အခန်း (၉၆-၁၀၀)

အခန်း (၉၆) ယင်းလိထင် စိတ်သက်သာရာရသွားခြင်း

ကျန်းဝူကျိသည် ချက်ချင်းပင် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ သူ့ကိုကိုယ်တိုင် ထူပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် “ညီအစ်ကိုချန်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အားနာစရာတွေ လုပ်နေရတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ဖြစ်တာ နှစ်တွေအတော်ကြာပြီဆိုတော့ ခင်ဗျားကို တကယ်ကို သတိရနေတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချန်ယွီချွန်းက အားရပါးရ ရယ်မောကာ “ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကို ဝူကျိလည်း ဖြစ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သလို လက်အောက်ငယ်သားလည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး လောကမှာ မရှိတော့ပါဘူး၊ ဟားဟား” ဟု ဆိုသည်။

မင်ဂိုဏ်းသားများမှာ ဂိုဏ်းချုပ်က ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို သိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။ ရန်ရှောင်တစ်ဦးတည်းသာ ချန်ယွီချွန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားပေသည်။ ယခင်က ကျန်းဝူကျိနှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့ ချန်ယွီချွန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း ရန်ပုဟွေ့က သူ့ကို ပြောပြထားဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရန်ရှောင်က ပြုံးလျက် “ညီအစ်ကိုချန်ရဲ့ ရဲရင့်မှုကတော့ ပြောမပြတတ်အောင်ပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ တကယ် ထူးချွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ယွမ်မင်းဆက်ကို တော်လှန်တဲ့အခါ ညီအစ်ကိုချန်လို သူရဲကောင်းတွေကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ချန်ယွီချွန်းက “ဘယ်လက်ရုံးသံတမန်ရန်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို အမွှန်းတင်လွန်းနေပါပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုး မခံယူရဲပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ရန်ရှောင်နှင့် စကားပြောရာတွင် ချန်ယွီချွန်းမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မတွန့်ဆုတ်ချေ။ ဂိုဏ်းအတွင်း ရာထူးချင်း အလွန်ကွာခြားသော်လည်း ဓာတ်ကြီးငါးပါးအလံအဖွဲ့သည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံရသူများ ဖြစ်သဖြင့် ရန်ရှောင်မှာ သူတို့ကို အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုပေ။

သူတို့သည် အချိန်တစ်ခုအကြာအထိ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောဆိုနေကြသည်။ သူရဲကောင်းများမှာလည်း ချန်ယွီချွန်း၏ ရဲရင့်ပုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သလို သူသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ညီအစ်ကို ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပေသည်။

သူတို့အားလုံး စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ချန်ယွီချွန်းက နွားနှင့် သိုးများကို သတ်ကာ လူအများကို ဧည့်ခံရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စားသောက်ပွဲအတွင်း ချန်ယွီချွန်းက ပြုံးလျက် “စောစောက စခန်းမှာ လူအင်အား နည်းနေတာမလို့ ရန်သူကို အထဲအထိ ဆွဲခေါ်ပြီး အသေခံတိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အားလုံး ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အရေးပေါ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒါဟာ မင်ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ ချန်ယွီချွန်းကို မိုးကောင်းကင်က အသေမခံခိုင်းတာပဲ၊ ဟားဟား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူရဲကောင်းများမှာမူ ထိုစကားကို အလေးအနက် မထားကြချေ။ ချန်ယွီချွန်း၏ ရဲရင့်မှုနှင့် သူ၏ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်သားများဖြင့်ဆိုလျှင် ယွမ်စစ်သား တစ်ထောင်ခန့်ကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ သူက သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးသည့်အနေဖြင့်သာ ဤသို့ ပြောခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

စားသောက်ပွဲအတွင်း လူအများမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။ ချန်ယွီချွန်းက အကြောင်းစုံကို ပြောပြသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကျန်းဟွေဒေသရှိ ပြည်သူများမှာ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ကြရသည်။ မိုးခေါင်ရေရှားမှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် အစာအတွက် သားသမီးဖြင့် လဲလှယ်စားသောက်ရသည့် အခြေအနေအထိ ဆိုးရွားခဲ့သည်။ ချန်ယွီချွန်းမှာ အသက်မွေးရန် နည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် ဂိုဏ်းသားများကို စုစည်းကာ ဤနေရာတွင် စခန်းချပြီး တောပုန်းဓားပြ လုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ချမ်းသာသူများထံမှ လုယူ၍ ဆင်းရဲသူများကို ကူညီခဲ့ပြီး ရရှိသမျှ ရိက္ခာနှင့် ငွေကြေးအများစုကို ပြည်သူများထံ ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ ယွမ်စစ်တပ်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝိုင်းတိုက်ခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ ယခု တိုက်ပွဲမှာလည်း ထိုအထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထွေထွေထူးထူး မတွေးတောမိချေ။ ချန်ယွီချွန်း၏ အရည်အချင်းဖြင့်ဆိုလျှင် ယွမ်စစ်သား အနည်းငယ်မှာ ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။ သူကား လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အလွန်ရဲရင့်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ စောစောစီးစီး မသေဆုံးခဲ့လျှင် မည်မျှအထိ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ တည်ဆောက်နိုင်မည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ထိုရက်များအတွင်း ချန်ယွီချွန်းသည် သစ်သားအလံအဖွဲ့ထံမှ အမိန့်များကို ရရှိထားပြီး ကျန်းဝူကျိသည် လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းတွင် မင်ဂိုဏ်းညီလာခံ ကျင်းပမည်ကို သိထားသဖြင့် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

လူအုပ်ကြီးသည် စခန်းတွင် တစ်ည အနားယူကြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရန်မှာ မဝေးတော့ဘဲ နှစ်ရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ စောစောရောက်နှင့်နေသော တပည့်များမှာလည်း စီတန်းကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကြွရောက်လာခြင်းကို ကြိုဆိုကြပေသည်။

သစ်သားအလံအဖွဲ့မှ တပည့်များမှာလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီး တပည့်အမြောက်အမြား တည်းခိုရန်အတွက် ဝါးတဲများနှင့် သစ်သားအိမ်များစွာကို တည်ဆောက်ထားကြသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် မင်ဂိုဏ်းသားများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်ဂိုဏ်းသားများအားလုံးက ကျန်းဝူကျိကို အလွန်အမင်း ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ငယ်ရွယ်လှသော ဤဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော သိုင်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်းကို အရှုံးကြီး ရှုံးအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း မင်ဂိုဏ်းအတွက် အားရစရာအကောင်းဆုံး ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားကြသည်။ သူသည် မင်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်တင်ပေးခဲ့သလို မင်ဂိုဏ်းကိုလည်း စည်းလုံးစေခဲ့သဖြင့် မင်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည် ကြီးကျယ်လာစေမည့် ပုဂ္ဂိုလ်ထူးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

မင်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးချင်းစီမှာ မင်ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျန်းဝူကျိအပေါ် သူတို့၏ လေးစားမှုကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ဟူချင်းနျူနှင့် ဝမ်နန်ကူးတို့အတွက်လည်း အထူးတလည် ဂါရဝပြုခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာများကို သူတို့ထံမှ သင်ယူခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ကျေးဇူးကို အမြဲ အောက်မေ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျိရှောင်ဖူ၏ အုတ်ဂူသို့ သွားရောက် ဂါရဝပြုသည်။ ရန်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေပြီး ရန်ပုဟွေ့မှာမူ ခဏတာ ငိုကြွေးနေခဲ့ရာ ရှောင်ကျောက်က ဘေးမှနေ၍ နှစ်သိမ့်ပေးနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ယင်းလိထင်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူတို့ဘက်သို့ အူကြောင်ကြောင် ငေးကြည့်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း မျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် သတိမထားမိပေ။

ရန်ရှောင်က သက်ပြင်းချကာ ယင်းလိထင်၏ ဘေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ဦးညွှတ်လျက် “ဆဋ္ဌမသူရဲကောင်းယင်း၊ ရန်ရှောင်က ခင်ဗျားအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့မိပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယင်းလိထင်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ မျက်လုံးပြူးကြည့်လျက် “အခုမှ ဒါတွေ ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ စိမ်းလန်းတဲ့ မြက်ခင်းတွေ ဖုံးနေတဲ့ ဒီအုတ်ဂူလေးကို ကြည့်စမ်း၊ ညီမလေး ရှောင်ဖူရဲ့ ကံကြမ္မာဟာ ခင်ဗျားလို ကာမဂုဏ် လိုက်စားတဲ့... လူကြောင့် ဖြစ်ရတာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မူလက 'ကာမဂုဏ်လိုက်စားတဲ့ လူယုတ်မာ' ဟု ပြောရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ရန်ပုဟွေ့ စောစောက ပြောခဲ့သည့် စကားကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ကျိရှောင်ဖူကိုယ်တိုင်က ထိုဆက်ဆံရေးအတွက် လုံးဝ နောင်တမရခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ထိုသို့ပြောရန် အခွင့်အရေးမရှိဟု ခံစားရကာ စကားလုံးကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ရှောင်မှာ ပို၍ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယင်းလိထင်၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် သွားကြိတ်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသဖြင့် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

