အခန်း (၂၃၂)

ဖော်ပြချက်မှာ တိုတောင်းလှသော်လည်း ဤလက်နက်၏ အံ့မခန်းစွမ်းအားကို နားလည်ရန် အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာ မလိုအပ်ပေ။ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်

လောက်အောင် ထက်မြက်သည်ဟူသော အချက်ကပင် လုံလောက်နေ၏။

[စမ်းကြည့်ပါလား]

ဧကရီက လီယောင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

[ငါက မင်းအတွက် ဒီဓားကို အချောသတ် သွန်းလုပ်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ မင်းအနေနဲ့ စနစ်တကျ အသုံးပြုနိုင်မှာပါ]

ဓား၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် ဓားကို အချောသတ် သွန်းလုပ်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်ခုကို အချောသတ်ရန်မှာ နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ချေ။ သူမ၏ စွမ်းအင်သိုလှောင်မှုမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။ ဤလူငယ်နှစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ကျေးဇူးကို မေ့လျော့မည်မဟုတ်ဘူးဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

လီယောင်းသည် ဓားကိုလက်ဝယ်ရရှိသည်နှင့် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိသဖြင့် ရှန်းယွီသည် ဘေးကင်းရာသို့ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ပါးနပ်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ဓားကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်း၏ ပေါ့ပါးမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားမိသည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိသည့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အလေးချိန် မရှိသလောက်ပင်။ သူမသည် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်အားမျှ အထူးတလည် မစိုက်ထုတ်ဘဲ လေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဓားသွားရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ဓားဖျားရောက်ရှိရာ ဟင်းလင်းပြင်သည် လိုက်ကာတစ်ခုကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ထိုဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းမှာ အလိုအလျောက် ပြန်လည်စေ့ပိတ်သွားလေသည်။

[မင်းသွားချင်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို စိတ်ကူးကြည့်ပြီး အဲဒီကြားက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ချလိုက်]

ဧကရီက လမ်းညွှန်လိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ဓားကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သွားလိုရာ အရပ်တစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် လေထဲ၌ ပိုမိုပြတ်သားစွာ ဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်သည် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ထိုအက်ကြောင်းအတွင်းမှတစ်ဆင့် သူတို့ရင်းနှီးနေသော ဂိုဏ်းချုပ်၏ အခန်းအတွင်းပိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ရှန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက် သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကမ်းပေး၍ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမထံသို့ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဤသို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည့် ကိစ္စအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသော်လည်း သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကပင် အနိုင်ရသွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူကိုယ်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော ဓားမဟုတ်ဘူးလား။ သူသည် ကမ်းပေးထားသော သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းဆီသို့ သူမ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

လီယောင်းသည် သူ၏လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းအတွင်းသို့ ရဲဝံ့စွာ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ဧကရီကလည်း သူတို့နောက်မှ ကပ်၍လိုက်ပါလာသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ လီယောင်း၏ အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရှန်းယွီသည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ ထိုဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်စေ့ပိတ်သွားသည်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်အသာပွတ်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းစဉ်က သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်နက်မှိုင်းမီးလျှံ ထံမှ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုမီးလျှံသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်

အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်ဝင်စားနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဒါက ဘယ်အရာကိုဆိုလိုတာလဲ။

သူ တွေးတောနေမိသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

လီယောင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံက သူ့ကို အတွေးကမ္ဘာထဲမှ နှိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ဓားကို အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းပေါ်မြှောက်၍ ကိုင်ထားသည်။

"ဒီဓားရှိရင် စီနီယာအစ်ကို မသိအောင် ကျွန်မ ခိုးပြီး ချဉ်းကပ်လို့ ရပြီပေါ့"

