အခန်း (၁၀၁-၁၀၅)

အခန်း (၁၀၁) ရန်သူတော် လူဆိုးလေး

လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားကြသည်။ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် ကျောက်မိန်သည် အခြားသူများ၏ သိုင်းပညာကို လေ့လာလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ဤသို့ ပြဿနာရှာနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အမှန်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု တွေးတောမိကြသည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိ တစ်ယောက်သာလျှင် ကူဆရာကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အသေအချာ အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်နေသည်။ အခြားသူများ မသိသော်လည်း ဤကူဆရာကြီးမှာ မင်ဂိုဏ်း၏ ညာလက်ရုံးတမန်တော်ဖန့်ယောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဖန့်ယောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းဝူကျိအနေဖြင့် သဘောပေါက်ရန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဖန့်ယောင်သည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အလွန်ပင် နားလည်ရခက်သောသူ ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ ဖန့်ယောင်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အမည် ပြောင်းလဲကာ နန်းတွင်း၌ အစေခံတစ်ဦးအဖြစ် ရောနှော ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ မည်သို့သော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်နည်း။ မင်ဂိုဏ်းအတွက် အန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားပေးရန်နှင့် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရယ်စရာကောင်းသည့် အချက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မင်ဂိုဏ်းကြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေချိန်တွင် ဖန့်ယောင်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိလူများ၏ အမြင်တွင်လည်း သူသည် အစရှာမရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် မသိကြချေ။

လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေးသမား တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း မိမိလူများကပင် မသိရှိကြသည့်အပြင် သူသည် အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ ပေးပို့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော အချိန်များတွင် မင်ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိသာ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာခဲ့လျှင် မင်ဂိုဏ်းမှာ နာမည်သက်သက်သာ ကျန်ရစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကာလအတွင်း၌လည်း ဖန့်ယောင်ထံမှ မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ဖန့်ယောင်သည် ထိုအခြေအနေများကို မသိခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ဆင်ခြေပေးလျှင်လည်း ယုတ္တိမတန်ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျောက်မိန်သည် ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ကျောက်မိန်၏ အနီးကပ် ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သော ဖန့်ယောင် အနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အဘယ်ကြောင့် မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ သိပါလျက်နှင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။

နန်းတွင်းမှ ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းနှင့် မင်ဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားသည့် အစီအစဉ်များ သတင်းမပေါက်ကြားခဲ့ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အသုံးဝင်သည့် အချက်မှာ ရှောင်လင်ကျောင်းရှိ ရုပ်တု တစ်ဆယ့်ရှစ်ဆူကို ရွှေ့ပြောင်းကာ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလုပ်ရပ်မှာ အားဖြည့်ကူညီခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေကြည့်၍ ဘက်ပြောင်းရန် အကွက်ချခြင်းနှင့်သာ ပိုတူနေသည်။

ဖန့်ယောင်သည် ဘက်လိုက်သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းဝူကျိ သိသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ မင်ဂိုဏ်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲနေချိန်တွင် နန်းတွင်းသို့ သွားရောက် ခိုလှုံခဲ့ပြီး မင်ဂိုဏ်း ပြန်လည် စည်းလုံး ညီညွတ်လာသောအခါမှသာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ ဖန့်ယောင်၏ နှစ်ရှည်လများ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်နေထိုင်ခဲ့မှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မင်ဂိုဏ်းသို့သာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မိမိ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သမျှသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း ယုံကြည်မှု ရရှိစေရန်အတွက် မိမိ၏ မင်ဂိုဏ်းသား အချို့ကိုပင် သူက သတ်ဖြတ်ခဲ့သေးသည်။

တိုက်ချီစီအပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ တစ်ဖက်သတ် အချစ်မှာလည်း ရိုးရှင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ကြားတွင် မည်သည့် ဆက်ဆံရေးမျှ မရှိခဲ့သလို ဖန့်ယောင်သည်လည်း ထိုအချစ်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ မင်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်လည်း သူငယ်ချင်းဟောင်းများနှင့် ပျော်ပျော်ပါးပါးပင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဝမ်းနည်းနေသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရချေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းဝူကျိက ဖန့်ယောင်ကို နားလည်ရခက်သောသူဟု ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်ဂိုဏ်းအတွက် သတင်းရယူရန် လျှို့ဝှက် ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် သတင်းမျှ ပေးပို့ခြင်း မရှိခဲ့သလို မင်ဂိုဏ်း ပျက်စီးလုနီးပါး အခြေအနေတွင်လည်း ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယခုခေတ်ကာလသာ ဆိုပါက သူသည် ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းသူအဖြစ် တရားစွဲဆိုခံရမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိမှာ ထိုအကြောင်းများကို အများကြီး မတွေးတော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဖန့်ယောင်သည် အားကိုးထိုက်သော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဖန့်ယောင်သည် ဗဟုသုတ အလွန် ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာ အရာတွင် ဖန့်ယောင်သည် လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့် တို့ထက် အနည်းငယ် နိမ့်ပါးသော်လည်း ကျောက်မိန်သည် သူ့ကို ရွှမ်မင်ဆရာကြီး နှစ်ဦးထက် ပိုမို လေးစားသည်။ အကြောင်းမှာ ရွှမ်မင်ဆရာကြီး နှစ်ဦးသည် သိုင်းပညာ မြင့်မားသော်လည်း ကျောက်မိန်ကို သိုင်းမသင်ပေးနိုင်ကြပေ။ ဖန့်ယောင်မှာမူ သိုင်းပညာ အစုံအလင်ကို တတ်ကျွမ်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်မိန်ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးနိုင်သောကြောင့် ပို၍ လေးစားခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန်းမအတွင်း၌ ကျောက်မိန်သည် ခွန်းလွန်ဓားသိုင်း၏ အကွက်အချို့ကို တတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။ ထို့နောက် သူမက "သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "သခင်မလေး ၊ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ဟာ ငါးရက်တိုင်တိုင် အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြနေပြီး အခုထိလည်း အလွန် ခေါင်းမာနေတုန်းပါပဲ။ သူမ အနေနဲ့ အမိန့်ကို နာခံဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်" ဟု တင်ပြသည်။

ကျောက်မိန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး "တကယ် ခေါင်းမာတဲ့ အဘွားကြီးပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း အငတ်ထားလိုက်ပေါ့။ နောက် နှစ်ရက်လောက်နေလို့ သူ မခံနိုင်တော့တဲ့ အခါကျမှ တစ်ခုခုကို အတင်း ကျွေးလိုက်ပါ။ တကယ် သေသွားအောင်တော့ အငတ်မထားနဲ့ဦး" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လက်အောက်ငယ်သားမှာ ခေါင်းညိမ့်၍ ရိုသေစွာ အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က "မင်းသမီး ၊ အော့မေ့ဂိုဏ်းက တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မခေါ်တော့ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

ကျောက်မိန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် "အော့မေ့ဂိုဏ်းက ကျိုးကျစ်လော့ကို ခေါ်ခဲ့ပါ။ ငါ သူနဲ့ လက်ရည်စမ်းချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လက်အောက်ငယ်သားသည် အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားပြီး "ကျိုးလေးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေလည်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီလား" ဟု တွေးတောမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ ဒွန်တွဲ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်က သူ၏ ပခုံးကို ဖိထားပြီး စိုက်ကြည့်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးသည် ကျိုးကျစ်လော့ကို ခန်းမအတွင်းသို့ တွဲခေါ်လာကြသည်။ ကျိုးကျစ်လော့သည် ကွမ်မင်တောင်ထိပ်တွင် တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို နွမ်းနယ်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ခြုံငုံကြည့်လျှင် ပင်ပန်းပုံမရဘဲ မျက်နှာအသားအရည်မှာလည်း ကောင်းမွန်နေသည်။ ဟဲတိုက်ချုံး၏ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

