်......... ကျင်းချန်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ နားထောင်စမ်း”

“ဟုတ်ကဲ့ သခင်မ.........”

နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည် ကျင်းချန်း၏ စိတ်ကူးများကို နားထောင်ကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပြန်လည် ပေးပို့လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ......... အဲဒီအရူးမ လုရှောက်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ......... ဆွပေးရတာ သိပ်လွယ်တာပဲ......... နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီတစ်ခါ ဂူပိုးကောင်တွေ တစ်ကောင်မှ မရှင်တာပဲ......... နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားရဦးမယ်.........”

ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ‘ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ လုရှောက်၏ အဆိပ်မြူကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။ လီဖော်ထျန်းနှင့် ကျင်းချန်းတို့သည် ကွေ့ရန်ကို မည်သို့သော ကမ်းလှမ်းမှုဖြင့် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်ကိုမူ သူမ မသိရသေးပေ။

အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူမ၏ နတ်သားတော် (ရွှယ်ဝူယာ) နှင့် လုရှောက်တို့၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရချေသည်။

ကျင်းချန်း၏ အတွေးများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် အခြားသူများ၏ စိတ်ကို ဆက်လက် နားထောင်ရန် စေခိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူတို့၏ စိတ်များမှာ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များ မရရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် မုန့်ဝမ်သည် အစွန်အဖျားရှိ ကျင့်ကြံသူများထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ နတ်သားတော် ခုနစ်ပါးအနက် ကာမလမ်းစဉ် မှ နတ်သားတော်တစ်ဦးသာ ပေါ်မလာသေးချေ။ ထိုသူမှာ မည်သို့သော အသွင်ဖြင့် ပုန်းကွယ်နေပါသနည်း။

နှလုံးသားစားပိုးကောင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ “သခင်မ......... စိတ်ကို နားထောင်ရတာ အလွန် ပင်ပန်းပါတယ်......... အခု ကျွန်မ စွမ်းအင်တွေ အကုန် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီမို့ နောက်ထပ် ငါးယောက်ပဲ နားထောင်နိုင်ပါတော့မယ်.........”

မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း နှလုံးသားစားပိုးကောင်ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့......... နောက်ထပ် တစ်ထပ်ကို ရောက်လို့ တခြားကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်သေသွားတဲ့အခါမှပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့.........”

အခန်း (၁၆၃) တစ္ဆေဖမ်းပွဲတော်

လူတိုင်းသည် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဒုတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှု၏ အစပျိုးခြင်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

စင်မြင့်ထက်မှနေ၍ နံနက်ခင်းခေါင်းလောင်းသံ၊ ညနေခင်းစည်သံကဲ့သို့ သြဇာညောင်းလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားချေသည်။

“အချိန်စေ့ပြီ......... ဒုတိယထပ်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုက အခုပဲ စတင်ပြီ.........”

လူတိုင်းမှာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို မလွတ်တမ်းကြားနိုင်ရန် အသက်ရှူပင် မဝံ့ဘဲ အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြရသည်။

“ဒီစမ်းသပ်မှုကို ‘တစ္ဆေဖမ်းပွဲတော်’ လို့ ခေါ်တယ်......... လူတွေကို ဖမ်းဖို့အတွက် တစ္ဆေငါးကောင်ကို ကျပန်းရွေးချယ်သွားမယ်......... တစ္ဆေတစ်ကောင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ မိုင်နှစ်ဆယ်အတွင်းကို ချဉ်းကပ်လာတာနဲ့ ထိုလူက တစ္ဆေရဲ့တည်နေရာကို အလိုအလျောက် အာရုံခံမိလိမ့်မယ်.........”

အသံက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရွေးချယ်ခံရတဲ့ တစ္ဆေတွေက သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးချနိုင်မှာဖြစ်ပေမဲ့ တခြားလူတွေကတော့ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရမှာဖြစ်လို့ ထွက်ပြေးရုံပဲ တတ်နိုင်လိမ့်မယ်.........

ဘယ်လိုမှ ပြန်လည်ခုခံလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး......... စမ်းသပ်မှုက တစ်ရက်ကြာမြင့်မှာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်အတွင်း တစ္ဆေဖမ်းတာ မခံရသူတွေက စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်မယ်.........”