သူမက ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမသည် သူမဘာပြောလိုက်မိသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမသည် နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယွီနှင့် ဧကရီတို့နှစ်ဦးစလုံးက သူမကို မကျေနပ်သည့် အမူအရာ၊ စိုးရိမ်ပူပန်သည့် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ဓားကို လေထဲတွင် အပြာအလဲ ဝေ့ယမ်းရင်း ထိတ်လန့်တကြား အသံဖြင့် "စီနီယာအစ်ကို... အထင်မလွဲပါနဲ့နော်" ဟု အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တကယ်ပြောချင်တာက... ဒီဓားနဲ့ဆိုရင် အစ်ကို အန္တရာယ်ကြုံရတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မက အမြဲတမ်း လာကူညီနိုင်မှာမို့လို့ပါ"

ရှန်းယွီသည် လက်လျှော့လိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ လီယောင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်"

သူမက သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိမ်းထားမလို့ မဟုတ်ပါဘူး"

သူက ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီဓားအတွက် သင့်တော်မယ့် ဓားအိမ်တစ်ခု သွန်းလုပ်ပေးဖို့ အတိုင်းအတာတွေ တိုင်းချင်လို့ပါ"

ထိုစကားကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ"

သူမက ရွှင်ပျစွာ အော်ဟစ်ရင်း သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

ဧကရီမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လီယောင်း၏ အသိစိတ်အာရုံအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အခုတော့ ပြန်ကြရအောင်"

ထိုသို့ပြောရင်း ရှန်းယွီသည် အခန်းတံခါးဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထပ်ပြီး ဖြတ်တောက်ပေးရမလားဟင်"

လီယောင်းက ဓားကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုစိတ်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုတော့ပါဘူး ဒီတစ်ခါတော့ လမ်းပဲလျှောက်သွားရအောင်"

သူက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသည် ရှန်းယွီ၏ ထူးဆန်းနေသော မျက်နှာအမူအရာကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူမအပေါ် စိတ်ပျက်သွားပြီလားဟု တွေးတောကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

သူမ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။

ရှန်းယွီသည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်ဖွယ်အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းမှာ သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်နက်မှိုင်းမီးလျှံထံမှ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အထူးပင် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုမီးလျှံသည် သာမန်လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်၌ ၎င်း၏ မူလတည်နေရာသို့ အချက်ပြနေခြင်းမျိုး ဖြစ်နေလျှင်ကော။ ထိုသို့သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် ကြီးမားသော ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမည်။

ငါ့ရဲ့ မီးလျှံမှာ ဘယ်အရာက မှားယွင်းနေတာလဲ။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ထူးဆန်းစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့တာလဲဟူသည်ကို အသေအချာ မသိရသေးမီအထိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိန်းချုပ်အသုံးချသည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် ဝေးဝေးနေခြင်းကသာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာ မည်မျှပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းနေပါစေ သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေမည့် အစွမ်းထက်သော ရန်သူများထံသို့ သူ၏ တည်နေရာကို အချက်ပြမိနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ်နှင့်မူ လဲလှယ်ရန် မထိုက်တန်ပေ။

...

မှောင်မည်း၍ လူသူကင်းဝေးသော ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာအောင် တရားထိုင်နေခဲ့သော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော သွားအဝါရောင်များကို ဖော်ပြလျက် သူ၏ ရော်ရီနေသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဘုရားရတနာ... ဒါက အမှန်တကယ်ကို နတ်ဘုရားရတနာပဲ"

သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လောဘတို့ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြင့် လူသူမရှိသော ဂူအတွင်းသို့ ပြောလိုက်သည်။

"အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေမဲ့ ငါခံစားလိုက်ရတာကတော့ လွဲစရာမရှိဘူး"

သူက ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတော့သည်။

အဖိုးအို၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ မည်းနက်နေသော သွားများမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။

"အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ကောင်တွေ ဒီလောက်နှောင့်ယှက်နေတဲ့ ကြားက ငါတို့ရဲ့ အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ နတ်ဘုရားရတနာ တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ"

သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ဂူအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

"ဒါက အချိန်ကိုက်ပဲ"

သူက တစ်စုံတစ်ခုကို တွက်ချက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သုတ်သင်ပွဲက နီးနေပြီ။ အဲဒီ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ကောင်တွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ သူတို့ကို ဘယ်လို သတ်ရမလဲလို့။ ငါ စဉ်းစားနေတာ အခုတော့ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကြီးက အလွယ်တကူ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

အဖိုးအိုသည် ဦးခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ စတင်ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ သူ၏အာရုံကို စူးစိုက်လိုက်သည်။

"အဲဒီဘက်ကပဲ..."

