အခန်း (၁၉၆-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၆) မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

ဦးလေးဖြစ်သူ ယွမ်စီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ကျီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပေသည်။ "ဦးလေး......... ဗုဒ္ဓနဲ့ မိစ္ဆာကြားက အခြေခံကျတဲ့ ခြားနားချက်က ဘာလဲဟင်"

ယွမ်စီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူသည် အသံကို နှိမ့်ကာ လေးလံစွာဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဦးလေးက ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကိုတော့ အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိပါသေးတယ်။ ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူနဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကြားက ခြားနားချက်ကို စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်ကတော့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးတယ်၊ လူတွေကို လမ်းမှားပို့တယ်၊

လူ့အသက်တွေကိုလည်း တန်ဖိုးမထားကြဘူး။ ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ကရုဏာတရားကို လက်ကိုင်ထားတယ်၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကို စုဆောင်းတယ်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်"

ဦးလေး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျီမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရပေသည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှင့် ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူကို အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းလောက်နှင့်ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းမှာ အပေါ်ယံ ဆန်လွန်းနေပါသလော။

ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယွမ်စီသည် မကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည့်အလား စိတ်ထဲ၌ မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ကာ ဆိုလိုက်ပေသည်။ "တူတော်......... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်နေတုန်းပဲ။ အရင်ဆုံး ဦးလေးနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ပြီး ကုသမှု ခံယူပါ။ နေကောင်းသွားမှ ဒီကိစ္စတွေကို ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

သို့သော် ရွှမ်ကျီက ပြန်မဖြေချေ။ ထိုအစား သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ယွမ်စီကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီ၏ ရုတ်တရက် ဦးချမှုကြောင့် ယွမ်စီ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် ရွှမ်ကျီကို အမြန်ထူမလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပေသည်။ "တူတော်......... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

ရွှမ်ကျီ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေချေ။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။ "ဦးလေး......... တပည့် နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေလို့ ဦးလေး တရားပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယွမ်စီ၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားပေသည်။ ရွှမ်ကျီ၏ ခေါင်းမာသော ဗီဇကို သူ သိ၏။ သူ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် လမ်းဆုံးသည်အထိ တိုးမည့်သူမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်စီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်း၍ ဆိုလိုက်၏။ "ပြောပါ......... ဦးလေး နားထောင်နေတယ်"

"မိစ္ဆာနဲ့ ဗုဒ္ဓကြားက တကယ့် ခြားနားချက်ကို တပည့် မသိဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ အတွေ့အကြုံ ယူချင်ပါတယ်။ ဦးလေးအနေနဲ့ တပည့်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယွမ်စီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း တည်ကြည်သွားပေသည်။ သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ တကယ် ဖြစ်လာချေပြီ။

သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တင်းမာမှုနှင့် သတိပေးမှုများ ပါဝင်နေဆဲပင်။

"ရွှမ်ကျီ......... မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ၏ စိတ်နှလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားသည့်အလား စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကနေ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့သူတွေ မနည်းဘူး။ တံမြက်လှည်းတဲ့ ကိုယ်တော်လေးတွေ၊ သက်ကြီးဝါကြီး တပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေတောင် ပါဖူးတယ်။ သူတို့ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့အခါ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားတတ်ကြတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့ 'နတ်သားတော်' ဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ မင်းသာ ဒီလမ်းကို လျှောက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တာအိုကို သစ္စာဖောက်တာတင်မကဘဲ ငါတို့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်အတွက်ပါ အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။ "ဦးလေး......... ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ကို အရှက်ရအောင် လုပ်ဖို့က တပည့်ရဲ့ ဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တပည့်ရဲ့ အတွေးတွေက ရှင်းမနေဘူး။

အဲဒါတွေကို ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ရဘူးဆိုရင် တပည့်ရဲ့ တသက်တာလုံး ဗုဒ္ဓတာအိုမှာ ဆက်ပြီး တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိလို့ပါ"

ယွမ်စီ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။ သူသည် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ရွှမ်ကျီ......... မင်း ဒါကို တကယ်ပဲ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"

ရွှမ်ကျီ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေချေ။ သူသည် ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် ထိသည်အထိ ဦးချလိုက်ပေသည်။ "ဦးလေး......... ရွှမ်ကျီဟာ ဗုဒ္ဓတပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး တပည့်ဟာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ကနေ မိမိသဘောအလျောက် ထွက်ပါမယ်။ ဦးလေးအနေနဲ့ တပည့်ထက် ပိုထိုက်တန်တဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးပါ"

ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ နားချမှုများက ရွှမ်ကျီကို စိတ်ပြန်လည်လာစေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရွှမ်ကျီ၏ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်လိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ဤမျှအထိ ခိုင်မာနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ယွမ်စီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အေးချမ်းသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ဖိအားများက ရွှမ်ကျီဆီသို့ ကျရောက်လာပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။

"မင်းက ဒီလောက်အထိ ကျဆုံးချင်တာလား။ ငါ မင်းကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိုင်သွားသော်လည်း သူသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ တည့်တည့်မတ်မတ် ဒူးထောက်နေဆဲပင်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ယွမ်စီကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေပေသည်။

"ရွှမ်ကျီမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်က ပေးထားတာပါ။ ဒီနေ့ တပည့် ရရှိထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကလည်း ကျောင်းတော်ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့်ပါပဲ......... ဦးလေးအနေနဲ့ ဂိုဏ်းကို သန့်စင်ချင်တယ်ဆိုရင် ရွှမ်ကျီမှာ ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိပါဘူး၊ နောင်တလည်း မရပါဘူး"

ယွမ်စီ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေပေသည်။ သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ စုစည်းလာ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှမ်ကျီကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်မှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ကျသွားတော့သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်ပါမည်နည်း။ ရွှမ်ကျီမှာ သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ကြီးပြင်းလာသော ကလေးဖြစ်သလို သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ အချစ်ရဆုံး တပည့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ရွှမ်ကျီမှာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၌ နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း မတွေ့ဖူးသည့် အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်လည်း ဖြစ်၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အက်ရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။ "မင်း ဒီလိုလုပ်တာ မင်းရဲ့ ဆရာ့ကိုရော ထည့်မစဉ်းစားဘူးလား"

ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ခိုင်မာသော မျက်ဝန်းများတွင် ခံစားချက်အချို့ ပေါ်လာပေသည်။ သူသည် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်တောင်များကို ချထားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထား၏။

အချိန်အတော်ကြာမှ သူက အသံကို ထိန်း၍ ဆိုလိုက်ပေသည်။ "တပည့်ရဲ့ တာအိုစိတ်ဓာတ်က မသန့်စင်တော့ပါဘူး။ ဆရာက ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ အလွန် ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးပါ။ တပည့်လို လူတစ်ယောက်က ဆရာ့အတွက် အမည်းစက် မဖြစ်သင့်တော့ပါဘူး........."

ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်စကားမှ ပြောနေ၍ မထူးတော့ချေ။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အားကိုးရာမဲ့သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"သွားတော့......... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ"

ရွှမ်ကျီသည် ထပ်မံ ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ ထွက်သွားရာ လမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ "အင်း......... ဒါဟာ စီနီယာအစ်ကို ပြောခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာ ဘေးဆိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်........."

ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှမ်ကျီသည် အထူးကျင့်စဉ် တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။ ဤကျင့်စဉ်သည် ကံကြမ္မာ အနှောင့်အယှက်များ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်၏။ မုန့်ဝမ်၏ ကံကြမ္မာ အနှောင့်အယှက်မှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။

ရွှမ်ကျီသည် သူမ၏ နောက်သို့ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုထဲ၌ မုန့်ဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်စုံတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ မုန့်ဝမ်က မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။

ရောက်လာသူမှာ ရွှမ်ကျီ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်မှာ ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွား၏။ ဤ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ ဗုဒ္ဓတပည့်မှာ တကယ်ကို မပြီးနိုင် မစီးနိုင်ဖြစ်လွန်းလှပေသည်။

သူမ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွှမ်ကျီက ပြောလိုက်ပေသည်။ "ငါ အခု ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓတပည့် မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ချင်တယ်"

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးကျသွားပြီး သူမသည် ရွှမ်ကျီကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ဤ ရွှမ်ကျီသည် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော် အဆင့်အတန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ချင်သည်တဲ့လား။ သူ ရူးသွားပြီလား။

"မင်း အတည်ပြောနေတာလား" မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

ရွှမ်ကျီသည် သူမ၏ သရော်မှုကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် မျက်တောင်များကို ချထားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။ "ငါ အခု ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့ဘူး"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။ "ငါ မင်းနောက်ကို လိုက်ချင်တယ်"

မုန့်ဝမ်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူမသည် ထရပ်ကာ ရွှမ်ကျီအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို အသေအချာ စစ်ဆေးလိုက်ပေသည်။ "ငါ့နောက်ကို လိုက်မလို့လား။ ငါက မင်းကို လက်ခံမယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ"

ရွှမ်ကျီ ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်၏။ "အကယ်၍ မင်းက လက်မခံဘူးဆိုရင်လည်း ငါ တခြားလူနောက်ကိုပဲ လိုက်ရမှာပေါ့"

"ဟက်......... မင်းကို အနိုင်ယူခဲ့တာ ငါပဲ။ မင်းက တခြားလူဆီမှာ ခိုလှုံချင်တယ်ပေါ့လေ" မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "ငါ့ပစ္စည်းဆိုတာ ဖျက်ဆီးပစ်ရင်တောင် တခြားလူကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်သွားပေသည်။ သူသည် 'ပစ္စည်း' တစ်ခု မဟုတ်ဟု စိတ်ထဲက တွေးမိသော်လည်း ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် အကျိုးအကြောင်း ပြောနေခြင်းမှာ အနှစ်သာရ မရှိဟု သူ သိ၏။

မုန့်ဝမ် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တခြားတစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ဟိုမှာ တွေ့လား......... ဟိုလူတွေက ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တွေပဲ။ မင်း ငါ့နောက်ကို တကယ် လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကို သွားသတ်လိုက်........."

အခန်း (၁၉၇) မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှင့်အတူ ခရီးနှင်ခြင်း

မုန့်ဝမ် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ရွှမ်ကျီ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ တပည့်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြ၏။

သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်က ထိုသူများရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားသဖြင့် ရွှမ်ကျီမှာ အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရင်း သူမနောက်သို့သာ လိုက်သွားရတော့ပေသည်။

ထိုအဖွဲ့မှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အနိုင်ရထားသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြစဉ် ရုတ်တရက် လူနှစ်ယောက် တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကြ၏။

ရောက်လာသူများမှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မုန့်ဝမ်နှင့် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ နတ်သားတော် ရွှမ်ကျီ ဖြစ်နေသည်ကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားကြပေသည်။

“ဆရာတော် ရွှမ်ကျီ......... ကိုယ်တော်က......... ကိုယ်တော်က ဘာလို့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေရတာလဲ” အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အားတင်း၍ မေးလိုက်၏။

ရွှမ်ကျီမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။ “ငါနဲ့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။ အခု ငါက ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာကြတော့သည်။ “ပြေးကြ......... ဆရာတော် ရွှမ်ကျီက ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားပြီ” ဟု တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လူအားလုံးမှာ ပျံကျငှက်များအလား အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့၏။ မုန့်ဝမ်က ၎င်းကို မြင်သော်လည်းနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးပမာ တစ်ဦးနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်မီသွားပြီး လက်ထဲတွင် သွေးအရှိန်အဝါများ စုစည်းကာ သွေးနီရောင် တံစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။

“အား.........”

မကြာမီမှာပင် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်ကုန်ပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် တံစဉ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒုတိယလူကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်နေပြန်၏။

ရွှမ်ကျီသည် ဘေးမှရပ်၍ ထိုသွေးစွန်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရပေသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်နေပြီး လက်သီးကိုလည်း မသိမသာ ဆုပ်ထားမိ၏။

သူမကို တားဆီးရန် ပြောလိုသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သတိရသွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရတော့သည်။

လတ်ဆတ်သော အသက်ဝိညာဉ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ချေ။

မုန့်ဝမ်မှာ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် ရက်စက်လှသော်လည်း သူမ၏ သတိကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ လျှော့ချခြင်း မရှိပေ။ ရန်သူကို သတ်နေစဉ်မှာပင် ရွှမ်ကျီ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူက သူမကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာမည်ကိုလည်း ကြိုတင်ကာကွယ်ထား၏။

မုန့်ဝမ်၏ သံသယကို ရွှမ်ကျီ သတိထားမိရာ သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်ပေသည်။

“မုန့်ဝမ်......... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သတိထားနေရတာလဲ။ ရဟန်းဆိုတာ မုသားမပြောပါဘူး.........”

