အခန်း (၁၇၆-၁၈၀)

အခန်း (၁၇၆) ခုခံရေးချပ်ဝတ် ပြုလုပ်ပြီးစီးခြင်း

နတ်သားတော်၏ ဆင့်ခေါ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယွီချန်း သည် မုန့်ဝမ် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာသည်။

“စီနီယာအစ်မမုန့်... အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ”

ဂူတံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ မုန့်ဝမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝင်လာပြီး ပြောချေ.........”

ယွီချန်းသည် ဂူအတွင်းသို့ ခပ်ရို့ရို့ ဝင်လာပြီး အရိုအသေပေးလျက် ဆိုသည်။

“စီနီယာအစ်မ မှာကြားထားတဲ့အတိုင်း နတ်သားတော်ထံ ဆက်သတဲ့ လက်ဆောင်ကို သူ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့.........” သူမသည် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို အကဲခတ်ရင်း အသံကို နှိမ့်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“စီနီယာအစ်မ ဒီနေ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို မတက်ရောက်နိုင်တဲ့အပေါ် နတ်သားတော်က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်မ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ အတောအတွင်း သွေးလမ်းစဉ်မှာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ အသစ်တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ”

မုန့်ဝမ်သည် ထိုသတင်းကို ကြားသော်လည်း “အင်း” ဟုသာ သာမန်ကာလျှံကာ တုံ့ပြန်သည်။ သူမသည် ထိုနတ်သားတော်အလျောင်းအလျာအသစ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

“နင် တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါတွေက နင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေပဲ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ။ ခိုင်းစရာရှိရင် ယွီချန်းကို အချိန်မရွေး ခေါ်လိုက်ပါ”

ယွီချန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် တောင်ကြား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ပြန်သွားကာ သူမ၏ ရတနာချပ်ဝတ်ကို ဆက်လက် ကြီးကြပ်နေသည်။ ချပ်ဝတ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို တောက်ပလာပြီး မျက်နှာပြင်မှာလည်း ချောမွေ့ဝင်းပလာသည်။ ဤအရှိန်အတိုင်းဆိုလျှင် ရွှယ်ဝူယာ နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့ဆုံမီ အပြီးသတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်သည် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကမူ သူမကို ပြဿနာရှာရန် ကြံစည်နေသည်။ ကျင်းချန်း ၏ သွေးထိုးမှုကြောင့် ဂူလမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် မုန့်ဝမ်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ စတင် ကျူးကျော်လာကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည် မူလက ထိုကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရန်သူများမှာ ဖီးနစ်တောင်ကြားအထိ ရောက်ရှိလာတော့မည့်အသွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ရသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကျူးကျော်ခံရသော နယ်မြေသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်သည်။ သူမ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရေလှိုင်းပမာ များပြားလှသော ဂူပိုးကောင်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြည့်နှက်လာကြသည်။

၎င်းမှာ ကျင်းချန်းက သူမကို ထွက်လာအောင် ဆွဲထုတ်သည့် ထောင်ချောက်မှန်း ထင်ရှားလှသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ သွေးစွမ်းအားများကို အကာအကွယ်အဖြစ် ဖြန့်ကျက်ကာ ပိုးကောင်များကို ဟန့်တားလိုက်သည်။

သူမ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစက်များမှာ များပြားလှသော သွေးဓားမိုးစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပိုးကောင်အုပ်ကြီးကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ပိုးကောင်သေများမှာ မြေပြင်ထက်တွင် တောင်ပုံရာပုံ ကျဆင်းလာသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အသေမကြောက်ဘဲ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် တိုးဝင်လာကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ သွေးဓားမိုးစက်များကို ဆက်တိုက် စေခိုင်းကာ ပိုးကောင်အားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်ရာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပုပ်စပ်ညှီစို့စို့ အနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် အားလုံးကို မသတ်ဘဲ အရောင်စုံသော ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုပိုးကောင်ကို သွေးရောင် အလင်းလှောင်အိမ်ဖြင့် ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်သခင်ဆီ ပြန်သွားပြီး ပြောလိုက်......။ သူ ဘာလုပ်ချင်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်မှာ ဒီနေရာကိုပဲ သူ့ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်”

ထိုပိုးကောင်သည် လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်သည်နှင့် ကျင်းချန်း၏ ဂူဆီသို့ အပြင်းအထန် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ကျင်းချန်းမှာ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ ဒေါသကြောင့် သတင်းလာပေးသော ပိုးကောင်ကိုပင် လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်သတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ရဲတင်းလှချည်လား! ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ သူက ပြောရဲတယ် ဟုတ်လား”

ကျင်းချန်းသည်ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေသော်လည်း နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင်မူ ချိန်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ရမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သူ သိနားလည်သွားပုံရသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် ကျင်းချန်းတို့ မည်သို့ သဘောတူညီမှု ရခဲ့ကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ထိုနေ့မှစ၍ ကျင်းချန်း သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများမှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး ဂူလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများလည်း ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချပ်ဝတ်သွန်းလုပ်ခြင်းကို အပြီးသတ်ရန် အာရုံစိုက်သည်။ ချပ်ဝတ်မှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူမသည် လက်နက်သွန်းလုပ်သူများကို အပြင်သို့ ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။

