အခန်း (၁၇၁-၁၇၅)

အခန်း (၁၇၁) မှတ်ဉာဏ်အတွင်းမှ အရောင်းအဝယ်

“စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ တုပေါင်ဆောင် ပိတ်သိမ်းတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ရင် အားလုံးကို တုပေါင်ဆောင်အပြင်ဘက်ကို ပို့ဆောင်ပေးမှာဖြစ်ပါတယ်”

“စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား.....”

မုန့်ဝမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အသံကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..... ဘာလို့ ကျွန်မကိုပါ တုပေါင်ဆောင်အပြင်ဘက်ကို ထုတ်ရတာလဲ.....”

ဝိညာဉ်အသံကြီးက ရှင်းပြသည်မှာ - “ပဉ္စမအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို စတင်ဖို့အတွက် အနည်းဆုံး လူဆယ်ယောက် စတုတ္ထအဆင့်ကို အောင်မြင်ဖို့ လိုပါတယ်။ အောင်မြင်သူ အရေအတွက် မပြည့်မီတဲ့အတွက် နောက်ဆက်တွဲ စမ်းသပ်မှုတွေကို အလိုအလျောက် ဖျက်သိမ်းလိုက်တာပဲ။ နင် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ အားလုံးကို အပြင်ကို ပြန်ပို့မှာပါ”

ဝိညာဉ်အသံကြီး ပြောအပြီးတွင် မုန့်ဝမ်သည် သူမအပေါ်သို့ တယ်လီပို့စွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခက်ခဲလှသည့် အခြေအနေတစ်ခုအပြီးတွင် မုန့်ဝမ်သည် တုပေါင်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး သူမ မဝင်ခင်ကရှိခဲ့သည့် တယ်လီပို့အစီအရင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။

သူမသည် မျက်လုံးကို အသာအယာဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။ စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူအားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ မျက်လုံးမှိတ်လျက် သတိလစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့မှာ စမ်းသပ်မှု၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်မှ မသက်သာကြသေးပုံရပေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး၏ အရှိန်အဝါ များမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး နာတာရှည်ဖျားနာထားသူများအလား ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် အကြံတစ်ခုရကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများကို အလိုအလျောက် လှိုင်းထန်စေကာ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်သဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အားနည်းသွားတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ကြာအောင် သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေပြီးနောက် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦး စတင်နိုးလာသည်။ ထိုသူမှာ အမှန်စင်စစ် ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် ဖြစ်သည့် ရုပ်ရည်သာမန်နှင့် အမျိုးသားကျင့်ကြံသူ ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် နိုးလာသော်လည်း မထလာသေးဘဲ မျက်တောင်ကိုသာ အသာအယာ ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ သူ၏ ကြည်လင်သော အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင် အံ့ဩမှုအချို့ ထင်ဟပ်သွား၏။

သူ သတိမလစ်ခင်က ဤအမျိုးသမီးသည် သတိမလွတ်စေရန် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ရင်း မိစ္ဆာအင်မော်တယ် ၏ တာအိုကို နာကြားနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။

‘သူမက ငါ့ထက် ဘယ်နှခွန်းလောက် ပိုကြားခဲ့တာလဲ..... မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုရော ရခဲ့ရဲ့လား.....’ ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူသည် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေပုံရသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ကျင့်စဉ်အားထုတ်သုံးကာ.....

“မုန့်ဝမ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သင်ခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ် ကို မှတ်မိပြီလား.....”

မုန့်ဝမ်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်သော်လည်း မျက်ခုံးမျက်လုံးများတွင် မတူညီသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သောအရောင်အသွေး ရှိနေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးငယ်မှာ မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။

“အန်တီ... ကျွန်မ မှတ်မိပါပြီ”

“ပြစမ်း”

မိန်းကလေးငယ်သည် လက်ကွက်များကို ဖော်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လှိုင်းထန်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ပြာလဲ့လဲ့ လိပ်ပြာတစ်ကောင်နှင့် အရောင်အသွေးစုံသော ပန်းတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိပ်ပြာလေးမှာ ပန်းများကြားတွင် ဝဲပျံနေပြီး တကယ့် သက်ရှိလေးအလား လှပလွန်းလှသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်နှင့် ဤမျှ လက်ရာမြောက်သော ပုံရိပ်ယောင်အတတ် ကို ပြသနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပျော့ပြောင်းမသွားဘဲ အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“လိပ်ပြာရဲ့ အတောင်ပံတွေ ခတ်နေပေမဲ့ လေတိုက်ခတ်မှု မရှိဘူး။ ပန်းတွေ ပွင့်နေပေမဲ့ အနံ့အသက် မရှိဘူး။ နင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်က အဆင့်မမှီသေးဘူး”

မိန်းကလေးငယ်မှာ အားမလိုအားမရ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် - “နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်မ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ် ထွက်လာပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ကျင့်ကြံနေစဉ် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မကွာသော ကောင်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

“ဟေး..... မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်က တော်တော်လေး စွမ်းနေပါပြီ။ စောစောက အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ..... မင်းရဲ့ အမေလား.....”

မိန်းကလေးငယ် (မုန့်ဝမ်ငယ်) က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေသည်။ ကောင်လေးက မျက်နှာစူလိုက်ပြီးမှ နည်းဗျူဟာပြောင်းလိုက်ကာ.....

“တကယ်တော့ မင်းသုံးနေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ငါလည်း သုံးတတ်တယ်။ ငါ မင်းကို သင်ပေးရမလား.....”

မုန့်ဝမ်ငယ်က သူ့ကို အံ့ဩသလို ကြည့်ကာ - “တကယ်လား.....”