စကားအဆုံးမှာပင် သူသည် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော် မဟုတ်တော့ဘဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ လူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီကို သတိရသွား၏။ “ရဟန်းဆိုတာ မုသားမပြောဘူး” ဆိုသည့် စကားမှာ သူ့အတွက် ဟာသ ဖြစ်နေပေသည်။

ရွှမ်ကျီသည် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လွှာကို အသာချလိုက်၏။

မုန့်ဝမ်ကမူ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူမသည် ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက် တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် သိမ်းဆည်းလေသည်။

စစ်တလင်းကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူမက ရွှမ်ကျီကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပေသည်။

“ကြည့်ရတာ မင်း တကယ်ပဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားပြီပဲ”

အကယ်၍ ရွှမ်ကျီသာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော် ဖြစ်နေသေးပါက အခြားဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို သူမ အဆင်အခြင်မဲ့ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ဘယ်တော့မှ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ မခံမရပ်နိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေပေသည်။

မုန့်ဝမ်က သူ ဘာတွေးနေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ “ကျင့်ကြံခြင်းလောကဆိုတာ ဒီလိုပဲ၊ အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်စမြဲပဲ။ မင်းက မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်မှတော့ ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး နားလည်ထားသင့်တယ်”

ရွှမ်ကျီ၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူက ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပေသည်။ “မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတိုင်းက သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေ ခွန်အားယူရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ငါ ကျင့်ကြံတာက မိစ္ဆာနှလုံးသား ပါ။ သတ်ဖြတ်ခြင်း ကံကြမ္မာတွေကို ထပ်ပြီး မစုဆောင်းချင်ဘူး”

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ဆုံးရှုံးသွားသော အသက်များအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်သလို သူ၏ ယခင် ယုံကြည်ချက်များအတွက် တိတ်တဆိတ် ပူဆွေးခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

“မိစ္ဆာနှလုံးသား ဟုတ်လား......... ဟက်”

မုန့်ဝမ်က လှောင်လိုက်၏။ “သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိဘဲ မင်းရဲ့ မိစ္ဆာနှလုံးသားကို ဘယ်လို သက်သေပြမှာလဲ။ ကရုဏာတရားဆိုတာ ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ။ အခု မင်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ အဲဒီ ရှေးရိုးစွဲ အယူအဆတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်သင့်ပြီ”

သူမသည် ရွှမ်ကျီ၏ အနားသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ “ငါတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းရင် ပိုပြီး အကျိုးရှိနိုင်တယ်။ အသုံးမဝင်တဲ့ စေတနာတွေကို ဘာလို့ ဖက်တွယ်ထားမှာလဲ”

ရွှမ်ကျီက ခေါင်းခါလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “ငါ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းတွေ ရှိပါတယ်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းက ငါ အလိုရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ မုန့်ဝမ်......... ငါ့ကို ထပ်ပြီး နားမချပါနဲ့တော့”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သော စစ်ဆေးမှုများဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပေသည်။ “ဒါဆို မင်းက ငါ့ရဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်တာပေါ့လေ”

သူမ၏ လက်ထဲတွင် သွေးနီရောင် တံစဉ် ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ဒီလောက်အထိ ခေါင်းမာနေရင် မင်းကို ငါ စံနမူနာပြအနေနဲ့ သတ်ပစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

“မင်း ငါ့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

တံစဉ်မှာ သူ၏အနားသို့ ရောက်နေသော်လည်း ရွှမ်ကျီမှာ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိချေ။ ထိုအစား သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

“ဒါ့အပြင် ငါ့မှာ မွေးရာပါ ရွှေရောင်အလင်း အမြုတေ ရှိနေပြီး အဲဒါက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်တောင် ငါ့ကို အပြတ်အသတ် သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး”

၎င်းမှာ ဦးလေး ယွမ်စီ သူ့ကို မသတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သံယောဇဉ်ရှိသည်ကို ထည့်တွက်ခြင်းအပြင် ရွှေရောင်အလင်း အမြုတေ၏ အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ရွှမ်ကျီကို အတင်းအဓမ္မ သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယွမ်စီက ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ချေ။

မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ရွှေရောင်အလင်းကို သတိရသွားပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေသည်။ ရွှေရောင်အလင်း အမြုတေကို လုယူရန် စဉ်းစားမိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအတွေးကို ဖျောက်လိုက်၏။

မကြာခင်ကမှ သူမသည် ရွှမ်ကျီထံမှ ပုတီးစေ့များကို လုယူခဲ့ပေသည်။ ထိုပုတီးစေ့များကို သွေးပင်လယ်ထဲ၌ ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့ရှိ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ ကွယ်ပျောက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ရွှေရောင်အလင်း အမြုတေကို နှိမ်နင်းရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်၏။

မုန့်ဝမ်သည် သွေးနီရောင် တံစဉ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြန်လည် ပေါ်လာပေသည်။ ရွှမ်ကျီကို အကျပ်ကိုင်နေ၍လည်း အကျိုးမရှိချေ။

အကယ်၍ သူသာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ အခြား နတ်သားတော်များဘက်သို့ ပါသွားပါက သူမအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အလကား ထားပစ်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။

“ရွှမ်ကျီ......... မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကတိတစ်ခု ပေးရမယ်”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီ အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။ “ကတိ...............”

“ဟုတ်တယ်။ မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာ မဟုတ်လား။ အလကား လိုက်လို့တော့ မရဘူး၊ ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်” မုန့်ဝမ်က ဟန်ပါပါဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို စဉ်းစားနေပုံရ၏။ မုန့်ဝမ်ကလည်း သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ သူ၏ အဖြေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ ရွှမ်ကျီက ပြောလိုက်၏။ “ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ် ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကြိုပြောထားမယ်......... ငါ မင်းကို လူသတ်ဖို့တော့ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး”

“စကားကို အပိုင်မပြောပါနဲ့ဦး။ မင်း အပြစ်မဲ့သူတွေကို မသတ်ချင်ဘူး ဆိုပေမဲ့ မင်း သတ်ရမယ့်သူက အပြစ်မဲ့သူ မဟုတ်ရင်ကော.........”

မုန့်ဝမ်က ဖြားယောင်းလိုက်ပေသည်။ “အကယ်၍ ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လူဆိုးတွေ ဖြစ်နေရင် ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေရင် မင်း ငါ့အတွက် ဘာမှ မတောင်းဆိုဘဲ လုပ်ပေးရမယ်”

ရွှမ်ကျီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတိုင်းက လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး.........”