လူသူကင်းရှင်းသွားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သွေးရောင်ဝတ်စုံအပျော့စားကို ထုတ်ယူကာ သွန်းလုပ်ဆဲ ရတနာချပ်ဝတ်နှင့်အတူ မီးဖိုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချပ်ဝတ်နှစ်ခုမှာ အပူရှိန်ကြောင့် အရည်ပျော်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အပူရှိန်ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ရင်း လုံးဝ အသစ်စက်စက်ဖြစ်သော ခုခံရေးချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာအောင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဤပြီးပြည့်စုံသော လက်ရာမွန်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤချပ်ဝတ်ရှိနေလျှင် ရွှယ်ဝူယာကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ သူမအတွက် အောင်နိုင်ခြေ တစ်ဝက် ပိုများသွားပေလိမ့်မည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နတ်သားတော်၏ ဆင့်ခေါ်ချိန် ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူမသည် ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။

“မုန့်ဝမ်... နင့်ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားပြီလား”

မုန့်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လျက် - “နတ်သားတော်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ” ဟု ဖြေကြားသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် မုန့်ဝမ်ကို ထရပ်စေပြီး အခြားသူများကို ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ပေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားကြ။ မုန့်ဝမ်... နင် ခဏနေခဲ့ဦး”

မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်သည်။ လူသူကင်းရှင်းသွားသောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် သူမရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“နတ်သားတော်... ကျွန်မ ဘာများ အမှားလုပ်မိလို့ပါလဲ”

“မဟုတ်ဘူး... နင် ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဘူး”

ရွှယ်ဝူယာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ငါ အဆင့်တက်တော့မယ့် အချိန်မှာ နင့်ဆီက နှလုံးသွေး တစ်ချို့ကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်ခြင်းကို ကူညီပေးဖို့ လိုအပ်တယ်”

ထိုစကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ပင် မကြုတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ.........”

မုန့်ဝမ် ဤမျှ အလွယ်တကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု ရွှယ်ဝူယာ မထင်မှတ်ထားပေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“နင်က တော်တော်လေး အလိုက်သိတာပဲ.........”

“နတ်သားတော်အတွက် အသုံးတော်ခံရတာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပါပဲ.........”

အခန်း (၁၇၇) အဆုံးမဲ့သွေးစစ်ပွဲ

မုန့်ဝမ်သည် မျက်လွှာကို အသာချထားရင်း ရိုသေကိုင်းညွတ်သော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရွှယ်ဝူယာ က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သွယ်လျသော လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ထိပ်ဖျားတွင် သွေးနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုလက်ညှိုးသည် မုန့်ဝမ်၏ နဖူးအလယ်ဆီသို့ ဦးတည်လာ၏။ မုန့်ဝမ်သည်လည်း သူ၏ အလိုအတိုင်း လိုက်လျောမည့်အလား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပေသည်။

သွေးနီရောင်အလင်းတန်းသည် မုန့်ဝမ်၏ နဖူးအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အနှစ်သာရသွေးများမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ အပြင်သို့ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာတွင် သာယာကြည်နူးရိပ်များ ပေါ်လာ၏။ သူသည် မုန့်ဝမ်၏ အနှစ်သာရသွေးများကို လောဘတကြီး စုပ်ယူရင်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဟန့်အတားများ လျော့ရဲလာမှုကို ခံစားနေရသည်။ အဆင့်တက်တော့မည့် လန်းဆန်းမှုမှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူသည် စုပ်ယူမှု အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်လာပြီး နဂိုက နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သွေးမရှိတော့သလို ဖျော့တော့သွားသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရ၏။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ဗီဇအရ ရုန်းကန်လိုသော်လည်း ရွှယ်ဝူယာ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ခုခံမှုမှန်သမျှမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် တိုးတက်လာသော စွမ်းအားများကြားတွင် နစ်မျောနေရင်း မုန့်ဝမ်၏ သွေးပင်လယ် ခမ်းခြောက်သွားသည်အထိ စုပ်ယူလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ညှိုးနွမ်းသွားသော သစ်ခေါက်ခြောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအခါမှသာ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဟန့်အတားမှာ လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပေပြီ။

တိုးပွားလာသော ခွန်အားများကြောင့် သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ လွယ်ကူလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအတွေး ရွှယ်ဝူယာ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။

သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်စင်းမှာ မည်သည့်အချိန်ကပင် ဖြစ်သည်မသိ၊ သူ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်ကာ စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြာကလဲဖြစ်သွားသည်။ တကယ်တော့ သူ အခုလေးတင် ခံစားခဲ့ရသမျှမှာ......... ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ လှည့်ကွက်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားတော့သည်။

သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ကာ ဒဏ်ရာကို ကုသလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖောက်ထွက်သွားသော နှလုံးသားမှာ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပေသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် မုန့်ဝမ်ကို ယခင်က မမြင်ဖူးသလို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လက်ထဲတွင် သွေးရောင်ဓားမကြီး တစ်လက် ပေါ်လာ၏။ သူသည် တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခုန်ဝင်လိုက်တော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည်လည်း မပေါ့ဆဝံ့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှပစွာ ယိမ်းနွဲ့လျက် ရွှယ်ဝူယာ၏ ထစ်ချုန်းဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းကာ တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲလိုက်သည်။ ဓားရိပ်များ အပြန်အလှန် ရှုပ်နေပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဝေဟင်ထက်တွင် ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပေသည်။

ရွှယ်ဝူယာ၏ တိုက်စစ်မှာ မုန်တိုင်းအလား ပြင်းထန်လှပြီး ဓားချက်တိုင်းမှာ တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။

သူသည် မုန့်ဝမ်ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေချေသည်။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင်ပင် သူမမှာ အခြေအနေ မနိမ့်ပေ။

ရွှယ်ဝူယာသည် တိုက်ရင်းတိုက်ရင်းနှင့် ပို၍ ထိတ်လန့်လာသည်။ သူသည် မုန့်ဝမ်ကို တကယ်ပင် အထင်သေးခဲ့မိပြီဖြစ်၏။

သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ဓားမကြီးကို အားကုန်လွှဲလိုက်ရာ ဧရာမ သွေးရောင်ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ပုံပျက်သွားစေမတတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ဓားအရှိန်အဝါ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပေပြီဖြစ်၏။

“နင် ပုန်းချင်ရင် ငါ သဘောတူလားဆိုတာ အရင်မေးဦး.........”

ရွှယ်ဝူယာက လှောင်ပြောင်လျက် လက်ကွက်များ ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးပင်လယ်မှာ တရှိန်ရှိန် တက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ သွေးရောင် လက်တံများအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုလက်တံများမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေများကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ ပုန်းကွယ်ရာမှ ထွက်လာရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် မှာ ထပ်မံ အလုပ်လုပ်ပြန်သည်။

ရွှယ်ဝူယာ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ လူသူကင်းမဲ့သော သဲကန္တာရတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

“ပုံရိပ်ယောင် အတတ်ပဲလား.........”

ရွှယ်ဝူယာက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်တွင် ဤမျှ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဒေါသထွက်နေသည်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို အမြန်ဆုံး ဖြိုခွဲရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သဲကန္တာရအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော လေပြင်း များ တိုက်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များက မြင်ကွင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံ မြည်လာ၏။

သဲမုန်တိုင်း ငြိမ်သွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တရှရှ အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ များပြားလှသော ဂူပိုးကောင်များသည် ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ သဲထဲမှ ထွက်လာကာ ရွှယ်ဝူယာထံသို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

“ပုံရိပ်ယောင်သက်သက်က ငါ့ကို ဘယ်လို နာကျင်စေမှာလဲ.........”

ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုပိုးကောင်များကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသော်လည်း ပိုးကောင်တစ်ကောင်မှာ သူနှင့် သုံးလံခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“တောက်......... ဒီအကောင်တွေက အစစ်တွေပဲ.......”

ရွှယ်ဝူယာက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလျက် သွေးဓားဖြင့် ပိုးကောင်များကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ပိုးကောင်ဦးရေမှာ များပြားလှသလို အစစ်နှင့် အတုမှာလည်း ရောထွေးနေပေသည်။ ပိုးကောင်အစစ်ကို ခွဲခြားရုံဖြင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မှာ များစွာ ကုန်ဆုံးနေရချေပြီ။

အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်သောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤပိုးကောင်များလက်မှ လွတ်မြောက်မှသာ မုန့်ဝမ်ကို ရှင်းရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ ရှေ့၌ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာကာ လမ်းပိတ်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မရင်းနှီးသော မျက်နှာထားဖြင့် သာယာစွာ ပြုံးနေသည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုသူကို မမြင်ဖူးမှန်း သေချာလှသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ့လမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပိတ်ရဲသည်ဆိုသော အချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာတော့သည်။

“မင်းက ကာမလမ်းစဉ်က နတ်သားတော် ချင်းယွီ လား.........”

“ရွှယ်ဝူယာ......... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ”

ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ချင်းယွီက မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲလျက် သရော်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်သွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်က လျှို့ဝှက်ချက် အများဆုံးဖြစ်သော ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော်ကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသည်။ ကျင်းချန်း၊ ချင်းယွီ နှင့် မုန့်ဝမ်တို့ သုံးယောက် ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင်......... ရွှယ်ဝူယာသည် ချက်ချင်းပင် အနှစ်သာရသွေးကို လောင်ကျွမ်းစေကာ သွေးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

“အခုမှ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာ နည်းနည်း နောက်ကျမနေဘူးလား.........”

ချင်းယွီက မျက်ခုံးပင့်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမလုပ်လိုက်သလို ထင်ရသော်လည်း ရွှယ်ဝူယာ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးသွားချေသည်။ မုန့်ဝမ်သည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ပိုးကောင်များနှင့်အတူ ရွှယ်ဝူယာထံသို့ စစ်ဦးလှည့်လိုက်တော့သည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် ချင်းယွီ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မုန့်ဝမ်က အခွင့်အရေး မပေးပေ။ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်မှာ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

“အား.........”