ကျန်းဝူကျိက "ကျောက်မိန်ဟာ အတော်လေး စကားနားထောင်သားပဲ ၊ တော်တော်လေးလည်း လိမ္မာပြီး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ကျောက်မိန်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုသာ မရှိရင် ကျိုးကျစ်လော့က ဒီလောက်အထိ ကြည့်ကောင်းနေပါဦးမလား" ဟု တွေးလိုက်သည်။

နွမ်းနယ်နေသည့် အချက်ကိုမူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ တစ်နေကုန် အကျဉ်းချခံထားရသည့်အပြင် မိမိ၏ ဆရာမှာလည်း အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြနေပြီး ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်မများမှာလည်း ဒုက္ခရောက်နေကြသဖြင့် သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍သာ မနွမ်းနယ်ပါက ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။ လူတိုင်းမှာ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တတ်သည့် ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား ကြီးမားသူများ မဟုတ်ကြချေ။

သို့သော် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာမူ ကျိုးကျစ်လော့၏ လက်ချောင်းများမှာ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေပြီး ယခင်ကဲ့သို့ပင် လှပနေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ "ကျန်းဝူကျိတို့ ငါ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးပဲ။ ကျိုးလေး တကယ် ဒုက္ခမရောက်ခဲ့တာ အတော်လေး ကောင်းသွားတာပဲ" ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ခန်းမအတွင်း၌ လုကျန့်ခဲ့၏ အကြည့်များသည် ကျိုးကျစ်လော့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရမ္မက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူက စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး "ကျိုးကျစ်လော့ ၊ နင် အညံ့ခံမှာလား ၊ မခံဘူးလား" ဟု အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျစ်လော့က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ရှင်တို့ ဘာကြောင့် ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ ရတနာတွေ ၊ အာဏာတွေနဲ့ ရာထူးတွေကို ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပုံပေးထားပါစေ ကျွန်မ မလိုချင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နန်းတွင်းမှာ အညံ့ခံနိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်သည် ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ဤမျှကြာအောင် မျက်နှာချင်းဆိုင် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးကျစ်လော့၏ နုနယ်သော ရုပ်ရည်နှင့် လှပတင့်တယ်မှုမှာ မိမိနှင့် မခြား နတ်မိမယ်တစ်မျှ လှပနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မိန်၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်များ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကျောက်မိန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "နင်က ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။ အဲ့ဒီ အလုပ်ရှုပ်တဲ့ ကောင်စုတ်လေးရဲ့ တောင်းဆိုမှုသာ မရှိရင် ငါ နင့်ကို စောင့်ရှောက်ပါ့မလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်စုတ်လေး ဟုတ်လား"

ကျိုးကျစ်လော့မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းသော အမည်ဖြင့် ကျောက်မိန် ရည်ညွှန်းနေသည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူမ အမှန်တကယ် မသိရှိပေ။

အပြင်ဘက်တွင် ကျိုးတျန်မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသလို သူရဲကောင်းများကလည်း ထိုအမည်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိကြသည်။ လောကကို စိုးမိုးထားပြီး ဧကရာဇ် တစ်ပါးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါရှိသော ကျန်းဝူကျိကို ကျောက်မိန်က ဤမျှ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျိုးကျစ်လော့မှာမူ ရန်သူ ဖြစ်နေသဖြင့် အများကြီး မတွေးတောဘဲ ခေါင်းခါယမ်းကာ "ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ အကယ်၍ ရှင့်မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေရင်လည်း အခုပဲ ရပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မက အရေးပါတဲ့သူ တစ်ယောက်လို့ မဆိုလိုပေမဲ့ အော့မေ့ဂိုဏ်းကိုတော့ အစေခံတွေအဖြစ် နာမည်ပျက် မခံနိုင်ဘူး။ ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို သတ်ချင်သတ် ၊ အရေခွံခွာချင်ခွာ ဒါမှမဟုတ်ရင် လက်ချောင်းတွေကို ဖြတ်ချင်ဖြတ် ရှင့် သဘောပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ကျောက်မိန်မှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလိုလုပ်လို့ ဖြစ်မှာလဲ။ ငါသာ နင့်ကို နည်းနည်းလေး နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်ရင် အဲ့ဒီ ကောင်စုတ်လေးက ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာ သေချာတယ်။ ငါက သူ့အပေါ်မှာ သစ္စာရှိနေတော့ သူ့စကားကို မလွန်ဆန်ရဲဘူးလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးကျစ်လော့မှာ ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။ ဤကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော မင်းသမီးတစ်ပါးကို ဤမျှအထိ စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နိုင်သည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို သူမ တွေးတောနေမိသည်။

ကျောက်မိန်၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည့် ပုံစံနှင့် ကလေးဆန်စွာ စိတ်ကောက်နေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျစ်လော့သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခင်က ကျန်းဝူကျိအပေါ် သူမ ပြုမူခဲ့သည့် အမူအရာမှာလည်း ဤသို့ပင် မဟုတ်ပါလား။ ဤသို့ဆိုလျှင် ထိုကောင်စုတ်လေး ဆိုသူမှာ ကျောက်မိန် စိတ်ဝင်စားနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ထိုအမျိုးသားက သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် ကျောက်မိန်ကို အပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် သူမ၏ အလှအပကို စွဲလမ်းပြီး တစ်ခုခု လုပ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းများလား။ ခဏမျှအတွင်း ကျိုးကျစ်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လှိုင်းတံပိုးသဖွယ် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

အခန်း (၁၀၂) ငါးမျှားရာတွင် လူမိုက်တစ်ဦးကို မိခြင်း

ကျန်ရှိနေသောလူများမှာ ကျိုးကျစ်လော့၏ စိတ်ကူးကို မည်သို့သိနိုင်ပါမည်နည်း ။ သူမ၏ တွေဝေငေးငိုင်နေသော မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ကာ ကျိုးကျစ်လော့သည်လည်း ကျန်းဝူကျိကို လွမ်းဆွတ်နေသည်ဟု ကျောက်မိန်က ထင်မှတ်သွားပြီး သူမ၏ မနာလိုစိတ်မှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာလေသည် ။

ကျောက်မိန်က “နင့်ကို ငါအပြစ်မပေးဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကတော့ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြပြီး အပြင်မထွက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် နင်က ငါနဲ့ ဓားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်၊ ရလဒ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ကောင်စုတ်လေး ရင်နာသွားအောင်လို့ နင့်ကို နည်းနည်းလေးတော့ နာကျင်အောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည် ။

ကျောက်မိန်၏ မနာလိုဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျစ်လော့မှာ ပို၍ တပ်အပ်သိသွားချေပြီ ။ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူမ၏ အလှအပတွင် နစ်မွန်းကာ တစ်ခုခုပြုလုပ်လိုသောကြောင့် ကျောက်မိန်က သူမကို ဂရုစိုက်နေရခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည် ။