မုန့်ဝမ်က သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပေသည်။ “ဒီလိုလုပ်ရင်ကော......... အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်က တကယ် လူဆိုးဖြစ်နေရင် ဒါမှမဟုတ် မကောင်းမှုတွေ ကျူးလွန်ထားတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေရင် မင်း ငါ့အတွက် လုပ်ပေးရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

ရွှမ်ကျီ စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းခြင်းမှာ ကုသိုလ်ရစေသလို သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကိုလည်း ထိခိုက်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူ သဘောတူလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ......... ငါ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက မကောင်းမှု လုပ်ထားတယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို သိမှာလဲ”

မုန့်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကလေးကို ကွေးညွတ်လျက် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပေသည်။ “မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဲဒါတွေကို အတည်ပြုဖို့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ မင်းကို အပြစ်မဲ့သူတွေကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ရွှမ်ကျီနှင့် သဘောတူညီမှု ရပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး ကို အသုံးပြုကာ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေလိုက်ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် အရေးကြီးသော ပစ်မှတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်၏။

“သွားကြစို့ ရွှမ်ကျီ။ ငါတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အဆင်ပြေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

သူမသည် ပြုံးလျက် တစ်စုံတစ်ရာသော ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ရွှမ်ကျီသည်လည်း မုန့်ဝမ်၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးအဖြစ် အသေအချာ လိုက်ပါသွားပေသည်။

မျောလွင့်နန်းတော်မှ လင်းဝူ နတ်သားတော်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်၏။ မုန့်ဝမ်၏ နောက်က လိုက်လာသူကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မှင်တက်သွားပေသည်။

ဘာကြောင့် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်သားတော်က ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက လူနဲ့ အတူရှိနေရတာလဲ။

အခန်း (၁၉၈) မကောင်းမှု ကျူးလွန်ဖူးပါလော။

လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သားတော်သည် ရွှမ်ကျီကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားပြီး အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။ ရွှမ်ကျီ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရှုံးသွားတာလား.........။ မဟုတ်နိုင်ဘူး......... ဘယ်သူပဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ဝင်၊ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်သားတော်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မုန့်ဝမ်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူ့ကို အကျပ်ကိုင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

“လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သားတော်......... ရှင့်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်”

လင်းဝူမှာ အံ့ဩသံသယဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီကမူ မုန့်ဝမ်၏ နောက်၌ လက်နှစ်ဖက်ပိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုချေ။

လင်းဝူ သတိပြန်ဝင်လာကာ ရွှမ်ကျီကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် စစ်ဆေးပြီးနောက် မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ မချေမငံသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“မုန့်ဝမ်......... ဒါက ဘာသဘောလဲ”

“ဘာသဘောမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ သိချင်တာက နတ်သားတော်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ တစ်သက်တာမှာ မကောင်းမှုတွေ ကျူးလွန်ဖူးသလား ဆိုတာပါပဲ”

မုန့်ဝမ်သည် ပြုံးရွှင်သော အမူအရာကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာလည်း သာမန် စကားစမြည် ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေပေသည်။

လင်းဝူမှာမူ ဤမေးခွန်းကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပေသည်။ “မျောလွင့်နန်းတော်က အရာရာကို ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ပဲ လုပ်တယ်။ တခြားသူကို ရှင်းပြနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ မုန့်ဝမ်......... ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးတာက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”

မုန့်ဝမ်က အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “တကယ်တော့ ငါလည်း ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မမေးချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့မေးခွန်းကို သေသေချာချာ မဖြေဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ရလိမ့်မယ်”

စကားအဆုံးမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ လင်းဝူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ရာ လင်းဝူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်တာပဲ။ ငါ့နောက်လိုက်တဲ့သူက ကောင်းတဲ့သူ၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူက မကောင်းတဲ့သူပဲ”

စကားအဆုံး၌ လင်းဝူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ အေးစက်သော လေထုများ ဝန်းရံလာပေသည်။

သူမသည် မုန့်ဝမ်ကို အေးစက်စက်ဖြင့် ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။

“မုန့်ဝမ်......... ငါ မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဒီနေ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

မုန့်ဝမ်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ လင်းဝူသည် စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောတတ်သူဖြစ်ကြောင်း နှလုံးစားပိုးကောင် မှတစ်ဆင့် ရွှမ်ကျီ သိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ့နောက်လိုက်တဲ့သူက ကောင်းတဲ့သူ၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူက မကောင်းတဲ့သူတဲ့လား......... ပြောတာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုမှတော့.........” မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာ၏။ “ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းတဲ့ ကုသိုလ်တစ်ခု ရတာပေါ့”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းဝူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပေသည်။ သူမသည် စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်၏။

သူမသည် လက်ညှိုးကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင် မြူခိုးစတစ်ခုမှာ သူမ၏ လက်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွား၏။

၎င်းကို မြင်သော် မုန့်ဝမ်သည် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးလေလှိုင်းမှာ လင်းဝူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပေသည်။

လင်းဝူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝါကျင်ကျင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုလေလှိုင်းကို ခုခံလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ကွက်များကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ရင်း လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ကျီသည် ဘေးမှ ကြည့်မနေတော့ဘဲ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ လင်းဝူ၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။

ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်သားတော်က အတုများလား.........။

လင်းဝူသည် မျောလွင့်နန်းတော်၏ နတ်သားတော် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်နှင့် ရွှမ်ကျီ၏ ညှပ်တိုက်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ခုခံရန် ခက်ခဲလာပေသည်။

ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက သူမ သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို သိလိုက်၏။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရွှမ်ကျီကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“ရွှမ်ကျီ......... မင်းက ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ ခွေးအဖြစ် လုပ်ချင်တာလား။ အပြင်လူတွေက မင်းကို ဘယ်လို မြင်မလဲ၊ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးကိုရော ဘယ်လို မြင်မလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား”

သို့သော် ရွှမ်ကျီသည် လင်းဝူ၏ စကားကို မကြားသကဲ့သို့ပင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာကို ထိန်းထားပေသည်။

လင်းဝူသည် ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပန်းရောင်မြူခိုးများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပေသည်။

မြူခိုးများမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မုန့်ဝမ်၏ အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးသွားစေ၏။ လင်းဝူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို သုံးကာ မြူခိုးများကြားထဲတွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ပန်းရောင်မြူခိုးများကို မရှူမိစေရန် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း လင်းဝူ၏ ခြေရာကို ရှာဖွေရန် သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီမှာမူ လင်းဝူ၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးနိုးကြားကြား စောင့်ကြည့်နေ၏။

မြူခိုးများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ မုန့်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းလိုက်ပေသည်။ ထို့နောက်တွင် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပန်းရောင်မြူခိုးများကို နဂါးတစ်ကောင်အလား ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

မြူခိုးများမှာ လွင့်စင်မသွားဘဲ လေလှိုင်း၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ထူးဆန်းစွာ ဝဲဂယက်အသွင် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ ထိုဝဲဂယက်ထဲမှ ပုံရိပ် လေးခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာရာ အားလုံးမှာ တထေရာတည်း တူညီသော လင်းဝူ လေးဦး ဖြစ်နေ၏။

ဤပုံရိပ်လေးခုမှာ ရုပ်ရည်၊ အဝတ်အစား၊ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အထိ လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်အောင် တူညီနေပေသည်။

သူတို့သည် မုန့်ဝမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ တစ်ဦးစီ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်၏။ လင်းဝူ၏ ဤကိုယ်ပွားအတတ်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှရာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အစစ်နှင့် အတုကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