ရွှယ်ဝူယာသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ရင်း ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖြိုခွဲလိုက်သော်လည်း သူ ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ချင်းယွီက တစ်ဖန် တိုက်ခိုက်ပြန်ရာ ရွှယ်ဝူယာမှာ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကြားတွင် အဖန်ဖန် နစ်မြုပ်နေရတော့သည်။

ဤသံသရာမှာ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏ သတိလစ်ချိန်မှာ ပို၍ ကြာမြင့်လာကာ သတိရှိချိန်မှာ ပို၍ တိုတောင်းလာပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှယ်ဝူယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ကုသ၍ မရတော့ဘဲ သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာပင် ပြိုကွဲတော့မည့်အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေပေပြီ။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်မှာ အချိန်တန်ပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ရွှယ်ဝူယာ၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ရွှယ်ဝူယာ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် နာကျင်မှုရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားယူကာ စကားလုံး နှစ်လုံးကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မုန့်......... ဝမ်.........”

အခန်း (၁၇၈) ပြဿနာများ

ရွှယ်ဝူယာ သည် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် လျင်မြန်စွာပင် သွေးလမ်းစဉ် တားမြစ်ကျိန်စာတစ်ခုကို ရွတ်ဖတ်လိုက်တော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ရွှယ်ဝူယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ မုန်တိုင်းပမာ တိုးဝင်ကာ သွေးနီရောင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လေထုမှာ ပူပြင်းလာပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှသော ဖိအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားချေပြီ။

သူသည် မိမိ၏ နှလုံးသွေး အမြောက်အမြားကို လောင်ကျွမ်းစေကာ မုန့်ဝမ် ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အာရုံဖြင့် ခုခံရေးချပ်ဝတ်အသစ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်လိုက်သည်။

သူမ ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ရွှယ်ဝူယာ၏ ကျိန်စာမှာ ပြီးဆုံးသွား၏။ ရွှယ်ဝူယာ၏ လက်ထိပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးနီရောင် စွမ်းအားများသည် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းပမာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

မုန့်ဝမ် ဝတ်ဆင်ထားသော ငွေရောင်ချပ်ဝတ်မှာ သွေးနီရောင်များကြားတွင် တောက်ပနေ၏။ မုန်တိုင်း၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ကြောင့် အသစ်စက်စက် သွန်းလုပ်ထားသော ချပ်ဝတ်မှာ ပိန်ချိုင့်သွားသော်လည်း အရှိန်အဝါ အများစုကို စုပ်ယူပေးထားသဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ တုန်ခါသွားသည်။

မုန့်ဝမ် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် နှလုံးသွေးကို ထပ်မံ လောင်ကျွမ်းစေကာ သွေးနီရောင် ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ အားကုန်လောင်းထည့်လိုက်ရာ သွေးမုန်တိုင်းမှာ အလံတစ်ရာခန့်အထိ မြင့်တက်လာပြီး နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောင်းလျက် မုန့်ဝမ်၏ ချပ်ဝတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်တော့သည်။

ငွေရောင်ချပ်ဝတ်မှာ အရှိန်အဟုန်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ကွဲအက်သွားရာ အတွင်းမှ သွေးနီရောင် အဝတ်အပျော့စား ပေါ်လာသည်။

ထိုအဝတ်မှာ ပါးလွှာသော်လည်း အလွန်ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော မုန်တိုင်းဒဏ်ကို အကုန်လုံး ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှယ်ဝူယာသည် အံ့ဩသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုပြန်သည်။ သူသည် မုန့်ဝမ်၏ လိပ်ခွံကဲ့သို့သော ချပ်ဝတ်မှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်အထိ တောင့်ခံနိုင်မည်နည်းဟု စမ်းသပ်လိုနေပေသည်။ သို့သော် သွေးမုန်တိုင်း အားမပြည့်မီမှာပင် မုန့်ဝမ်က စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကို ဆန်တက်လျက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင်ထီးတစ်လက် မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာသည်မသိဘဲ မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ပိတ်ဆို့ထား၏။

မုန်တိုင်းထဲမှ သူမ ထွက်လာချိန်တွင် ထီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိပ်ဖျားဖြင့် ရွှယ်ဝူယာ၏ နှလုံးသားကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ရွှယ်ဝူယာမှာ လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အာရုံစိုက်နေစဉ် ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားသည်။ အစိမ်းရောင်ထီးထိပ်ဖျားမှာ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီးနောက် ရင်ဘတ်ထဲ၌ပင် ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားချေပြီ။

ကြံ့ခိုင်လှသော ထီးတံများမှာ ရွှယ်ဝူယာ၏ နှလုံးသားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အတွင်းမှနေ၍ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်.........”

ရွှယ်ဝူယာသည် ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်သွားသော သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် - “မုန့်ဝမ်... ငါ နင့်ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အလောင်းကို ကျော်ပြီး အထက်ကိုတက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ သဘောတူလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲလာပြီး ဖောင်းကြွလာတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... သူ သွေးပင်လယ်ကို ဖောက်ခွဲတော့မယ်....”

