အခန်း (၁၆၆-၁၇၀)

အခန်း (၁၆၆) ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ

ပုပ်စပ်ညှီဟောင်နေသော တံတွေးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး “ဇိဇိ” ဟူသော တိုက်စားသံများနှင့်အတူ မြွေများအလား မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုးကပ်လာချေသည်။

သူမသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ပင်တစ်ပင်ကို ပစ်ချကြည့်လိုက်ရာ ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် အရည်များနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရွက်များမှာ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွား၏။ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ထိုသားရဲ၏ တံတွေးမှာ အဆိပ်ပြင်းလှချေသည်။

အမည်းရောင်အရည်များ သူမ၏ခြေဖျားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် မုန့်ဝမ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ကြာပွတ်ရှည်မှာ ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်အလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလျှာကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ရှူး.........” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြာပွတ်မှာ တိုက်စားခံရသဖြင့် မီးခိုးအမည်းများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကြာပွတ်အတွင်းပါရှိသော ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကြောင့် သားရဲကြီးမှာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်သွားရသည်။

မုန့်ဝမ်မှာ လျှော့ပေးခြင်းမရှိဘဲ သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရာ ကြာပွတ်မှတစ်ဆင့် သားရဲကြီး၏ လျှာအတွင်းရှိ အနှစ်သာရသွေးများကို စုပ်ယူသန့်စင်တော့သည်။

သန့်စင်သော စွမ်းအားများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာရာ ယခင်က စုပ်ယူခဲ့ဖူးသော မည်သည့်အနှစ်သာရသွေးထက်မဆို ပိုမို အစွမ်းထက်လှချေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဆိုလျှင်... ဤသားရဲမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်နိုင်သည်လော။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စုပ်ယူမှုအရှိန်ကို ပိုမို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် သားရဲဖြစ်နေလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်၍ မဖြစ်ပေ။

ကြီးမားလှသော လျှာကြီးမှာ မုန့်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားဟန်ဖြင့် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာတော့သည်။

ကြာပွတ်မှာ တိုက်စားခံရမှုကြောင့် ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လျှာကြီးမှာလည်း လွတ်မြောက်ရန် ပိုမို ကြိုးစားလာသည်။ လျှာကြီး လွတ်ထွက်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ကြာပွတ်ကို ပြတ်သားစွာ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်အတွင်း သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်လက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဓားရှည်မှာ တုန်ခါလျက် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် လက်ပြန်ဝှေ့ယမ်း၍ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ သွေးရောင်ဓားရှည်မှာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြီး ရုန်းကန်နေသော လျှာကြီးကို နံရံတွင် ကပ်လျက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

“ဝူး.........”

သားရဲကြီးမှာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုမှာ မုန့်ဝမ်၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်လောက်သည်။ ၎င်းသည် ဓား၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားသော်လည်း မုန့်ဝမ်က ရှေ့သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဓားအတွင်းသို့ စွမ်းအားများ ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ဓားမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး လျှာကို မြဲမြံစွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လျက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို ဖိနှိပ်ထားကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကို ဆက်လက် အသုံးပြုလျက် လျှာအတွင်းရှိ အနှစ်သာရသွေးများကို မညှာမတာ လုယူသန့်စင်တော့သည်။

ထိုသန့်စင်သော စွမ်းအားများသည် သူမ၏ သွေးကြောများ၊ အရိုးများနှင့် ဝိညာဉ်အမြုတေ ကိုပါ အားဖြည့်ပေးနေသည်။

အန္တရာယ်ကို သိရှိသွားသော သားရဲကြီးမှာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း မရသည့်အဆုံးတွင် ထူးဆန်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အသက်ရှင်ရန်အတွက် လျှာကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်....

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော လျှာမှာ အမြစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသော လျှာအပိုင်းအစမှာ အားအင်များ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်း တွန့်လိမ်ခြောက်ကပ်သွားပြီး အသားတုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုအသားတုံးကို မကျေမနပ် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အခန်းနံရံများကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ နံရံကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်ရာ အေးစက်သော ခံစားမှုနှင့်အတူ သတ္တုဆန်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားရသည်။

ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ သူမ ဓားဖြင့် ထိုးခဲ့သော အပေါက်ငယ်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ကုသသွားခြင်းပင်။

မုန့်ဝမ်သည် လက်ချောင်းကို ဓားအလား အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် နံရံပေါ်သို့ အားပါပါ ခြစ်လိုက်သော်လည်း ဖြူဖျော့သော အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပြီး အက်ကြောင်းပင် မထင်ပေ။ သားရဲတံတွေးကြောင့် တိုက်စားခံရသော နေရာများမှာလည်း ဤထူးဆန်းသော ကုသမှုစွမ်းအားကြောင့် ပြန်လည် ချောမွေ့သွားချေပြီ။

“ပစ္စည်းကောင်းပဲ.........”

မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို မြှောက်ကာ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းလျက် နံရံမှ အတုံးကြီးတစ်တုံးကို အတင်းအဓမ္မ တူးထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် နံရံမှ ကွာကျသွားသည်နှင့် ထိုအံ့ဩဖွယ် ကုသမှုစွမ်းအားရှိသည့် သတ္တုတုံးမှာ အရည်ပျော်စပြုလာချေပြီ။

မုန့်ဝမ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ နံရံမှ တူးထုတ်လိုက်သော အတုံးများကို သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲသို့ ထည့်ကာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် သွေးပင်လယ်၏ နှစ်ထပ်ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ထိုသတ္တုတုံးများ၏ အရည်ပျော်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် အခန်းတစ်ခုလုံး၏ နံရံနှင့် ကြမ်းပြင်မှ သတ္တုများကို အစီအရင် စွမ်းအားများကြောင့် ဆက်တူး၍ မရတော့သည့်အထိ အကုန်အစင် တူးယူလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်မှသာ အပေါ်ဘက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ခေါင်းပြူလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ပုပ်စပ်ညှီနံ့များနှင့်အတူ လေပြင်းတစ်ခု သူမထံသို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ နောက်သို့ အမြန်ခုန်ဆုတ်လိုက်သဖြင့် သီသီလေး လွတ်သွားရသည်။

အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မနီးမဝေးတွင် ကြီးမားလှသော သံလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ လှောင်အိမ်အတွင်း၌ မှောင်မည်းသော အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကြီးမားလှသော မြရောင်ရိပ် မိစ္ဆာပုတ်သင်တစ်ကောင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများက မုန့်ဝမ်ကို မုန်းတီးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေချေသည်။

ဤမိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ သူမ တွေ့ဖူးသမျှသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရှိသူအားလုံးထက် သာလွန်နေရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်နေချေပြီ....

မုန့်ဝမ်သည် ထိုသားရဲကြီးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လွတ်မြောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပို၍ ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး တံခါးလည်းမရှိ၊ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိပေ။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ......... ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုရင် အဲဒီ မိစ္ဆာသားရဲဆီကပဲ စရမှာလား.........”

မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လှောင်အိမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာသားရဲကြီးမှာ ပိုမို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပြီး သူမကို အစိတ်စိပ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲရန် အသင့်ပြင်နေချေပြီ။

“ဟင်းဟင်း......... ဒေါသကလည်း ကြီးလိုက်တာ.........”

သားရဲကြီးမှာ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အဖျက်ဆီးခံထားရပြီး တိရစ္ဆာန်အသိစိတ်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း မူလ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိတော့ကြောင်း မုန့်ဝမ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုသားရဲကြီးနှင့် လှောင်အိမ်ကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိတော့သည်။

အခန်း (၁၆၇) အဆင့်အတန်း

ခေတ္တမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အေးစက်လှသော သံတိုင်များကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရာ ထိုအပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော တားမြစ်ချက် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလှောင်အိမ်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ သူမအတွက်မူ ချိုးဖောက်ရန် မခက်ခဲလှပေ။

မုန့်ဝမ်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဝဲပျံလာပြီး သွေးရောင်လိပ်ပြာလေးများအလား တားမြစ်ချက်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

တားမြစ်ချက်မှ ပြာလဲ့လဲ့အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်ပအားကို ခုခံသည့်အနေဖြင့် တဝီဝီအသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

မုန့်ဝမ်က စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ကာ သွေးရောင်အလင်းများဖြင့် တားမြစ်ချက်ကို တိုက်စားလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် “ခရက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ တားမြစ်ချက် ပျက်စီးသွားပြီး သံလှောင်အိမ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

လွတ်မြောက်သွားသော မြရောင်ရိပ် မိစ္ဆာပုတ်သင် ကြီးသည် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား မုန့်ဝမ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

မုန့်ဝမ်ကမူ အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော သွေးရောင်ဝတ်စုံချပ်ဝတ်မှာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီး၏ ချွန်ထက်လှသော လက်သည်းများသည် သွေးရောင်ချပ်ဝတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်သော်လည်း သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ကို အနာအဆာမျှပင် မဖြစ်စေနိုင်ပေ။

သားရဲကြီးက ပို၍ ဒေါသထွက်ကာ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အမြီးဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာကို ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လာသော်လည်း သူမက ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ပိတ်လှောင်ထားသော အခန်းကျယ်အတွင်း လူနှင့် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အနီးကပ်တိုက်ပွဲ စတင်တော့သည်။ မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ရေပြင်ပေါ်မှ ပုစဉ်းပျံသကဲ့သို့ ဖမ်းရခက်လှပြီး သူမ၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ မိစ္ဆာပုတ်သင်၏ အရေးပါသော အဓိကနေရာများကိုသာ တိတိကျကျ ထိုးနှက်နေချေသည်။

မိစ္ဆာပုတ်သင်မှာ အင်အားချည့်နဲ့နေသော်လည်း ၎င်း၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရိုင်းစိုင်းသော သဘာဝကြောင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နေဆဲပင်။

၎င်းသည် ရံဖန်ရံခါ အစိမ်းရင့်ရောင် အဆိပ်များကို ထွေးထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိုက်စားစေသော်လည်း မုန့်ဝမ်က အလွယ်တကူပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီး၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ မုန့်ဝမ်က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် အားပါပါ ထိုးနှက်လိုက်ရာ သားရဲကြီးမှာ မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ သားရဲကြီး နာကျင်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်က ၎င်း၏ ဘေးဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်သော နံဘေးကန်ချက်ဖြင့် ကန်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

“ဖူး.........”

သားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိကာ နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဒါပဲလား.........”

မုန့်ဝမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ သားရဲကြီး၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကို အသက်သွင်းလျက် လက်ဝါးဖြင့် ၎င်း၏ နောက်ကျောကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“ငါ့အတွက် သေလိုက်တော့....”

မိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီးသည် မုန့်ဝမ်၏ လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော စုပ်ယူမှုအားကို ခုခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရသွေးများသည် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။

သားရဲကြီး၏ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းမှ ရက်စက်သော အလင်းများမှာလည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်မပြည့်မီမှာပင် ၎င်း၏ အနှစ်သာရသွေး အားလုံးနီးပါးကို မုန့်ဝမ်က စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သားရဲကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ အသက်ပျောက်သွားရတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ချပ်ဝတ်ကို သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ သွေးဝိညာဉ်ရေစင်များမှာ ပိုမို ပျစ်ခဲလာပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၆) ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဤ တုပေါင်းဆောင်(လျှို့ဝှက်နယ်မြေ) ထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တကယ့် အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

မုန့်ဝမ်သည် သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး ကို အသုံးပြု၍ သားရဲကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲလိုက်ရာ ပုပ်စပ်ညှီနံ့များနှင့်အတူ ပျက်စီးနေသော အင်္ဂါများကြားတွင် တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းအဆောင် တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ထိုအဆောင်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခန်းနံရံတွင် မုခ်ဦးတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုတံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ဝိညာဉ်အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်......... သင်ဟာ တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပါပြီ......... သင်ဟာ ဆဋ္ဌမမြောက် အောင်မြင်သူ ဖြစ်ပါတယ်......... ပထမ သုံးဆင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေကို ထုတ်ပေးပြီးပါပြီ......... ဆက်လက် ကြိုးစားပါ.........”

မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခန်းမကြီးထဲတွင် ဘာဆုလာဘ်မျှ မရှိပေ။

“ဆုလာဘ်က ဘယ်မှာလဲ....” သူမက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အသံကြီးက မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။ “သင် ဆုလာဘ်ကို ယူပြီးသားပါ......... အဲဒီအခန်းထဲက မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ တွေဟာ သင့်အတွက် ဆုလာဘ်ပါပဲ.........”

‘ဩော်... အဲဒီအရာကို မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ လို့ ခေါ်တာကိုး’

မုန့်ဝမ်က ထိုအမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်သော်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ယူလိုက်တာက ကျွန်မ ကြိုးစားပြီး ရလာတဲ့ တိုက်ပွဲရလဒ်လေ......... အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုလာဘ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရမှာလဲ....”

သို့သော် ထိုအသံကြီးမှာ နောက်ထပ် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ မုန့်ဝမ် နှုတ်ပိတ်သွားမှသာ “နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ချင်သလား....” ဟု မေးလာသည်။

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပိုမို ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုခန်းမကြီးမှာ ရွှေရောင်ဝင်းပနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အလွန်ပင် ပေါကြွယ်ဝလှသည်။ အလယ်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ထွင်းထုထားသော ကြာပန်းစင်မြင့်တစ်ခု ရှိပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် တရားထိုင်ရန် ဖျာငယ်များ ရှိနေသည်။

ထိုနေရာတွင် လူငါးဦး ထိုင်နေကြပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ ခွန်အားလမ်းစဉ်မှ လီဖော်ထျန်း၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ ယောင်ဟန်၊ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်မှ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား)၊ သူမ၏ အထက်လူကြီး ရွှယ်ဝူယာ နှင့် အဆိပ်လမ်းစဉ်မှ လုရှောက် တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

မုန့်ဝမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ငါးယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက် အောင်မြင်သူမှာ ကျင်းချန်း မဟုတ်ဘဲ ရွှယ်ဝူယာ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ရွှယ်ဝူယာက ပြုံးလိုက်ရင်း—

“မုန့်ဝမ်... မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ......... ပထမတန်းမှာ ထိုင်ခုံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်......... မြန်မြန် လာထိုင်.........”

“ဟုတ်ကဲ့ နတ်သားတော်.........”

မုန့်ဝမ်သည် ရွှယ်ဝူယာကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်သူများ၏ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကြားမှ လုရှောက်၏ ညာဘက်ရှိ ပထမတန်း ထိုင်ခုံသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

“နေဦး....”

ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ မုန့်ဝမ်အပေါ်တွင် မရင်းနှီးသလို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ “သူမ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ဖို့ကတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်.........”

“အရင်ရောက်တဲ့သူက အရင်ထိုင်ရတာပဲလေ......... သူမက ဆဋ္ဌမမြောက် လွတ်မြောက်လာသူပဲ......... ဒီမှာ ထိုင်တာ ဘာများ မသင့်တော်စရာ ရှိလို့လဲ....” ဟု ရွှယ်ဝူယာက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကွေ့ရန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ရွှယ်ဝူယာ... ကျင်းချန်း တောင် ရောက်မလာသေးဘူး......... သူက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပေမဲ့ ဘယ်သူမဆို သူ့ရှေ့မှာ လာထိုင်လို့ ရတာမဟုတ်ဘူး......... မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို ဒီမှာ ထိုင်ခိုင်းချင်တာလား......... အဲ့လောက် အဆင့်ရှိလို့လား”

အခန်း (၁၆၈) အသုံးမကျသော လက်အောက်ငယ်သား

ပထမတန်းတွင် ထိုင်ခုံ ခုနစ်လုံးသာရှိပြီး ၎င်းမှာ အဓိက လမ်းစဉ်ကြီး ခုနစ်ခု၏ နတ်သားတော် များအတွက် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော်ကို ခေတ္တဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ ဂူလမ်းစဉ်၏ နတ်သားတော် ကျင်းချန်းမှာ ပထမတန်းတွင် နေရာတစ်နေရာ ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ဝူယာ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကျိုးအမြတ်ကို ခေတ္တတွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆင်ခြင်တုံတရားက အနိုင်ရသွားခဲ့သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... မုန့်ဝမ်... နင် ဒုတိယတန်းက ထိုင်ခုံတစ်ခုမှာပဲ ထိုင်လိုက်ပါ.........”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ.........”

