အခန်း (၂၃၅)

စနစ်၏ အသိပေးချက် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ လွင့်မျောနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အသိစိတ်ပုံရိပ်အနေဖြင့် ရောက်ရှိနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် သူ၏ဝိညာဉ်နှင့် အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို ကွေးချည်ဆန့်ချည်လုပ်ရင်း စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးနေမိသည်။ သူ့အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို သူ ခံစားနေရသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ ထူးဆန်းလှသော်လည်း သူ မနှစ်သက်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို အပြည့်အဝ မလေ့လာရသေးမီမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားစေလောက်သော ပြင်းထန်သည့် လှုပ်ခါမှုကြီးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။ ယခင်ကပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ အတော်အတန် ကြီးမားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပိုမိုတိုးထွက်ကာ ကြီးထွားလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ကျယ်ပြန့်လာမှုမှာ အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နှေးကွေးသွားသည်။ လုံးဝရပ်တန့်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အရှိန်အလွန်နှေးစွာဖြင့် ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်နေဆဲပင်။

ထို့နောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်ပင်လယ်မှာလည်း တုန်ခါလာပြီး အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော နယ်နိမိတ်များနှင့် အညီ လျင်မြန်စွာ လိုက်လံကျယ်ပြန့်လာသည်ကို ရှန်းယွီ အံ့ဩစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ အဆပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြီးထွားလာရာ။မူလ တစ်မိုင်ခန့် အချင်းဝက်မှသည် ဆယ်မိုင်၊ မိုင်ငါးဆယ် ထို့နောက် မိုင်တစ်ရာအထိ ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ရှိ ကုန်းမြေ အပိုင်း၏ အစွန်းကို မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ထိုစွမ်းအင်ပင်လယ်၏ ကမ်းခြေများကိုလည်း မမြင်နိုင်တော့ပေ။

စိတ်စွမ်းအား ကျင့်စဉ်၏ သတ္တမအဆင့်သည် သီအိုရီအရ ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်နှင့် တူညီသင့်သည်ဟု ရှန်းယွီ တွေးတောမိသည်။ အကယ်၍ သူ၏ တွေးဆချက် မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ဝိညာဉ်အာရုံဖြန့်ကျက်နိုင်စွမ်းမှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အရွယ်အစားနှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျနေလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်သည် တိုက်ကြီးတစ်တိုက်စာမျှ ကျယ်ဝန်းသွားပြီဟု ယူဆခြင်းမှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

သူသည် ဤယူဆချက်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း တစ်လျှောက်လုံး ဂရုတစိုက် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သူ၏ အာရုံသည် မြင်တွေ့နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသောအခါ ဝိညာဉ်ပင်လယ် ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်နေသည့် နက်

မှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ကြီးမှအပ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းခြေ မိုင်ပေါင်း ခုနစ်သိန်းခန့် ရှိမည်ဟု သူ တွက်ချက်မိလိုက်သည်။

ပြင်ပကမ္ဘာတွင်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထိုမျှလောက်သော အကွာအဝေးအထိ ဖြန့်ကျက်

နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် သူ စဉ်းစားမိသော်လည်း ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သီအိုရီအရ ဖြစ်နိုင်သည်ဆိုစေဦးတော့ သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းဖြင့် ထိုမျှ ကြီးမားလှသော အကွာအဝေးကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ တစ်နေရာရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်ကျော်

ခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှရာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှင့်ပြသခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို မဆွဲဆောင်လိုခြင်းပင်။

သူသည် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသော သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ပိုမိုသေသေချာချာ စူးစမ်းရန် အာရုံလွှဲလိုက်သောအခါ သူ၏ တည်ဆောက်ပုံအသစ်တွင် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အချက်တစ်ချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ် ကျယ်ပြန့်သွားပြီးနောက်တွင် ကုန်းမြေ အပိုင်းများသည် အချိုးအစားအရ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ယခုအခါ တစ်ဖက်တွင် သင့်တင့်သော ကုန်းမြေအပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေပြီး အလယ်တွင်မူ အလွန်ကြီးမားလှသော ရေပြင်ကြီးက ခြားထားကာ အခြားတစ်ဖက် အဝေးကြီးတွင် နောက်ထပ် ကုန်းမြေအပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။

အထူးခြားဆုံးအချက်မှာ ပထမကုန်းမြေနှင့် ရေစပ်ဆုံရာနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ရာသော

အဆောက်အအုံတစ်ခု စတင်ပုံဖော်လာခြင်းပင်။ ၎င်းသည် တံတားတစ်စင်း၏ အုတ်မြစ်နှင့် တူညီနေသော်လည်း အောက်ခြေတိုင်များနှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ပုံ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုသာ မြင်တွေ့ရသေးသည်။

ဤတံတားသည် ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် လွန်ပြီးနောက် ရောက်ရှိမည့် နယ်ပယ်သစ်သို့ သွားရာလမ်းများလားဟု ရှန်းယွီ တွေးတောနေမိသည်။ အခြားတစ်ဖက်ရှိ အဝေးက ကုန်းမြေဆီသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် သူသည် ဤတံတားကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ရမည်လား။

လီယောင်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်တိုးတက်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဧကရီကို မေးမြန်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

...