“တကယ်ပေါ့” ကောင်လေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင် ဝဲပျံလာချိန်တွင် မုန့်ဝမ်ငယ်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ပန်းရနံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ လေညင်းလေးတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာသည်။

“ငါ မင်းကို မညာဘူးမလား..... အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ သင်မလား.....”

သို့သော် မုန့်ဝမ်ငယ်မှာ သူထင်သလို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။ “ငါ့ကို သင်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ သတ်မှတ်ချက်က ဘာလဲ.....”

ကောင်လေး၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး - “ဘာသတ်မှတ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ငါ သင်ပေးချင်လို့ သင်ပေးတာပါ”

မုန့်ဝမ်ငယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ - “အခမဲ့ရတဲ့အရာတွေက တကယ်တော့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးပဲ။ ငါ အလကား မလိုချင်ဘူး”

ကောင်လေးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြစို့။ ငါ မင်းကို ပုံရိပ်ယောင်အတတ် တစ်ခုသင်ပေးမယ်၊ မင်းက ငါ့မေးခွန်း တစ်ခုကို ပြန်ဖြေရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ.....”

မုန့်ဝမ်ငယ်က ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ကောင်လေး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မုန့်ဝမ်ငယ်မှာ ကျင့်စဉ်၏ အနှစ်သာရကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

“ကဲ... အခု ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ကောင်လေးက ပြုံးရင်း သူ ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားထားသည့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ “ဖြေစမ်း... မုန့်ဝမ်... မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တာအိုဟောပြောတုန်းက နင် တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြားခဲ့ရတာလဲ.....”

“မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တာအိုဟောတာ.....”

မုန့်ဝမ်ငယ်က ထိုစကားကို ရေရွတ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေဝါးမှုများ ပေါ်လာကာ မှတ်ဉာဏ်ထဲ နစ်ဝင်သွားပုံရ၏။ ကောင်လေးက သူမ၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသာအယာ တိုက်တွန်းနေသည်။

“မိစ္ဆာအင်မော်တယ်က ‘လောကကြီးက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဟာ မကောင်းမှုလို့ ပြောကြပေမဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာလည်း လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲဆိုတာ သူတို့မသိကြဘူး။

ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုဆိုတာ အသေသတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အတွေးတစ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ...’ လို့ ပြောပြီးတဲ့နောက် နင် ဘာတွေ ထပ်ကြားခဲ့သေးလဲ.....”

“ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှု... အတွေးတစ်ချက်...”

မုန့်ဝမ်ငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အသိတရား ပြန်ဝင်လာဟန်ဖြင့် မသိစိတ်မှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မိစ္ဆာဖြစ်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ရူးသွပ်ရမယ် .”

ကောင်လေးက ထိုစကားကို အသေအချာ စဉ်းစားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “နောက်ထပ်ရော ရှိသေးလား.....”

မုန့်ဝမ်ငယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် ဝေဝါးသွားကာ - “မသိတော့ဘူး၊ အဲဒီအထိပဲ ကြားလိုက်ရပြီး ကျန်တာ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး”

‘ဒီတစ်ခွန်းတည်းပဲ ကြားခဲ့တာလား.....’ ကောင်လေးက သံသယရှိသော်လည်း ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး ယုံကြည်သွားပုံရသည်။

မုန့်ဝမ်က သူ့ထက် အနည်းငယ် ပိုတောင့်ခံနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုတစ်ခွန်းခန့်သာ ပိုကြားနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်ခြင်းပင်။

“ကျေးဇူးပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်မို့လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်”

လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ကောင်လေး၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ် (မုန့်ဝမ်) က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ ဝေဝါးမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ဤ ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် မှာ တကယ်ပင် လှည့်ကွက်များ ရှိလှသည်။ တစ်ပါးသူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အချက်အလက်များကို ခိုးယူနိုင်စွမ်းရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ သူမသာ စောစောနိုးမနေဘဲ တကယ် သတိလစ်နေခဲ့လျှင် သူ့အကွက်ထဲတွင် တကယ်ပဲ မိသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ ထိုသူမှာ သူမ စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည့် “စစ်မှန်သောစကားလုံးရှစ်လုံး” ကို တကယ့် ရတနာပမာ ယူဆောင်သွားချေပြီ။ ထိုစကားအတိုင်း သူသာ ကျင့်ကြံကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဘယ်လို ရလဒ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

အခန်း (၁၇၂) ချင်းယွီကို အကူအညီတောင်းခြင်း

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..... အား... ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ”

ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) သည် သူ၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း နိုးလာသည်။ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်ဝန်းတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

‘တောက်... မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တာအိုဟောတုန်းက တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..... ငါ ဘာလို့ ဘာမှမမှတ်မိတာလဲ.....’

ကွေ့ရန်သည် ဘေးပတ်လည်ရှိ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော အခြားနတ်သားတော်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ နိုးလာသည့်လက္ခဏာ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် နက်မှောင်သော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ရွှယ်ဝူယာ ထံသို့ အားပါပါ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏ ပုံရိပ်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝေဟင်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကွေ့ရန်ကို အေးစက်နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဩော်... မင်း နိုးနေတာကြာပြီပဲ၊ သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာပေါ့” ကွေ့ရန်က လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ကစားရင်း နှမြောတသဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချနေသည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို သူက ဂရုမစိုက်ပေ။

ရွှယ်ဝူယာက သူ့ကို အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ ဆူညံသံကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာကြသည့် အခြားနတ်သားတော်များနှင့် သတိလစ်နေဆဲ လူများကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်သွားသည်။

‘စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှုကတော့ လုံးဝ ကျရှုံးသွားပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ.....’