ထိုအသံမှာ အေးစက်လှစွာဖြင့် ဆက်လက်မိန့်ကြားပြန်သည်။

“ရွေးချယ်ခံရတဲ့ တစ္ဆေတွေကတော့ စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်ဖို့ အနည်းဆုံး လူသုံးယောက်ကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရမယ်......... စမ်းသပ်မှုစတင်ပြီးနောက် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာအတွင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မဖမ်းနိုင်တဲ့ တစ္ဆေကိုတော့ တိုက်ရိုက်ပယ်ဖျက်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေထဲက တခြားတစ်ယောက်ကို တစ္ဆေအဖြစ် စည်းမျဉ်းတွေက ထပ်မံရွေးချယ်သွားလိမ့်မယ်......... တစ္ဆေက လူသတ်နိုင်လေလေ စမ်းသပ်မှုအဆုံးသတ်မှာ ရရှိမယ့်ဆုလာဘ်က ပိုပြီးများပြားလေလေပဲ.........”

စည်းမျဉ်းများကို ကြားရသောအခါ ကွေ့ရန်က ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“တစ္ဆေဖမ်းပွဲတော်လား......... ဒီပွဲက သိပ်ကောင်းတာပဲ......... ငါ သဘောကျတယ်......... တစ္ဆေနေရာကတော့ ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်.........”

သူ၏ အကြည့်များတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အခြားသူများမှာမူ မိမိတို့ထဲမှ မည်သူက တစ္ဆေဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။

အမှန်စင်စစ် တစ္ဆေဖြစ်လာသူမှာ အလွန်အားနည်းသူမဟုတ်ပါက ကျန်လူများအပေါ် အပြတ်အသတ် အသာစီးရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

“လူ” များမှာ ခုခံပိုင်ခွင့်မရှိဘဲ ထွက်ပြေးရုံသာ ရှိသဖြင့် တစ္ဆေနှင့် လူ၏ စွမ်းအားချင်းတူနေလျှင်ပင် တစ္ဆေက အောင်နိုင်ရန် လွယ်ကူလှသည်။ လူတိုင်းမှာ သံသယစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး ဘေးနားရှိသူမှာ “လူ” လား၊ “တစ္ဆေ” လား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

“ဟင်း......... ဒုတိယအဆင့် ဂိမ်းကလည်း အရင်အတိုင်း ပျင်းစရာကောင်းနေတုန်းပဲ.........”

ယောင်ဟန်က ပျင်းရိစွာဆိုရင်း သူမ၏နောက်မှ ဖန်ရှုံနှင့် လင်ကျူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“နင်တို့နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူပဲ လူဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေဖြစ်ဖြစ်......... သတိထားကြဦး......... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွယ်တကူ အသတ်မခံလိုက်စေနဲ့.........”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်မှာ မကြာလှသဖြင့် ပုန်းခိုရန် နေရာရှာရန်မှာ အရေးကြီးလှချေသည်။

“လူစုခွဲလိုက်ကြစို့......... မင်း တစ္ဆေဖြစ်လာရင် ကွေ့ရန်နဲ့ ယောင်ဟန်ရဲ့လူတွေကို အထူးဂရုစိုက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်.........”

ရွှယ်ဝူယာက မုန့်ဝမ်ကို သတင်းပို့ပြီးနောက် သွေးရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အနောက်တောင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ မုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ရွှယ်ဝူယာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ စမ်းသပ်မှု တရားဝင် စတင်လိုက်ချေပြီ။ “တစ္ဆေ” အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသော ကျင့်ကြံသူငါးဦးမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးမှာ စည်းမျဉ်းများ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ ဆုံးရှုံးသွားရပြီး ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အစကတည်းက “တစ္ဆေ” အဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရချေပြီ....

နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည်လည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “သခင်မ......... သိပ်ကောင်းတာပဲ......... အခု သခင်မက တစ္ဆေဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ရွှယ်ဝူယာကို အပြတ်ရှင်းပစ်လို့ ရပြီ.........”

မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မလောပါနဲ့ဦး......... အနီးအနားမှာ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား အရင်ဆုံး အာရုံခံပေးစမ်း.........”

မကြာမီမှာပင် နှလုံးသားစားပိုးကောင်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“တွေ့ပြီ သခင်မ......... သခင်မရဲ့ နောက်ဘက် မနီးမဝေးမှာ လူနှစ်ယောက် ပုန်းနေတယ်.........”

မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုးရယ်မောလိုက်ရင်း နှလုံးသားစားပိုးကောင် အာရုံခံမိသည့် အရပ်သို့ အသာအယာ လွင့်မျောသွားတော့သည်။ တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ခေါင်းတစ်ခုထဲတွင် ဒုက္ခသည်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ တစ္ဆေ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို ကြောက်ရွံ့လျက် အသက်ပင် မရှူဝံ့ဘဲ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက သူတို့ကို သစ္စာဖောက်သွားသည်ကိုမူ ထိုသူတို့ မသိကြချေ။ မုန့်ဝမ်သည် အသံမထွက်စေဘဲ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ရုန်းကန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပုံရိပ်ယောင်အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားကြတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ပုံရိပ်ယောင်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။ ပိုးကောင်နှစ်ကောင်ကို နင်းခြေလိုက်ရသကဲ့သို့သာ ခံစားရချေသည်။ စမ်းသပ်မှု ပယ်ဖျက်ခံရမည့် အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးသွားပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ ရွှယ်ဝူယာ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သားတော်ဓားကို ထုတ်ယူကာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း မိခင်ဓား၏ တည်နေရာကို မတွေ့ရသဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ‘ရွှယ်ဝူယာကလည်း ငါ့ကို သတိထားနေတာပဲ’ ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူမအတွက် အခက်အခဲ မဟုတ်ပေ။ ရွှယ်ဝူယာ ထွက်ပြေးသွားကတည်းက သူမသည် ဖန်ရှုံရုပ်သေးကို နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ခိုင်းထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ မုန့်ဝမ်သည် ဖန်ရှုံရှိရာသို့ သွေးလွတ်မြောက်ခြင်းကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုကာ အလျင်အမြန် ခရီးနှင်တော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရှိသော ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ဆုလာဘ်အဖြစ် သတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် မုန့်ဝမ်သည် ရွှယ်ဝူယာ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရှုံသည် ရွှယ်ဝူယာ၏ တည်နေရာကို အတိအကျ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်ရှုံသည် ရွှယ်ဝူယာရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း မိုင်နှစ်ဆယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ရွှယ်ဝူယာက ချက်ချင်း သိရှိသွားတော့သည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး သွေးရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးတော့သည်။ ဖန်ရှုံမှာ လွဲချော်သွားသဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော သွေးအလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ ထိုသားကောင်ကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ရွှယ်ဝူယာ ထွက်ပြေးရာနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားသည်။ နှလုံးသားစားပိုးကောင်၏ အကူအညီဖြင့် သူမသည် ရွှယ်ဝူယာ မသိနိုင်လောက်သော အကွာအဝေးမှနေ၍ သူ့ကို ခြေရာခံနေချေသည်။

ရွှယ်ဝူယာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် ကို ရွှယ်ဝူယာရှိရာသို့ အလွန်ပင် နှေးကွေးငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဖြန့်ကျက်လိုက်တော့သည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှည်ရန် လိုအပ်လှချေသည်။ အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပြီး ရွှယ်ဝူယာက ရိပ်မိသွားပါက သူမ၏ ကြိုးစားမှုအားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၁၆၄) စမ်းသပ်ခြင်း

တောအုပ် အုပ်စိုင်းလှသော နေရာတစ်ခုတွင် ရွှယ်ဝူယာ သည် မျက်စိမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်၍ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာလား... လီဖော်ထျန်း....”

လီဖော်ထျန်းက အောင်နိုင်သူတစ်ဦးပမာ ပြုံးလျက် သူမ၏ လက်သီးများကို ဟန်ပါပါ ဆုပ်ပြလိုက်သည်။

“ငါပေါ့... ဘာလဲ... မင်းအဘွားကို မခေါ်နိုင်တော့လို့ အသနားခံချင်နေတာလား.........”

ရွှယ်ဝူယာသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လက်တင်လေး လွတ်အောင် ထွက်ပြေးခဲ့ရုံရှိသေးသော်လည်း ယခု နောက်ထပ်တစ်ကောင်နှင့် ထပ်မံတိုးပြန်ချေပြီ။

ယနေ့ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အတော်ပင် ညံ့ဖျင်းနေပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် လီဖော်ထျန်းမှာ ဖန်ရှုံ ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသူမဟုတ်ပေ။

အတွေးအမျိုးမျိုး ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရွှယ်ဝူယာသည် ဝေးကွာသော နေရာမှ မောက်မာနေသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“လီဖော်ထျန်း... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို အမဲလိုက်ချင်တာလား.........”