ချင်းယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဝေးသို့ အပြင်းအထန် ဆုတ်ခွာသွားသလို ပိုးကောင်များလည်း လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာကြသည်။ မုန့်ဝမ်မှာမူ ရွှယ်ဝူယာနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် အချိန်မမီတော့ပေ။ သူမသည် ရတနာချပ်ဝတ်ကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ဆယ်မျက်နှာသွေးချပ်ဝတ်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သွေးရောင် အကာအကွယ်များကို အထပ်ထပ် ပြုလုပ်လိုက်ရသည်။

“ဝုန်း.........”

ရွှယ်ဝူယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ကုန်းများမှာ မြေပြန့်ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်တွင်လည်း ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားချေပြီ။

မုန့်ဝမ်၏ သွေးအကာအကွယ်များမှာ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ကွဲအက်သွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း လွှင့်စင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သူမ အားယူကာ ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် ချပ်ဝတ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်ရသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ရွှယ်ဝူယာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်တွင် သွေးကွက်များသာ ကျန်ရစ်သည်။

ရွှယ်ဝူယာ တကယ်ပဲ သေသွားပြီလားဟု မုန့်ဝမ် တွေးတောနေစဉ် ဝေဟင်ထက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကြည့်လို့ တော်တော်ကောင်းတဲ့ ပြပွဲပဲ.........”

မုန့်ဝမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဟင်တွင် လူနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ အနီရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ယောင်ဟန် (မိစ္ဆာလမ်းစဉ် နတ်သမီး) ဖြစ်သည်။

“ရွှယ်ဝူယာက သူ့ကိုယ်သူ ဖောက်ခွဲလိုက်တာပဲ... ငါတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာသွားတာပေါ့” ကွေ့ရန်က လှောင်ပြောင်လျက် မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ ‌ေြပာလိုက်သည်။ “အခုတော့ သွေးလမ်းစဉ် နတ်သားတော်နေရာက လစ်လပ်သွားပြီ”

ယောင်ဟန်ကလည်း မုန့်ဝမ်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လျက် - “ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ပဲ စွမ်းတာပဲ... ရွှယ်ဝူယာကိုတောင် ဒီအခြေအနေအထိ ဖိအားပေးနိုင်တယ်” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ကျင်းချန်းသာ အစီအရင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလျှင် ဤပေါက်ကွဲမှုမှာ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားမည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ကျင်းချန်းရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ ကွေ့ရန်က သူမ၏ အတွေးကို သိနေသည့်အလား ဆို၏။

“မကြည့်နဲ့တော့... ကျင်းချန်းက ငါတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ။ မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ နင့်ကို ကူညီပြီး ရွှယ်ဝူယာကို တိုက်ပေးမှာလဲ.... အခု ငါတို့ သုံးယောက် ပေါင်းနေပြီ... နင် ဘယ်လို အနိုင်ယူနိုင်ဦးမှာလဲ.... အသာတကြည် လက်နက်ချလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

ယောင်ဟန်က ချင်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “ချင်းယွီ... ရွှယ်ဝူယာ သေပြီဆိုတော့ ဒါက အခွင့်အရေးပဲ။ နင်ရော ပါဝင်ချင်လား.... နယ်မြေတွေ ခွဲဝေတဲ့အခါ နင့်အတွက် အကျိုးအမြတ်ကို ငါတို့ အာမခံပါတယ်” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ချင်းယွီက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် - “ငါက နယ်မြေတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး... မင်းတို့ကိစ္စမှာ ငါ ဝင်မပါဘူး” ဟု ဆိုကာ ဘေးဖယ်နေလိုက်သည်။

“ကျင်းချန်း.........” မုန့်ဝမ်က အေးစက်သောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “နင် ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို တကယ်ပဲ ဖောက်ဖျက်တော့မှာလား”

ကျင်းချန်းက လှောင်ပြောင်လျက် “ငါက ငါလိုချင်တာကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ယူရတာ ပိုကြိုက်တယ်” ဟု ဆိုသည်။ သူနှင့် မုန့်ဝမ်၏ သဘောတူညီချက်မှာ အစကတည်းက လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။

“ဒီကောင်မကို ဘာတွေ ရှင်းပြနေမှာလဲ.... ချင်းယွီနဲ့ နင်သာ ဝင်မပါရင် သူက ရွှယ်ဝူယာရဲ့ ပြိုင်ဘက်တောင် ဖြစ်ပါ့မလား” ယောင်ဟန်က ရယ်မောလျက် မုန့်ဝမ်ထံသို့ စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ နုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်၏ လည်ပတ်ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။

“မုန့်ဝမ်... နင်က တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နင့်မှာ အချိန်အလုံအလောက် မရှိဘူး.........”

အခန်း (၁၇၉) သုံးယောက်တစ်ယောက်

ယောင်ဟန် ၏ ပျင်းရိလေးတွဲသော အသံထဲတွင် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း မရလိုက်ဘဲနဲ့ ........ ရွှယ်ဝူယာကို သတ်ဖို့အတွက် နင်က နှလုံးသွေးတွေ အများကြီး အကုန်ခံလိုက်ရသလို ချပ်ဝတ်လည်း ပျက်စီးသွားပြီ ......... အခုက နင့်ကို သတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ....”

ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် ဓားရှည်မှာလည်း ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး မုန့်ဝမ် ကို အချိန်မရွေး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေချေပြီ။

သူ၏ ရပ်တည်ပုံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း ယောင်ဟန်နှင့် ရှေ့နောက်ညှပ်လျက် မုန့်ဝမ်၏ ထွက်ပြေးပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယောင်ဟန်၏ တိုက်စစ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မုန့်ဝမ်မှာ ထူးဆန်းစွာပင် တည်ငြိမ်နေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ငါ့ရဲ့ ချပ်ဝတ် ပျက်စီးသွားတာနဲ့ နင်တို့က ငါ့ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ပြီလို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား.........”

မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ယောင်ဟန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လက်ခံလိုက်ချေသည်။

“ဝုန်း.........”

ထိုင်းမှိုင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ယောင်ဟန်၏ လက်မှာ မာကျောသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ရိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မုန့်ဝမ်ကို အနည်းငယ်မျှ နာကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ရုံသာမက တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် ယောင်ဟန်၏ လက်မောင်းမှာပင် ထုံကျင်သွားတော့သည်။

“ဘာ.................”

ယောင်ဟန်က မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ ကွေ့ရန်လည်း မှင်သက်သွားသည်။ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် ကာကွယ်ရေး လက်နက် အရှိန်အဝါမှ မရှိသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိသော်လည်း သူမက ယောင်ဟန်၏ တိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေရသနည်း.........

ယောင်ဟန် သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံ မြည်လာသဖြင့် အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။

သို့သော် မုန့်ဝမ်က အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး သူမနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ယောင်ဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အနောက်၌ ပေါ်လာပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဓားတစ်ချောင်းပမာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

“နင်က အရမ်း နှေးလွန်းတယ်.........”

မုန့်ဝမ်က နှမြောတသဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာခန္ဓာ ဖြင့် ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မည်သည့် ရတနာချပ်ဝတ်ထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လှပေသည်။

သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်နေကြသည်မှာ တကယ်ပင် အတွေးမှားနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“ဒီလောက် စွမ်းရည်လေးနဲ့ ငါ့ကို လာသတ်ရဲတယ် ဟုတ်လား.........”

ယောင်ဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ မကြာသေးမီက လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း တိုက်ခိုက်စဉ်က မုန့်ဝမ်မှာ သူမ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသေးသည်။

ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မုန့်ဝမ် အစွမ်းထက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယောင်ဟန်သည် ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးသုံးလုံးနှင့် အမြီးသုံးချောင်းရှိသော အနီရောင် မိစ္ဆာမြေခွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အမြှီးသုံးချောင်းမြေခွေးမှာ သံမဏိကြာပွတ်များအလား လေပြင်းများနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ယမ်းခါ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

“အဆင့်မရှိတဲ့ လှည့်ကွက်တွေပဲ.........”

မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပုံရိပ်ယောင်ပမာ လှုပ်ရှားကာ မြေခွေးမ၏ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြေခွေးမြီးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ အားဖြင့် ဆွဲလိုက်၏။

“အား.........”

အမြီးကို အဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ယောင်ဟန်မှာ နာကျင်လွန်း၍ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်။ မုန့်ဝမ်က လက်ထဲမှ မြေခွေးမြီးကို ကြည့်ကာ သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ငါက မြေခွေးသားမွေး တစ်ထည် လိုချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ဒီတစ်ခုက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတာပဲ.........”

ယောင်ဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ တတိယမျက်လုံးမှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခေါင်းကို အနောက်သို့ စောင်းကာ ရှောင်လိုက်ရ၏။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယောင်ဟန်သည် သူမ၏ အမြီးကို မုန့်ဝမ်လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်ပုံစံ ယူလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်က လည်ပင်းကို တစ်ချက်ဆန့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ယောင်ဟန်ထံသို့ ထပ်မံ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။

မည်သည့် ပိုလျှံသော လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် အတတ်ပညာမှ မသုံးဘဲ သူမ၏ ကြံ့ခိုင်သော မိစ္ဆာခန္ဓာနှင့် အလွန်မြန်သော အရှိန်အဝါဖြင့်တင် ယောင်ဟန်ကို အကြီးအကျယ် ဖိအားပေးထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

တိုက်ပွဲစသည်နှင့် ယောင်ဟန်မှာ အခြေအနေ နိမ့်ပါးသွား၏။ သူမ ဂုဏ်ယူရသော အရှိန်နှင့် ခွန်အားမှာ မုန့်ဝမ်ရှေ့တွင် အသုံးမဝင်တော့ဘဲ တရစပ် ဆုတ်ခွာနေရတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ......... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး.... နင် ငါ့ကို ပုံရိပ်ယောင်အတတ်နဲ့ ထပ်ပြီး လှည့်စားနေတာ မဟုတ်လား....” သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်နေမိသည်။