ကျန်ရှိသော နတ်သားတော်များမှာလည်း နိုးလာပြီးနောက် မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ သူတို့လို မြင့်မြတ်သော နတ်သားတော်များအတွက် ကျရှုံးမှုကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း ဘာမှမသိဘဲ အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုမူ လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် ယောင်ဟန် က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း စတင် စကားပြောလာသည်။

“ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ် က စိတ်ဝင်စားစရာ အချက်အချို့ ကြားခဲ့ရတယ်... မင်းတို့ရော သိချင်ကြလား.....”

ကျင်းချန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ပြောစရာရှိရင် တည့်တည့်ပြောစမ်းပါ၊ စကားနာထိုးမနေနဲ့”

ယောင်ဟန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီနေရာမှာ ပြောစေချင်တာ သေချာလား.....” ဟု မေးရာ ကျင်းချန်းမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ယောင်ဟန်သည် လေသင်္ဘော တစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ ဦးခေါင်းပိုင်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစို့၊ သိချင်တဲ့သူတွေ လိုက်ခဲ့”

နတ်သားတော် ခြောက်ဦးလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင်မှ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများ အသီးသီး နိုးလာကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ..... ငါတို့ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအိုကို နာကြားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..... စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးသွားတာလား.....”

“နတ်သားတော်တွေရော..... ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ..... သူတို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာလား.....”

လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ထိုစဉ် ဖန်ရှုံ (ဝက်ဝံကြီး) က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း “ကဲ... လူစုခွဲကြစို့၊ နတ်သားတော်တွေလည်း မရှိတော့မှတော့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေမှာလဲ” ထိုအခါမှသာ လူအုပ်ကြီးမှာ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် ချင်းယွီ မှာမူ သာမန်အမျိုးသားကျင့်ကြံသူ အသွင်ဖြင့် လူအုပ်ထဲ၌ ရောနှောထွက်ခွာလာသည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့နောက်မှ လိုက်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ခြေရာလက်ရာကိုပင် မဖုံးကွယ်ဘဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သွေးလမ်းစဉ်မှ မုန့်ဝမ်။

ချင်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် လျှို့ဝှက်နေထိုင်သူဖြစ်သဖြင့် အပစ်မှတ်ထားခံရသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။ သူသည် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ရေတံခွန်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မေးပါရစေ... အရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်နေရတာလဲ.....”

မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ - “ကာမလမ်းစဉ်က နတ်သားတော် ချင်းယွီ ရဲ့ ညှို့ယူဖျက်ဆီးခြင်းအတတ် က နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို စွမ်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရတော့ တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ”

ချင်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း မုန့်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လိုက်လံမှုမှာ ရိုင်းပျရာကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ချင်းယွီက နတ်သားတော် ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ဦးပဲ၊ ငါက နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ အဆင့်ပဲ ရှိတာကို......... တော်စမ်း၊ တော်စမ်း’ မုန့်ဝမ်၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“ငါ တည့်တည့်ပဲ ပြောမယ်၊ ငါ ရွှယ်ဝူယာ ကို ရှင်းပစ်ချင်တယ်၊ နင် ငါ့ကို ကူညီရမယ်”

မုန့်ဝမ်က သူ၏ ညှို့ယူခြင်းအတတ်ကို အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း စကားလုံးများမှာလည်း အေးစက်နေသည်။

“ဘာလို့ ငါက ကူညီရမှာလဲ.....”

မုန့်ဝမ်က အေးဆေးစွာပင် - “ကွေ့ရန်တို့၊ ယောင်ဟန်တို့ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအို အကြောင်းအရာတွေကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားကြလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော်ဟာ တာအိုဟောပြောတာ တစ်ခုလုံးကို ကြားခဲ့ရတယ်လို့ သိသွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်စမ်းပါ”

ချင်းယွီ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားများကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်မှာမူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပုံရိပ်ယောင် အကာအကွယ် တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။

ချင်းယွီက သူ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရင်း ညှို့ယူသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... သူတို့က တာအိုကို စိတ်ဝင်စားကြတယ်ဆိုရင် နင့်ကိုရော လက်မလွှတ်ကြဘူးလို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ..... နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရတာက နတ်သားတော်တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရတာထက် ပိုလွယ်တာပဲလေ”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် တွေဝေမှုများ ခဏမျှ ပေါ်လာသော်လည်း သုံးချက်ခန့် အသက်ရှူအပြီးတွင် ပြန်လည် ကြည်လင်သွားသည်။

“နတ်သားတော် ချင်းယွီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နတ်သားတော် တစ်ယောက်ထက် နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်က ပိုသိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘာလို့ ထင်ရတာလဲ..... နင် ငါ့ကို သေစေချင်ရင် ငါလည်း နင့်ကို ငရဲအထိ ဆွဲခေါ်သွားမှာပဲ၊ ဒါမှ အဝါရောင်ရေပန်းလမ်း မှာ အဖော်ရတာပေါ့.......”

ချင်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မုန့်ဝမ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမသည် သူ၏ ညှို့ယူခြင်းအတတ်ကို လုံးဝ ကျော်လွှားသွားခြင်းကြောင့်ပင်။

သူသည် မုန့်ဝမ်ကို အသေအချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအိုဟောစဉ်က သူ့ထက်ပို၍ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သူမှာ သာမန်လူမဟုတ်သည်ကို သူ သတိပြုမိသွားပြီဖြစ်သည်။

“ရွှယ်ဝူယာကို တိုက်ခိုက်ဖို့က အရမ်း စွန့်စားရလွန်းတယ်။ ငါ့အကူအညီအတွက် နင် ဘာပေးမှာလဲ.....”