“ရွှမ်ကျီ......... ဘယ်သူက အစစ်လဲဆိုတာ မင်း သိလား”

ရွှမ်ကျီက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်ပေသည်။ “အားလုံးက အစစ်တွေလိုပဲ။ တပည့်လည်း ခွဲခြားလို့ မရပါဘူး”

အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မုန့်ဝမ်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ “မင်းက အရှေ့ဘက်ကို သွားတဲ့သူနောက်ကို လိုက်၊ ငါက အနောက်ဘက်ကလူနောက်ကို လိုက်မယ်”

စကားမဆုံးခင်မှာပင် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လျှပ်စီးပမာ သူတို့ ရွေးချယ်ထားသော ပစ်မှတ်များနောက်သို့ လိုက်သွားကြတော့သည်။ ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးနေသော လင်းဝူကို မှီသွားပေသည်။

သွေးနီရောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လင်းဝူမှာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပန်းရောင်မြူခိုးလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်ကျီသည်လည်း အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသော ကိုယ်ပွားကို ရှင်းလင်းလိုက်ပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ကိုယ်ပွားများကို ရှင်းလင်းပြီးချိန်တွင် တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသော လင်းဝူများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။ လင်းဝူကို မသတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပေသည်။

သို့သော် ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ပြိုင်ဘက်မှာ အခြေခံစွမ်းအင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့လျှင်တော့ လုံးဝ အပြတ်ရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။

မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်အရှေ့ဘက်တောအုပ်ထဲမှ သင်္ကန်းရုံထားသော ရဟန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

တစ်ချိန်က သန့်စင်ပြီး ကရုဏာကြီးမားသော နတ်သားတော်မှာ ယခုအခါ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဟန်းများအားလုံး၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။

“စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီ.........”

ကိုယ်တော်လေးတစ်ပါးက အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။ “စီနီယာက......... တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားတာလား”

အခြားရဟန်းများလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ရွှမ်ကျီ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရှုံးသွားကြောင်းကို ဦးလေး ယွမ်စီထံမှ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင်မူ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

တစ်ချိန်က ကရုဏာကြီးမားပြီး ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့လာခဲ့သော စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီမှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် ပေါင်းဖော်ကာ သူတို့ကို ပြန်လည် ဆန့်ကျင်နေချေပြီ။

“စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီ......... အချိန်မနှောင်းခင်မှာ သတိပြန်ဝင်ပါတော့။ ပြန်စလို့ ရပါသေးတယ်.......”

ထိုကိုယ်တော်လေးမှာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ အလေးအနက် တောင်းပန်လိုက်ပေသည်။ “စီနီယာမှာ မွေးရာပါ ဗုဒ္ဓစိတ်ရင်း ရှိနေတာမို့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ထောက်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်သင့်တာပါ။ ဘာလို့ ဒီလို နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတဲ့ လမ်းကို လျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတာလဲ”

ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေပေသည်။ သူ၏ ယခင် ညီနောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ နတ်သားတော် ဖြစ်စဉ်က အခြားမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို နောင်တရရန် နားချခဲ့ဖူးပုံနှင့် အခြားသူများကို “ပြုပြင်” ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံများကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိ၏။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းနေပေသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ မရောက်သေးဘဲနှင့် အခြားသူများကို ပြုပြင်ပေးရန် မည်သည့် စွမ်းရည် သို့မဟုတ် အရည်အချင်း ရှိပါမည်နည်း။ ယခု သူ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်၍ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျရှုံးစေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော တာအိုကို ရှာဖွေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုယ်တော်လေးက သူ့စကားကြောင့် ရွှမ်ကျီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်ဟု ထင်ကာ ဆက်လက်၍ နားချနေတော့၏။

ရွှမ်ကျီက ပြန်မဖြေသော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာမူ စိတ်မရှည်တော့ချေ။ ဒီ ကတုံးတွေက တကယ်ကို ဆူညံလွန်းလှပေသည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ညှိုးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ရဟန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း (၁၉၉) တန်ပြန်တိုက်စစ်

ရွှမ်ကျီသည် မျက်စိလျင်သဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်ကို ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။ သွေးအရှိန်အဝါများနှင့် ထိတွေ့မိရာတွင် "ရှူးရှူး" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မုန့်ဝမ်......... ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပါ"

"နင့်မျက်နှာ ဟုတ်လား........."

မုန့်ဝမ် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်လိုက်၏။ "နင်က ဘာမို့လို့လဲ။ ငါက နင့်မျက်နှာကို ထောက်ထားပေးရလောက်အောင် နင့်မှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ"

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ရက်စက်ပြီး အညှိုးကြီးသူမှန်း သူသိသော်လည်း ဤမျှအထိ နှလုံးသားမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"သူတို့က ငါ့ရဲ့ ညီနောင်တွေမို့လို့ပါ......... ငါ........."

"ညီနောင်တွေ ဟုတ်လား။ နင်က ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ဘယ်က ညီနောင်ကို လာပြောနေတာလဲ" မုန့်ဝမ်က ရွှမ်ကျီ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။ "အခု နင့်မှာရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီနောင်က ငါပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေရင်း ကိုယ်တော်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပေသည်။ သူက နာကျင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီ......... ဒါဟာ စီနီယာ့ကို 'စီနီယာအစ်ကို' လို့ ခေါ်တဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ စီနီယာကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ"

အခြားရဟန်းများကလည်း ရွှမ်ကျီကို ဝိုင်းဝန်း၍ စကားနာထိုးကြတော့သည်။

"ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်ကရုဏာတွေကို ငါတို့ မလိုချင်ဘူး"

"ရွှမ်ကျီ......... မင်းက ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ကို တကယ် အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ။ ခု မင်း လူဖြစ်ရကျိုးတောင် မနပ်ဘူး"

ယခင် ညီနောင်များ၏ ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့မှုများကို နားထောင်နေရသော်လည်း ရွှမ်ကျီမှာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းထားနိုင်ဆဲပင်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့သောနေ့မျိုး အနှေးနှင့်အမြန် ရောက်လာမည်ကို သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီက မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်၊ ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို မထိခိုက်သရွေ့ ငါ မင်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ်"

မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ "ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေနဲ့"

ရွှမ်ကျီကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လက်ရုံးတစ်ယောက်အတွက် အနည်းငယ် အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း မထွက်ခွာမီ မုန့်ဝမ်သည် ထိုရဟန်းများအတွက် လက်ဆောင်အနည်းငယ် ထားခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ သူတို့အပေါ် ဝဲကျသွားပြီး သွေးနီရောင် တံစဉ်မှာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ လေဟာနယ်မှ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူမသည် တံစဉ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထဲတွင် ကြီးမားသော စက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး လူအများအပြား၏ လည်ပင်းနားသို့ ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားပေသည်။

"ရှပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူတို့၏ သင်္ကန်းများမှာ ပြတ်တောက်သွားတော့၏။ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ထိုသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး ချွေးစေးများလည်း ထွက်လာ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့၏ လည်ပင်းများ ပြတ်တော့မည့်အလား အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စုတ်ပြဲသွားသော သင်္ကန်းများကို ကြည့်ကာ သေမင်းလက်မှ သီသီလေး လွတ်လာသည်ဟု ခံစားနေရ၏။ ထိုအချိန်မှသာ ရွှမ်ကျီ၏ တောင်းပန်မှုက သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် အသက်ဆက်ခွင့် ရစေခဲ့မှန်း သူတို့ သိလိုက်ကြတော့သည်။

ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရွှမ်ကျီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်ပေသည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒီလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ"

မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ အေးစက်နေ၏။ "ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူး၊ ခွန်အားအတွက်ပဲ"

ရွှမ်ကျီမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရ၏။ မုန့်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိထားသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ သူမသာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ပါက သူမကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသူမှာ တစ်သက်လုံး အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် အဆုံးကိုပင် ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မင်း မုန့်မိသားစုကို လက်စားချေဖို့ရော စဉ်းစားဖူးလား........."

မုန့်ဝမ် လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားပြီး သူ့ကို ရွှတ်နောက်နောက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ဘာလဲ......... ဆရာတော် ရွှမ်ကျီက ငါ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ထပ်ပြီး နားချချင်လို့လား"

ရွှမ်ကျီ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "နတ်သားတော်က နောက်နေပြန်ပြီ။ တခြားသူရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ငါ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ"

၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် အံ့ဩတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားသော ဤဗုဒ္ဓတပည့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသေအချာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

ရွှမ်ကျီ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်လာခြင်းမှာ ရူးသွပ်ပြီး အကျိုးအကြောင်း မရှိသလို ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ ဘာကို လိုချင်သလဲဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်ဝမ်က သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ "ဒါကို မင်း နားလည်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်ပိုင်း ငါ ဆက်ပြီး အမဲလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း ငါ့ကို နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

ရွှမ်ကျီ၏ ကူညီမှုဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ အတောင်ပံပါသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ဝိညာဉ်များစွာ ထပ်မံ စုဆောင်းမိလာပေသည်။

သို့သော်လည်း သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူ ဦးရေ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ နတ်သားတော်သည် အခြားဂိုဏ်းဝင်များကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည်ဟူသော သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး မိမိတို့၏ အသက်ဘေးအတွက် ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။ အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးများမှ နတ်သား၊ နတ်သမီးတော်များမှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် အလိုအလျောက် စုစည်းမိလာကြပေသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် ရွှမ်ကျီတို့ သတ်ဖြတ်နေစဉ်မှာပင် လီဖော်ထျန်းမှာမူ သူမနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာသော ပုံရိပ်သုံးခုကို အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရပေသည်။

အဖြူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သားတော် လင်းဝူ ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေ၏။

သူမသည် အပြာနုရောင် ပိုးဖဲကြိုးရှည်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး ၎င်းမှာ ပါးနပ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားနေကာ လီဖော်ထျန်း၏ အချက်အချာကျသော နေရာများကိုသာ ဦးတည် တိုက်ခိုက်နေပေသည်။

ဟွာလီ အမည်ရှိ ပန်းရိပ်မိစ္ဆာနတ်သမီးမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များနှင့် ဆူးပင်များကို အသုံးချကာ လီဖော်ထျန်း၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့ထား၏။

ကျန်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ရွှေရောင်အလင်း နတ်သားတော် ချင်ရှောက်ယန် ကမူ ပို၍ပင် ရက်စက်လှပြီး သူ၏ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများမှာ ထက်မြက်သော ဓားချက်များအလား ကျဆင်းလာကာ ဖိအားပေးနေပေသည်။

"နင်တို့ ရူးနေကြတာလား...... ဘာလို့ ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်တိုက်နေကြတာလဲ......" လီဖော်ထျန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမ၏ အစွမ်းမှာ အားမနည်းလှချေ။

ဤသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ချင်းစီနှင့် ဆိုလျှင် သူမ အသာရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သုံးယောက်စလုံး ပူးပေါင်းလာသောအခါ သူမမှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံထားရတော့သည်။

လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သမီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း လက်ထဲရှိ စွမ်းအားကို ထပ်မံ တိုးမြှင့်လိုက်ပေသည်။ "ဒါက နင့်ရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မုန့်ဝမ်ကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်...... သူမက အရင် စလုပ်တာလေ......"

၎င်းကို ကြားသောအခါ လီဖော်ထျန်းသည် မုန့်ဝမ်ကို စိတ်ထဲမှ မြေလှန်ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ ဒီကျက်သရေတုန်း မုန့်ဝမ်က ပြဿနာရှာတယ်၊ ငါက ခံနေရတယ်...... ပြီးတော့ ဒီအရူးသုံးယောက်ကလည်း မုန့်ဝမ်ကို သွားမရှာဘဲ ငါ့ကိုမှ လာအနိုင်ကျင့်နေကြတယ်......

ရွှေရောင်အလင်းတန်း ထပ်မံ ထိမှန်သွားသဖြင့် လီဖော်ထျန်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆဲဆိုမိတော့သည်။ "အရူးတစ်သိုက်......... မုန့်ဝမ်က ပြဿနာရှာတာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို လာရှာနေကြတာလဲ"

"နင့်ကို အရင် ရှင်းပြီးမှ ငါတို့ မုန့်ဝမ်ကို သွားရှာမှာပေါ့......" လင်းဝူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လက်ထဲရှိ ပိုးဖဲကြိုးမှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလာပေသည်။ လီဖော်ထျန်းမှာ ခုခံရန် ခက်ခဲလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ထပ်မံ ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် အံကြိတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသုံးဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နောက်သို့သာ ဆုတ်ခွာနေရ၏။ "တောက်..............."