မုန့်ဝမ်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်မပြဘဲ ရွှယ်ဝူယာ၏ နောက်တည့်တည့်ရှိ ဒုတိယတန်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ် ထိုင်ပြီးနောက် ရွှယ်ဝူယာက တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုအကြောင်း အသေးစိတ်ကို ထပ်မံမေးမြန်းလာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန်ပြင်စဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွားကာ “ဝေါ့” ခနဲ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေပြီး အလွန်ပင် အားအင်ချည့်နဲ့နေပုံ ပေါ်သည်။

“နတ်သားတော်... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ......... လွတ်မြောက်လာဖို့အတွက် ဒီတပည့်မဟာ သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ် ကို အတင်းအဓမ္မ သုံးခဲ့ရပါတယ်......... အနှစ်သာရသွေးတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားရုံတင်မကဘဲ သွေးပင်လယ်ထဲက သွေးဝိညာဉ်ရေ တွေလည်း အတော်များများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရလို့ပါ.........”

မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြေလျော့သွားကာ ၎င်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ အစွမ်းဖြင့် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေမည်။ အကယ်၍ သူမသာ သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို မသုံးခဲ့လျှင် ကျင်းချန်းထက်စောပြီး ဆဋ္ဌမမြောက် အောင်မြင်သူ မည်သို့ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ရွှယ်ဝူယာသည် မုန့်ဝမ်အပေါ် စိတ်ပျက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာလည်း အေးစက်သွားတော့သည်။

“ဒဏ်ရာရထားမှတော့ သေချာနားလိုက်ဦး......... ဒါနဲ့ ပထမ သုံးဆင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေရော ရခဲ့ရဲ့လား”

မုန့်ဝမ်က အပြစ်ရှိသလို ကြည့်ကာ—

“လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ကျွန်မ နံရံတွေကို အတင်းဖောက်ထွက်ရင်း အစီအရင် (Formation) အချို့ကို ဖျက်ဆီးမိသွားပါတယ်......... အဲဒီ ဝိညာဉ်အသံကြီးက ကျွန်မဟာ အစီအရင်တွေကို အကြောင်းမဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့တာကြောင့် ဆုလာဘ်တွေကို သိမ်းယူလိုက်ပြီလို့ ပြောပါတယ်.........”

ထို့နောက် မုန့်ဝမ်သည် သူမထိုင်နေသော ဖျာပေါ်မှ ထရပ်ကာ ဒူးထောက်၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ဒီလက်အောက်ငယ်သားဟာ နတ်သားတော်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်မိခဲ့ပါတယ်......... ကျွန်မကို အပြစ်ပေးပါ....”

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေနပ်မှုများ ထင်ဟပ်သွားသည်။ “နင်က အစီအရင်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ် ဟုတ်လား....”

မုန့်ဝမ်က နောင်တရနေဟန်ဖြင့်—

“သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို သုံးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အစီအရင် နှစ်ခုကို မတော်တဆ ဖျက်ဆီးမိသွားတာပါ.........”

ရွှယ်ဝူယာမှာ ပို၍ စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ ကျင်းချန်းထက်စော၍ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်လာသည့် မုန့်ဝမ်ကို သူက အားကိုးထိုက်သူဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမက သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

အနှစ်သာရသွေးများ မြောက်မြားစွာ ကုန်ဆုံးသွားရုံတင်မကဘဲ အရေးကြီးလှသော ဆုလာဘ်ကိုပါ ဆုံးရှုံးအောင် လုပ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

“ဟားဟား.........”

မုန့်ဝမ်နှင့် ရွှယ်ဝူယာတို့၏ စကားဝိုင်းကို အခြားသူများလည်း ကြားသွားကြသည်။ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) က ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား......... ဝူယာ... အရမ်းလည်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး......... ဒီမုန့်ဝမ်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက အသစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ......... တုပေါင်ဆောင် ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်လာပြီး ပထမ သုံးဆင့်ကို အောင်မြင်တာတင်ပဲ တော်တော်လေး ဟန်ကျနေပါပြီ......... သူမကို အများကြီး မျှော်လင့်လို့ မရဘူးလေ.........”

“ဟုတ်တာပေါ့... အနည်းဆုံးတော့ သူမက စမ်းသပ်မှုကို တော်တော်မြန်မြန် အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ......... ငါ့လက်အောက်က အသုံးမကျတဲ့ နှစ်ယောက်ဆို ဘယ်တော့မှ ထွက်လာမလဲတောင် မသိဘူး.........”

ယောင်ဟန် က နှုတ်ခမ်းလေးတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက နှစ်သိမ့်ပေးနေသလိုလိုနှင့် လှောင်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ဝူယာမှာ ပါးနပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အလွယ်တကူ ဒေါသမထွက်ဘဲ သူတို့ကို အေးစက်စွာသာ ကြည့်လိုက်သည်။

“စောစောစီးစီး အောင်ပွဲမခံကြပါနဲ့ဦး......... မင်းတို့လူတွေ ချောချောမောမော လွတ်လာနိုင်ပါ့မလားဆိုတာတောင် မသေချာသေးဘူးလေ.........”