မူလက သူသည် ရန်ရှောင်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးခဲ့သည်။ ကျိရှောင်ဖူမှာ ရန်ရှောင်၏ အဓမ္မပြုကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု ယူဆ ြပီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကျိရှောင်ဖူမှာ ထိုကိစ္စအတွက် လုံးဝ နောင်တမရခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူသည်သာ လူပြက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။ ၎င်းမှာ ယင်းလိထင်ကို များစွာ စိတ်ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ရန်ရှောင်ကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဒေါသများမှာမူ အတော်လေး ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒေါသ ပြေပျောက်သွားရခြင်းမှာ ရန်ရှောင်ကို မမုန်းတော့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျိရှောင်ဖူကိုယ်တိုင်က နောင်တမရခဲ့မှတော့ သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူသာဖြစ်သည့် မိမိအနေဖြင့် ဒေါသထွက်နေရန် ဘာအခွင့်အရေး ရှိသနည်းဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အလွန် သိက္ခာမဲ့လှသည်ဟု သူ ယူဆပေသည်။

ရန်ပုဟွေ့သည် ယင်းလိထင်က ရန်ရှောင်ကို ရန်မူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရန်ရှောင်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ “ဦးလေးယင်း” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ထို 'ဦးလေးယင်း' ဟူသော ခေါ်သံက ယင်းလိထင်ကို အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သာမန်အားဖြင့် သူသည် ဒေါသထွက်ပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး ရန်ပုဟွေ့ကိုလည်း တရားမဝင် ရရှိလာသော ကလေးတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျော့သော်လည်း တရားမျှတသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ အဘယ်သို့လျှင် မိမိ၏ ဒေါသကို လူငယ်တစ်ဦးအပေါ် ပုံချနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ပြင် ရန်ပုဟွေ့နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့မှာ ကလေးဘဝကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြသူများဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူဘယ်အတွက်ကြောင့် မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယင်းလိထင်သည် ရန်ရှောင်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့ကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာမှ သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်တော့သည်။

“အင်း..... ဒါတွေအားလုံးဟာ ကံကြမ္မာပါပဲ၊ ငါနဲ့ ညီမလေး ရှောင်ဖူတို့က ရေစက်မပါခဲ့ကြတာပါ။ သူမကိုယ်တိုင်ကမှ နောင်တမရခဲ့တာဆိုတော့ ငါက ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ”

ယင်းလိထင်သည် သက်ပြင်းချကာ ရန်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ ရောယှက်နေပြီး “ရန်ရှောင်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အပေါ် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ ခံစားရရင် ဝူကျိရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ကူညီထမ်းပိုးပေးပါ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားသမီး ပု........ ကို ဝူကျိအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခိုင်းပါ၊ အဲဒါက တခြား ဘာထက်မဆို ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် 'ပုဟွေ့' ဟူသော အမည်ကို ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ထိုအမည်၏ အဓိပ္ပာယ် (နောင်တမရ) ကို တွေးမိသောအခါ အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသဖြင့် ဆက်မခေါ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းခါကာ အလွန် အထီးကျန်သော ပုံစံဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရန်ရှောင်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိကြပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်ကြတော့ပေ။

ကျန်းဝူကျိမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသော်လည်း လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ကျိရှောင်ဖူ၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင်သာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နေခဲ့သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယင်းလိထင်သည် ကျန်းဝူကျိအပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ဝူတန်သူရဲကောင်း ခြောက်ဦးထဲတွင် အကောင်းဆုံးဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဝူကျိအနေဖြင့် ထိုကိစ္စတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် မသင့်တော်ချေ။

သို့သော် ယင်းလိထင်သည် ရန်ရှောင်ကို ဘာမှ လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။ ကျိရှောင်ဖူဆိုသည့် ထိုမိုက်မဲသော မိန်းကလေးက သူမဘာသာ လိုလိုလားလား ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရကတည်းက ယင်းလိထင်မှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမကို အဓမ္မပြုကျင့်သူနှင့် သူမ သေဆုံးရခြင်းအတွက် နာကျည်းခဲ့သော သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အဝေးက လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ကျန်းဝူကျိကို အံ့ဩစေခဲ့သည်မှာ ယင်းလိထင်သည် အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ရန်ရှောင်ကို နောက်ဆုံး မှာကြားခဲ့သည်မှာ ကျန်းဝူကျိအပေါ် သစ္စာရှိရန်နှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ကူညီထမ်းပိုးရန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ကျန်းဝူကျိကို များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။

အခြားအရာများကို ဖယ်ထားလျှင်ပင် ဝူတန်တပည့်များမှာ သူ့အပေါ် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်ကြပေသည်။ အထူးသဖြင့် ဝူတန်သူရဲကောင်း ခြောက်ဦးစလုံးမှာ သူ့အပေါ် ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ရင်းဖြင့် ကောင်းမွန်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် ယင်းလိထင်ကို အထီးကျန်စွာ နေထိုင်မသွားရအောင် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ယင်းလိထင်၏ စိတ်ပျော့သော ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ အဖော်မရှိပါက သူ၏ ဘဝနောက်ပိုင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းဝူကျိသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လူကြီးများကို အမှန်တကယ် ရိုသေတတ်သော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း (၉၇) ကျူးယွမ်ကျန်း

ယင်းလိထင်သည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထားကောင်းမွန်လှသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းဝူကျိက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျိရှောင်ဖူ၏ ကမ္မည်းတိုင်ကို ကြည့်ကာ “ဒေါ်လေးကျိ၊ ဒေါ်လေးကတော့ တကယ့်ကို ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူပဲ၊ ကိုယ့်ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တဲ့သူကို ချစ်မိပြီး သူအတွက်နဲ့ အသက်ပါ ပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ဒေါ်လေးရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆဋ္ဌမဦးလေးယင်းအတွက်တော့ နှမြောစရာပါပဲ၊ ကျွန်တော်သာ မရှိခဲ့ရင် ဒီအခြေအနေတွေက လုံးဝကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်တော့မှာ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ဂိုဏ်း၏ ညီလာခံကြီးကို ကျင်းပခဲ့သည်။ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းတွင် စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီး မင်ဂိုဏ်း၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ဂိုဏ်းချုပ်ပလ္လင်ရှေ့တွင် တောက်လောင်နေသော မီးပုံကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် စင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းကာ မင်ဂိုဏ်းသည် ယနေ့မှစ၍ ပြန်လည်စည်းလုံးပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် ရှိခဲ့သော အငြိုးအတေးများမှာ ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ယွမ်စစ်တပ်ကို တွန်းလှန်ရန်နှင့် ဟန်လူမျိုးတို့၏ မြေကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန်အတွက် စည်းလုံးကြရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် စည်းကမ်းအသစ်များကိုလည်း ချမှတ်ခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းဝင်အားလုံးသည် အထက်မှအောက်အထိ မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းကာ ကောင်းမှုကို အားပေးရမည်ဖြစ်ပြီး အာဏာရှင်စနစ်ကို ဖယ်ရှားကာ ပြည်သူများအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးရမည် ဖြစ်သည်။

မင်ဂိုဏ်းသားအားလုံးသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မကျန်ဘဲ နာခံကြပေသည်။ လူတိုင်းသည် အမွှေးတိုင်များကို ထွန်းညှိကာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်ကို ဘယ်သောအခါမှ မဖောက်ဖျက်ပါဟု သစ္စာဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိုနေ့တွင် မီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းထွက်နေခဲ့ပြီး တောက်လောင်နေသော မီးပုံမှာ မင်ဂိုဏ်း၏ အမိန့်အာဏာကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။ လူအပေါင်းတို့သည် အမွှေးတိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ၎င်းတို့၏ ရနံ့မှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြီးကျယ်လာမည့် မင်ဂိုဏ်း၏ စည်ပင်ဝပြောမှုကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ စည်ကားလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝါရင့်တပည့်ကြီး အများအပြားမှာ ဂိုဏ်းကြီး ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ ကွဲပြားခဲ့ရပုံနှင့် ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပုံတို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်ရည်ကျခဲ့ကြသည်။

အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသော ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များမှာလည်း ကျန်းဝူကျိက ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ အမိန့်များ ထုတ်ပြန်နေပုံနှင့် တပည့်ပေါင်းများစွာက သူ့ကို အလွန်အမင်း ရိုသေနေကြပုံတို့ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဝူကျိ၌ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမျိုး အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝူတန်ဂိုဏ်းမှ လူများမှာမူ အံ့ဩမှု နည်းပါးလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဝူကျိမှာ သူတို့၏ ရင်သွေးပင် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူက ဤကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများ ရရှိကာ မင်ဂိုဏ်းကို လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့မှာ များစွာ နှစ်သိမ့်မိသွားရသည်။

ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ဆုန့်ချင်းရှူး တစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာပျက်နေပြီး လူကယ်ရန် ဘယ်အချိန်သွားမည်ကို တွေးတောကာ စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်နေသည်။

အခြားဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများမှာမူ ကျန်းဝူကျိ၏ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သတင်းအရ နောင်တစ်ချိန်တွင် မွန်ဂိုတွေကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် သူသည် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေကြသည်။ သူ၏ ရဲရင့်လှသော အသွင်အပြင်နှင့် လူအများကို ဦးဆောင်နေပုံကို မြင်ရုံမျှဖြင့် သူတို့မှာ ရှိခိုးဂါရဝပြုချင်စိတ်များပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှာလည်း မင်ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ အရိုအသေ ပေးခဲ့ကြသည်။ ရှီဟော်လုံသည် ရန်ရှောင်တို့နှင့်အတူ ရပ်နေပြီး ရင်ထဲတွင် များစွာ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အမြင်မှာ မမှားခဲ့ပေ။ ကျန်းဝူကျိတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါ အမှန်တကယ် ရှိပေသည်။