လီဖော်ထျန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း သူမ၏ လက်သီးကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ရာ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“ကြည့်စမ်း... ငါတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမြဲ မကျေနပ်ခဲ့ကြတာပဲလေ......... အခုလို မင်းကို ပညာပေးဖို့ အခွင့်ကောင်းရတုန်းမှာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်နိုင်မှာလဲ.........”

စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရွှယ်ဝူယာထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ အသက်ကယ်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်......... ငါ့ဆီမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ တခြားပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလိုက်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်.........”

“ဟင်း... အရှုံးပေးတာကို ဒီလို စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ ပြောတာကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ.........”

လီဖော်ထျန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ရွှယ်ဝူယာ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားရချေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသမီးကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ဂိမ်းစည်းမျဉ်းများကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ဆုံးရှုံးနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုးနှက်ချက်ကို ခုခံရန်ထက် ထွက်ပြေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဖြူစင်သော အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လီဖော်ထျန်း၏ လက်သီး မထိမှန်မီမှာပင် ရွှယ်ဝူယာသည် ပေတစ်ရာခန့် ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးတော့သည်။

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လီဖော်ထျန်း၏ မျက်ဝန်းတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပိုမို ထင်ဟပ်လာပြီး ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတော့သည်။

လိုက်လံနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ရာ ရွှယ်ဝူယာမှာ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများ ရှိသော်လည်း နတ်သားတော်အဆင့်ရှိသူ လီဖော်ထျန်း၏ လက်ချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိလာခဲ့သည်။

လီဖော်ထျန်းက သူ့ကို တကယ်ပင် အသေသတ်တော့မည့်အလား ပြုမူနေသဖြင့် ရွှယ်ဝူယာသည် သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အနှစ်သာရစွမ်းအင်များကို လောင်ကျွမ်းစေလျက် ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဤမျှ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူကို လွတ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လီဖော်ထျန်းမှာ သူ၏နောက်မှ ကော်ကပ်ထားသကဲ့သို့ ပါလာဆဲပင်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိလာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ... အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေချေသည်။ မဟုတ်ပေ၊ ရင်းနှီးရုံတင်မကဘဲ သူ မြင်ဖူးပြီးသား သစ်ပင်များပင် ဖြစ်နေသည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ အကြည့်မှာ ထူးခြားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်ကပင် သူ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ လီဖော်ထျန်းကို မခွာနိုင်ခြင်းမှာ သူမက ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အာရုံများကို လှည့်စားကာ ဤတောအုပ်အတွင်း၌ပင် ပတ်ချာလည်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

‘လီဖော်ထျန်းကတော့ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ.........’ သို့သော် လီဖော်ထျန်းမှာ ခွန်အားကိုသာ အခြေခံသူဖြစ်ရာ ဤမျှ နက်နဲလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်လာသည်။ နတ်သားတော်များထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးမှာ မိစ္ဆာမြေခွေးသွေးပါသည့် ယောင်ဟန် သာ ဖြစ်ချေသည်။

ဤယောင်ဟန်မှာ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်သူပင်။ သူမကိုယ်တိုင် အသွင်ဖြင့် မလာဘဲ လီဖော်ထျန်း၏ အသွင်ကို ယူ၍ သူ့ကို လှည့်စားနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ရွှယ်ဝူယာသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အချိန်ဆိုလျှင် ယောင်ဟန်ကို သင်ခန်းစာ ပေးမိမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဤအရှက်ရမှုကို ခေတ္တသည်းခံကာ နောက်မှသာ စာရင်းရှင်းရတော့မည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ကျောက်စိမ်းအဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆောင်သည် အမြင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ လေထဲတွင် တန့်သွားသည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီဖော်ထျန်း (အသွင်ယူထားသော မုန့်ဝမ်) က အဆောင်ကို ဖျက်ဆီးရန် လှုပ်ရှားလာသည်။

“ကွဲစမ်း....”

ရွှယ်ဝူယာက အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းအဆောင်မှ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ မှန်ကွဲများအလား အစိတ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေချေပြီ....