သူသည် တံတားအုတ်မြစ်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏အသိစိတ်မှာ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ခဏတာမျှ လောကကြီးတွင် သူ၏တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် အဆုံးမဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ကြီးအတွင်း၌ လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာမျှမရှိသော ဤအဆုံးမဲ့ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ အချိန် ဟူသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသကဲ့သို့ပင်။ ထိုနေရာတွင် ထာဝရကာလပတ်လုံး လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာ၌ အရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။၎င်းမှာ အဝေးမှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခုပင်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြယ်တစ်လုံးနှင့် တူလှသည်။ ထိုအလင်းသည် စည်းချက်မှန်မှန်ဖြင့် တုန်ခါနေပြီး သူ၏ဆီသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းတန်းမှာ တုန်ခါမှုတိုင်းနှင့်အတူ ပိုမိုနီးကပ်လာကာ ပို၍လည်း ကြီးမားလာသည်။ ၎င်းသည် အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ အဆုံးမဲ့မှောင်မိုက်မှုကို ထိုးဖောက်လျက် ဖြာထွက်လာသော အရှိန်အဝါနှင့် နွေးထွေးမှုကို ရှန်းယွီ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

ထို့နောက် ထိုအလင်းတန်းသည် သူ၏ထံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။ အလင်းနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော တောက်ပမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေကာ ဘာမျှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ကြီးကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ဦးခေါင်းကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုလှိုင်းလုံးကြီးများမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စီးဝင်လာနေသဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် အနည်းငယ် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားပုံရသော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲပင်။

သန့်စင်မွန်မြတ်အဆင့်မှ နတ်ဘုရားအဆင့်ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုသို့ ကူးပြောင်းခြင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှသည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ခံရပြီး အသစ်တဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ နတ်ဘုရားအဆင့်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ ယခင် သန့်စင်မွန်မြတ်အဆင့်မှာ ရွှံ့ကစားနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်သာ တူပေတော့သည်။ ယခင်အဆင့်တွင် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ်

တစ်မှတ်လေးပင် အဘယ်ကြောင့် မတိုးတက်ခဲ့တာလဲဟူသည်ကို ယခုမှပင် သူ သဘောပေါက်တော့သည်။

ထိုမျှလောက်သော အဆင့်နိမ့်နိမ့်တွင် သူ့ကိုယ်သူကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု မှတ်ယူခဲ့မိသည်ကို သူပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သူသည် ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယခုမှသာ သူသည် စစ်မှန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေပြီ။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် သူ၏ ပညာရပ်များအတွက် အတွေ့အကြုံမှတ်များမှာ သူကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်နေစရာမလိုဘဲ အလိုအလျောက် တိုးတက်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ အားထုတ်စရာမလိုဘဲ ရရှိနေသည့် ဤထိုးထွင်းသိမြင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှပေသည်။

သို့သော် ဤသိမြင်မှုကြောင့် သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြန်သည်။ နတ်ဘုရားအဆင့်ကပင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးနေလျှင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ဆိုလျှင် ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်မလဲ။

သူ ထိုအကြောင်းကို အပြည့်အဝ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် ဘာမျှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ကြီးအတွင်း၌ သူ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရပ်နေမိပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ရှေ့တွင် စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလွန်းလှသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ထိုဘီလူးကြီးမှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး မဖြစ်နိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်လာနေသည်။

ဤကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှန်းယွီမှာ သမုဒ္ဒရာအတွင်း လွင့်မျောနေသော ဖုန်မှုန့်တစ်စလေးမျှသာ ရှိတော့သည်။ ဘီလူးကြီးမှာ ဆက်လက်၍ အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာရာ နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းလင်းပြင်လွတ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တည်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံးသည် စတင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အေးချမ်းစွာ ပြန်လည် လွင့်မျောနေပြန်သည်။

ရှန်းယွီသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒါက နတ်ဘုရားအဆင့် နဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကြားက ခြားနားချက်ပေါ့လေ"

သူက တစ်ကိုယ်တည်း ရယ်မောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုကွာဟချက်မှာ မည်မျှပင် ကြီးမားနေပါစေဦးတော့ သူ၏ စနစ်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်နေ့တွင် သူ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။

မဟုတ်သေးဘူး...

သူက ထိုအဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားရမည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အတန်ကြာအောင် လွင့်မျောနေရင်း သူ၏ စိတ်အတွင်းသို့ စီးဝင်နေသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်ယူနေမိသည်။ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်အာရုံကို စကြဝဠာသစ်တစ်ခုဆီသို့ ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အသစ်သစ်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသောအခါမှ သူသည် လုံးဝ စိတ်အပန်းပြေသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာပြီး သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာတွင် မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေတာလဲဟူသည်ကို စစ်ဆေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။