ညီလာခံမှာ တစ်မနက်လုံး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တပည့်တစ်ဦးက လာရောက် သတင်းပို့သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ရေအဖွဲ့က တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ ကျူးယွမ်ကျန်း၊ ရွှီတာနဲ့ တခြားလူတွေက လာရောက် ဂါရဝပြုဖို့ ခွင့်တောင်းနေပါတယ်”

“ဟုတ်လား”

ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး “ငါသာ ဧကရာဇ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အဘိုးကြီးကျူးက အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ” ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

အခြားအချက်များကို ဖယ်ထားလျှင် အဘိုးကြီးကျူး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိချေ။ ဝတ္ထုထဲရှိ အဘိုးကြီးကျူးမှာ လျှို့ဝှက်ပြီး ပါးနပ်သူဖြစ်သော်လည်း သတိထားရပေမည်။ နောင်ရေး စိတ်အေးရအောင် သူ့ကို တိုက်ရိုက် နှိမ်နင်းထားသည်မှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ “သူတို့ကို မြန်မြန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ကြိုဆိုကြရာ ခရီးပန်းလာသည့် လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ကို ကျူးယွမ်ကျန်းက ဦးဆောင်လာပြီး ဘေးတွင် ရွှီတာ၊ ထန်းဟယ်၊ တိန့်ယွီ၊ ဟွာယွမ်၊ ဝူလျန်နှင့် တခြားလူများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီမှာ မင်မင်းဆက်ကို ထူထောင်မည့် သူရဲကောင်း စစ်သူကြီးများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျူးယွမ်ကျန်းနှင့် တခြားလူများသည် ကျန်းဝူကျိ ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ကာ “လက်အောက်ငယ်သားတို့က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

“မြန်မြန် ထကြပါ၊ ညီအစ်ကိုကျူးကလည်း အားနာစရာတွေ လုပ်နေပြန်ပြီ”

ကျန်းဝူကျိက အားရပါးရ ပြုံးလျက် ရှေ့သို့တက်ကာ ကျူးယွမ်ကျန်းနှင့် တခြားလူများကို ကိုယ်တိုင် ထူပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ လက်အောက်ငယ်သားများကို လေးစားသော ပညာရှိ အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသလို သူငယ်ချင်းဟောင်းနှင့် ပြန်ဆုံရသည့် ပုံစံမျိုးလည်း ပေါက်နေပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ ငယ်စဉ်က ရန်ပုဟွေ့ကို ရန်ရှောင်ထံ ပို့ဆောင်ပေးစဉ် လူသားစားသူများ၏ လက်တွင်းမှ ကျူးယွမ်ကျန်းတို့က ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့ကြားမှ သံယောဇဉ်မှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကျူးယွမ်ကျန်းနှင့် တခြားလူများ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသော အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျူးယွမ်ကျန်း၌ ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေနိုင်သော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မမြင့်မားသေးဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ရာထူးကို စိန်ခေါ်ရန် အခြေအနေသို့ မရောက်သေးသဖြင့် ကျန်းဝူကျိအပေါ် သူ၏ ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ်တော့ စစ်မှန်နေပေသေးသည်။

ရွှီတာ၊ ထန်းဟယ်နှင့် တခြားလူများမှာမူ ထိုမျှအထိ ပါးနပ်သူများ မဟုတ်ကြချေ။ ကျန်းဝူကျိက သူတို့ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကအတိုင်း ဆက်ဆံသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့မှာ များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

နေရာထိုင်ခင်းများ ပေးပြီးနောက် လူအနည်းငယ်နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့မှာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရာ မြင်ကွင်းမှာ နွေးထွေးလှပေသည်။ ရန်ရှောင်နှင့် တခြားလူများကလည်း ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက် စကားပြောကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရန်ရှောင်မှာ ကျန်းဝူကျိနှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ကျူးယွမ်ကျန်းတို့က ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့ကို အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျူးယွမ်ကျန်းကို စေ့စပ်သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ ဉာဏ်ပညာရှိသော ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး သမိုင်းဝင် သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် ရှိနေကာ သတင်းကြီးနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော မျက်နှာမျိုး မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ရွှီတာ၊ ထန်းဟယ်နှင့် တခြားလူများက ကျူးယွမ်ကျန်း၏ လက်အောက်တွင် လုပ်ကိုင်လိုကြသလဲဆိုသည့် အချက်ကို ရှင်းပြနေပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကြည့်ရဆိုးနေလျှင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်းဝူကျိသည် စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်မှာ ၎င်းမှာ ကာလရှည်ကြာနေပြီဖြစ်သော ကောလဟာလတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူငယ်စဉ်ကလည်း ကျူးယွမ်ကျန်းမှာ ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းမှသာ ၎င်းမှာ မဟုတ်မှန်ကြောင်း သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ရှေးခေတ်မှ ယနေ့တိုင် ဧကရာဇ်များနှင့် မူးမတ်များအကြောင်း ပုံပြင်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ကျူးယွမ်ကျန်း၏ ကိစ္စမှာ အနည်းငယ် ပိုပိုသာသာ ဖြစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရုပ်ဆိုးပြီး ဝက်ခြံတွေ ပြည့်နေလျှင် လူအများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သလို အင်ပါယာတစ်ခုကိုလည်း တည်ထောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤနေရာရှိ လူအများပင် ကျူးယွမ်ကျန်း၌ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရပေသည်။ ကျန်းဝူကျိမှာမူ အရပ်ရှည်ပြီး ထွားကျိုင်းလှကာ ကျောက်သားဖြင့် ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရဲရင့်သော အမူအရာ ရှိနေသည့်အပြင် နောင်ခေတ်မှ လူများတွင်သာ ရှိတတ်သော မောက်မာမှု အနည်းငယ် ပါဝင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသဖြင့် ကျူးယွမ်ကျန်း၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းမခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ရှောင်နှင့် တခြားလူများကလည်း ဤကျူးယွမ်ကျန်းမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောမိကြသည်။ ဤလူစုသည် ယွမ်စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလွန် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိကြောင်း သူတို့ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ထက် များစွာ မနိမ့်ကျလှချေ။ ဤလူသည်လည်း တကယ့်ကို ထူးခြားသူ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

လူအများ စကားလက်ဆုံ ကျနေစဉ်တွင် ကျူးယွမ်ကျန်းက “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ရာထူးတက်ပွဲနဲ့ မင်ဂိုဏ်း ညီလာခံကြီး ကျင်းပနေတာကို ကြားရတဲ့အတွက် အလွန် ဝမ်းသာခဲ့ကြပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက် အလုပ်အကျွေး ပြုချင်ခဲ့ကြပေမဲ့ လမ်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့ ခရီးနှောင့်နှေးသွားပြီး ညီလာခံကိုတောင် လွဲချော်သွားခဲ့ရပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ သူက ပြုံးလျက် “ညီအစ်ကိုကျူး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ဒီလိုတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါနဲ့ လမ်းမှာ ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ကြုံခဲ့လို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အခန်း (၉၈) ယွမ်တော်လှန်ရေး စီမံကိန်း

“ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကတည်းက ရရှိခဲ့တာပါ၊ လူတိုင်းကလည်း အလွန်ဝမ်းသာနေကြတာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်သင့်တယ်လို့ တွေးမိကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟွိုင်ပေဒေသက ဆင်းရဲတော့ ကောင်းနိုးရာရာ ဘာမှမရှိတာနဲ့ ရှန်းတုံဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတာပါ၊ အရာရှိတွေ မှတ်မိမှာစိုးလို့ လှည်းမောင်းသမားတွေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခဲ့ကြပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သင်္ကာမကင်းစရာ လူတစ်စုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးတျန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် “အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့က ဘယ်လိုမျိုး သင်္ကာမကင်းစရာ ဖြစ်နေလို့လဲ” ဟု ချက်ချင်းပင် ဝင်မေးလိုက်သည်။

ကျူးယွမ်ကျန်းက ဆက်လက်၍ “ကျွန်တော်တို့က ရှန်းတုံပြည်နယ် ဟဲကျယ်ကို သွားမယ့် အနောက်တိုင်းက ဖောက်သည်ဟောင်းတချို့ကို လှည်းနဲ့ တင်လာခဲ့တာ၊ လမ်းမှာ လူတစ်စုက ရုတ်တရက် လိုက်လာကြတယ်၊ သူတို့မှာ ဓားတွေ လှံတွေနဲ့ တကယ့် တောပုန်းဓားပြတွေအတိုင်းပဲ၊ သူတို့က လှည်းပေါ်က လူတွေကို အကုန်မောင်းချပြီး တခြားခရီးသည်တွေကို တင်ခိုင်းတယ်၊ အစကတော့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတော့ အမှန်တရားကို အရင်စုံစမ်းပြီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ရမယ်လို့ တွေးပြီး သူတို့နဲ့ လိုက်သွားခဲ့တာ” ဟု ရှင်းပြသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ကာ “ညီအစ်ကိုကျူးရဲ့ အကြံအစည်က အတော်လေး စေ့စပ်သေချာတာပဲ၊ အမှားမရှိပါဘူး” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကျူးယွမ်ကျန်းက ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်မှာ “သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို တောင်ကြားတစ်ခုထဲ ခေါ်သွားတယ်၊ အဲဒီမှာ ဘုန်းကြီးတစ်စုကို လှည်းဆယ်စီးစာလောက်နဲ့ လူပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး စောင့်ကြပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ အဲဒီဘုန်းကြီးတွေထဲမှာ နားထင်တွေ ဖောင်းကြွနေတဲ့သူတွေ၊ ထွားကျိုင်းတဲ့သူတွေ ပါနေတယ်၊ ညီအစ်ကိုရွှီတာက ပြောတယ် သူတို့အားလုံးဟာ သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတော့ သူတို့က အားအင်ချည့်နဲ့ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ လူဖျင်းတွေလို ဖြစ်နေကြတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က တွေးမိတာက ရှောင်လင်ဂိုဏ်းဟာလည်း အရင်က ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဝိုင်းတိုက်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ သူတို့လည်း လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ကို ကယ်စရာ မလိုဘူးလို့ပဲ ယူဆခဲ့ကြတယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်ကိုပဲ စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်၊ လမ်းမှာ တိတ်တဆိတ်စုံစမ်းကြည့်ပေမဲ့ ဒီလူတွေက ပါးစပ် အရမ်းလုံကြတော့ အမှန်တရားကို သိဖို့ မလွယ်ဘူး၊ လေးငါးရက်လောက် ကြာတော့မှ တစ်ညမှာ သူတို့ပြောတာကို တစေ့တစောင်း ကြားလိုက်ရတယ်၊ အဲဒီဘုန်းကြီးတွေဟာ စုန့်ရှန်းတောင်က ရှောင်လင်ဂိုဏ်းသားတွေ ဖြစ်ပြီး ဆေးတိုက်ခံထားရလို့ အားအင် ကုန်ခမ်းနေတာဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်”