ရွှယ်ဝူယာသည် “လီဖော်ထျန်း” ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော မိုင်တစ်ထောင် နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင် ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း တယ်လီပို့ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရွှယ်ဝူယာ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာမှ ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းများကို ခံစားမိသောအခါ “လီဖော်ထျန်း” သည် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ တော်တော်လေး မြန်မြန် ထွက်ပြေးသွားချေပြီ။

သို့သော် ယနေ့အတွက် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ယောင်ဟန်အပေါ်တွင်လည်း အပြစ်ပုံချနိုင်ခဲ့သည်။ ရွှယ်ဝူယာအနေဖြင့် ယောင်ဟန်ထံသို့ သွားရောက် စာရင်းရှင်းချိန်တွင် ယောင်ဟန်က သူမ ပုံရိပ်ယောင်အတတ် မသုံးခဲ့ကြောင်း မည်သို့ပင် ငြင်းဆိုပါစေဦးတော့... မုန့်ဝမ် သိထားသော ရွှယ်ဝူယာ၏ စရိုက်အရ သူသည် မေးမြန်းနေလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ ယောင်ဟန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးသာ ရှာဖွေနေပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ အဓိက အလုပ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ အချိန်ပိုလေးတွင် သားကောင်အချို့ကို ရှာဖွေရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ပစ်မှတ်တွေကို ဆက်ရှာဦး.........”

နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ အမိန့်ကို နာခံကာ ဂူပိုးကောင်များကို စေလွှတ်၍ ကင်းထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

“အနောက်မြောက်ဘက် မိုင်တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ် အကွာက မြေအောက်မြစ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ပုန်းနေတယ်......... အရှေ့တောင်ဘက် မိုင်နှစ်ရာမှာ နှစ်ယောက်ရှိတယ်......... မြောက်ဘက်ကတော့... ထားလိုက်ပါတော့... မြောက်ဘက်ကလူဆီကို တခြားတစ္ဆေတစ်ကောင် သွားနေပြီ.........”

ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ နှလုံးသားစားပိုးကောင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

“သခင်မ......... မြောက်ဘက်ကလူကတော့ တခြားလူရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားပြီလေ......... သခင်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်ဆို အဲဒီလူ သေနေလောက်ပြီ.........”

“ငါ သိတယ်......... ငါ လိုက်မှာက အဲဒီ တစ္ဆေကို.........”

နှလုံးသားစားပိုးကောင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ “သခင်မ......... သခင်မ ဆိုလိုတာက.........”

“အတိအကျပဲ.........” မုန့်ဝမ်က ပြုံးလိုက်၏။ “တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ငါ သတ်နိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်လို့.........”

“ဂလု.........” နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။ “သခင်မကတော့ တကယ်ကို အကြီးကြီး တွေးတာပဲနော်.........”

မုန့်ဝမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “စည်းမျဉ်းထဲမှာ တစ္ဆေအချင်းချင်း မသတ်ရဘူးလို့ မပါဘူးလေ......... ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်......... စမ်းကြည့်တာပေါ့......... တကယ်လို့ တစ္ဆေကို သတ်မိသွားရင်တောင် ငါ့အတွက် ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူး......... တကယ်လို့ မနိုင်ရင်လည်း ထွက်ပြေးရုံပဲပေါ့.........”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် လေဟုန်စီး၍ မြောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။

အခြားသော တစ္ဆေမှာ သားကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးကာစ ရှိသေးသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လီဖော်ထျန်း (မုန့်ဝမ် အသွင်ယူထားသူ) ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

“နတ်သမီး....”

ထိုတစ္ဆေမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီဖော်ထျန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ခွမ်းဖုန်း ပင် ဖြစ်နေချေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် လီဖော်ထျန်း၏ အသွင်ကို ဆက်လက် ယူထားဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘယ်နှစ်ယောက် ရပြီလဲ.........”

ခွမ်းဖုန်းက အရှက်ရဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ဆိုရင် လေးယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်......... ကျွန်တော်မျိုး နတ်သမီးရဲ့ မျက်နှာကို ပျက်စေမိပါပြီ.........”

“လေးယောက်လား... မဆိုးပါဘူး.........”