ဤသို့ဖြင့် နတ်သားတော်များသည် မုန့်ဝမ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားပြီး မည်သူမျှ သူမကို ထပ်၍ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ မုန့်ဝမ်မှာမူ ဤအခြေအနေကို ကျေနပ်နေသည်။

သူမသည် အသွင်ဆောင်ကာ နှလုံးသားစားပိုးကောင် ကို အသုံးပြု၍ အခြားသူများ၏ အတွေးများကို ခိုးနားထောင်နေလိုက်သည်။

စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်အချို့ကိုလည်း သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယောင်ဟန်အပေါ် သူမ၏ အပြစ်ပုံချမှုမှာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ရွှယ်ဝူယာသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ ယောင်ဟန်ဖြစ်သည်ဟု တစ်ထပ်တည်း ယုံကြည်သွားခြင်းပင်။ ယခုအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် ယောင်ဟန်ကို မည်သို့သတ်ရမည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြံစည်နေချေပြီ။

ထို့အပြင် စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု၏ အကြောင်းအရာကိုလည်း ကွေ့ရန်နှင့် လုရှောက် တို့၏ အတွေးများမှတစ်ဆင့် သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအိုဟောပြောခြင်း” ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ ခန့်မှန်းနေကြသည်။ ယူလျန်မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ဆိုသူက လူတိုင်းအား တာအို ဟောပြောမည် ဖြစ်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ တုပေါင်ဆောင်ရှိ စမ်းသပ်မှုပေါင်း ၉၉၉ ခုအနက် အခက်ခဲဆုံး အဆင့် ၃၀ အတွင်း ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ဆုလာဘ်မှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ် အတွေးထဲ နစ်နေစဉ်မှာပင် ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရောက်လာပြန်သည်။ ထိုသူမှာ ကွေ့ရန်၏ လက်အောက်ငယ်သား ချီယောင် ဖြစ်သည်။ ချီယောင်သည် ကွေ့ရန်ထံသို့ သွားကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဆရာ......... ဒါက စမ်းသပ်မှုရဲ့ ဆုလာဘ်ပါ......... ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မကိုင်တွယ်ရဲလို့ ဆရာ့ကို လာအပ်တာပါ.........”

“ဟားဟားဟား......... မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး......... ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်သိမ်းဖန်လုံး ပဲ.........”

ကွေ့ရန်သည် ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ကြည်လင်သွားပြီး သူ၏ တပည့်အပေါ် ကြင်နာပြလိုက်သည်။

“ချီယောင်... စမ်းသပ်မှုက အဆင်ပြေရဲ့လား.... အန္တရာယ်တွေ ဘာတွေ ကြုံခဲ့သေးလား....”

“အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာ......... အခက်အခဲလေး အချို့ရှိခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်.........”

“ကောင်းပြီလေ......... ဒီဝိညာဉ်သိမ်းဖန်လုံးကို နင်ပဲ ယူထားလိုက်တော့......... ငါ့လို ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်က နတ်သားတော်တစ်ယောက်က မင်းဆီက ပစ္စည်းလေးကို လုယူနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး.........”

ကွေ့ရန်သည် ရွှယ်ဝူယာကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချီယောင်မှာလည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ဆုလာဘ်ကို တန်ဖိုးကြီးရတနာတစ်ခုပမာ သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကွေ့ရန်က ထိုပစ္စည်းကို ဂရုမစိုက်သောကြောင့်သာ ချီယောင် ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့်မူ ရွှယ်ဝူယာကို မညာခဲ့လျှင် သူမ၏ ဆုလာဘ်ကို ဆုံးရှုံးရနိုင်ချေရှိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ တူးယူခဲ့သော မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ မှာ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းဖြစ်ရာ သူမ၏ သွေးရောင်ချပ်ဝတ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရွှယ်ဝူယာသာ ထိုအရာကို မက်မောသွားလျှင် သူမ ပေးလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ မပေးလျှင်လည်း သူနှင့် ရန်သူ ဖြစ်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မုန့်ဝမ်သည် ဒုက္ခိတအဖြစ် အမည်ခံကာ ရတနာကို သိမ်းဆည်းထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ချီယောင်ပြီးနောက် နောက်ထပ် လူအချို့လည်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်လာကြသည်။ သို့သော် ဂူလမ်းစဉ်မှ ကျင်းချန်းမှာမူ ပေါ်မလာသေးပေ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ.... ကျင်းချန်းက အခုထိ မထွက်လာသေးဘူး......... သူ ချောက်ထဲ ကျနေတာများလား....” နတ်သားတော်များက စတင် စနောက်လာကြသည်။

“သူ့လို ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်က ကစားစရာ အသစ်တစ်ခုခုတွေ့လို့ ဂူပိုးကောင်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ နေမှာပါ.........” လုရှောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ငါ ရောက်လာတာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပုံပဲ.........”

လုရှောက်၏ စကားအဆုံးတွင် အေးစက်စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်း (၁၆၉) မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအိုဟောပြောမှု

ကျင်းချန်း ခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပုံမှာ နေရောင်ခြည်နှင့် ဝေးကွာနေသည့် နာမကျန်းဖြစ်နေသော သခင်လေးတစ်ဦးအလားပင်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေပြီး အနိုင်ကျင့်ရန် အလွန်လွယ်ကူမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

လုရှောက် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း

“နင် ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး မမှတ်နဲ့..... ဒုတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုတုန်းက နင် ငါ့ကို တမင်ရန်စပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာက ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကို စုဆောင်းချင်လို့မလား.....”

ကျင်းချန်းမှာ လုရှောက်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“နည်းနည်းပါးပါးတော့ စုမိပါတယ်......... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့ရဲ့ ဂူပိုးကောင်လေးတွေ အဆိပ်မိပြီး အကုန်သေကုန်ကြတယ်......... ဟူး......... ဒီနေ့လည်း အရှုံးပေါ်ပြန်ပြီ.........”