ကွေ့ရန် နှင့် ကျင်းချန်း တို့လည်း မှင်သက်နေကြ၏။ ယောင်ဟန် တိုက်ခိုက်လျှင် မုန့်ဝမ်ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းအားကို အစကတည်းက အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အဝေးမှ အေးစက်စွာ ကြည့်နေသော ချင်းယွီမှာမူ မုန့်ဝမ်က ယောင်ဟန်ကို အသာစီးရနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံ၌သာ စွဲမြဲနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်အတူ စိတ်ဝင်တစားရှိနေပုံရသည်။

တိုက်ပွဲအလယ်တွင် မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးသုံးလုံး မိစ္ဆာမြေခွေးကို ဧရာမ သဲအိတ်တစ်ခုပမာ တရစပ် တိုက်ခိုက်နေသည်။ မိစ္ဆာမြေခွေးမှာ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်နေပြီး အမြီးတစ်ချောင်းမှာလည်း ကျိုးသွားကာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေချေပြီ။

“ကွေ့ရန်......... ကျင်းချန်း......... နင်တို့က ဘယ်လောက်အထိ ထိုင်ကြည့်နေဦးမှာလဲ....” မြေခွေးမက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ရသည်။

ကွေ့ရန်သည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်က လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ကွေ့ရန်မှာ ပွတ်ကာသီကာ ရှောင်လိုက်၏။ သူသည် ယောင်ဟန်ကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မရှိသဖြင့် ထိုလက်သီး အထိခံရလျှင် ရင်ဘတ်တွင် အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“အားလုံး ပေါင်းတိုက်ကြ....”

ကျင်းချန်းလည်း တိုက်ပွဲထဲ ဝင်လာကာ မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ထူးခြားသည့် ဂူပိုးကောင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်သည် တစ်ဦးတည်းနှင့် သုံးဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အခြေအနေ နိမ့်ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

တိမ်တိုက်များကြားတွင် လီဖော်ထျန်း နှင့် လုရှောက် တို့သည် ထိုတိုက်ပွဲကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီမုန့်ဝမ်က သူ့အစွမ်းတွေကို တော်တော် ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့ သုံးယောက်ကိုတောင် အသာစီးရနေသေးတယ်။ ရွှယ်ဝူယာတင် မကဘူး... အားလုံးက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြတာပဲ” လီဖော်ထျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ တစ်ယောက်နဲ့ သုံးယောက်လဲ............. ကွေ့ရန်က သူ့အစွမ်းအကုန် မသုံးသေးဘူး၊ ကျင်းချန်းကလည်း ဟန်ပြအနေနဲ့ပဲ ပိုးကောင်တွေကို လွှတ်နေတာ။ အစကနေ အဆုံးအထိ အနှိပ်စက်ခံနေရတာက ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ယောင်ဟန် တစ်ယောက်တည်းပါ” လုရှောက်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လျက် အမှန်တရားကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

“ကွေ့ရန်နဲ့ ကျင်းချန်းတို့က အပျင်းခိုနေတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက မုန့်ဝမ် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ပြနေတာပဲ” လီဖော်ထျန်းက စိတ်ဝင်တစား ဆက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမက ဘေးမှလူကို နောက်ပြောင်လိုက်၏။ “နင့်ရဲ့ မဟာမိတ်ကတော့ အသေခံသွားရပြီ... နင် မကူညီဘူးလား....”

လုရှောက်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ “မဟာမိတ်တစ်ယောက် သေရင် နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရှာရုံပဲ။ မုန့်ဝမ်သာ ဒီတိုက်ပွဲကနေ အသက်ရှင်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်အသစ်အဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားလို့ ရတာပေါ့”

တိုက်ပွဲအလယ်တွင် မုန့်ဝမ်မှာ ပို၍ သန်မာလာသည့်အလား ရှိနေသည်။ သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာမှာ မကုန်ခမ်းနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိပေ။ ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့မှာလည်း မထင်မှတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ မိစ္ဆာမြေခွေးမှာမူ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အရှိန်အဝါများ လုံးဝ အားနည်းသွားသည်။

အခန်း (၁၈၀) မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံကို ဆွဲဖြဲခြင်း

“တောက်... မုန့်ဝမ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ....”

ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေမိသည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးဟု ဆိုသော်ငြားလည်း အလှပြနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ သူ အတည်ပေါက် တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။

“ကျင်းချန်း... ချန်ထားမနေနဲ့...... အမြန်ဆုံး အပြတ်ရှင်းကြရအောင်....”