ကျိုးတျန့်က “ရှောင်လင်ဂိုဏ်းတင် မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဂိုဏ်းကြီးတွေက ပညာရှင်တွေလည်း အဖမ်းခံထားရတာ၊ ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် တာဝန်က သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ပဲ၊ ဒါမှ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စေတနာကို သူတို့ အရှင်းကြီး မြင်သွားမှာ” ဟု ဆိုသည်။

“အဲဒီတုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်က မရောက်သေးတော့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မကယ်ခဲ့ဘူး၊ တကယ်လို့ အခြေအနေက ဒီလိုဆိုရင်တော့ အဲဒီတုန်းက နည်းလမ်းရှာပြီး ကယ်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ” ဟု ကျူးယွမ်ကျန်းက အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုသော်လည်း ကျိုးတျန့်က ခေါင်းခါယမ်းကာ “ငါသာဆိုရင်လည်း မကယ်ဘူး၊ ဒီလူတွေက ပညာရှင်တွေလား ဘာလား ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ကတုံးသူခိုးတစ်စုအတွက်နဲ့ ကိုယ့်အသက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး၊ ညီအစ်ကိုကျူး လုပ်တာ အမှန်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျိုးသခင်ကြီး၊ လက်အောက်ငယ်သား ကျွန်တော်ကတော့ ဒီချီးကျူးမှုကို မခံယူရဲပါဘူး”

ကျူးယွမ်ကျန်းက နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောပြီးနောက် ဆက်လက်၍ “သတင်းရဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ သူတို့နောက်ကို မြောက်ဘက်အထိ လိုက်သွားခဲ့တယ်၊ အပြင်ပန်းမှာတော့ ညစ်ပတ်ပေတေပြီး အရူးတွေလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်၊ ညီအစ်ကိုထန်းဟယ်နဲ့ ညီအစ်ကိုတိန့်ယွီတို့ဆိုရင် ငွေငါးပဲအတွက်နဲ့ ရန်ဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး သိုင်းပညာ လုံးဝမတတ်တဲ့ လူမိုက်တွေလို လုံးထွေးသတ်ပုတ်ပြကြတယ်၊ အဲဒီလူတွေက ဒါကိုကြည့်ပြီး ရယ်မောကြသလို ကျွန်တော်တို့ကို ပိုပြီးတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူတို့ကို သူဌေးကြီး၊ လူကြီးမင်းလို့ ခေါ်ပြီး မြှောက်ပင့်လိုက်တော့ သူတို့ရဲ့ သံသယတွေ အကုန်ပြေပျောက်သွားတာပေါ့၊ ဒီလိုနဲ့ ခရီးဆုံးကို ရောက်ခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီလူတွေက ရှောင်လင်ဘုန်းကြီးတွေကို မြို့နောက်ဘက်က ဘုရားကျောင်းကြီးတစ်ခုထဲကို ပို့လိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း အဲဒီမှာပဲ အိပ်ခိုင်းတယ်၊ ဘုရားကျောင်းရဲ့ အမည်က ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းတဲ့၊ အဲဒီနာမည်ကို လှမ်းကြည့်မိလို့ ကျွန်တော်တို့ထဲက တစ်ယောက်ဆိုရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှင်တံနဲ့ ရိုက်တာတောင် ခံလိုက်ရသေးတယ်၊ အဲဒီညမှာ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်ကြတယ်၊ လူတွေကိုလည်း ပို့ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီလူတွေက ငါတို့ကို အရှင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နှုတ်ပိတ်တဲ့အနေနဲ့ သတ်ပစ်ကြမှာပဲလို့ တွေးမိတာနဲ့ မှောင်ရိပ်ခိုပြီး လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းဆီကို အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြတာပါ” ဟု ဆိုသည်။

ကျူးယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူအများက ခေါင်းညိတ်မိကြသည်။ ကျူးယွမ်ကျန်း၏ စိတ်ကူးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စေ့စပ်လှပြီး သူကား တကယ့် အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် သူသည် အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးတျန့်က အံ့ဩစွာဖြင့် “အဲဒီလူတွေက မင်းတို့နောက်ကို မလိုက်လာကြဘူးလား” ဟု မေးသည်။

ထန်းဟယ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရယ်မောလျက် “ကျိုးသခင်ကြီး ပြောတာ ကွက်တိပဲ၊ ညီအစ်ကိုကျူးက အဲဒါကို ကြိုတွေးထားပြီးသားလေ၊ သူက ကြိုပြီး စီစဉ်ထားတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က အနီးအနားက မြင်းပွဲစားတန်းကို သွားပြီးတော့ မြင်းပွဲစား ခုနစ်ယောက်ကို ဖမ်းလာခဲ့တယ်၊ သူတို့နဲ့ အဝတ်အစားတွေ လဲလိုက်ပြီးတော့ သူတို့ကို ဘုရားကျောင်းထဲမှာ သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ ဘယ်သူမှန်း မမှတ်မိအောင် မျက်နှာတွေကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ လှည်းသမားတွေကိုလည်း အကုန်သတ်ပြီး ငွေတွေကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြဲပက်ထားခဲ့တယ်၊ ငွေအတွက်နဲ့ လူနှစ်စု ရန်ဖြစ်သတ်ပုတ်ကြတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး ဖန်တီးထားခဲ့တာ၊ အဲဒီလူတွေ ပြန်လာလို့ မြင်တဲ့အခါမှာ ငါတို့ကို လုံးဝ သံသယမဝင်တော့ဘဲ လိုက်လည်း မလာတော့ဘူးပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ဟူး

ထန်းဟယ်၏ စကားကြောင့် လူအများမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ကျူးယွမ်ကျန်းသည် ဤမျှအထိ ရက်စက်ပြီး အပြစ်မဲ့သော လူများကို တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤနေရာရှိ လူများထဲတွင် လူမသတ်ဖူးသူ မရှိသော်လည်း သာမန်ပြည်သူများကို လက်ဖျားနှင့်ပင် မထိခဲ့ကြဖူးချေ၊ ယခုကဲ့သို့ လူအများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုးကိုမူ ပို၍ပင် မလုပ်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိကမူ ဤကိစ္စအပေါ် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ပထမအချက်မှာ သူသည် ဇာတ်လမ်းကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သလို ဒုတိယအချက်မှာ ညီအစ်ကိုကျူး၏ အကြောင်းကို သူ နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီလူအနည်းငယ်ကို သတ်တာက ဘာများ ရက်စက်တာမှတ်လို့လဲ၊ အဘိုးကြီးကျူးက လူတွေကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာတဲ့အထိ ရက်စက်တတ်တာကို သူတို့ မသိကြသေးဘူးပဲ။ ဤမျှ အောင်မြင်မှုကြီးမားသော အဘိုးကြီးကျူးကို သူ၏ အလွန်အမင်း သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် အာဏာရှင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသလို အခြားသော မင်းစိုးရာဇာများထက်ပင် ပိုမို ရက်စက်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြပေသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အဘိုးကြီးကျူးသည် ဘယ်သောအခါမှ လက်မနှေးဘဲ အလွန်အမင်း ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျူးယွမ်ကျန်း၏ အဖွဲ့ကို လေ့လာကြည့်ရာ ရွှီတာကဲ့သို့သော လူအများစု၏ မျက်နှာတွင် မချိတင်ကဲဖြစ်သော အမူအရာများ ရှိနေသော်လည်း ကျူးယွမ်ကျန်းနှင့် ထန်းဟယ်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ သူတို့၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျန်းဝူကျိက “ညီအစ်ကိုကျူးရဲ့ အကြံက ပါးနပ်ပေမဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို သတ်တာကတော့ အတော်လေးကို ရက်စက်ရာ ရောက်နေတယ်၊ ငါတို့က ရက်စက်တဲ့ ယွမ်မင်းဆက်ကို တော်လှန်နေတာမှာ သူတို့လိုပဲ ရက်စက်နေမယ်ဆိုရင် ဘာများ ထူးတော့မှာလဲ၊ မင်ဂိုဏ်းက တရားမျှတတဲ့ စစ်တပ်ကို တည်ထောင်နေတာဆိုတော့ ကရုဏာတရားနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကိုပဲ အခြေခံရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဆုံးမစကားဖြစ်သဖြင့် ကျူးယွမ်ကျန်းနှင့် တခြားလူများမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်လျက် “ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို လေးစားစွာ လိုက်နာပါ့မယ်” ဟု ဆိုကြသည်။