စကားပြောနေရင်း ကျင်းချန်း၏ အကြည့်မှာ ရွှယ်ဝူယာ နှင့် နောက်မှ မုန့်ဝမ် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန်ပြင်စဉ် ရွှယ်ဝူယာက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ချေးငှားတာ၊ လဲလှယ်တာ၊ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ ဘာမှမရှိဘူး.........”

ကျင်းချန်း၏ မျက်ဝန်းမှ အလင်းရောင်များ ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားပြီး အသက်မပါသလို အားအင်ချည့်နဲ့သော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ “ကောင်းပါပြီလေ......... မငှားရင်လည်း မငှားနဲ့ပေါ့......... အနှစ်သာရသွေး နည်းနည်းလေးကို ဒီလောက် ကပ်စေးနှဲတာ.........”

ကျင်းချန်းသည် အရှိန်အဟုန်မရှိဘဲ လုရှောက်၏ ညာဘက်ရှိ ပထမတန်း ဖျာပေါ်တွင် အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ပျော့ခွေကာ ထိုင်လိုက်သည်။

ခန်းမအတွင်း လူများလာသော်လည်း ကျင်းချန်း၏ ညာဘက်နေရာမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

လျှို့ဝှက်လှသော ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် မှာ အခုထိ ပေါ်မလာသေးပုံရသည်။

အချိန်နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးအောင်မြင်လာသူ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ထိုင်ပြီးမှသာ ဝိညာဉ်အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု စတင်ပါတော့မယ်......... ဒီအဆင့်ဟာ အလွန်ခက်ခဲတာကြောင့် စမ်းသပ်မှုမစခင် အခုကစပြီး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်း ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်မလား၊ နုတ်ထွက်မလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်......... စမ်းသပ်မှု စတင်ပြီးရင်တော့ ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိတော့ပါဘူး......... အချိန်စမှတ်ပါပြီ.........”

ဝိညာဉ်အသံကြီး၏ ကြေညာချက်ကြောင့် ခန်းမအတွင်း ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားတော့သည်။

“စမ်းသပ်မှုကနေ နုတ်ထွက်လို့ ရတယ်ဆိုတော့ စတုတ္ထအဆင့်က တကယ့်ကို ခက်ခဲမှာပဲ.........”

“တော်ပြီ......... ဒီလောက်အထိ ရောက်လာတာတင် ကျေနပ်ပါပြီ......... ဒီမှာ အသက်မဆုံးရှုံးခင် အမြန်ပြေးတာပဲ ကောင်းတယ်.........”

“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်......... အချိန်မရွေး သေနိုင်တယ်......... ငါတော့ ထွက်ပြီ.........”

အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုသူများမှာ များသောအားဖြင့် ပြင်ပမှ လာရောက်ကြသူများဖြစ်ပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကာ ရသလောက် ဆုလာဘ်ဖြင့် ကျေနပ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ အဆင့်နိမ့် တပည့်အချို့မှာလည်း အန္တရာယ်ကို ကြိုမြင်သဖြင့် နုတ်ထွက်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမအတွင်း၌ နတ်သားတော်များ၊ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

“အချိန်ကုန်ပြီ......... စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု တရားဝင် စတင်ပါပြီ......... မိစ္ဆာအင်မော်တယ် ရဲ့ ကမ္ဘာကို ကြိုဆိုပါတယ်......... ဟင်းဟင်းဟင်း.........”

ဝိညာဉ်အသံကြီးမှာ ပထမပိုင်းတွင် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်ချိန်တွင်မူ နူးညံ့ညှို့ယူဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးအသံအဖြစ်သို့ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနီရောင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှေ့ရှိ ကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျော့ရှင်းလှပပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အံ့မခန်း လှပလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မာနနှင့် အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေကာ လူတိုင်းကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ဤရက်စက်မှုကပင် သူမ၏ အလှအပကို ပြိုင်ဘက်ကင်းစေပြီး လူများကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့အောင် ဖိအားပေးနေချေပြီ။

“ငါက မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ပဲ......... မင်းတို့တွေက ဒီအခွင့်အရေးကို ရရှိပြီး ငါကိုယ်တိုင် တာအိုဟောပြောတာကို နားထောင်ရမှာကို ဘာလို့ ငါ့ကို မော့မကြည့်ဝံ့ကြတာလဲ.....”

နူးညံ့သော အသံမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ခါစေကာ နားပေါက်များမှ သွေးများ ထွက်လာစေပြီး ဝိညာဉ်အမြုတေ ကိုပင် ပျက်စီးစေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

နတ်သားတော်များ အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်အမြုတေကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ထိန်းညှိလိုက်ကြရသည်။

အနီရောင်ဝတ် မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက လူတိုင်း ပျာယာခတ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ မေးနေတယ်လေ......... ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မဖြေတာလဲ.....”

ထိုစကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) က အရင်ဆုံး သတိဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မ......... သင်၏ အလှမှာ လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့ပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ထူးကဲလှပါတယ်......... ကျွန်တော်မျိုးတို့က နတ်ဘုရားမကို နှောင့်ယှက်မိမှာ စိုးရိမ်လို့ မကြည့်ဝံ့တာပါ.........”

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကိုမြှောက်ကာ ကွေ့ရန်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကွေ့ရန်၏ ညာဘက်လက်ဝါးမှာ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

“နှုတ်ချိုသူတွေကို အပြစ်ပေးရမယ်.........”

ကွေ့ရန်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ဖြူလန်မတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ—

“အင်မော်တယ်မရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက တရားပါတယ်......... ကျွန်တော်မျိုး မှတ်သားထားပါ့မယ်.........”