မုန့်ဝမ်က သူမ ပြင်ဆင်ထားသည့် အချက်များကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်လို့ရတယ်.......၊ နင် ရွှယ်ဝူယာကို ရှင်းဖို့ ငါ့ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ နင်လိုအပ်တဲ့အခါ ငါလည်း တစ်ကြိမ် ပြန်ကူညီမယ်။

ပြီးတော့ ငါ သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ နတ်သားတော် ဖြစ်လာတဲ့အခါ အကျိုးစီးပွားချင်း မဆန့်ကျင်သရွေ့ နင့်ကို ငါ အရင် စတင်တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အာမခံတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ.....”

အနာဂတ် နတ်သားတော်တစ်ဦး၏ ကတိစကားမှာ သူ၏ အကူအညီအတွက် လုံလောက်သော တန်ဖိုးရှိသည်။ ချင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး - “သဘောတူတယ်” ဟု ဆိုသည်။

မုန့်ဝမ်က သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီအရောင်းအဝယ် တာအိုမျှတဖို့အတွက် ငါ ‘စာချုပ်အဆောင် ကို အသုံးပြုမယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီအပေါ်မှာ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား ထားလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ စာချုပ်ကို ချိုးဖောက်လို့ မရတော့ဘူး”

အခန်း (၁၇၃) မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေကို လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း

ချင်းယွီ သည် ‘စာချုပ်အဆောင်’ ကို ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ.........”

ထို့နောက် သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာတို့ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို အဆောင်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ အဆောင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အမှတ်အသားကို မှတ်တမ်းတင်ပြီဖြစ်၏။

သို့သော် မုန့်ဝမ် က ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“စာချုပ်ချုပ်တဲ့အဆင့်အထိ ရောက်နေတာတောင် စီနီယာချင်းယွီက ကျွန်မကို နောက်ပြောင်နေတုန်းပဲလား.........”

သူမသည် စာချုပ်အဆောင်ကို အသာအယာ ထောက်လိုက်ရာ လှိုင်းတွန့်တစ်ခု ပြန့်လွင့်သွားပြီး ချင်းယွီထားခဲ့သော အမှတ်အသားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ လှည့်ကွက်ကို သတိထားမိသွားသော်လည်း ချင်းယွီ၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ ထို့နောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထပ်မံစုစည်းကာ အဆောင်အတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ထည့်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

သေချာကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ မုန့်ဝမ်သည်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းကာ စာချုပ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

စာချုပ်အဆောင်မှ သာယာသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းယွီတို့၏ နဖူးအလယ် (Glabella) ဆီသို့ အသီးသီး ပျံဝင်သွားကြတော့သည်။

“စာချုပ်ချုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့ကတိအတိုင်း ငါလုပ်ဆောင်မှာပါ.........” ချင်းယွီ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါသတိမပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့ဦး... ရွှယ်ဝူယာ က ကိုင်တွယ်ရလွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်တော့ တိုက်ခိုက်မလဲဆိုတာ နင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား.......”

“မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး......... ကျွန်မ လုပ်ဆောင်တော့မယ်ဆိုရင် ရှင့်ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်.........”

ချင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ သေးငယ်လှပသော အသံပို့ခေါင်းလောင်းလေး တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “အရေးကြီးကိစ္စ မရှိရင် ငါ့ကို မဆက်သွယ်နဲ့.........”

စကားအဆုံးတွင် သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးရာသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ချင်းယွီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်သည် အသံပို့ခေါင်းလောင်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ပြားကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ လက်အောက်ရှိ တောင်ထိပ်သခင်များကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့ထဲမှာ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ.......”

တောင်ထိပ်သခင်များ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ကတည်းက နယ်မြေလုခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေခဲ့ကြရာ ထိုသို့သော အတတ်ပညာများကို လေ့လာရန် အချိန်မရှိခဲ့ကြပေ။

ရှဲ့ကွမ်းယိ က အရင်ဆုံး စတင်ပြောကြားလာသည်။

“စီနီယာ့ကို တင်ပြပါရစေ......... ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးငန်းတောင် နယ်မြေထဲမှာ ဟော့လျန်ကျိ လို့ခေါ်တဲ့ ဒီအတတ်ပညာမှာ တော်တော်လေး ထူးချွန်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိပါတယ်.........”

အခြားသူများလည်း ထိုအခါမှ သတိရသွားဟန်ဖြင့်—

“စီနီယာ......... တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီ ကလည်း လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းမှာ အတော်လေး ပေါက်ရောက်ပါတယ်......... ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို ဆင့်ခေါ်ပေးရမလား.......”

“ကျွန်တော့်တောင်ထိပ်က ရွှယ်လျန်ကျိ လည်း ရှိပါတယ်......... သူမက အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို သွန်းလုပ်နိုင်တာမို့ တကယ့်ကို ထူးချွန်သူပါ.........”

မုန့်ဝမ်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက်—

“အကုန်လုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း......... လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ အားလုံး သူတို့ရဲ့ သွန်းလုပ်ရေး ကိရိယာတွေယူပြီး ဖီးနစ်တောင်ကြား ကို အမြန်ဆုံး လာတွေ့ကြ.........”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ.........”