ရုယန်မင်းသား၏ အိမ်တော်မှ ဂုဏ်သရေရှိလှသော မင်းသမီး ကျောက်မိန်မှာ သစ္စာရှိသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထို ‘ဒုက္ခပေးနေသော ကောင်စုတ်လေး’ ၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲဘဲ နာခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည် ။ ကျိုးကျစ်လော့မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည် ။

“အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေ၊ မိန်းကလေးကျိုးကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ပေးစမ်း”

ကျောက်မိန်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြကုန်သည် ။ လုကျန့်ခဲ့၊ ဟဲပိဝိန့်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့သည် ကျောက်မိန်ကို အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်ကြသည် ။ ထိုစဉ် ညာဘက်အခြမ်းမှ လူရိပ်တစ်ခုမှာ ကျိုးကျစ်လော့ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည် ။

ကျောက်မိန်က “သူ့ကို ဖမ်းလိုက်ကြ” ဟု အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည် ။

ညဥ့်နက်သောအမှောင်ထုထဲတွင် အချိန်ခဏအတွင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း လူသန်ကြီးတစ်ဦးက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ကာ ထိုလူရိပ်ကို တားဆီးလိုက်လေသည် ။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဆုန့်ချင်းရှူးပင် ဖြစ်သည် ။

“ဝူတန်ဂိုဏ်းက သူရဲကောင်းလေး ဆုန့်ချင်းရှူးကိုး”

လုကျန့်ခဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း “နတ်ပြည်သွားမယ့် လမ်းရှိပါနေလျက် မသွားဘဲနဲ့ ငရဲတံခါးကိုမှ အတင်းတိုးဝင်လာတာပဲ” ဟု တွေးလိုက်သည် ။ သူသည် ယခင်က ကျန်းဝူကျိထံမှ ခံခဲ့ရသမျှ ဒေါသများကို ယနေ့တွင် ပြန်လည် ဖြေဖျောက်ရန် အခွင့်ကောင်းဟု မှတ်ယူလိုက်၏ ။

ထို့ကြောင့် လုကျန့်ခဲ့သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည် ။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ဟန်ချက်မညီသေးခင်မှာပင် လုကျန့်ခဲ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်ဝါးချက် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး မိမိမှာ ယှဉ်နိုင်စွမ်းမရှိမှန်း သိသဖြင့် ကြောက်စိတ်ကြောင့် ကြက်သီးမွှေးညင်းများပင် ထသွားရသည် ။

“နေဦး” ဟု ကျောက်မိန်က အလျင်အမြန် လှမ်းတားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားချေပြီ ။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လုကျန့်ခဲ့၏ လက်ဝါးချက်ကို ခုခံလိုက်လေသည် ။

ဝုန်း ခနဲ အသံကြီး မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက် လုကျန့်ခဲ့မှာ ပြင်းထန်လှသော အင်အားတစ်ခု မိမိထံသို့ စီးဝင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည် ။ သူသည် ဟန်ချက်ပျက်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီး အတော်အတန် အားယူပြီးမှသာ ရပ်တန့်နိုင်လေသည် ။

မိမိ၏ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးကို ရုတ်တရက် ခုခံနိုင်သူမှာ မည်သူနည်းဟု သူ အံ့သြသွားသည် ။ ဝူတန်ဂိုဏ်းမှ ကျန်းဆန်းဖုန်း ဖြစ်နေလေမလားဟုပင် တွေးမိသည် ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေခံများက မီးတုတ်များနှင့် ဆီမီးများကို ထွန်းညှိလိုက်သောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည် ။

“ကျန်းဝူကျိ”

လုကျန့်ခဲ့သည် အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေသည် ။

ဤကောင်လေး ကျန်းဝူကျိသည် စင်စစ် ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်ကို တတ်မြောက်ထားပြီး သူ၏ လက်ဝါးအားမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် မိမိ၏ ပညာကို အသုံးမဝင်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည် မဟုတ်ပါလား ။

ထို့နောက် လူရိပ်အချို့ ပြေးထွက်လာသော အသံများကို ကြားရပြန်သည် ။ လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ ဘေးတွင် လာရောက်ရပ်တန့်လိုက်ကြသည် ။

“အားလုံးပဲ နေကောင်းကြရဲ့လား”

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောရင်း ကျိုးကျစ်လော့၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလျက် “ကျစ်လော့၊ နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား” ဟု မေးလိုက်သည် ။

ကျိုးကျစ်လော့မှာ ဤသို့ ချက်ချင်း အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ပညာရှင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိမိတို့ လွတ်မြောက်တော့မည်ဟု သိကာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည် ။ သူမက “ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

“ချင်းရှူး၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် အဆင်အခြင်မဲ့ရတာလဲ”

ကျောက်မိန်နှင့် လူအုပ်ကြီး မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဆုန့်ယွမ်ချောင်က ဆုန့်ချင်းရှူးကို ပြင်းထန်စွာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည် ။

အမှန်စင်စစ် ဆုန့်ချင်းရှူး ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားစဉ်က သူပင် လိုက်မမှီခဲ့ပေ ။ သူ သိလိုက်ရချိန်တွင် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည် ။

ဤနေရာရှိသူအားလုံးမှာ ပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည် ။ ကျန်းဝူကျိ၏ ထူးကဲသော ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် သိုင်းစွမ်းရည်မှလွဲ၍ ဆုန့်ချင်းရှူးကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပေ ။

ဝေယိရှောက်သည် မြန်သော်လည်း ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည် ။ ကျန်းဝူကျိမှာမူ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ချက်ထဲမှ ‘ကျန့်ကျင်းပိုင်လီ’ ကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုကာ လုကျန့်ခဲ့ကို တွန်းလှန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။

ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ လုကျန့်ခဲ့ကြောင့် လန့်သွားသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ငေါက်ငမ်းမှုကို ခံရသောအခါ ခေါင်းပင် မဖော်ရဲတော့ပေ ။

ကျောက်မိန်က ကျိုးကျစ်လော့ကို နာကျင်အောင် လုပ်မည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြတ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြေးထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

ရောက်လာမှသာ မိမိ၏ သိုင်းပညာမှာ မည်သူ့ကိုမျှ မနိုင်မှန်း သတိရတော့သည် ။ ကျန်းဝူကျိသာ မကယ်တင်ပါက သူသည် လုကျန့်ခဲ့၏ လက်ဝါးချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည် ။ ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ဆုန့်ချင်းရှူးသည် ကျန်းဝူကျိအပေါ် အမြင်ကြည်လင်သွားပြီး “ကျန်းဝူကျိက တစ်ခါတလေ မုန်းဖို့ကောင်းပေမဲ့ ငါတို့ ဝူတန်ဂိုဏ်းသားပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို အကြွေးတင်သွားပြီ၊ နောက်မှ ပြန်ဆပ်ရမယ်” ဟု တွေးလိုက်သည် ။

ကျောက်မိန်က ပြုံးလျက် “ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ရောက်လာပြီကိုး၊ ကျွန်မက ရက်ချိန်းကို မေ့နေတာ၊ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ဆုန့်သခင်လေးသာ အတင်းဝင်မလာရင် ရှင့်တို့ တာတူးမြို့ကို ရောက်နေတာကိုတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည် ။