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက သူ့ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အပြစ်ရှာရန် ပြင်စဉ် လုရှောက်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက မျက်ခုံးပင့်ကာ လုရှောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖိအားများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဤနည်းလမ်းက ထိရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း အမြန်ပင် ခေါင်းမော့ကာ ရှေ့ရှိ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မကို ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ တက်လာသော အအေးဓာတ်ကို အံတုလျက် ထိုနက်နဲလှသော မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားကာ တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏတွင် ဖိအားများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤမိစ္ဆာအင်မော်တယ်မမှာ ကြောက်စရာ မကောင်းတော့ဘဲ အလွန်ပင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းနေသည်ဟု မုန့်ဝမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မသိစိတ်မှနေ၍ ထိုအမျိုးသမီးနားသို့ တိုးကပ်သွားချင်ပြီး သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ကာ သစ္စာခံလိုစိတ်များ ပြင်းပြလာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် မသိမသာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်မိသည်။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း.........

သို့သော် မိစ္ဆာအင်မော်တယ်နှင့် တစ်လှမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သဲ့သဲ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သခင်မ..... သတိထားပါ..... သင် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံနေရပါပြီ..... သခင်မ..... သတိပြန်ဝင်ပါ.....”

မုန့်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး နှလုံးထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မမှာ ကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် အေးဆေးစွာ မှီထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စောစောက ဝင့်ဝါလှသော နတ်သားတော်များနှင့် နတ်သမီးများမှာမူ သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံနေကြပြီး အချို့က နောက်ကျောကို နှိပ်ပေးကာ၊ အချို့က ခြေထောက်ကို နှိပ်ပေးလျက် အပြိုင်အဆိုင် အစေခံနေကြသည် မဟုတ်ပါလား.....

မုန့်ဝမ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပြီး ပို၍ သတိကပ်လိုက်သည်။ ရွှယ်ဝူယာနှင့် ကွေ့ရန်တို့မှာ မြေပြင်တွင် ဝပ်တွားကာ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မ၏ ခြေထောက်ကို ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ နှိပ်ပေးနေကြသည်။

လုရှောက်နှင့် ယောင်ဟန်တို့မှာလည်း အစေခံမလေးများအလား လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးလျက်ရှိသည်။

မုန့်ဝမ်က ဘေးပတ်လည်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများမှာ အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းတွင် ဒူးထောက်နေကြပြီး မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မနားသို့ပင် ကပ်ခွင့်မရှိကြပေ။

သူမအပြင် ကျန်ရှိနေသည့် ကျင်းချန်း နှင့် ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာရှိသော အလတ်တန်းစား အမျိုးသားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ သတိမလွတ်ဘဲ ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အမှန်စင်စစ် ပေါ်မလာသေးသည့် ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း မုန့်ဝမ် ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

အခန်း (၁၇၀) စစ်မှန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအား အပ်နှင်းခြင်း

မိစ္ဆာအင်မော်တယ် ၏ အရှိန်အဝါမှာ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။ သူမ၏ ညှို့ယူခြင်း ကို အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံဖြင့် နတ်သားတော်များနှင့် နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများမှာ ကိုယ့်နာမည်ကိုယ်ပင် မေ့လျော့ကာ မိန်းမောတွေဝေသွားကြရသည်။

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်သည် မုန့်ဝမ် ကို အံ့ဩသလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သတိမလွတ်ဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် ကျင်းချန်း နှင့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသားကျင့်ကြံသူ တို့ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ......... ငါ့ကိုကြည့်ပြီး စိတ်မလွတ်သွားတာကြောင့် ငါ့ရဲ့ တာအိုကို နားထောင်ဖို့ အဆင့် နည်းနည်းတော့ မှီတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ.........”

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မ၏ အပြုံးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး တာအိုဟောကြားမှုကို စတင်တော့သည်။

“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆိုတာ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်သလို အထက်လမ်းစဉ် လည်း မဟုတ်ဘူး......... အဲဒါက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုယ့်နှလုံးသားရဲ့ အလိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်တာပဲ.........”

သူမ၏ အသံမှာ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး လူများကို မသိစိတ်မှ နာခံချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် ကျင်းချန်း မှာ မျက်နှာဖြူလျော်သွားပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်ကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက သတိလစ်သွားသော ကျင်းချန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ဟောကြားနေသည်။

“လောကကြီးက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဟာ မကောင်းမှု လို့ ပြောကြပေမဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာလည်း လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲဆိုတာ သူတို့မသိကြဘူး......... ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုဆိုတာ အသေသတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး......... အတွေးတစ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ.........”

“အဟွတ်.........”

ထိုအလတ်တန်းစား အမျိုးသားကျင့်ကြံသူမှာလည်း သွေးအန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကွင်းပြင်တွင် တစ်ဦးတည်း သတိရှိကျန်ရစ်သည့် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံရာမှာ အကြွင်းမဲ့ ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်း မရှိဘူး......... အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းနဲ့ စိတ်ဆန္ဒပဲ ရှိတယ်......... မိစ္ဆာဆိုတာ မကောင်းမှု လုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ.....

အကယ်၍ ကောင်းမှုကုသိုလ်နဲ့ ကြင်နာတဲ့ နှလုံးသားက မိစ္ဆာတစ်ဦး ဖြစ်လာစေတယ်ဆိုရင် အဲဒီမိစ္ဆာဟာ ဒီလောကမှာ အစင်ကြယ်ဆုံးနဲ့ အမွန်မြတ်ဆုံး ဖြစ်နိုင်တာပဲ.........”

“ဝီ.........”