ကျန်းဝူကျိက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျူးယွမ်ကျန်း၏ သဘာဝမှာ အတော်လေး ရက်စက်တတ်သော်လည်း အလုပ်ကြီးအလုပ်ကောင်းများ လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် တရားမျှတသော စစ်တပ်တစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်မှာ အမှန်ပင်။

ကျူးယွမ်ကျန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် အသုံးဝင်နေသေးသဖြင့် သူ့ကို သတ်ရန် အလျင်မလိုသေးချေ။ အလုပ်တွေ ပိုကြီးလာသောအခါ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ မိမိအနေဖြင့် အသီးအပွင့်များကိုသာ ခံစားရုံပင် ရှိတော့သည်။ မူလဇာတ်လမ်းတွင် ကျန်းဝူကျိမှာ အာဏာကို မက်မောခြင်းမရှိသဖြင့် ကျူးယွမ်ကျန်း၏ ဖယ်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းဝူကျိမှာ ထိုသို့မဟုတ်တော့ချေ။ သူ၏ သိုင်းပညာဖြင့် အဘိုးကြီးကျူးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှချေ။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ယွမ်စစ်တပ်၏ လက်ချက်ဟု ပုံဖော်လိုက်ပါက ရွှီတာနှင့် တခြားလူများမှာ ဒေါသထွက်ပြီး ပိုမို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းမှာ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး အစီအစဉ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ပါးနပ်မှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ထိုညတွင် ကျန်းဝူကျိသည် ဂိုဏ်းဝင်များကို စုဝေးစေပြီး မီးပုံများ ထွန်းညှိကာ အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်လျက် ဒေသအသီးသီးမှ ယွမ်မင်းဆက်ကို တညီတညွတ်တည်း တော်လှန်ကြရန် ကြေညာလိုက်သည်။ လမ်းကြောင်း အသီးသီးမှ ဂိုဏ်းဝင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီကြရမည်ဖြစ်ပြီး ယွမ်စစ်တပ်ကို အားအင်ကုန်ခမ်းစေကာ ကြီးမြတ်သော အလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ဗျူဟာကို ချမှတ်ခဲ့သည်မှာ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းဝူကျိသည် ဘယ်လက်ရုံးသံတမန် ရန်ရှောင်၊ ဝေယိရှောက်တို့နှင့်အတူ ဗဟိုဌာနချုပ်ကို ကွပ်ကဲကာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ အထွေထွေ စစ်သေနာပတိအဖြစ် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးဖြူ လင်းယုန်မင်း ယင်းတျန့်ကျိန့်မှာမူ လင်းယုန်အလံအောက်ရှိ ဂိုဏ်းဝင်များနှင့်အတူ ကျန်းနန်ဒေသတွင် ယွမ်တော်လှန်ရေး ပုန်ကန်မှုကို စတင်ရမည်။

အိတ်ကြီးရဟန်း ရွှေပုတေ့ မှာ လျိုဖူထုံ၊ တုကျွင်းတောက်၊ လော့ဝမ်စု၊ ရှန့်ဝမ်ယွီ၊ ဝမ်ရှန်းကျုံး၊ ဟန်ကျားအာ တို့နှင့်အတူ ဟဲနန်ပြည်နယ် ယင်းချွမ်းဒေသတွင် ယွမ်တော်လှန်ရေး ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ရမည်။

ဘုန်းကြီးဖန် မှာမူ ရွှီရှို့ဟွေး၊ ပုဖူဝမ်၊ မင်ဝူ တို့နှင့်အတူ ကျန်းရှီးပြည်နယ် ကန့်ကျိုး၊ ရောင်ကျိုး၊ ယွမ်ကျိုးနှင့် ရှန့်ကျိုးဒေသများတွင် ယွမ်တော်လှန်ရေး ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရွှေပုတေ့ မှာ ယခင်က ရူနင်နှင့် ဆင်းယန်ဒေသများတွင် ပန်းဟူကို ကူညီကာ မင်ဂိုဏ်း၏ အလံအောက်တွင် ယွမ်တော်လှန်ရေးအတွက် လှုံ့ဆော်ခဲ့ဖူးသလို ဘုန်းကြီးဖန်မှာလည်း ကျိုးကျိဝမ်ကို ကူညီကာ ယွမ်ကျိုးတွင် တော်လှန်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က နှစ်ဦးလုံးမှာ နှိမ်နင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ထိုနှစ်ဦးကို ပန်းဟူနှင့် ကျိုးကျိဝမ်တို့၏ လူဟောင်းများကို ပြန်လည် ဆက်သွယ်ကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ယွမ်တော်လှန်ရေး ပုန်ကန်မှုကို စတင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သံဦးထုပ်တုရင် မှာမူ ပုဆန်းဝမ်၊ မုန့်ဟိုင်မား တို့နှင့်အတူ ရှန်းချူကျင့်ရှန်းဒေသတွင် ပုန်ကန်ရမည်။ ကျိုးတျန့်မှာ ကျိမားလီ၊ ကျောက်ကျွင်းယုံ တို့နှင့်အတူ ရွှီစုဖုန်းဖေ့ဒေသတွင် ယွမ်တော်လှန်ရေးကို ဦးဆောင်ရမည်။

ကျူးယွမ်ကျန်း၊ ရွှီတာ၊ ထန်းဟယ်၊ တိန့်ယွီ၊ ဟွာယွမ်၊ ဝူလျန်၊ ဝူကျိန့် တို့မှာမူ ချန်ယွီချွန်း၏ တပ်ဖွဲ့များနှင့်အတူ စုန့်တဲယိုင်တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ ဟွိုင်ပေဒေသ ဟောက်ကျိုးတွင် ဟန်ရှန်းထုံကို ခေါင်းဆောင်တင်မြှောက်၍ စစ်တပ်တစ်ခု ထူထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လင်ချန်းမှာမူ အနောက်တိုင်းမှ ဂိုဏ်းဝင်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ အနောက်တိုင်းမှ အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ လာမည့် မွန်ဂိုစစ်ကူများကို ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ရမည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါးအလံအဖွဲ့ကိုမူ ဗဟိုဌာနချုပ်မှ တိုက်ရိုက် ကွပ်ကဲမည်ဖြစ်ပြီး အခြေအနေ စိုးရိမ်ရသည့် နေရာတိုင်းသို့ သွားရောက် ကူညီပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သိုင်းလောကရှိ အခြားသော သူရဲကောင်းများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ယွမ်မင်းဆက်ကို တော်လှန်ရန် ကိစ္စမှာလည်း ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ကျန်းဝူကျိ၏ အမိန့်နှင့်အတူ မင်ဂိုဏ်းသာမက သိုင်းလောကရှိ ဂိုဏ်းကြီးများ အားလုံးကပါ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် လိုက်နာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတော့သည်။

အခန်း (၉၉) ကျန်းဝူကျိ၏ အခက်ခဲကြုံရသည့် အခိုက်အတန့်

"မီးတောက်သန့်စင်၊ ငါ့ခန္ဓာကို လောင်ကျွမ်းစေလော့။ အသက်ရှင်ရခြင်းသည် အဘယ်ပျော်စရာရှိသနည်း၊ သေခြင်းတရားသည်လည်း အဘယ်ခါးသီးဖွယ်ရှိအံ့နည်း။ ကောင်းမှုပြု၍ မကောင်းမှုကို ပယ်ရှားကာ အလင်းရောင်အတွက်သာ ရှင်သန်ပါ၏။ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့သည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ အရာခပ်သိမ်းသည် လူတို့အတွက်သာ ဖြစ်စေရမည်၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဖြစ်စေရ။ ငါ့လူမျိုးတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမားလှသည်ကို သနားကရုဏာ သက်မိပါပေသည်။ ငါ့လူမျိုးတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးမားလှသည်ကို သနားကရုဏာ သက်မိပါပေသည်"

လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းမှ ပျံ့လွင့်လာသော မင်ဂိုဏ်း၏ ဟစ်ကြွေးသံသည် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသည် ။ မင်ဂိုဏ်းသားများ လူစုခွဲသွားပြီးနောက် ထိုဟစ်ကြွေးသံသည် အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည် ။ ကျန်းဝူကျိ ဦးဆောင်သော မင်ဂိုဏ်းသည် ရန်တိန့်ထျန်း လက်ထက်ကထက်ပင် ပိုမိုအင်အားတောင့်တင်းလာသည်ကို ရောက်ရှိနေသူတိုင်း ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခံစားလိုက်ရသည် ။

မင်ဂိုဏ်း၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လူပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ လူစုသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ဖမ်းဆီးခံထားရသူများကို ကယ်တင်ရန် ဝမ်အန်းကျောင်းတော်ရှိရာသို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည် ။

ရက်အနည်းငယ် ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ယွမ်မင်းဆက်၏ မြို့တော်ဖြစ်သော တာတူးမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည် ။ ထိုအချိန်တွင် မွန်ဂိုတို့၏ စစ်အင်အားသည် အရင်ကကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်မနေတော့သော်လည်း အခြားသော အင်ပါယာများက ယွမ်မင်းဆက်ကို ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ကုန်သည်များနှင့် သံတမန်များစွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြဆဲ ဖြစ်သည် ။ ပါရှားနိုင်ငံသား ယင်းကဲ့ရှီးကဲ့သို့သော အနောက်ဘက် အရပ်သားများကိုလည်း တွေ့မြင်ရသည် ။