စီနီယာ ဘာတွေလုပ်ဖို့ ပြင်နေသည်ကို မသိကြသော်လည်း တောင်ထိပ်သခင်များမှာ အမိန့်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်နက်သွန်းလုပ်သူများကို သတင်းပေးလိုက်ကြတော့သည်။

ဟော့လျန်ကျိ၊ တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီ နှင့် ရွှယ်လျန်ကျိ အပါအဝင် စုစုပေါင်း ခြောက်ဦးမှာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ က သူတို့ကို ဆင့်ခေါ်နေကြောင်း သိရသည်နှင့် အလုပ်အားလုံးကို ရပ်နားကာ ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ အပြင်း ပြေးလာကြသည်။

ထိုခြောက်ဦးထဲတွင် ရွှယ်လျန်ကျိ က အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် နီဖေလန် ထံမှ တစ်ဆင့် မုန့်ဝမ်က သူမတစ်ဦးတည်းကို မဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်သူ အားလုံးကို ခေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။

သူမသည် မုန့်ဝမ်ပေးသော အလုပ်ကို မလုပ်နိုင်ပါက အမျက်ဒေါသသင့်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ရောက်ကတည်းက တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေပြီး အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိစေရန် အထူးသတိထားနေရသည်။

မုန့်ဝမ်က သူတို့ကို ဆင့်ခေါ်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး မော့ပင် မကြည့်ဝံ့ပေ။ မုန့်ဝမ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ကိုင်ဘောင်ပေါ် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ခေါက်ရင်း....

“မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့နေရာမှာ ဘာတွေ ကျွမ်းကျင်ကြလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း.........”

ဟော့လျန်ကျိက ရှေ့သို့တက်ကာ........

“ကျွန်တော်မျိုးက မီးဓာတ်ပါတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို သွန်းလုပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်......... အထူးသဖြင့် သတ္တုပစ္စည်းတွေကို အရည်ကျိုတဲ့နေရာမှာ တော်ပါတယ်......... တစ်ခါက ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ‘အနီရောင် မီးလျှံဓား’ ကို သွန်းလုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်.........”

တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီက မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်ရင်း.......

“ဒီအဘိုးကြီးက လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းကို လေ့လာခဲ့တာ နှစ်တစ်ရာ ရှိပါပြီ......... ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ရတာ အတော်ဆုံးပါပဲ......... တစ်ခါက ‘လိပ်နက်ဒိုင်း’ ကို သွန်းလုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်.........”

ရွှယ်လျန်ကျိက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်—

“ကျွန်မက......... ကျွန်မကတော့ အထူးပြုလုပ်ချက်ပါတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေကို သွန်းလုပ်ရတာ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်......... ဥပမာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ‘ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်း’ နဲ့ အသားနဲ့ သွေးတွေကို အရည်ပျော်စေတဲ့ ‘အရိုးစား အပ်’ လိုမျိုး ပစ္စည်းတွေပါ......... ပစ္စည်းအစုံအလင်ရှိရင် ကျွန်မ အကုန် သွန်းလုပ်နိုင်ပါတယ်.........”

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော သတ္တုတုံးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

“ဒါက မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ ပဲ......... ဒါကို သုံးပြီး ဝိဉာဏ်လက်နက် တစ်ခု လုပ်ချင်တယ်......... မင်းတို့ ဘယ်လို သွန်းလုပ်ရင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ်ထင်လဲ.......”

ထိုခြောက်ဦးလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ ဆိုသည်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိသော လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရေနှင့် မီးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူ့အလိုလို ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဆွေးနွေးမှုများအပြီးတွင် နည်းလမ်း သုံးမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

၁။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိမည့် ဓားပျံ အဖြစ် သွန်းလုပ်ရန်။

၂။ အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားရှိမည့် ခုခံရေးချပ်ဝတ် အဖြစ် သွန်းလုပ်ရန်။

၃။ အဆိပ်ပြင်းပြီး ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်း ရွှေအပ် အဖြစ် သွန်းလုပ်ရန်။

မုန့်ဝမ်က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် လက်ကိုင်ဘောင်ကို တောက်တောက် ခေါက်နေရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်

“ဒီနည်းလမ်း သုံးမျိုးလုံးက သူ့ဟာနဲ့သူ ကောင်းကြပါတယ်......... ဒါပေမဲ့.........”

သူမ ခေတ္တရပ်ကာ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါကတော့ ဒုတိယနည်းလမ်းဖြစ်တဲ့ ခုခံရေးချပ်ဝတ် လုပ်ဖို့ကိုပဲ ပိုသဘောကျတယ်.........”

အချိန်အကြာဆုံး ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း အောင်မြင်ရန် ရာခိုင်နှုန်း အမြင့်ဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး ကာကွယ်မှုကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်အတွက် ရန်သူကို သတ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်း များစွာရှိသော်လည်း သူမအတွက်မူ ‘လုံခြုံဘေးကင်းမှု’ ကသာ အမြဲတမ်း ပထမဦးစားပေး ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၇၄) ကျန်းချန်းကို ရှာဖွေခြင်း

မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ သည် ရေနှင့်မီးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။ ၎င်းကို အကာအကွယ် ချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် သွန်းလုပ်နိုင်ပြီး သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ.........”