မုန့်ဝမ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နားထဲ၌ တဝီဝီ မြည်ဟည်းသွားပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာရှိ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ မီးခိုးများပင် ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးပင်လယ်မှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွက်ထွက်တော့မည့်အလား ရူးသွပ်စွာ လှိုင်းထန်နေသည်။

‘တောက်....... ဒါက ငါ့အဆင့်နဲ့ မယှဉ်နိုင်တာပဲ.......’

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအိုမှာ သာမန်လူတစ်ဦး တောင့်ခံနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အန္တရာယ်ကြားတွင် အခွင့်အရေးကြီး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

မုန့်ဝမ်သည် နားထဲမှ မြည်သံများကို အတင်းအဓမ္မ လျစ်လျူရှုကာ သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအတတ် ကို အသက်သွင်း၍ ဒဏ်ရာများကို အပြင်းအထန် ကုသလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်နှင့် မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ အသံမှာ သူမ၏ နားထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

“မိစ္ဆာဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားတာပဲ......... လူအချင်းချင်း စားတာဟာ မကောင်းမှုလို့ လူတွေ သိကြတယ်......... ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက်က လူသားကို စားတာဟာ လူသားတွေက ကျွဲ၊ နွား၊ သိုးတွေကို စားသလိုမျိုး အစားအစာ စားတာသက်သက်ပဲ.........

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို စိန်ခေါ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အနက်ပိုင်းကို ရှာဖွေတာပဲ......... အဲဒါက မင်းရဲ့ မျိုးရိုးကို မမေးဘူး၊ ပုံသဏ္ဌာန်အပေါ်မှာလည်း မမူတည်ဘူး......... စစ်မှန်တဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ စွမ်းအားကို ရှာဖွေဖို့ မင်းမှာ သတ္တိအလုံအလောက် ရှိ၊ မရှိပဲ ကြည့်တယ်.........”

“ဘုန်း.......”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မုန့်ဝမ်၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းသွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာပြီး သတိများပင် ဝေဝါးလာချေပြီ။ သို့သော် သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအတတ် ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာဟောင်း ပျောက်သည်နှင့် ဒဏ်ရာသစ်က ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ ဤသို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ဖြစ်ပျက်နေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ မိစ္ဆာအင်မော်တယ် ဘာပြောနေသည်ကိုပင် မကြားနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနှင့် ဗီဇကိုသာ အားကိုး၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်နေရသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူမ မသိပေ။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“နင်က မိနစ်သုံးဆယ်လောက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာပဲ......... ငါ့အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ အောင်မှတ် ရတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်.........”

မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မသည် မုန့်ဝမ်၏ နဖူး သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မည်းနက်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအား တစ်ခုသည် မုန့်ဝမ်၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

မုန့်ဝမ်က ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခုကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်မရတော့ပေ။

ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအားမှာ သက်ရှိတစ်ခုအလား သူမ၏ အရေပြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်လည်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်နေပြီး သူမ၏ သွေးကြောများမှာ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အလား စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။

မိစ္ဆာစွမ်းအား ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် သူမ၏ အသား၊ အရေ၊ အရိုးနှင့် ဝိညာဉ်အမြုတေ တို့မှာ ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့နေရသည်။ နာကျင်မှုများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား သူမ၏ သတိအသိကို ဝါးမြိုနေချေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဓားပေါင်း ထောင်သောင်းဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မီးလျှံများက အသားတိုင်းကို လောင်မြိုက်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ခံစားနေရသည်။

“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ....... ဒါက နင်အောင်မြင်လို့ ရတဲ့ ဆုလာဘ် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအား အပ်နှင်းခြင်း ပဲ......... သာမန်လူတွေဆိုရင် ဒူးထောက်တောင်းပန်ရင်တောင် မရနိုင်ဘူး.........” မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက မုန့်ဝမ်၏ ရုန်းကန်မှုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

“ဒါကို မတွန်းလှန်နဲ့......... လက်ခံလိုက်စမ်းပါ......... အဲဒါက နင့်ကို ပိုသန်မာစေလိမ့်မယ်.........”

‘လက်ခံရမယ် ဟုတ်လား.......’

မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် ရက်စက်မှုများ ထင်ဟပ်သွားသည်။ သူမသည် မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မ၏ စကားကို မယုံကြည်ဘဲ သွေးပင်လယ်ကို အသက်သွင်းကာ ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအားကို ဆက်လက် ခုခံနေခဲ့သည်။

သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူမကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း သူမကို အညံ့ခံခိုင်း၍ မရပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအားနှင့် နေသားတကျ ဖြစ်လာပြီး ၎င်းကို စုပ်ယူနိုင်လာသည်။ သူမ၏ အရေပြားမှ ထူးဆန်းသော အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူမ၏ အရေပြားမှာ ပိုမို မာကျောလာပြီး ခွန်အားနှင့် အရှိန်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ သွေးပင်လယ်မှာ ဆယ်ဆခန့် ကျုံ့သွားခြင်းပင်။

သွေးပင်လယ် ကျုံ့သွားသော်လည်း အတွင်းရှိ သွေးဝိညာဉ်ရေစင် များမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ မိစ္ဆာစွမ်းအား အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေချေပြီ။

စစ်မှန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအား အပ်နှင်းခြင်း

သာမန် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်မှသာ မိစ္ဆာစွမ်းအား အနည်းငယ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမမှာမူ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ၌ပင် လူသားခန္ဓာကိုယ်မှ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ....... ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုမှာ လီဖော်ထျန်း နှင့် ဖန်ရှုံ (ဝက်ဝံကြီး) တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူမကို အနိုင်ရရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ကျေနပ်နေစဉ် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။