လူတစ်ထောင်ကျော်ပါသော အဖွဲ့သည် အလွန်ပင် လူထင်ပေါ်လှသည် ။ အခြားနေရာတွင် ဆိုပါက ကိစ္စမရှိသော်လည်း စစ်သားများစွာရှိသည့် မြို့တော်တွင်မူ အရာရှိများနှင့် တိုးပါက အင်အားချင်းမမျှဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည် ။ ထို့ကြောင့် လူစုကို ခွဲခိုင်းလိုက်ပြီး သာမန်လူများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ အချက်ပြမှုကို စောင့်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည် ။

အဆင်ပြေဆုံးမှာ သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်သည် ။ ယွမ်မင်းဆက်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နေရာအနှံ့၌ သူတောင်းစားများကို တွေ့နေရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ ။ တာတူးမြို့သည်လည်း အလွန်ကျယ်ပြောလှသဖြင့် သူတောင်းစား ရာဂဏန်းခန့် ရုတ်တရက် တိုးလာခြင်းကို လူတို့က ဒုက္ခသည်များဟုသာ ထင်ကြပြီး ထူးထူးခြားခြား သတိမထားမိကြချေ ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဝူကျိ၊ ရန်ရှောင်နှင့် အခြားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များ အပါအဝင် လူနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကျန်ရစ်တော့သည် ။ သူတို့သည် ကုန်သည်အဖွဲ့အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ရာ မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြပေ ။

အားလုံးပင် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌ ခေတ္တနားကြသည် ။ ရန်ရှောင်သည် ဘုန်းကြီးတစ်ဦးအသွင် ဆောင်ကာ တာတူးမြို့အနီးရှိ ကျောင်းကန်နေရာများကို တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်အား မေးမြန်းကြည့်သည် ။ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကလည်း မည်သို့မျှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ ။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ "မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ဝမ်အန်းကျောင်းတော်ဆိုတာ ရှိတယ်၊ အဲဒီကျောင်းက တကယ့်ကို ခမ်းနားတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး အနောက်ဘက်ဒေသက ဘုန်းကြီးတွေ အများကြီး လာနေကြတာ။ အဲဒီဘုန်းကြီးတွေရှိနေတော့ ဘယ်သူမှ အဲဒီကို မသွားရဲကြတော့ဘူးဗျ"

ကျိုးတျန်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ဘုန်းကြီးတွေရှိတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ငါတို့ ဘုရားဖူးတာနဲ့ သူတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည် ။

ထိုအခါ ပိုင်ရှင်က နှုတ်ခမ်းနားတွင် လက်ချောင်းတင်ကာ တိုးတိုးလုပ်ရန် အချက်ပြရင်း "ဧည့်သည်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အသံမထွက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်က စကားများချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းတို့က မြို့တော်ကို အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ အတွင်းရေးတွေကို မသိသေးလို့ပါ။ အဲဒီ အနောက်ဘက်ဒေသက ဘုန်းကြီးတွေက သူတို့တိုက်ချင်တဲ့သူကို တိုက်တယ်၊ သတ်ချင်တဲ့သူကို သတ်တယ်လေ။ ချောတဲ့မိန်းကလေးတွေကို မြင်ရင်လည်း အတင်းအဓမ္မခေါ်သွားပြီး နှိပ်စက်သတ်ပစ်တတ်ကြတာ။ တကယ့်ကို လူမိုက်တွေပဲဗျ" ဟု ပြောသည် ။

ထိုစကားကြောင့် အားလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည် ။ ကျိုးတျန်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး စားပွဲကို ရိုက်ကာ "ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည် ။

သူ့အသံက အလွန်ကျယ်သဖြင့် အနီးနားရှိ လူများက ဝိုင်းကြည့်လာကြသည် ။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ လန့်သွားပြီး လက်ကို အမြန်ဝေ့ယမ်းကာ တားမြစ်ရသည် ။

ကျန်းဝူကျိကမူ ကျိုးတျန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျား အသံကို မထိန်းနိုင်ရင် ကျွန်တော်ကပဲ ခင်ဗျားကို နာရီအနည်းငယ်လောက် အသံတိတ်အောင် လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ကျိုးတျန်က အမြန်ခေါင်းညိတ်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည် ။ ထို့နောက် သူက တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ကျုပ် ကျိုးတျန် အသံနည်းနည်း ကျယ်သွားတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည် ။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ချွေးစေးများ သုတ်နေရသည်၊ ကျိုးတျန်က သူ့ကို တကယ်ပင် လန့်သွားစေသည် ။

ရန်ရှောင်က ပြုံးလျက် "အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အသေးစိတ်လေး ပြောပြပေးပါဦး၊ ကျုပ်တို့ တကယ် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ" ဟု ဆိုသည် ။

ထိုအခါ ပိုင်ရှင်က ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်မှာ "အဲဒီ အနောက်ဘက်ဒေသက ဘုန်းကြီးတွေက အရမ်းမောက်မာပြီး ရမ်းကားကြတာ။ သူတို့မှာ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ အမိန့်တော်ရှိထားတော့ ဘယ်သူက သူတို့ကို ထိရဲမှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ကုန်သည်တွေဆီက ပိုက်ဆံ ဒါမှမဟုတ် ရတနာတွေကို မြင်ရင် အတင်းလုယူလိမ့်မယ်၊ အသက်တောင် ရန်ရှာနိုင်တာ။ နောက်ပြီး ဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်လို အချောအလှတွေကို မြင်ရင်တော့ သူတို့ ကျိန်းသေ ပေါက် ခေါ်သွားကြမှာပဲ"

ပြောရင်းနှင့် ပိုင်ရှင်က ကျန်းဝူကျိ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ရန်ပုဟွေ့နှင့် ရှောင်ကျောက်တို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ သတိပေးလိုက်သည် ။

ရှောင်ကျောက်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပြီး ဘာမျှမပြောသော်လည်း ရန်ပုဟွေ့မှာမူ အလွန်ဒေါသထွက်နေသည် ။ ကြီးကျယ်လှသော တာတူးမြို့တော်ကြီးတွင် ထိုသို့သော ကိစ္စများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ ။

ကျိုးတျန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည် ။ ကျန်းဝူကျိ၏ သတိပေးချက်သာ မရှိပါက သူ ဆဲဆိုနေမိသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည် ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဧည့်သည်တို့ သတိထားကြပါဦး။ ကျွန်တော် ပြောနိုင်သလောက်တော့ ပြောပြပြီးပါပြီ"

ပိုင်ရှင်က ချွေးသုတ်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်သည် ။ ရန်ရှောင်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ငွေစတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး သူ့နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည် ။

အားလုံးက ထိုကိစ္စကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း လူစုလူဝေးနှင့်မို့ ခဏအောင့်ထားလိုက်ကြသည် ။

ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါမှ အားလုံး အတူထွက်လာကြပြီး သတင်းစုံစမ်းရန် မြို့အနောက်ဘက်ရှိ ဝမ်အန်းကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည် ။

ကျိုးတျန်ကတော့ နေ့လယ်က ပိုင်ရှင်ပြောပြသည်များကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင် ။ ယခုအခါ ဘေးတွင် လူမရှိတော့သဖြင့် သူသည် ပို၍ ရဲရဲတင်းတင်း ဆဲဆိုမြည်တမ်းနေတော့သည် ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ သူ့ကို အပြစ်မတင်ကြပေ ။ ရန်ရှောင်ကလည်း ခေါင်းခါရင်း "တကယ်တော့ အနောက်ဘက်ဒေသက ဘုန်းကြီးတွေဟာ မွန်ဂိုတွေရဲ့ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ရမ်းကားနေကြတာကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တာတူးမြို့တော်ဟာ တကယ်ပဲ စည်ကားလှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ ငရဲခန်းပါပဲ" ဟု ဆိုသည် ။

ကျိုးတျန်က အံကြိတ်လျက် "တောက်၊ အဲဒီ မွန်ဂိုဧကရာဇ်ဟာ တကယ့်ကို လူယုတ်မာပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံတော်ကို ချွတ်ပြီး ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဝတ်ပေးလိုက်မယ်" ဟု ဆဲရေးလိုက်သည် ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝူကျိက မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည်လုပ်ရင်း "ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံဆိုတာ ခင်ဗျား အလွယ်တကူ ချွတ်ယူလို့ရတဲ့ အရာလားဗျ" ဟု မေးလိုက်သည် ။

ကျိုးတျန်က မေးကိုဆတ်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျားမှာ ဒီယုံကြည်မှု ရှိရမယ်လေ။ ငါတို့ မင်ဂိုဏ်းဟာ နေရာလေးခုမှာ တော်လှန်ဖို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီးပြီ။ အချိန်တန်ရင် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးက အင်အားတွေ စုစည်းလိုက်ရင် အနည်းဆုံး စစ်သည်တစ်သန်းနဲ့ မြင်းတပ်ပေါင်း သောင်းချီ ရှိလာမှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူက ငါတို့ကို တားနိုင်မှာလဲ။ ခင်ဗျားသာ ဒီထီးနန်းကို မယူရင် ဘယ်သူကမှ ယူဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ဘယ်သူကများ ရှေ့ထွက်ရဲသေးလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့၊ ငါ ကျိုးတျန်ကပဲ အဲဒီလို လူမျိုးကို အရင်ဆုံး ပါးရိုက်ပစ်မယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ကျိုးတျန်၏ ရယ်စရာကောင်းသော စကားများကြောင့် အားလုံးပင် ပြုံးမိကြသော်လည်း မည်သူမျှ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုကြပေ ။ အကြောင်းမူကား ထိုစကားများသည် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲရှိ ခံစားချက်အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ။