‘အတင်းဝင်လာခြင်း’ ဆိုသော စကားလုံးမှာ အလွန်နက်နဲလှပေသည် ။

ကျန်းဝူကျိသည် အစပိုင်းတွင် ဘာမျှမတွေးမိသော်လည်း ကျောက်မိန်၏ စကားနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက မိမိတို့ ပုန်းကြည့်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားသည် ။

“ကျောက်မိန်က ငါတို့ ဒီနားမှာ ရှိနေတာကို ကြိုသိနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျိုးကျစ်လော့ကို အပြစ်ပေးမယ်လို့ တမင်ပြောပြီး ငါ့ကို ထွက်လာအောင်လုပ်တာနေမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါထွက်မလာဘဲ ဆုန့်ချင်းရှူးဆိုတဲ့ အရူးကောင် ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ သူမ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ကျန်းဝူကျိ တွေးလိုက်သည် ။

ဤသည်မှာ ငါးမျှားရာတွင် ငါးမမိဘဲ လူမိုက်တစ်ဦးကို မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ရယ်စရာကောင်းလှသည် ။ ကျောက်မိန်၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိမှာ ပို၍ပင် သေချာသွားလေသည် ။

ကျန်းဝူကျိက “မင်းသမီးက အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ၊ ဒီကိစ္စကို မေ့နေမယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး၊ အရင်က ကျွန်တော်တို့က အလင်းမှာရှိပြီး မင်းသမီးက အမှောင်မှာ ရှိနေတာ၊ အခုတော့ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီပေါ့” ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည် ။

ဤစကားများကို လူအများက သေချာနားမလည်သော်လည်း ကျောက်မိန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားသည် ။ ကျန်းဝူကျိက မိမိ၏ ဆိုလိုရင်းကို သိသွားသည်ဟု သူမ နားလည်လိုက်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ် ပြလိုက်ပြီး ကျန်းဝူကျိကလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည် ။

ထိုစဉ် ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး “ပညာရှိကို သတ်လို့ရပေမဲ့ အရှက်ခွဲလို့မရဘူး၊ မင်းသမီးက ငါတို့ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရှင်တွေကို ဒီလို ဆက်ဆံတာဟာ အရမ်းလွန်လွန်းမနေဘူးလား” ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် ။

ဟဲတိုက်ချုံး၏ လက်ချောင်းများ အဖြတ်ခံရသည်ကို သူက မကျေမနပ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဤသည်မှာ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းနှင့် အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းလောကကို စော်ကားခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား ။ အခြားဂိုဏ်းသားများကလည်း စတင် ဆဲဆိုကြသော်လည်း ဟွာရှန်းဂိုဏ်းသားများမှာမူ ငြိမ်သက်နေကြသည် ။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းယွီထုံမှာ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး ရုယန်မင်းသား အိမ်တော်က သူတို့ကို ဖမ်းဆီးခြင်းပင် မပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။

လုကျန့်ခဲ့က “လောကကြီးတစ်ခုလုံးဟာ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ ရှိတာ၊ ဘုရင့်အမိန့်ကို မနာခံတဲ့သူတွေဟာ ပုန်ကန်သူတွေပဲ၊ လက်ချောင်းဖြတ်တာက သက်ညှာလွန်းနေပြီ ၊ သေဒဏ်မပေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ။

ထိုစကားကြောင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ပညာရှင်များမှာ ဒေါသထွက်ကာ လုကျန့်ခဲ့နှင့် ယွမ်မင်းဆက်ကို ဝိုင်းဝန်း ဆဲဆိုကြတော့သည် ။

ကျောက်မိန်က ထိုသူတို့၏ ဒေါသကို ကြည့်ကာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရလိုက်ပုံဖြင့် “အားလုံးပဲ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောကြပါ၊ ကျွန်မက ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းချုပ် ဟဲတိုက်ချုံးကိုပဲ ဒီလို လုပ်ခဲ့တာပါ၊ အခြားဂိုဏ်းက ပညာရှင်တွေကိုတော့ မထိရက်ပါဘူး၊ ဒါကို ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းကို အထင်သေးတယ်လို့ ပြောလို့ရလား” ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည် ။

အခန်း (၁၀၃) ချစ်သူနှစ်ဦး၏ ကစားပွဲ

“ဟင်”

ကျောက်မိန်၏ စကားကြောင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေကြသော ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ပညာရှင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြကုန်သည်။ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ဤသို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်ဟူသော စကားမှာ အခြားဂိုဏ်းသားများကိုမူ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း မပြုခဲ့ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ လူအများ၏ အကြည့်တို့မှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ကျောက်မိန်က ပြုံးလျက် “အားလုံးပဲ အထင်မလွဲကြပါနဲ့၊ ကျွန်မက ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းချုပ် ဟဲတိုက်ချုံးရဲ့ စရိုက်မကောင်းဘူးလို့ ကြားထားတာနဲ့ နည်းနည်းလေး ဆုံးမလိုက်ရုံတင်ပါ၊ တခြားဂိုဏ်းချုပ်တွေနဲ့ သူရဲကောင်းတွေကိုတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံထားပါတယ်၊ သူတို့ကို စော်ကားဖို့ လုံးဝ စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ဟွာရှန်းဂိုဏ်းသားများမှာမူ ဒေါသကြောင့် သွေးများဆူပွက်လာပြီး ဓားချင်းယှဉ်ရန်ပင် ပြင်ဆင်နေကြတော့သည်။ “ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ် ဟဲတိုက်ချုံးက စရိုက်မကောင်းဘူးလို့ ပြောရအောင် နင်က ဘာမို့လို့လဲ” ဟုပင် ရန်တွေ့လိုကြသည်။

အခြားဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များက ကျန်းဝူကျိ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျိုးကျစ်လော့ကို လှမ်းကြည့်ကာ “မိန်းကလေးကျိုး၊ သူပြောတာ အမှန်ပဲလား” ဟု မေးလိုက်ကြသည်။

ကျိုးကျစ်လော့မှာ ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်၊ ခေါင်းယမ်းလိုက် လုပ်ရင်း “ကျွန်မတို့အားလုံး ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းက မျှော်စင်ထဲမှာ အကျဉ်းကျနေတာ မှန်ပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အဆင့်ချင်း မတူကြဘူး၊ တခြားဂိုဏ်းချုပ်တွေနဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို ဘယ်လို ဆက်ဆံသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သေချာမသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကိုတော့ သိုင်းပညာ ပြိုင်ဖို့ ခေါ်ထုတ်သွားဖူးတယ်၊ ဆရာ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကိုတော့ ဖြတ်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကျောက်မိန်က ပြုံးကာ “ဘယ်လိုလဲ၊ အခုတော့ နည်းနည်း ယုံသွားကြပြီမလား၊ ကျွန်မက ရုယန်မင်းသား အိမ်တော်ရဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးပဲ၊ ရှင့်တို့ကို လိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အရင်က ဂိုဏ်းချုပ် ဟဲတိုက်ချုံးဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ရန်တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ကျွန်မက အဲဒါကို ကြည့်မရလို့ နည်းနည်း ဆုံးမလိုက်တာပါ၊ တခြားဂိုဏ်းကြီးတွေက ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းနဲ့လည်း ရန်ငြိုးမရှိသလို ကျွန်မနဲ့လည်း ဘာမှမပတ်သက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ဒုက္ခပေးစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး” ဟု ဆိုပြန်သည်။

ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ကျောက်မိန်တို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့် ယုံကြည်သွားကြချေပြီ။ အခြားအကြောင်းကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် ကျောက်မိန်နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို အားလုံး သိထားကြသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ ဝင်မရှုပ်ရဲသကဲ့သို့ ကျန်းဝူကျိသည် ယွမ်မင်းဆက်ကို တကယ်တမ်း တော်လှန်နေသူ ဖြစ်သည်ကိုလည်း အားလုံး မြင်တွေ့ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ အရပ်မြင့်မြင့်၊ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး စွမ်းရည်ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ကျောက်မိန်ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး စိတ်ဝင်စားသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချစ်ကျွမ်းဝင်နေကြသည်ဆိုလျှင် ကျောက်မိန်က ကျန်းဝူကျိအတွက် မကျေနပ်ချက်များကို လက်စားချေပေးသည်မှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်မှာမူ အလွန်ဒေါသထွက်ကာ “လျှောက်ပြောမနေနဲ့” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါက ဘာကို လျှောက်ပြောလို့လဲ၊ နင်တို့ မသိဘူးလို့ ငြင်းရဲလား၊ ငါပြောတာ မှားတယ် ဆိုတာသက်သေပြနိုင်လား၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ” ဟု ကျောက်မိန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ စကားမှာ စိတ်တိုစရာ ကောင်းသော်လည်း အမူအရာမှာမူ အပြစ်ကင်းစင်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လျက် “မင်းသမီးပြောတာ မှန်ကန်ပါတယ်၊ သူပြောတာတွေဟာ အမှတ်တရားတွေပဲ” ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားများမှာ ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့က ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်ကာ “ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ ခင်ဗျားကတော့” ဟုသာ ဆိုနိုင်ကြတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါက ဘာဖြစ်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ အေးစက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားမှာ ရှန်းယွီထုံ၏ သေဆုံးပုံနှင့် ဟဲတိုက်ချုံး ဇနီးမောင်နှံ၏ အညံ့ခံခဲ့ရပုံများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ စွမ်းအားကိုလည်း ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

ခွန်းလွန်ဂိုဏ်းသားများ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ကျောက်မိန်က စကားအနည်းငယ်ဖြင့် မြှူဆွယ်ရုံနှင့် ကျန်းဝူကျိကို သွားရောက် စိန်ခေါ်မိသော ထိုသူ၏ သတ္တိကိုလည်း အံ့သြနေကြသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ စစ်သည်များ ဝိုင်းရံလာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံး လူပေါင်း ရာဂဏန်းခန့် ရှိနိုင်သဖြင့် ဤနေရာ၏ ကာကွယ်ရေးမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ယွီလျန်ကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဝူကျိ၊ ငါတို့မှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ လူအင်အားချင်းကတော့ အများကြီး ကွာခြားတယ်၊ အခုတော့ ဆုတ်ခွာပြီး မနက်ဖြန်မှ လူတွေကို ကယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပြန်ရှာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်” ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် အခြေအနေကို လာရောက် လေ့လာရင်း ကျိုးကျစ်လော့ကို ကယ်တင်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ကျိုးကျစ်လော့ကို ကယ်တင်ပြီးပါက သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၏ ဖိအားပေးမှုများလည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုကျန့်ခဲ့က သူတို့၏ စကားကို ကြားကာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း “ထွက်သွားချင်တာလား၊ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ “ဘာလဲ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ အဖိုး ကျန်းဆန်းဖုန်းရဲ့ လက်ဝါးချက်နဲ့ မသေဘဲ ကျန်နေလို့ အခု ပြန်ပြီး ကခုန်ချင်နေတာလား၊ အဖိုးက နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့မှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကျန်းဆန်းဖုန်း ရောက်နေလေမလားဟု ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် သိုင်းလောကတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်သော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းကိုမူ အရိုးထဲကပင် ကြောက်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဟဲပိဝိန့်သည် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် အလွယ်တကူ အရှုံးပေးကာ ထွက်ပြေးခဲ့ရဖူးသည်။ မကြာသေးမီကလည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် သူတို့၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် ခုခံခဲ့ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သွေးအန်သည်အထိ ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးသည်။ ရုယန်မင်းသား အိမ်တော်ရှိ နတ်ဆေးများကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ယခုအချိန်အထိ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ကွာခြားလှသော စွမ်းရည်ကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်းကို ယှဉ်ရန်ပင် မတွေးရဲဘဲ အမည်ကြားရုံနှင့်ပင် တုန်လှုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ဝူတန်တောင်မှ မဆင်းရန် ကတိပြုထားသည်ကို သတိရသွားကြသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဆန်းဖုန်းသာ တကယ် ရောက်ရှိနေပါက သူတို့ ဤမျှ စကားများနေစရာ မလိုဘဲ အားလုံး အလွယ်တကူ အသတ်ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းဝူကျိ၏ လှောင်ပြောင်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါမှ မိမိတို့ အလှည့်စားခံလိုက်ရမှန်း သိကာ ဒေါသများမှာ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ကျန်းဝူကျိ၊ ဒီနေ့ ငါတို့ ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းထဲကို ကျူးကျော်လာတဲ့အတွက် မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့” ဟု လုကျန့်ခဲ့က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေချေပြီ။

“ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းက မင်းတို့ ဘုရားကျောင်းလား၊ မင်းတို့ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်က ဘုန်းကြီး ဝတ်သွားကြပြီလား”

ကျန်းဝူကျိက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီးမှ ကျောက်မိန်ကို ကြည့်ကာ “မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်တို့ ရက်ချိန်းက သဘက်ခါလို့ မှတ်ထားတယ်၊ ဒီနေ့ကတော့ မိန်းကလေးကျိုးကို ကယ်ဖို့ မတော်တဆ ရောက်လာတာပါ၊ သဘက်ခါ ညကျမှပဲ မပျက်မကွက် တွေ့ကြတာပေါ့” ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤကယ်ဆယ်ရေး ခရီးစဉ်မှာ ကလေးကစားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ရန်သူ့စစ်တပ်က ဝိုင်းထားချိန်တွင် လူကို အလွယ်တကူ ကယ်ထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ လျှို့ဝှက် တိုက်ခိုက်ရမည့်အစား ရက်ချိန်းပင် ပေးနေချေပြီ။

သို့သော် ကျောက်မိန်နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့တွင် သုံးလ ရက်ချိန်း ရှိထားသည်ကို သိကြသဖြင့် အလွန်အမင်း မအံ့သြကြတော့ပေ။ ကျောက်မိန်နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေသမျှ အခြားသူများမှာမူ ထိုချစ်သူနှစ်ဦး၏ ကစားပွဲထဲမှ ရုပ်သေးရုပ်များသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိ၏ စကားကို မလွန်ဆန်လိုသော်လည်း မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ကျိုးကျစ်လော့မှာလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက “ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း အနေနဲ့ မိန်းကလေးကျိုးကို ခေါ်သွားဖို့ မခက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ဆုံဖြစ်နေတာဆိုတော့ ဓားချင်းယှဉ်နေရင် မကောင်းဘူး၊ ဝူတန်တောင်မှာ လုပ်ခဲ့သလိုပဲ သိုင်းပညာချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ရှင့်ဘက်က ကျွန်မရဲ့ ပညာရှင်တွေကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိတို့အဖွဲ့ကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် ကျိုးကျစ်လော့တို့၏ နီးစပ်မှုကို မြင်ကာ မနာလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ မလွှတ်ပေးဘဲ အနှောင့်အယှက် အချို့ ပေးလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်မိန်၏ စကားနှင့် မနာလိုဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် သူမ မိမိအပေါ် စိတ်ကောက်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။ ရုယန်မင်းသား၏ သမီးတော် တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းဝူကျိကို အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် မျှဝေခံစားရခြင်းမှာ သူမအတွက် မပျော်ရွှင်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ ရန်သူအဖြစ် တိုက်ရိုက် မပြောင်းလဲခြင်းမှာပင် သူမ၏ ချစ်မြတ်နိုးမှုကို ပြသရာ ရောက်နေချေပြီ။