မုန့်ဝမ်သည် ဟော့လျန်ကျိ ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဟော့လျန်ကျိ... နင်က မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ရွှေကို အရည်ကျိုရမယ်။ အညစ်အကြေး တစ်စက်မှမပါအောင် သန့်စင်ဖို့ ဂရုစိုက်ချေ”

ဟော့လျန်ကျိက လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ....” ပြောကာ စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာနေမိသည်။ ပစ္စည်းများကို အရည်ကျိုခြင်းမှာ ရှုပ်ထွေးသော်လည်း သူ ကျွမ်းကျင်သော အလုပ်ဖြစ်ရာ တစ်ရာခိုင်နှုန်းတွင် ကိုးဆယ်ခန့် ယုံကြည်မှု ရှိနေပေသည်။

“တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီ... နင်ကတော့ အနက်ရောင် လိပ်အနှစ်သာရ သံရိုင်းကို ပြင်ဆင်ရမယ်။ အပြစ်အနာအဆာ မရှိစေရဘူး”

တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူကို သပ်လျက် ရိုသေစွာ ဆိုသည်။ “အကြီးအကဲ စိတ်ချပါ... ဒီအဖိုးကြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်” သူလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ခြင်းမှာ အချိန်ကုန်သော်လည်း အဓိက အစိတ်အပိုင်းများ သွန်းလုပ်ခြင်းထက် များစွာ ပိုလွယ်ကူပေသည်။

“ရွှယ်လျန်ကျိ... နင်ကတော့ ချပ်ဝတ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ ခံနိုင်ရည်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးရည်တွေကို ပြင်ဆင်ရမယ်”

ရွှယ်လျန်ကျိ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအလုပ်မှာ အလွန်သိမ်မွေ့လှပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမ ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ဘဲ အားတင်းကာ သဘောတူလိုက်ရသည်။

ကျန်ရှိသော သုံးဦးကိုလည်း အသီးသီး တာဝန်များ ပေးအပ်လိုက်၏။ မုန့်ဝမ်သည် ချပ်ဝတ်သွန်းလုပ်ခြင်း၏ အဆင့်များနှင့် သတိထားရမည့် အချက်များကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီးနောက် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အလေးအနက် မှာကြားလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ နင်တို့အားလုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြပြီး အပျင်းမခိုကြနဲ့။ လက်နက်သွန်းလုပ်နေစဉ်အတွင်း နင်တို့အားလုံး ဖီးနစ်တောင်ကြား မှာပဲ နေရမယ်၊ အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိဘူး”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ....” ခြောက်ဦးသား ပြိုင်တူ အော်လိုက်ကြသည်။

မုန့်ဝမ်က လက်နက်သွန်းလုပ်ရန် စီစဉ်နေချိန်တွင် ရွှယ်ဝူယာ မှာမူ ယောင်ဟန် တောင်းဆိုသော အချက်များကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်း၍ လဲကျမတတ် ဖြစ်နေရသည်။

“နင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးတာလား.............” ရွှယ်ဝူယာက ယောင်ဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယောင်ဟန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီလျက် သူမ၏ လက်သည်းနီများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရွှယ်ဝူယာ... ဒါက မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအိုလေ၊ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရဘူး။ ငါတောင်းတဲ့ ဈေးက မများပါဘူး မဟုတ်လား.............”

“မများဘူး ဟုတ်လား.... နင်လည်း သတိမေ့နေတာလေ... ဘာတွေ ကြားနိုင်မှာလဲ....” ရွှယ်ဝူယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယောင်ဟန်သည် တကယ်တမ်း ဘာမှမကြားဘဲ အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယဝင်နေ၏။

ယောင်ဟန်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ နင် မယုံရင်လည်း ထွက်သွားနိုင်တယ်လေ”

ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) ကလည်း ရွှယ်ဝူယာကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ရွှယ်ဝူယာ... မင်း မတတ်နိုင်ရင်လည်း စောစောစီးစီး ထွက်သွားလိုက်......။ ဒီမှာ လာပြီး အရှက်မရှိ လာမလုပ်နဲ့.......”

လီဖော်ထျန်း ကလည်း ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေ၏။ ကျင်းချန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားသည့်အလား တည်ငြိမ်နေပေသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် ဒေါသကို ထိန်းကာ ကွေ့ရန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ယောင်ဟန်ထံသို့ သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ယောင်ဟန်က အိတ်အတွင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြုံးလျက် စတင် ပြောပြတော့သည်။

“မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တရားဟောနေတုန်းက ငါ သတိလစ်နေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာဝိညာဉ် ကတော့ အကုန်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတယ်.........”

ယောင်ဟန်သည် သူမ ကြားခဲ့ရသမျှကို အားလုံးအား ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် “ဒါကတော့ ငါကြားခဲ့ရသမျှ အကုန်ပါပဲ။ နင်တို့ ဘာတွေ နားလည်သွားမလဲ ဆိုတာကတော့ နင်တို့ရဲ့ ဉာဏ်အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် သတင်းရသည်နှင့် မည်သည့် နှုတ်ဆက်စကားမှ မပြောဘဲ သွေးရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အခြားသော နတ်သားတော်၊ နတ်သမီးတော်များလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ဧရာမ လေသင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ယောင်ဟန်နှင့် ကွေ့ရန် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

“ငါသိသလောက်တော့ နင့်ရဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး မဟုတ်လား.............” ကွေ့ရန်က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယောင်ဟန်က အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအလား ပြုံးလိုက်သည်။ “မှန်တာပေါ့... ငါ ပြောပြခဲ့သမျှ အကုန်လုံးက အလိမ်အညာတွေပဲ”

ကွေ့ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ.... ရွှယ်ဝူယာဆီက ပစ္စည်းအချို့ကို လိမ်ယူဖို့သက်သက်ပဲလား....”