အခြားဂိုဏ်းကြီးများမှ ဆရာသခင်များပင် ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ရှိကြသည် ။ လိပ်ပြာချိုင့်ဝှမ်းရှိ မင်ဂိုဏ်း၏ ညီလာခံကြီးကို မြင်တွေ့ရကတည်းက သူတို့အားလုံး ကျန်းဝူကျိကို အလွန်လေးစားသွားကြပြီး ဤရာထူးနှင့် ထိုက်တန်သူဟု ယူဆခဲ့ကြသည် ။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားဟန် ဆောင်လျက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ "ဘာ......စစ်သည်တစ်သန်းလုံးက ငါ့လက်ထဲမှာလား။ ဒါ... ဒါ... ဒါက ဘယ်လို အစဉ်အလာမျိုးလဲ။ ငါက ဘာအကျိုးပြုမှုမှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အာဏာကို ဘယ်လိုယူရမှာလဲ။ ဒီလောက်များတဲ့ စစ်သည်တွေက သာမန်လူတွေကို ဒုက္ခပေးမိရင် ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေ ဖြစ်မကုန်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကိုင်တွယ်ရခက်သားပဲ။ ငါ ဧကရာဇ်မင်းက သာမန်လူတွေကို အမြဲတမ်း ငဲ့ညှာတတ်တာ။ ယွမ်နန်းတွင်းက ဆက်ပြီး သောင်းကျန်းနေရင်လည်း လူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ဦးမယ်။ ငါကိုယ်တော်က ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ချမ်းသာနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ ငါ ဧကရာဇ်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည် ။

ရန်ရှောင် ၊ကျိုးတျန် နှင့် ကျန်လူအားလုံးပင် စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ရယ်ချင်စိတ်ကိုတော့ မနည်းအောင့်ထားကြရသည် ။

ကျန်းဝူကျိ မည်မျှ အရှက်မရှိသည်ကို သူတို့ သိလိုက်ကြရပြီ ဖြစ်သည် ။ စာကြောင်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ့ကိုယ်သူ သာမန်လူအဆင့်မှ အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းအထိ မည်သို့ ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်သွားသည်နည်း ။

ဒါက ဧကရာဇ်လုပ်ချင်နေတာ ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလား ။

ကျန်းဝူကျိ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မြင်သောအခါ သူ နောက်ပြောင်နေသည်ကို အားလုံးသိသွားကြပြီး ဝိုင်းဝန်းရယ်မောလိုက်ကြသည် ။

သို့သော် ရယ်မောခြင်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ယနေ့ခေတ်လောက၌ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး အများလေးစားရသော ခေါင်းဆောင်ကို ရှာမည်ဆိုပါက ကျန်းဝူကျိသာလျှင် ဖြစ်ရမည်ဟု အားလုံး ရင်ထဲ၌ သိနေကြသည် ။

မင်ဂိုဏ်းသားများသာမက ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဆရာသခင်များပါ ကျန်းဝူကျိကို ယုံကြည်နေကြပြီ ဖြစ်သည် ။ အနာဂတ်တွင် တော်လှန်ရေးအောင်မြင်ပြီး တစ်ပြည်လုံး၌ မေတ္တာတရား ထွန်းကားလာသောအခါ သာမန်လူများကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်ကြမည်မှာ အမှန်ပင် ။

အဆုံးသတ်တွင် လူထု၏ ဆန္ဒသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာ ဖြစ်သည် ။ တိုင်းပြည်နှင့် အင်ပါယာဆိုသည်မှာ ကြားရသည်မှာ ကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ တိုင်းပြည်သည် လူထုပိုင်ဆိုင်သော အရာသာ ဖြစ်သည် ။ ကျန်းဝူကျိသည် ထိုအချက်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည် ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင် ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းများကို သုံးတတ်သော်လည်း သာမန်လူများအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ မဟာဗျူဟာမှာမူ အမြဲတမ်းပင် မေတ္တာရှေ့ထားလေ့ ရှိသည် ။

ဤအချက်သည်ပင် ဂိုဏ်းကြီးများက သူ့ကို ယုံကြည်လေးစားရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည် ။

---

အခန်း (၁၀၀) ဆရာကြီးကူ

လူစုသည် အခြေအနေကို လေ့လာရန် ဝမ်အန်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည် ။ ဝမ်အန်းကျောင်းတော်မှာ လေးထပ်ဆောင် အဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ၁၃ ထပ်ပါသော ရုပ်ထုကြီးကိုမူ အဝေးမှပင် လှမ်းမြင်နေရသည် ။ ရုပ်ထုကြီးထက်တွင် လူရိပ်များ လှုပ်ရှားနေကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စောင့်ကြပ်သူများစွာ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည် ။ ရုပ်ထုကြီးအောက်တွင်လည်း စစ်ဆေးမှု ပြင်းထန်စွာဖြင့် ကင်းလှည့်နေသော လူပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေကြသည် ။

ဤနေရာသည် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ သိုင်းပညာရှင်များကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသည့် နေရာဖြစ်ရမည်ဟု အားလုံးက တွေးတောမိကြသည် ။ ထိုစဉ် ရုပ်ထုကြီး၏ ပင်မတံခါးမှ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်လာသည် ။ ထိုသူသည် အစောင့်များထက် သာလွန်သော အရှိန်အဝါရှိပြီး အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဟဲတိုက်ချုံး ဖြစ်နေသည် ။

ကျန်းဝူကျိ၏ ဘေးရှိ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးမှာ လန့်သွားပြီး "ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ ဒါ ကျုပ်တို့ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပါလား" ဟု အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။

"ငါ မြင်သားပဲ" ဟု ကျန်းဝူကျိက စိတ်မရှည်သလို ပြန်ပြောလိုက်ရင်း "ငါ့ကို မျက်စိကန်းနေတယ်လို့ ထင်နေလား" ဟု ဆိုသည် ။

ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း "ကျုပ်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးမြန်းသည် ။

"သူတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ကျန်းဝူကျိက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည် ။ အားလုံးကလည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည် ။ ရန်သူ၏ အင်အားအစစ်အမှန်ကို မသိရသေးဘဲ အခြေအနေအရသာ ပြုမူဆောင်ရွက်နိုင်ကြပေမည် ။

လူစုသည် တိတ်တဆိတ် နောက်မှလိုက်သွားကြရာ ဟဲတိုက်ချုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားသည့် အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ကြသည် ။ ကြည့်ရသည့် နေရာကျဉ်းသော်လည်း ဘေးကင်းလှသဖြင့် သူတို့ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ချေ ။

အတွင်းမှ ဟဲတိုက်ချုံး၏ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည် ။ "ငါက မင်းတို့ရဲ့ အကြံအစည်ထဲမှာ မိသွားပြီး မင်းတို့လက်ထဲ ရောက်နေပြီပဲ။ သတ်မလား၊ နှိပ်စက်မလားဆိုတာ မင်းတို့ အဆုံးအဖြတ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မွန်ဂိုတွေရဲ့ လက်ပါးစေလုပ်ခိုင်းဖို့ကတော့ လုံးဝ (လုံးဝ) မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပင်လယ်တွေ ခန်းခြောက်ပြီး ကျောက်ဆောင်တွေ ကြေမွသွားတဲ့အထိ ပြောပြော၊ မင်းတို့ အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်လိမ့်မယ်"

ထိုစကားများက ဒေါသကြားမှ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုကို ဖော်ပြနေသည် ။ မင်ဂိုဏ်းသားများနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ လူများက 'လူကြီးမင်း ဟဲတိုက်ချုံးဆိုတာ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တကယ့်ကို မာနရှိတဲ့သူပဲ။ အပြစ်အနာအဆာလေးတွေ ရှိပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်' ဟု တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိကြသည် ။

ကျန်းဝူကျိကလည်း 'ဟဲတိုက်ချုံးရဲ့ စရိုက်က မကောင်းပေမဲ့ သူက သစ္စာဖောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကို မကယ်သေးဘူး။ ဟဲတိုက်ချုံးက ငါနဲ့ ရန်ငြိုးရှိထားတာဆိုတော့ ဒီခွေး ကောင်ကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းလောက် အဖြတ်ခံခိုင်းပြီး ဒုက္ခလေး ဘာလေး ရောက်ပါစေဦး။ ကျိုးကျစ်လော့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတဲ့အခါကျမှပဲ ငါ လှုပ်ရှားတော့မယ်' ဟု တွေးတောနေသည် ။

ဟဲတိုက်ချုံး စကားပြောပြီးနောက် အခြားလူတစ်ဦး၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည် ။ "ခင်ဗျားက တော်တော် ခေါင်းမာတာပဲ။ မျှော်လင့်ချက်တွေ ကျန်နေသေးလို့လား။ ဂိုဏ်းအသီးသီးက ပညာရှင်တွေ အားလုံး ဒီမှာ အဖမ်းခံထားရတာ ခင်ဗျားလည်း သိသားပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ခင်ဗျားကို ကယ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ခင်ဗျား ဒီမှာ သေတဲ့အထိပဲ အချုပ်ခံရလိမ့်မယ်"

ဟဲတိုက်ချုံးက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် "ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ ဟဲတိုက်ချုံးဟာ ဒီနေရာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရရင် ဆုံးရှုံးရပါစေ၊ သိုင်းလောကမှာ ငါ့ရဲ့ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်း အရှက်ရမယ့် အလုပ်မျိုးတော့ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။ မင်းတို့ လက်လျှော့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ပြန်ပြောသည် ။

ထိုလူက အေးစက်စွာပင် "ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားက ဒီလောက်အထိ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှတော့ ငါတို့ သခင်က ခင်ဗျားကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဒီက စည်းမျဉ်းတွေကိုတော့ သိမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည် ။