လီဖော်ထျန်းသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း များလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ပို၍ စိုးရိမ်လာ၏။

လီဖော်ထျန်းမှာ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံနေရစဉ်မှာပင် ချင်းယွီ ၏ အခြေအနေမှာလည်း မသာယာလှချေ။ သူသည် ကျန်းယွင်ဂိုဏ်းမှ မုရွှယ်ယန် နှင့် ရှောင်ရိ တို့၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးနေရပေသည်။

ချင်းယွီသည် ဖြားယောင်းခြင်းနှင့် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် လူအများကို ထိုနည်းလမ်းများဖြင့် လှည့်စားလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ ကံဆိုးနေ၏။

ရှောင်ရိမှာ နတ်မျက်စိကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့် ဖြားယောင်းမှု သို့မဟုတ် ပုံရိပ်ယောင်မဆို သူ၏ရှေ့တွင် စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာနေပြီး အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်၏။ ချင်းယွီ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် အထပ်ထပ်မှာ ရှောင်ရိအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် မုရွှယ်ယန်၏ အသံလှိုင်း တိုက်ကွက်များမှာလည်း ခန့်မှန်းရ ခက်လှပေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စောင်းကြိုးများကို အသာအယာ တီးခတ်လိုက်ရာ မမြင်ရသော အသံလှိုင်းများမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်းယွီ၏ ခုခံထားသော စွမ်းအင်များကို ဆွဲဖြဲကာ သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးနေပေသည်။

"ရှောင်ရိ...... ငါတို့ကြားမှာ အငြိုးအတေးလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်နေရတာလဲ" ချင်းယွီသည် ရှောင်ယီ၏ အလင်းဓားချက်များကို ရှောင်တိမ်းရင်း မေးလိုက်၏။

ရှောင်ယီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အသည်းအသန် လိုက်နေတာ ဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကလူတွေက ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို အဆင်အခြင်မဲ့ သတ်ဖြတ်နေကြတာလေ။ ငါနဲ့ နင့်ရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေဟာ မိုးနဲ့ မြေလိုပဲ......"

ချင်းယွီ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ မုန့်ဝမ် တစ်ယောက် လူသိရှင်ကြား သတ်ဖြတ်သည်ကို သူ အပြစ်တင်မိ၏။ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်က နတ်သားတော်ကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီးတဲ့နောက် သူမက ပိုပြီးတော့တောင် ရက်စက်လာရာ ၎င်းကပင် ဤလူများကို စုစည်းမိသွားစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒီမိန်းမက တကယ့် အန္တရာယ်ကောင်ပဲ...... သူမက ပြဿနာရှာတယ်၊ ငါက လိုက်ခံနေရတယ်......

ချင်းယွီသည် ထိုနှစ်ဦး၏ တိုက်ကွက်များကို ခုခံရင်း ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်း ရှာနေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးနေသော်လည်း စိတ်ထဲမှမူ သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ဖြစ်သော "စကြာဝဠာ၏ မြင်ကွင်းပေါင်းစုံ"ကို ထုတ်ဖော်ရန် စွမ်းအင်များ စုဆောင်းနေသည်။

အခန်း (၂၀၀) ကယ်ဆယ်ခြင်း

သို့သော်လည်း ချင်းယွီသည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်မီမှာပင် ရှောင်ရိ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး တားမြစ်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော “ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် ပိုက်ကွန်” ကို အသက်သွင်းလိုက်ပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများမှာ ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုအဖြစ် ရောယှက်သွားပြီး ချင်းယွီကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်၏။

၎င်းကို မြင်သော် မုရွှယ်ယန် သည်လည်း သူမ၏ အသံလှိုင်းတိုက်ကွက်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကာ ချင်းယွီကို အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။ ချင်းယွီ၏ အမူအရာ ပျက်သွားပြီး သူ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့မှန်း သိလိုက်၏။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြတ်ပြေးသွားကာ အသေခံတိုက်ရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းလာပြီး သူ့ရှေ့မှ အတင်းအဓမ္မ ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။ ရောက်လာသူမှာ ရွှမ်ကျီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လက်အုပ်ချီလျက် ဗုဒ္ဓဂါထာကို အသာအယာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူသည် မုရွှယ်ယန် ၏ အသံလှိုင်းတိုက်ကွက်ကို တောင့်ခံပေးလိုက်သဖြင့် ချင်းယွီမှာ အသက်ရှူချောင်ရန် အချိန်ရသွားတော့သည်။

“ရွှမ်ကျီ...... မင်းက သစ္စာဖောက်ပဲ......”

ရှောင်ရိသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွား၏။ တစ်ချိန်က မကောင်းမှုကို မုန်းတီးလှသော ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော်မှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ရွှမ်ကျီမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “သစ္စာဖောက် ဟုတ်လား......... ငါ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး။ ငါနဲ့ ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါပဲ”

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း သွေးနီရောင် သန်းလာပေသည်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်နှင့် မိစ္ဆာအတွေးများမှာ ရောနေပြီး ပိုမိုပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ရှောင်ရိ၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားပြီး ရွှမ်ကျီမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလာကြောင်း သိလိုက်ရပေသည်။

သူသည် မုရွှယ်ယန် ကို သတိထားရန် ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားပြီး ဦးရေပြားများပါ ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှောင်ရိ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သွေးရောင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပေသည်။ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားချေပြီ။

ဖြူစင်သော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ဖိလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူသည် ညည်းညူရင်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။

“ရှောင်ရိ......”

မုရွှယ်ယန် က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှမ်ကျီနှင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မနေတော့ဘဲ ရှောင်ရိ၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် အမြန် ပျံသန်းသွားပေသည်။

“သွားကြစို့......”

ရှောင်ရိသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ချင်းယွီကို လုပ်ကြံရန် အခွင့်ကောင်း လက်လွတ်သွားရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်ကိုသာ စောင့်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ မုရွှယ်ယန် သည် ရှောင်ရိကို ထူမလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးမှာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြတော့၏။

သူတို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်ကို မြင်သောအခါ အဖိနှိပ်ခံထားရသော ချင်းယွီသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံတော့ချေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ဟန်တစ်ခု ဖော်လိုက်ရာ အလင်းဓား သုံးစင်းမှာ ရှောင်ရိ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးထွက်သွားပေသည်။

“ထွက်ပြေးချင်တာလား......... အဲလောက် မလွယ်ဘူး......”

အလင်းဓားများမှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ရှောင်ရိ၏ ကျောကို ဖောက်ထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် အပြာနုရောင် အသံလှိုင်းတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး ထိုဓားချက်များကို တားဆီးလိုက်ပေသည်။

“သူ့ကို သတ်ချင်တယ် ဟုတ်လား......... ငါ့ကို အရင် မေးပြီးပြီလား”

မုရွှယ်ယန် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စောင်းကို အဆက်မပြတ် တီးခတ်လိုက်ရာ အသံလှိုင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းဓားများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ချေဖျက်လိုက်ပေသည်။

“ရွှမ်ကျီ......... သူမကို တားစမ်း......”