အခန်း (၁၀၄) ဖန့်သုန်းပိုင် အရှုံးပေးခြင်း

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် “မင်းသမီးက အမိန့်ရှိမှတော့ နာခံရတော့မှာပေါ့၊ မင်းသမီးဘက်က လူတွေ ရှေ့ထွက်လာခဲ့ပါ၊ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း လူရွေးလို့ရမှာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်အချို့ကို ရှေ့သို့ ထွက်လာစေသည်။

လူအုပ်ကြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ လုကျန့်ခဲ့၊ ဟဲပိဝိန့်၊ ဖန့်ယောင်နှင့် ဖန့်သုန်းပိုင် ဟူသော လူလေးဦးကိုသာ တွေ့ရလေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးကာ “အတော်ပဲ၊ အရင်အတိုင်း သုံးပွဲပြိုင် နှစ်ပွဲနိုင်ပဲ လုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုကျန့်ခဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ငါတို့က လေးယောက်ရှိတာကို ဘယ်လိုလုပ် သုံးပွဲပြိုင် နှစ်ပွဲနိုင် ဖြစ်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားက အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှချေလား၊ ခင်ဗျားတို့ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်လုံးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်မယ်လေ၊ ဒါဆိုရင် သုံးပွဲ အတိအကျ ဖြစ်မသွားဘူးလား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း.....”

လုကျန့်ခဲ့မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရသည်။ ဤသူခိုးလေးနှင့် စကားမပြောသင့်ကြောင်း၊ သူ၏ စကားများမှာ လူကို အလွန်ဒေါသထွက်စေကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ကျောက်မိန်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဤအစီအစဉ်အပေါ် သံသယမရှိကြပေ။ ဤသည်မှာ ကျန်းဝူကျိကို အခက်တွေ့အောင် တမင်လုပ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်မိန်သည် သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦး၊ ဖန့်သုန်းပိုင်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့ကို ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ “ဘယ်လက်ရုံးသံတမန်ရန်၊ ဟိုက ဆရာကြီးကူကို ခင်ဗျား ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရန်ရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ဖြေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိက ရှီဟော်လုံကို ကြည့်ကာ “ဂိုဏ်းချုပ်ရှီ၊ ကျောမှာ ဓားလွယ်ထားတဲ့လူကို ခင်ဗျား ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်ပြန်သည်။

ရှီဟော်လုံသည် ဖန့်သုန်းပိုင်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူထိုင်လိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်ရှီကိုပဲ အရင် စတိုက်ခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ရှီဟော်လုံက ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့က ဖန့်သုန်းပိုင်အပေါ်တွင်သာ ကျရောက်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး “မင်း..... ရှေ့ထွက်ခဲ့” ဟု အော်လိုက်သည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်၏ အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ရှေ့သို့ ထွက်လာသောအခါ ဓားကို မဆွဲထုတ်ပေ။ ထိုအစား သူ၏ မျက်နှာတွင် အရှက်ရနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မှောင်မိုက်နေသောကြောင့် အခန်းထဲရှိ ဆီမီးရောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြည့်အဝ မလင်းစေနိုင်ပေ။ ခုနက ရှီဟော်လုံသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘဲ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ယခု နီးကပ်သွားသောအခါမှ အသေအချာ မြင်လိုက်ရသဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် “ဖန့်သုန်းပိုင်၊ မင်းပဲ” ဟု ဆိုလိုက်မိသည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်က အရှက်ရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ “ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

မှန်ပေသည်။ သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ရှီဟော်လုံနှင့် သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲဟောင်း ဖန့်သုန်းပိုင်တို့မှာ အလွန်ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝါအရဆိုလျှင် ဖန့်သုန်းပိုင်က ပိုကြီးပေသည်။ ရှီဟော်လုံ ဂိုဏ်းချုပ် မဖြစ်ခင်ကပင် ဖန့်သုန်းပိုင်မှာ အရေးပါသော ရာထူးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှသာ ရှီဟော်လုံက ထင်ရှားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ရှီဟော်လုံသည် လက်ဒဏ်ရာကြောင့် သိုင်းလောကနှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သဖြင့် ဖန့်သုန်းပိုင်၏ အခြေအနေကို သေချာမသိခဲ့ပေ။ ဖန့်သုန်းပိုင် ကွယ်လွန်သွားပြီဟု ကြားသိရသောအခါ အမှန်ဟုထင်နေခဲ့ရာ ယနေ့တွင် ဤသို့ တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။

ရှီဟော်လုံက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် “ဖန့်သုန်းပိုင်၊ မင်း တကယ်သေပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး နန်းတွင်းမှာ ခွေးတစ်ကောင်လို အခိုင်းအစေခံနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်၏ အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး တစ်ခုခုပြောချင်ပုံ ရသော်လည်း အဆုံးတွင် ဘာမျှမပြောတော့ပေ။ သူက ခေါင်းယမ်းကာ “အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော် ဖန့်သုန်းပိုင်ဟာ သူတောင်းစားဂိုဏ်းကိုရော၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုရော မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ခဲ့မိပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ရှီဟော်လုံက ဒေါသတကြီးဖြင့် “မျက်နှာပျက်ရုံတင်လား၊ အရင်က ငါ မင်းကို ဘယ်လောက် အထင်ကြီးခဲ့သလဲ၊ ငါ ဒဏ်ရာရနေချိန်မှာ ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စအဝဝကို မင်းနဲ့ အကြီးအကဲ သုံးယောက်လက်ထဲ အပ်ခဲ့ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လုပ်ဖို့တောင် ပြောခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလုပ်ခဲ့သလဲ၊ နန်းတွင်းထဲ ဝင်ပြီး သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား၊ မင်းဟာ အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှီဟော်လုံသည် မိမိ၏ လူများ နန်းတွင်းသို့ သစ္စာဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်က ခါးသက်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ပွဲမှာ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်သုန်းပိုင်သည် လှည့်ထွက်သွားကာ ကျောက်မိန်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်ပေးတာကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်သည် တစ်ပွဲလုံးတွင် ဓားကိုပင် မဆွဲထုတ်ခဲ့ပေ။

ကျောက်မိန်လည်း ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “သခင်ဟောင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့တာဟာ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ နင့်ကို အပြစ်မပေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ မဖြစ်စေနဲ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်မျိုးဟာ မင်းသမီးအတွက် အသက်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ” ဟု ဆိုကာ ကျောက်မိန်၏ နောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ဤသို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ လူအများစုမှာ ဖန့်သုန်းပိုင်၏ အခြေအနေကို သေချာမသိကြပေ။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်တို့မှာလည်း နောက်ပိုင်းမှ ရောက်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိတို့ ပြောပြမှသာ သိရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ရှီဟော်လုံကို ဖန့်သုန်းပိုင်နှင့် ယှဉ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီဟော်လုံသည် ဖန့်သုန်းပိုင် အရှုံးပေးကာ ကျောက်မိန်ထံ ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်နေရာမှ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကာ ကျန်းဝူကျိထံ ပြန်လာပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဖန့်သုန်းပိုင်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား” ဟု ကျန်းဝူကျိက ပြန်မေးသည်။