ကွေ့ရန်က ဟိန်းဟောင်းလိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်တွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ဝေဝါးလာပြီး အေးစက်သော ဝိညာဉ်လက်သည်းများဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျင်းချန်း လည်း အစွမ်းကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ လက်အင်္ကျီကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ဂူပိုးကောင် အုပ်ကြီးမှာ သဲသောင်ပြင်မှ ဒီရေပမာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဤပိုးကောင်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ ခွန်အားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ သန်မာလှသည်။

ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ လက်ထဲရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် ထီးကလေးမှာ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ဝိညာဉ်လက်သည်းများကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နှလုံးစားပိုးကောင် က အစွမ်းပြလာပြီး ကျင်းချန်း၏ ပိုးကောင်များအား စတင် လွှမ်းမိုးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများဖြင့် တိုးဝင်လာသော ပိုးကောင်အုပ်ကြီးမှာ မုန့်ဝမ်အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် သဘာဝရန်သူနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အနောက်သို့ လန့်ဖျန့် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။

မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစေကာ ယောင်ဟန် ဆီသို့ တစ်ဖန် တိုးဝင်သွားပြန်သည်။

ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့၏ အကူအညီ မပါဘဲ အမြီးတစ်ချောင်း ပြတ်နေသော မြေခွေးမမှာ မုန့်ဝမ်၏ ရက်စက်သော တိုက်စစ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။

မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ သေစေနိုင်သော သွေးရောင်မိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသဖြင့် ယောင်ဟန်မှာ တရစပ် ဆုတ်ခွာရင်း ဒဏ်ရာများ တစ်ကိုယ်လုံး ပြည့်လာရသည်။

“အား.............”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ယောင်ဟန်၏ ကျန်ရှိသော အမြီးနှစ်ချောင်းမှာလည်း အမြစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ မြေခွေးမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားပြီး အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူသားပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသော ယောင်ဟန် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။

“သေသွားပြီလား.............”

ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့ မှင်သက်သွားကြသည်။ မုန့်ဝမ်က ယောင်ဟန်ကို အသေရိုက်နှက်လိုက်သဖြင့် အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြေခွေးဘဝမှ အသက်တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးသုံးလုံး၊ အမြီးသုံးချောင်းရှိသော မြေခွေးခန္ဓာမှာ ယောင်ဟန်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပါလား....

ကွေ့ရန်၏ မျက်ဝန်းတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်လာသည်။ “ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ပြရတော့မှာပေါ့....” သူသည် လက်ကွက်များဖော်ကာ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအလံပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ ပုံဖော်ထားပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံ လား....” တိမ်တိုက်ထဲတွင် ပုန်းနေသော လီဖော်ထျန်း က အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကွေ့ရန်က အလံကို အားကုန်ယမ်းလိုက်ရာ အလံပေါ်ရှိ များပြားလှသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များမှာ ဟိန်းဟောင်းလျက် မုန့်ဝမ်ကို ဝါးမြိုရန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

မုန့်ဝမ်မှာ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ထီးကလေးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်စေကာ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်ထား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းချန်း၏ ပိုးကောင်များမှာ မုန့်ဝမ်ကို မတိုက်တော့ဘဲ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အချင်းချင်း ပြန်လည် ကိုက်ခဲသတ်ဖြတ်နေကြသည်။

“ဖူး.............”

ပိုးကောင်များ အမြောက်အများ သေဆုံးသွားသောအခါ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ကျင်းချန်းမှာ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။ ကွေ့ရန်၊ ယောင်ဟန် နှင့် ကျင်းချန်းတို့ သုံးဦးစလုံး မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းအားမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ကျင်းချန်းက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ရူးသွပ်သော အကြည့်ဖြင့် “မုန့်ဝမ်... နင် သေရမယ်.... နင် သေလိုက်စမ်း........” ဟု အော်ဟစ်ကာ အနက်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ မျိုချလိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာပြီး မျက်လုံးများ သွေးနီရောင် ပြောင်းသွားကာ မြေပြင်ကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ ရူးသွပ်နေသော ပိုးကောင်များမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ စနစ်တကျ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ကွေ့ရန်ကလည်း အခွင့်ကောင်းယူကာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ အလံမှာ လေထဲတွင် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုသည် မုန့်ဝမ်၏ ထီးအကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ သူမကို ဝန်းရံ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ ယောင်ဟန်ကလည်း မုန့်ဝမ်၏ ထွက်ပြေးပေါက်ကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ဆို့ထား၏။

သုံးဦးသား၏ ပေါင်းစပ်အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေသည်။ လီဖော်ထျန်း နှင့် လုရှောက် တို့ပင် မုန့်ဝမ်မှာတော့ သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်းယွီ တစ်ယောက်သာ မုန့်ဝမ် ဤမျှနှင့် အရှုံးမပေးလောက်ဟု တွေးတောနေမိ၏။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံအတွင်းမှ စုတ်ဖြဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဗြိ.............”

သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများကြားတွင် ဧရာမ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံကြီးမှာ အလယ်မှနေ၍ နှစ်ခြမ်း ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ များပြားလှသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များမှာလည်း သွေးရောင်အလင်းအောက်တွင် အော်ဟစ်လျက် မီးခိုးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ....”

ကွေ့ရန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်သွားသည်။ ကျင်းချန်း နှင့် ယောင်ဟန် တို့လည်း မှင်သက်လျက် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံ၏ အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဒီရေပမာ စီးထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကိုပင် နီရဲစေသည်။

ထိုသွေးရောင် အလင်းတန်းများကြားမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ သွေးရောင်အလင်းများ ဝန်းရံထားသော သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ သွေးအိုင်ထဲမှ ထွက်လာသော အသူရာနတ်ဘုရားမတစ်ပါးအလား မြင်သူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည်။