သူက အသေအချာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဂူအပြင်ဘက်မှ လေထုကို တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။ အဖိုးအို၏ ဝမ်းသာနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့် အရိပ်အယောင်များ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် ထိုအနှောင့်အယှက်ပေးရာအရပ်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဂူဝ၌ လူရိပ်တစ်ခု ကိုယ်ထင်ရှားပေါ်လာတော့သည်။

ထိုသူသည် အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး အနီနှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသော ဆံပင်များမှာ ထူးခြားထင်ရှားလှသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားရဲ့"

အဖိုးအိုက မထေမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးဘုရားအစည်းအရုံးက မိစ္ဆာဂိုဏ်းမဟုတ်ပါဘူး"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးဟန်ရှိသော စကားများကို ကာကွယ်ပြောဆိုလာသည်။

"ဒါက တရားဝင် တည်ထောင်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု…"

သို့သော် အဖိုးအိုက မည်သည့်ရှင်းပြချက်ကိုမျှ နားမထောင်လိုချေ။ သူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို အလယ်မှာပင် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"စိတ်မဝင်စားဘူး မမေးလည်း မမေးဘူး"

သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ အဖိုးအို၏ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို အပြုံးအဖြစ် ပြန်လည်ပြင်လိုက်သည်။

"စောစောက နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်မိတယ် မဟုတ်လား"

သူက နည်းလမ်းအသစ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အေး... သိတာပေါ့ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ခွေးတွေတောင် သိသွားကြပြီ"

အဖိုးအိုက စိတ်မပါစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာ"

ထိုသူက အရေးကြီးသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲတာတွေ ရှိပေမဲ့ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို မုန်းတာခြင်းကတော့ အတူတူပဲလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့…."

"မင်းတို့ ဂိုဏ်းထဲကို ငါမဝင်ဘူး"

အဖိုးအိုက ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ အပြုံးမှာ ပျက်စီးသွားပြီး ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ကော်ကျန်းမင်း... ခင်ဗျားက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဒီလောက်တောင် မာနကြီးနေရတာလဲ"

သူက စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားရဲ့ အထွတ်အထိပ်အချိန်မှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ အသတ်ခံခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားက သေဖို့စောင့်နေတဲ့ အိုမင်းမစွမ်း အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ"

ကော်ကျန်းမင်းသည် ထိုသူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုကို မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဖိုးအို၏ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် ထိုသူ၏ ဒေါသမှာ ပို၍ကြီးထွားလာသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားသဘောပဲ"

ထိုလူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"ထွက်သွားရင် တံခါးလေး ပိတ်သွားပေးဦး"

ကော်ကျန်းမင်းက အေးအေးလူလူပင် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော ထိုသူသည် ဂူဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ဒေါသကို စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဂူဝတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားအောင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကြီးများက ဂူဝကို ပိတ်ဆို့သွားပြီး ကော်ကျန်းမင်းကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။

ကော်ကျန်းမင်းကမူ ထိုကလေးကလား အပြုအမူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ကလေး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းထက် နိမ့်တဲ့သူတွေကို မင်းရဲ့ဂိုဏ်းထဲသွင်းပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်တွေကို ဝါးမြိုနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အထက်ကလူကလည်း မင်းကို အဲဒီအတိုင်း လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

သူက မောဟိုက်စွာ သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို ငါက ဘာလို့ ပြောနေမိတာလဲ။ ပြောလည်း သူက နားထောင်မှာမှ မဟုတ်တာ"