ရှီဟော်လုံမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာဖြင့် “အကြောင်းရင်း ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး၊ ဖန့်သုန်းပိုင်ဟာ အခု နန်းတွင်းက လူဖြစ်နေပြီ၊ ရုယန်မင်းသား အိမ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိပြီး ငါတို့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ သိရင် လုံလောက်ပြီ၊ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြောင်းရင်းဆိုတာ ဘာတန်ဖိုးရှိလို့လဲ၊ အကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ သူတို့လက်ထဲ အဖမ်းခံရမယ်ဆိုရင် ဖန့်သုန်းပိုင်က ခင်ဗျားအတွက် တောင်းပန်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်သလား၊ သူက ခုနကလိုပဲ ဝမ်းနည်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေရုံပဲ ရှိမှာ၊ အဲဒါက ဘာထူးမှာလဲ၊ ဝမ်းနည်းနေရုံနဲ့ ပြဿနာတွေက ပြေလည်သွားမှာလား၊ သူက နန်းတွင်းရဲ့ အစေခံ လုပ်ချင်တာဟာ သူ့ပြဿနာပဲ၊ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ သူဟာ ရန်သူပဲ၊ ဒါဟာ ရှင်းရှင်းလေးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ ပြတ်သားလှသော စကားများကြောင့် ရှီဟော်လုံမှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းက မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ဖန့်သုန်းပိုင်မှာ ယခုအခါ ရန်သူသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အကြောင်းရင်းကို သိချင်ပါက ထိုလူကို ဖမ်းဆီးပြီးမှသာ မေးမြန်းခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ သစ္စာဖောက်ခြင်းမှာ မည်သို့မျှ ဆင်ခြေပေး၍ မရသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ရန်ရှောင်သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဖန့်ယောင်ကို ကြည့်ကာ “ဆရာကြီး၊ ကြွပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်၏ အကြည့်တို့မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

အမှန်စင်စစ် ရန်ရှောင်သည် ဖန့်ယောင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှောင်၏ အမြင်တွင် ဤလူ၏ ရုပ်ရည်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အတိတ်က မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူနေသည်။

ခုနက ရှီဟော်လုံနှင့် ဖန့်သုန်းပိုင်တို့၏ အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤသူသည်လည်း အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦး ဖြစ်နေလေမလားဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် ရန်ရှောင်မှာ ရှီဟော်လုံထက် ပို၍ ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ ထိုသူမှာ မည်သူပင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ နန်းတွင်းအတွက် အလုပ်လုပ်နေသော ရန်သူသာ ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စကားမပြောတော့ဘဲ လက်ဝါးဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

ဖန့်ယောင်သည် ရန်ရှောင်၏ သိုင်းကွက်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ မင်ဂိုဏ်း၏ ဘယ်လက်ရုံးနှင့် ညာလက်ရုံးသံတမန်များ အနေဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ညီအစ်ကိုထက်ပင် သာလွန်ခဲ့သည်။ အတိတ်က သူတို့သည် မကြာခဏ သိုင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ရန်ရှောင်၏ သိုင်းပညာကို ဖန့်ယောင်က အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

ယခု နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် ရန်ရှောင်၏ အဖွင့်လက်ဝါးချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန့်ယောင်သည် “ဒီနှစ်တွေမှာ မင်း ဘယ်လောက် တိုးတက်လာသလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” ဟု တွေးကာ လက်ဝါးချင်း ဆိုင်တိုက်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၀၅) ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်

“ဘုန်း.....”

နှစ်ဦးသား လက်ဝါးချင်း ရိုက်နှက်မိကြရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ခက်ထန်တည်ကြည်သွားကြသည်။ ထိုသို့ စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် သိုင်းကွက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းအားမှာ မိမိထက် မနိမ့်ကျကြောင်း နှစ်ဦးသား ကောင်းစွာ သိရှိသွားကြပေသည်။

ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုဘုန်းကြီးသည် ဤမျှ မြင့်မားသော သိုင်းပညာရှိနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်ဟု ရန်ရှောင်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖန့်ယောင်သည် ရန်ရှောင်၏ သိုင်းပညာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရပ်တန့်မနေဘဲ များစွာ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

သို့သော် ဖန့်ယောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ညှာတာထောက်ထားခြင်း မရှိပေ။ လက်တစ်ဖက်ကို ကျားလက်သည်း၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို လင်းယုန်လက်သည်းသိုင်းကွက်များ ဖော်ထုတ်ကာ လင်းယုန်လက်သည်းဖြင့် ရန်ရှောင်၏ ပခုံးကို ရိုက်ခတ်ပြီး ကျားလက်သည်းဖြင့် ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခိုက်လေသည်။ ထိုသိုင်းကွက်များမှာ ရက်စက်လှသကဲ့သို့ အလွန်တရာမှလည်း ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ရန်ရှောင်သည်လည်း ပေါ့ဆ၍ မရမှန်း သိသဖြင့် စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း သိုင်းပညာကို အသုံးပြုကာ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်ကို လက်နောက်ပြန် ခုခံလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အားကိုပင် ပြန်လည် အသုံးချကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်လေသည်။ ထိုအခါ ဖန့်ယောင်က သိုင်းကွက်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။ လက်ဝဲလက်ကို လက်သီးဆုပ်၊ လက်ယာလက်ကို လက်ဝါးသိုင်းပြောင်းကာ နဖူးနှင့် မျက်နှာကို ဆက်တိုက် တိုက်စစ်ဆင်လာပြန်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဖန့်ယောင်သည် တိုက်စစ်ဆင်သည့် သိုင်းကွက်ပေါင်းများစွာကို ပြောင်းလဲခဲ့ရာ ရန်ရှောင်မှာလည်း ပိုမို အလေးအနက်ထားနေရသည်။ သူသည် မိမိ၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းများကို အသုံးပြုကာ ဖန့်ယောင်ကို ရင်ဆိုင်ရပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အကွက်ပေါင်း သုံးဆယ်မှ ငါးဆယ်ခန့်အထိ ဖလှယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်ပုံအချို့မှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရန်ရှောင် ခံစားရသည်။ ဤရှုပ်ထွေးလှသော တိုက်ကွက်များသည် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် အလွန်တရာ တူညီနေသည်။

သို့သော် ထိုကိစ္စကို အတည်မပြုနိုင်သေးသဖြင့် ရန်ရှောင်သည် အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်ဘဲ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ဘုန်းကြီးကူ သည် သိုင်းပညာ မြင့်မားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မိမိကို အနိုင်ရရန် မလွယ်ကူကြောင်း ရန်ရှောင် သိထားသည်။ အဆိုးဆုံးရလဒ်မှာ သရေကျရုံသာ ရှိမည် ဖြစ်သဖြင့် သူသည် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။