“လီဖော်ထျန်း” ၏ အသံမှာ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ လက်သီးဖြင့် ခွမ်းဖုန်း၏ ဦးခေါင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၆၅) တစ္ဆေများကို သုတ်သင်ခြင်း

ခွမ်းဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ နတ်သားတော်က သူ့ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရသလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။

သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ ရုတ်တရက်တိုက်ကွက်မှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ခွမ်းဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားချေပြီ။ မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးသည် ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ အားပါပါ ကျရောက်သွားသည်။

“ဂျွတ်.........”

ခွမ်းဖုန်း၏ နှာရိုးမှာ ကျိုးအက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်သည် ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားပြီး လွင့်စင်နေသော ခွမ်းဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကန်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

ဤကန်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ခွမ်းဖုန်း၏ ရင်ညွန့်ရိုးမှာ ကြေမွသွားပြီး သွေးများကို မြောက်မြားစွာ အန်ထုတ်လိုက်ရချေသည်။

“ဘာ... ဘာလို့လဲ.........”

ခွမ်းဖုန်းသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ “နတ်သမီး... ကျွန်တော်မျိုး ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ.........”

မုန့်ဝမ်မှာ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။ လက်သီးချက်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်များအလား ခွမ်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေချေပြီ။

ခွမ်းဖုန်း၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူသည် နာကျင်မှုများကို အံတုလျက် အဝေးသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

လီဖော်ထျန်း၏ အစွမ်းအစအပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် သူသည် ပြန်လည်ခုခံရန် စိတ်ကူးပင်မရှိတော့ဘဲ လွတ်မြောက်ရန်သာ တစ်ခုတည်းသော အတွေး ရှိတော့သည်။ မုန့်ဝမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ရွှယ်ဝူယာကို သူမ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခွန်အားလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကိုတော့ လွှတ်မပေးနိုင်ပေ။

ခွမ်းဖုန်းမှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် “နတ်သမီး” ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ရတော့သည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ မထုတ်နိုင်ဘဲ ခုနစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံခန့်သာ အသုံးချနိုင်ချေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် မူလကတည်းက မုန့်ဝမ်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ရာ အချီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှုံးနိမ့်သွားရတော့သည်။

ခွမ်းဖုန်းသည် အံကို ကြိတ်ကာ အစိမ်းရောင် ထီးပုံစံ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဂါထာမန္တရားများကို ရွတ်ဆိုလျက် ထိုထီးရှိရာသို့ မှော်အစွမ်းများ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်မှာ အဝိုင်း... မြေပြင်မှာ အနားလေးဖက်......... အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေစမ်း....”

အစိမ်းရောင်ထီးမှာ ချက်ချင်း ပွင့်သွားပြီး သူ့ကို လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ထားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးချက်များကိုပင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော ထီးမျက်နှာပြင်က တားဆီးထားနိုင်ချေသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ......... တကယ့် ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲကိုး.........”

မုန့်ဝမ်သည် ထိုထီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစားရှိလှသဖြင့် လည်ပတ်နေသော ထီးမျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ခွမ်းဖုန်းသည် မုန့်ဝမ်က လက်ဗလာဖြင့် လှမ်းဖမ်းသည်ကို မြင်သောအခါ ပထမတော့ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ထီး၏ ကာကွယ်မှုကို မဖောက်နိုင်သည်ကို မြင်မှသာ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားတော့သည်။ သူက မကျေနပ်မှုကို မြိုသိပ်လျက် “လီဖော်ထျန်း” ကို လေသံအေးအေးဖြင့် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

“နတ်သမီး......... တစ္ဆေတွေကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ကူညီဖမ်းပေးပါ့မယ်......... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ.........”

“ဒီထီးက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ......... နင် အရင်က သုံးတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး.........”

မုန့်ဝမ်က ပြုံးလျက် ထိုထီးကို စစ်ဆေးနေသည်။ ခွမ်းဖုန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။ ဤထီးမှာ သူ၏ အသက်ကယ်ရတနာ ဖြစ်သည်။

ယခု နတ်သမီးက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူ့ကို အသေသတ်ရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“မပြောချင်ဘူးလား......... ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့.........”