“အဲဒါက ဒုတိယအချက်ပါ” ယောင်ဟန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်က တစ်ချိန်လုံး သတိမေ့နေခဲ့တာ... ဘာမှမကြားခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့.........” သူမက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ဘယ်သူ တာအိုတွေကို ကြားခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါ အခု သိသွားပြီ”

“ဘယ်သူလဲ....” ကွေ့ရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်၏။

ယောင်ဟန်က လက်ညှိုးသွယ်သွယ်လေးဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ “ကျင်းချန်း ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကွေ့ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျင်းချန်းသည် ဂူ လမ်းစဉ်၏ နတ်သားတော် ဖြစ်ကာ အလွန်ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တာအိုများကို တိတ်တဆိတ် ကြားခဲ့ရခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျင်းချန်းဆီသို့ သွားရောက်ကာ အမှန်တရားကို မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကျင်းချန်း၏ နေအိမ်မှာ နက်ရှိုင်းသော တောင်ကြားတစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ယောင်ဟန်နှင့် ကွေ့ရန်တို့သည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ကျင်းချန်း၏ ဂူအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။

သို့သော် သူတို့ ရှေ့သို့ မတိုးမီမှာပင် ဂူတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး ကျင်းချန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ....”

ယောင်ဟန်က သာယာစွာ ရယ်မောလျက် “စီနီယာကျင်းနဲ့ အတည်ပြုစရာလေးအချို့ ရှိလို့ပါ” ဟု ပြောကာ အတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။ အတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကျင်းချန်းသည် ဧရာမ ဝှိုက်ဂျိတ်ပိုးအိမ်ကြီးအတွင်း၌ တရားထိုင်နေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက် နောက်ကျမှ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ....”

“စကားတွေကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘူး” ကွေ့ရန်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအိုကို နင် ဘယ်လောက်အထိ ကြားခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါတို့ သိချင်တယ်”

ကျင်းချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားကာ ဟန်ဆောင်လျက် မေးလိုက်သည်။ “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအို.... နင်တို့ နောက်နေတာလား။ ငါလည်း သတိမေ့သွားတာပဲလေ... ဘာတရားမှ မကြားလိုက်ရပါဘူး”

“ဟုတ်လို့လား.............”

ယောင်ဟန်က သာယာစွာ ရယ်မောလျက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ မြေခွေးဖြူလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ဒီ မြေခွေးဖြူလေးက လူတွေရဲ့ အလိမ်အညာတွေကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ နင်က အခုထိ ဇွတ်ငြင်းနေဦးမှာလား.............”

အခန်း (၁၇၅) ကျင်းချန်း၏ ကျရှုံးမှု

မြေခွေးဖြူသည် ကွေ့ရန် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရာ သူက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ‌ေြပာလိုက်သည်။

“ကျင်းချန်း... ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ ငါတို့ ဒီကို ရောက်လာတာ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေရှိလို့ပဲ။ နင်က ဉာဏ်ရှိတယ်ဆိုရင် အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးရလိမ့်မယ်.........”

ကျင်းချန်း ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် ဖုံးကွယ်လိုက်ရပေသည်။

ယောင်ဟန် နှင့် ကွေ့ရန် တို့မှာ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသောသူများ ဖြစ်ကြရာ သူတို့နှင့် အမှန်တကယ် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်းချန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အားကိုးရာမဲ့ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့ ဒီလောက်တောင် ဇွတ်တရွတ်နိုင်နေမှတော့ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မယ်။ ငါ အချို့အရာတွေကို ကြားခဲ့ရတာ မှန်ပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အရေးမကြီးတဲ့ အချက်အလက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာပါ.........”

“ဩော်......... ပြောပြပါဦး”

ယောင်ဟန်သည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလေသည်။ ကျင်းချန်းသည် သူကြားခဲ့ရသည်များကို လုပ်ကြံပြောဆိုပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံချလိုက်ပြန်သည်။

“တကယ်တော့ ငါ သတိမလစ်ခင်မှာ တစ်ခွန်းတည်းပဲ ကြားလိုက်ရတာပါ။ မင်းတို့ ပိုသိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကာမလမ်းစဉ်က နတ်သားတော် ချင်းယွီ ကို သွားရှာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်.........”

ယောင်ဟန်က ကွေ့ရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြသည်။ ကျင်းချန်းသည် အလုံးစုံ ကြားခဲ့ရသည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်နေရသည်။

ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ချင်းယွီမှာမူ မျက်နှာအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲတတ်သူ ဖြစ်ရာ သူ့ကို ရှာဖွေရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျင်းချန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာသော အေးစက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယောင်ဟန်က ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်ပြန်သည်။

“ချင်းယွီက တာအိုတွေကို ပိုကြားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ နင် သေချာလို့လား.........”

ကျင်းချန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “သေချာတာပေါ့... ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပဲ.........”

“ကောင်းပြီ.........”

ယောင်ဟန်သည် ကျင်းချန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ပြီးနောက် - “ဒါဆိုရင် ငါတို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး” ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကျင်းချန်းသည် သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် ဝှိုက်ဂျိတ်ပိုးအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်သည်။ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော ရွှေရောင် ဂူ ပိုးကောင် အနည်းငယ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ဖီးနစ်တောင်ကြား ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ဤပိုးကောင်လေးများမှာ သူ အသေအချာ မွေးမြူထားသော “ရွှေမျှင်ကင်းထောက်” များ ဖြစ်ကြကာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ခြေရာဖျောက်ရာ၌လည်း သူမတူပေ။

“မုန့်ဝမ်... ငါ နင့်ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။ နင့်ဆီမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ သိရစေရမယ်.........”

ကျင်းချန်းသည် လောဘဇောများဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရွှေမျှင်ကင်းထောက်များသည် မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားလာရင်း ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

တောင်ကြားတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲ အော်သံအချို့သာ ကြားရပေသည်။

၎င်းတို့သည် ကျောက်ဆောင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ မုန့်ဝမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

‘သခင်မ......... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂူဆီကို ပိုးကောင်လေးအချို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေပါတယ်’

မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် နှလုံးစားပိုးကောင် ၏ အသံ ပေါ်လာသည်။

‘ပိုးကောင်တွေ ဟုတ်လား......... ကျင်းချန်းက နောက်ဆုံးတော့ လက်မစောင့်နိုင်တော့တာပဲ.........’

မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအို အကြောင်းအရာများမှာ ဤနတ်သားတော် ဆိုသူများကို ရူးသွပ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

‘သခင်မ... ဒီအသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အကောင်တွေကို ကျွန်တော် သွားပြီး သင်ခန်းစာ ပေးပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ကျူးကျော်ရဲတဲ့ ဒီအင်းဆက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားနိုင်အောင် လုပ်ပစ်ပါ့မယ်’

“သွား....... တစ်ကောင်မှ မချန်နဲ့......”

မုန့်ဝမ်က အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် နှလုံးစားပိုးကောင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

အမိန့်ရသည်နှင့် နှလုံးစားပိုးကောင်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပျံထွက်သွားတော့သည်။

ရွှေမျှင်ကင်းထောက်များမှာ ခြေရာဖျောက်ရာ၌ တော်သော်လည်း နှလုံးစားပိုးကောင်၏ ရှေ့တွင်မူ လမ်းလျှောက်တတ်စ ကလေးငယ်များကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေသည်။

နှလုံးစားပိုးကောင်သည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် ရွှေမျှင်ကင်းထောက်များကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျင်းချန်းသည် သူ၏ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားခြင်းကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ! ငါ့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ အကုန်လုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား!”

သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုကင်းထောက်များမှာ သူ အဆင့်ဆင့် မွေးမြူထားခြင်းဖြစ်ရာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

“မုန့်ဝမ်... နင်က ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲ.........”

ကျင်းချန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှိန်သွားပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သွေးလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာမျှသာ ဖြစ်သော မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ စိန်ခေါ်ရဲသည်လား။

သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထူးခြားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရောင်အသွေးစုံသော ဂူပိုးကောင်အချို့ တွန့်လိမ်နေကြ၏။ ဤအကောင်များမှာ စောစောက အကောင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။

“သွားကြစမ်း ငါ့ကလေးတို့......... အဲဒီ အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ မုန့်ဝမ်ကို မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းပြလိုက်ကြစမ်း”

ကျင်းချန်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ပိုးကောင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။

‘သခင်မ... နောက်ထပ် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ အကောင်တွေ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ။ စောစောက အကောင်တွေထက် ပိုပြီး ရွံစရာကောင်းတယ်’

“ဩော်... ထပ်လာပြန်ပြီလား”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် ကစားချင်စိတ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ “နတ်သားတော် ကျင်းချန်းက တကယ်ပဲ အရှုံးမပေးနိုင်သေးတာပဲ”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပိုးကောင်များမှာ အတော်အတန် အစွမ်းထက်လှရာ နှလုံးစားပိုးကောင် တစ်ကောင်တည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် မုန့်ဝမ် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကာ ထိုအကောင်လေးများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျင်းချန်းသည် သူ၏ ပိုးကောင်များနှင့် အဆက်အသွယ် ထပ်မံ ပြတ်တောက်သွားသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်နေရခြင်းအပေါ် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။

သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို ပိုးကောင်များဖြင့် အရှင်လတ်လတ် စားခိုင်းစေချင်သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ လူသိရှင်ကြား လှုပ်ရှားရန် မသင့်တော်သေးပေ။

“မုန့်ဝမ်... နင် စောင့်နေလိုက်စမ်း.........”

တစ်လခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်...

ဖီးနစ်တောင်ကြား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မြေအောက်မီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သွေးနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အရှိန်အဝါများကြားတွင် တာအိုထိုင်နေသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် ဟော့လျန်ကျိ နှင့် တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီ တို့မှာ ချွေးဒီးဒီးကျလျက် သူမ၏ သီးသန့်ချပ်ဝတ်ကို သွန်းလုပ်နေကြရသည်။

မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေကို အဓိကထား၍ အခြားရှားပါးသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဤချပ်ဝတ်မှာ လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာပြီဖြစ်၏။

နတ်သားတော်၏ ဆင့်ခေါ်မည့်ရက် နီးကပ်လာသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ချပ်ဝတ်မှာ အပြီးမသတ်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် အမှားအယွင်း မရှိစေရန်အတွက် လူကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေရသည်။ သူမသည် သူမ၏ အဆောင်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ရွှယ်ဝူယာ ထံသို့ ခွင့်တောင်းသည့် သတင်းတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။

“နတ်သားတော်ကို တင်ပြပါရစေ။ ကျွန်မမှာ တုပေါင်ဆောင်က ပြန်လာကတည်းက ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာသေးတဲ့အတွက် အခုတစ်ခေါက် ဆင့်ခေါ်မှုကို မတက်ရောက်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်။ နတ်သားတော်အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ.....”

ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုသတင်းကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်လခွဲကျော် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြစ်စေ ဤမျှအထိ မစွမ်းမသန် ဖြစ်မနေသင့်ပေ။

သူမသည် အကြောင်းပြချက်ပေးကာ ငြင်းဆိုနေခြင်းမှာ သူ့ကို နတ်သားတော်တစ်ဦးအဖြစ် အလေးမထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေနပ်မှုများ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သူ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ငြိုးတေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

မူလက ချင်းလင် ၏ နယ်မြေကို မုန့်ဝမ်အား ပေးအပ်ရန် ကြံထားသော်လည်း ယခုမူ သူ ကိုယ်တိုင်သာ စောင့်ကြပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။