မုန့်ဝမ်၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ရွှမ်ကျီသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ရာ ဗုဒ္ဓနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောယှက်နေပြီး မုရွှယ်ယန် ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ရွှေရောင် အကာအကွယ်နံရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

“ဒကာမလေး......... ဒီနေ့တော့ ထွက်သွားလို့ ရမယ် မထင်ဘူး”

မုရွှယ်ယန် ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး သူမ၏ စောင်းမှ ပြတ်သားသော အသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရွှမ်ကျီ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားပေသည်။

သို့သော် ရွှမ်ကျီ၏ ဗုဒ္ဓ-မိစ္ဆာ စွမ်းအားမှာ မလှုပ်မယှက်နိုင်သော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာလှပေသည်။ မုရွှယ်ယန် ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ တစ်ချိန်က ဗုဒ္ဓတပည့်ဖြစ်သူမှာ မိစ္ဆာဖြစ်သွားပြီးနောက် ဤမျှအထိ ဒုက္ခပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ရွှမ်ကျီက မုရွှယ်ယန် ကို တားဆီးနေစဉ်မှာပင် ချင်းယွီသည် ရှောင်ရိကို တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်နွှဲလေတော့သည်။ စောစောက ထိုနှစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် သူသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရာ ယခု အသာစီးရလာသောအခါတွင်မူ အငြိုးတကြီးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့၏။

မုန့်ဝမ်ကလည်း ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူတို့ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးထားသလို ရှောင်ရိကိုလည်း အခွင့်သာလျှင်သာသလို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်နေပေသည်။

ရှောင်ရိမှာ နတ်မျက်စိ ရှိနေသဖြင့် ချင်းယွီ၏ ကျင့်စဉ်ကို များစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော်လည်း ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မုန့်ဝမ်က သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ ပေးနေသဖြင့် ချင်းယွီကို အာရုံစိုက်၍ မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ချေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် အရေးနိမ့်လာတော့သည်။

ရှောင်ရိမှာ မုန့်ဝမ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ မုရွှယ်ယန် မှာ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်လာ၏။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာပေလိမ့်မည်။

သူမသည် အံကြိတ်ကာ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လက်ဟန်တစ်ခု လုပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး တစ်လောကလုံးကို တုန်ခါသွားစေပေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး......... သူမ တခြားသူတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်ပြီ......”

ချင်းယွီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွား၏။ အကယ်၍ အခြားဂိုဏ်းများမှ နတ်သား၊ နတ်သမီးတော်များ ရောက်လာပါက သူတို့မှာ အန္တရာယ်အသစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

“တခြားသူတွေ မရောက်ခင် ရှောင်ရိကို အရင် အပြတ်ရှင်းကြစို့......”

မုန့်ဝမ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ သွေးရောင်အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှောင်ရိဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားပေသည်။ ချင်းယွီသည်လည်း မည်သည့်အစွမ်းကိုမျှ ချန်မထားတော့ဘဲ သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ရှောင်ရိကို ဆက်လက် ဖိအားပေးလိုက်၏။

မုန့်ဝမ်သည် သွေးနီရောင် လျှပ်စီးပမာ ရှောင်ရိ၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားပေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ရှောင်ရိ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ဦးတည်နေ၏။

မုန့်ဝမ်၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် ရှောင်ရိ၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ အစွမ်းကုန် ခုခံရတော့မည်ကို သိလိုက်၏။ သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟာကွက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားပေသည်။

သူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချင်းယွီက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲ၌ မှန်တစ်ချပ် ပေါ်လာကာ ရှောင်ရိ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ပို၍ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းကို ပြန်ဟပ်လိုက်ပေသည်။

ထိုအဖြူရောင်အလင်းမှာ ရှောင်ရိကို ထိမှန်သွားသောအခါ သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးခဲနှစ်ခုမှာ စီးကျလာ၏။

“အား......... ငါ့မျက်လုံးတွေ............”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် “ခရက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချင်းယွီ၏ လက်ထဲရှိ မှန်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရ၏။

“ရှောင်ရိ......”

၎င်းကို မြင်သော် မုရွှယ်ယန် ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်သွားပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ရန် အသည်းအသန် ပြေးသွားပေသည်။ သို့သော် ရွှမ်ကျီမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား သူမကို ခိုင်မာစွာ ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။

သူမသည် ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်မှုကြောင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ဖယ်စမ်း......... ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ ကတုံး၊ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မင်းကို ဘာတွေများ ပေးထားလို့လဲ”

ရွှမ်ကျီမှာမူ ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ပင်။ မုရွှယ်ယန် က သူ့ကို မည်မျှပင် ဆဲဆိုနေပါစေ သူ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို သူမ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ချင်းယွီသည် ရှောင်ရိ၏ မျက်လုံးများကို ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်သဖြင့် ကျေနပ်အားရနေပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

“လူတွေ လာနေပြီ......... အရင် ဆုတ်ကြစို့”

ချင်းယွီသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဆက်တိုက်နေလျှင်လည်း သူတို့အတွက် အကျိုးမရှိနိုင်မှန်း သိ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြတ်သားစွာပင် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ နောက်မှ လိုက်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

“ပြေးချင်တာလား......... အဲလောက် မလွယ်ဘူး......”

မုရွှယ်ယန် ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အေးစက်လှသော ရေခဲလက်ဝါး လေလှိုင်းမှာ ရွှမ်ကျီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့် ရိုက်ခတ်သွားပေသည်။

သို့သော် ရွှမ်ကျီမှာ သူ၏ ကျောဘက်၌ မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်များကိုသာ ချန်ထားခဲ့၏။

“ကတုံးကောင်......... မင်း မလွတ်နိုင်ပါဘူး......” မုရွှယ်ယန် က အသည်းအသန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်သော်လည်း ရွှမ်ကျီ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဖမ်းရခက်လှသဖြင့် သူမ၏ တိုက်ကွက်များမှာ လွဲချော်ကုန်ပေသည်။

ရှောင်ရိ၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ အဝေးအထိ မလိုက်ရဲတော့ဘဲ ရွှမ်ကျီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ သွားကြိတ်ကြည့်နေရတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ပုံရိပ်သုံးခု လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ပန်းရိပ်မိစ္ဆာမင်းသမီးဟွာလီ ၏ အကြည့်မှာ ရှောင်ရိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွား၏။ “ဘယ်သူက ငါ့ဆရာတူမောင်လေး ရှောင်ရိကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာလဲ”

“ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ......... ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေပေါ့......” မုရွှယ်ယန် က သွားကြိတ်လျက် မုန့်ဝမ်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပေသည်။ “ကျွန်မတို့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ချင်းယွီနဲ့ တိုက်နေတာ အနိုင်ရခါနီးမှ မုန့်ဝမ်က ရွှမ်ကျီနဲ့အတူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချောင်းတိုက်တာပဲ......”

သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြ၏။ လင်းဝူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။ “တောက်......... သူတို့ လွတ်သွားပြန်ပြီ......”

ချင်ရှောက်ယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “အရင်ဆုံး ရှောင်ရိရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ကြရအောင်”