မုန့်ဝမ်သည် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားများကို မသိမသာ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင်ထီးမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ သူမ၏လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ထီးမျက်နှာပြင်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး “ခရက်.........” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထီးတိုင်များမှာ ကျိုးအက်သွားတော့သည်။

ခွမ်းဖုန်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားသော ထီးတိုင်များကို ကြည့်ကာ ထီးကို အမြန်သိမ်း၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။ မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ဆုံးနေသော ခွမ်းဖုန်း၏ အသက်ကို အသာအယာ ရိတ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

ခွမ်းဖုန်း သေဆုံးသွားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သန့်စင်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်က အလွယ်တကူ စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အမြုတေမှ ပေးပို့လာသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်မိသည်။ တစ္ဆေများကို သတ်ခြင်းမှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ လူများကို သတ်ခြင်းထက် ပို၍ များပြားလှချေပြီ....

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သေဆုံးလျှင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားတတ်သည်။ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ သုံးလျှင်ပင် ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။

သို့သော် ယခုမူ စင်မြင့်၏ စည်းမျဉ်းများကြောင့် ခွမ်းဖုန်းမှာ “တစ္ဆေ” အဆင့်ရရှိထားရာ သူ သေဆုံးသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပျံ့လွင့်မသွားဘဲ မုန့်ဝမ်၏ ဆုလာဘ် ဖြစ်လာရချေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ခွမ်းဖုန်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထုတ်ကာ အစိမ်းရောင်ထီးကို ထုတ်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ထီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထီးတိုင် ၂၄ ချောင်းစလုံးမှာ မူလအတိုင်း စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အမှန်စင်စစ် ထီးတိုင်များမှာ တစ်ခါမျှ ကျိုးပဲ့ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ခွမ်းဖုန်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကြောင့် ထီးတိုင်များ ကျိုးသွားပြီဟု အထင်မှားကာ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုထီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နှလုံးသားစားပိုးကောင်ကို နောက်ထပ် တစ္ဆေများကို ဆက်လက်ရှာဖွေခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော အချိန်အတွင်း မုန့်ဝမ်သည် ဖန်ရှုံကို ခေါ်ဆောင်လျက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း လှည့်လည်ကာ နောက်ထပ် တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကိုပါ အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

စမ်းသပ်မှုအချိန်ကုန်ဆုံးကာ တတိယထပ်သို့ တယ်လီပို့ခံရမှသာ သူမ၏ အမဲလိုက်ပွဲမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ ရောက်ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားရသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ တောအုပ်ထဲသို့ မဟုတ်ဘဲ သီးခြား ပိတ်လှောင်ထားသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းမှာ အခန်းထက် အကျဉ်းထောင်နှင့် ပိုတူလှသည်။ တံခါးလည်းမရှိ၊ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိဘဲ အပေါ်ဘက်တွင် တစ်ပေပတ်လည်ခန့်သာ ရှိသော အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ရှိချေသည်။

ထိုစဉ် ဝိညာဉ်အသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုနှစ်ခုမှာ လူသေဆုံးမှု များပြားခဲ့တာကြောင့် တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို အခုပဲ စတင်ပါပြီ......... အခန်းရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေပြီး လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားကြပါ.........”

ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေရမည်ဟု ဆိုသော်လည်း အပေါ်ဘက်မှ အပေါက်ငယ်လေးမှာ ထွက်ပေါက်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ချေသည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အပေါ်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခန်းလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အပေါ်ဘက် ကောင်းကင်ပေါက်မှနေ၍ ရှည်လျားလှသော လျှာကြီးတစ်ချောင်းမှာ အခန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး မုန့်ဝမ်ရှိရာသို့ ရစ်ပတ်ရန် ဝှေ့ယမ်းလာတော့သည်။ ထိုလျှာကြီးနှင့်အတူ ပုပ်စပ်ညှီနံ့များကလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်၏။

‘ဒါ ဘာကြီးလဲ.........’

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း ထိုလျှာကြီးကို အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ သူမကို မဖမ်းမိသောအခါ ထိုလျှာကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် အခန်းအတွင်းရှိ ကုတင်နှင့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို ရိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးတော့သည်။

မုန့်ဝမ် ရှောင်တိမ်းနေစဉ်မှာပင် ကုတင်နှင့် စားပွဲများမှာ ထိုလျှာမှ ထွက်လာသော တံတွေးများကြောင့် မည်းနက်ကာ ပုပ်ပွပျက်စီးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် တံတွေးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်စစ များပြားလာပြီး သူမ ပုန်းနေသော နေရာအထိ ပျံ့နှံ့လာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။