ဟဲတိုက်ချုံးက မေးကိုမော့ကာ "ငါ့ရဲ့ လက်ချောင်း ၁၀ ချောင်းလုံး ဖြတ်ပစ်ရင်တောင် ငါ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး" ဟု ဆိုသည် ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အပြင်မှလူများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည် ။ ဤမွန်ဂိုများက ဂိုဏ်းချုပ်များ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပြီး အရှက်ခွဲရဲသည်အထိ ရဲတင်းလှသည်တကား ။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာမူ ထိုစကားကြောင့် မူးမေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားသည် ။ ကျိုးကျစ်လော့သာ လက်ချောင်းများ အဖြတ်ခံရလျှင် သူမ(ကျိုးကျစ်လော့) ဘာဖြစ်သွားရှာမည်နည်း ။ ခဏတာအတွင်း ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေတော့သည် ။

ထို့နောက် အတွင်းမှ လူက "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် သိုင်းကွက်တစ်ခုလောက် ထုတ်ပြပါ။ အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ ငါတို့ သုံးယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခင်ဗျား အနိုင်တိုက်နိုင်ရင် ခင်ဗျားကို ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပေးမယ်။ ခင်ဗျား ရှုံးရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဖြတ်မယ်၊ တစ်လလောက် အချုပ်ထဲ ပြန်ထည့်မယ်၊ အဲဒီကျမှ ခင်ဗျား အရှုံးပေးမလားဆိုတာ ပြန်မေးမယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ဟဲတိုက်ချုံးက "ငါ့မှာ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း ပြတ်ပြီးသားပဲ၊ နောက်ထပ် တစ်ချောင်းဆိုတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ ငါ့ကို ဓားတစ်လက် ပေးစမ်း" ဟု လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည် ။

အပြင်မှ ချောင်းကြည့်နေသော ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားမှာ သူ့ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ဂုဏ်ယူနေမိသည် ။ ဤသို့သော သူရဲကောင်းပီသမှုမျိုးသည် သူရဲကောင်းဆိုသည့် ဘွဲ့ထူးနှင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်ပါပေသည် ။

"ဟွန်း၊ လက်ချောင်း ၁၀ ချောင်းလုံး ပြတ်သွားပြီးမှ အရှုံးပေးဖို့ လာခဲ့ရင်တော့ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့လူကို ငါတို့ အလိုမရှိတော့ဘူး။ သွား၊ သူ့ကို ပညာပြလိုက်စမ်း" ဟု အတွင်းမှ အသံထွက်လာသည် ။ ကျန်းဝူကျိက ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရစေရန် သစ်သားပြတင်းပေါက်အစွန်းကို အနည်းငယ် မကာ ကြည့်လိုက်သည် ။

ဟဲတိုက်ချုံးက သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဗလကောင်းကောင်းနှင့် လူကြီးကတော့ သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည် ။ ဟဲတိုက်ချုံးမှာ အတွင်းအားများ လုံးဝဆုံးရှုံးနေသဖြင့် ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ ထင်ရှားနေပြီးသား ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ဟဲတိုက်ချုံး၏ စရိုက်မှာ မကောင်းသော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာမှာမူ ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှဆဲပင် ။

သစ်သားဓားကိုသာ သုံးရသော်လည်း တိုက်ကွက်များစွာ အလဲအလှယ်လုပ်ပြီးနောက် ခွန်းလွန်ဂိုဏ်း၏ ကောင်းမွန်လှသော ဓားသိုင်းပညာဖြင့် အသာစီးရလာသည် ။ သူသာ အတွင်းအား မဆုံးရှုံးဘဲ သံဓားကိုသာ သုံးခွင့်ရပါက ထိုလူကြီးမှာ ဟဲတိုက်ချုံး၏ လက်ချက်ဖြင့် တိုက်ကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည် ။

ဟဲတိုက်ချုံးသည် ထူးချွန်လှသော ဓားသိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သိုင်းပညာစွမ်းရည်က အတွင်းအား မရှိသည့် ပြဿနာကို အခြေခံကျကျ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ချေ ။ အဆုံးသတ်တွင် သူသည် အမောတကောဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်မှာ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည် ။ ဟဲတိုက်ချုံးသည် တစ်လျှောက်လုံး အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိရှိဖြင့် နေခဲ့သည်ကို သတိပြုမိကြသည် ။

ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ အမိန့်မရှိဘဲ ဇွတ်မလုပ်ရဲသဖြင့် သူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်စိတ်ဓာတ်ကိုသာ ရင်ထဲမှ လေးစားနေမိသည် ။

ကျန်းဝူကျိကမူ ဟဲတိုက်ချုံးအနေနှင့် သင်ခန်းစာ လုံလောက်အောင် ရသွားပြီဟု ခံစားရသဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော လူအချို့ကို မြင်လိုက်ရရာ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျောက်မိန် ရှိနေသည် ။ ကျောက်မိန်မှာ ဝါဖျော့ဖျော့ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ပင် လှပနေသည် ။ သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှမ်မင်အဘိုးကြီး လုကျန့်ခဲ့က အရာအားလုံးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည် ။

ဟဲတိုက်ချုံး၏ လက်ချောင်း ဖြတ်တောက်ခံရပြီးနောက် သူ့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကြသည် ။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျောက်မိန်က "ဆရာကြီး လုကျန့်ခဲ့၊ ခုနက ဟဲတိုက်ချုံးရဲ့ တိုက်ကွက်က ဒီလိုမျိုးလား" ဟု မေးမြန်းသည် ။

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် သစ်သားဓားကို ဝေ့ယမ်းကာ ဟဲတိုက်ချုံး ခုနက သုံးသွားသည့် ခွန်းလွန်ဓားသိုင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည် ။ တစ်ကြိမ်သာ ကြည့်လိုက်ရသော်လည်း ကျောက်မိန်မှာ အားလုံးကို အလွတ်မှတ်မိသွားခဲ့သဖြင့် လူတိုင်း၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိစေသည် ။

ထို့နောက် ကျောက်မိန်သည် ဟဲတိုက်ချုံးနှင့် ခုနက တိုက်ခဲ့သော လူကြီးကို သူမနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းသည် ။ သူတို့၏ တိုက်ကွက်များမှာ တူညီလုနီးပါး ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးအပိုင်း အနည်းငယ်မှာ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ဖြစ်နေသည် ။

ကျောက်မိန်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရသလိုဖြင့် "ဆရာကြီး လုကျန့်ခဲ့၊ ခုနက တိုက်ကွက်က ဒီလိုပဲလားဟင်။ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ" ဟု မေးသည် ။

လုကျန့်ခဲ့က 'ငါက ဓားသိုင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ' ဟု တွေးနေသော်လည်း ကျောက်မိန်က မေးလာသဖြင့် ပြန်ဖြေရမည် ဖြစ်သည် ။ သူက "ညီလေး၊ မင်း မြင်လိုက်လား" ဟု ဆိုသည် ။

ဤလွှဲချမှုက ဟဲပိဝိန့်ကို အငိုက်မိသွားစေသည် ။ သူက အရက်ဘူးထဲမှ အရက်ကို သောက်နေရင်း မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အမြန်ခေါင်းခါကာ "ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဓားသိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ထင်တာတော့ ဆရာကြီးကူက ဒါကို နားလည်မှာပါ။ သူ့ကို မေးကြည့်ပါလား" ဟု ဆိုသည် ။

ကျောက်မိန်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် "ဆရာကြီးကူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းညွှန်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုသည် ။

ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်အရှည်ကို ပခုံးပေါ်အထိ ချထားသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ညာဘက်မှ ထွက်လာသည် ။ သူသည် ဗလတောင့်တင်းပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နေသဖြင့် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည် ။ သူ၏ ဆံပင်မှာ ဝါညိုရောင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် အလယ်ပိုင်းဒေသ မှ မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည် ။ သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ သစ်သားဓားကို ယူကာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည် ။ လျင်မြန်သော တိုက်ကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဟဲတိုက်ချုံး၏ ခွန်းလွန်ဓားသိုင်း အစစ်အမှန်ကို အပြည့်အဝ တုပပြလိုက်သည် ။

ကျောက်မိန်နှင့် ခုနက ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော လူကြီးသည် ဆရာကြီးကူနှင့် ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်သည် ။ ဆရာကြီးကူသည်လည်း ဟဲတိုက်ချုံးကဲ့သို့ပင် အတွင်းအားကို လုံးဝ (လုံးဝ) မသုံးဘဲ သူ၏ တိုက်ကွက်များမှာမူ ပိုမိုနက်နဲလှသည် ။ သူသည် သစ်သားဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုကာ လူကြီး၏ သံဓားကို ခုခံရင်း ထိုလူ၏ လက်ချောင်းများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားသဖြင့် လူကြီးမှာ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားရတော့သည် ။

ထိုလူကြီးသည် ဆရာကြီးကူသာ သစ်သားဓားအစား သံဓားကို ကိုင်ထားပါက သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အပြတ်ခံလိုက်ရမည်ကို သိနေသည် ။ သူက မချိပြုံးပြုံးလျက် ဦးညွှတ်ကာ "ဆရာကြီးကူ၊ ကျုပ် တကယ်ကို လေးစားသွားပါပြီ၊ တကယ့်ကို လေးစားမိပါတယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ကျောက်မိန်သည် ဆရာကြီးကူ၏ တိုက်ကွက်များကို အလွန်ပင် သဘောကျကာ လက်ခုပ်တီး၍ ဝမ်းသာအားရ ချီးကျူးနေတော့သည် ။