ဘေးမှ ကြည့်နေကြသူများမှာမူ မျက်စိလည်မတတ် ဖြစ်နေကြပြီး ဤနှစ်ဦး၏ သိုင်းပညာမှာ လောကတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောနေကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများထဲမှ ကျန်းဝူကျိ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူတို့ကို အသာစီးဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးဖြူ လင်းယုန်မင်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤဘုန်းကြီးကူ သည် အမြဲတမ်း လူမသိအောင် နေထိုင်တတ်ပြီး စကားမပြောနိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆက်ဆံမှု မရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ဤမျှအဆင့်ထိ ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွင် အကွက်ပေါင်း နှစ်ရာအတွင်း အသာစီးရရန် မလွယ်ကူကြောင်း၊ အကယ်၍ အနိုင်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် အကွက်ပေါင်း ရာချီ တိုက်ခိုက်ပြီးမှ အနိုင်ရနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တွေးနေကြသည်။ ဘုန်းကြီးကူ ကို မင်းသမီးက ဤမျှ အလေးထားသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ သိုင်းပညာ မြင့်မားရုံသာမက ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သဖြင့် မင်းသမီးကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို သင်ကြားပြသပေးရန် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှီဟော်လုံကလည်း သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "ရန်ရှောင်က တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တော်တာပဲ၊ ဘုန်းကြီးကူ ဆိုတာကလည်း တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်ပဲ ၊ ငါသာ သူတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် တစ်ယောက်ကိုမှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။ ရှီဟော်လုံသည် သူ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်သည့် အချိန်တွင် ချန်ခွန်းနှင့် လက်ဝါး ဆယ့်နှစ်ချက် ဖလှယ်ပြီးနောက် သေဆုံးခဲ့ရကာ ချန်ခွန်းမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချန်ခွန်းထက် နိမ့်ကျကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ယခုအခါ သူ၏ သိုင်းပညာများ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး အရင်ကထက်ပင် ပိုမို တိုးတက်လာသော်လည်း အရှိန်အဝါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည့် ချန်ခွန်းကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် မသေချာသေးပေ။ ရန်ရှောင်၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် ဖန့်ယောင်၏ ဗဟုသုတများကို ထည့်တွက်မည် ဆိုလျှင် ရှီဟော်လုံမှာ အနိုင်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ကျန်းဝူကျိ ခံစားမိသည်။

ကျိုးတျန်ကမူ မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် "ရန်ရှောင်က ငါ့ထက် တော်မှန်း သိပေမယ့် ဒီလောက်အထိ တော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ နောက်ဆိုရင် သူ့ကို သွားပြီး မစတာကောင်းမယ်၊ တကယ်လို့ သူ စိတ်ဆိုးပြီး ငါ့ကို ရိုက်ရင် ငါတော့ လူကြားထဲ မျက်နှာပြရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဝေယိရှောက်က ရယ်မောရင်း "ရပါတယ် အစ်ကိုကျိုးရဲ့၊ ရန်ရှောင်နဲ့ တွေ့ရင် ခင်ဗျားက စကားလည်း မနိုင်၊ သိုင်းလည်း မနိုင်၊ သူ့ကို တကယ် စိတ်ဆိုးအောင်လည်း လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီလင်းနို့အိုကြီးကတော့၊ ပြောစရာ မရှိရင် နံရံမှာ သွားတွဲလဲခိုနေစမ်းပါ၊ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

ကျိုးတျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏ စိတ်တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။ ဝေယိရှောက်က ခေါင်းခါရင်း "ကိုယ့်ညီအစ်ကိုရဲ့ ကောင်းစေချင်တဲ့ စကားကိုတောင် မကြားချင်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်တယ်ဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာပါ" ဟု ပြောပြန်သည်။

"ငါက လူပေလူတေပဲ ဟုတ်ပြီလား" ဟု ကျိုးတျန်က မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြောကာ စကား ဆက်မပြောတော့ပေ။

ကွင်းပြင်အတွင်း၌မူ ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့သည် အကွက်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ဖလှယ်ပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရန်ရှောင်သည် တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ အတည်ပြုနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဖန့်ယောင် အသုံးပြုနေသည့် သိုင်းပညာ အတော်များများကို သူမှလွဲ၍ အခြားသူ မည်သူမျှ မသိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ညီအစ်ကိုဖြစ်သူ ဖန့်ယောင်သည် မည်သို့ကြောင့် နန်းတွင်းက လူယုံ ဖြစ်နေရသနည်း၊ သူ၏ ရုပ်ရည်ကရော မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားရသနည်းဟု တွေးကာ ရန်ရှောင်မှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသကဲ့သို့ နားမလည်နိုင်အောင်လည်း ဖြစ်ရသည်။ အတိတ်ကာလက သူတို့နှစ်ဦးသည် လောကတွင် ကျော်ကြားလှသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ နက်နက်နဲနဲ တွေးနေရန် အချိန်မဟုတ်သဖြင့် ရန်ရှောင်သည် ဖန့်ယောင်၏ တိုက်ကွက်များကို ခုခံရင်း နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန့်ယောင်ကလည်း ရန်ရှောင်၏ အကြည့်ကို သတိထားမိကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းပြပြီး မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်တွင် ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေမည်ကို ရန်ရှောင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ဤသို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ဆက်မလုပ်သင့်တော့ဟု ယူဆကာ ရန်ရှောင်သည် အကွက်တစ်ခု အမှားလုပ်ပြလိုက်ပြီး ဖန့်ယောင်နှင့် လက်ဝါးချင်း ရိုက်နှက်ကာ နှစ်ဦးသား သုံးလှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်ပြီး ရပ်လိုက်ကြသည်။

ရန်ရှောင်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ဒီဆရာကြီးရဲ့ သိုင်းပညာက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာ ကောင်းပေမယ့် ကျုပ် ရန်ရှောင်ကလည်း သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်တို့ သိုင်းပညာက အဆင့်တူနေတော့ ဆက်တိုက်နေရင် မိုးလင်းရင်တောင် အရှုံးအနိုင် ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သရေပဲ ထားလိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်ကလည်း အရှုံးအနိုင်ကို အရေးမစိုက်ဘဲ "ဆရာကြီးကူ၊ ဘယ်လို ထင်သလဲ" ဟု မေးသည်။ ဖန့်ယောင်က စကားမပြောဘဲ ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအချီမှာ သရေဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပေသည်။

ယခုအခါ ရှီဟော်လုံက တစ်ပွဲနိုင်ထားပြီး ရန်ရှောင်က တစ်ပွဲ သရေကျထားသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိ၏ အလှည့်မှာ သရေကျလျှင်ပင် သူတို့ အနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကျောက်မိန်ကမူ ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးနှစ်ဦး၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားကြောင်း သိထားသည်။ ကျန်းဝူကျိက သူတို့ကို အသာစီးရခဲ့ဖူးသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက "ဒါဆိုရင်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ပြန်နိုင်ပါပြီ၊ သန်ဘက်ခါကျမှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ၊ ကျုပ်တို့ မတိုက်ရသေးဘူးလေ" ဟု လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့က မကျေမနပ် ပြောကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းဝူကျိကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့၏ အရှက်ကို အဖက်ဆယ်နိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ဒီခွေးအိုကြီး နှစ်ကောင်ကို ငါ မရိုက်ရသေးဘူး၊ ဒီအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် ဒေါသများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းဝူကျိကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ "ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းတို့ရဲ့ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးကြောင့် သေလုမျောပါး ခံစားခဲ့ရတာ၊ အခု အဲဒီအတွက် ကလဲ့စားပြန်ချေရမယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ခေါက်က မင်းတို့ ခံစားရအောင် ငါ မလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ကို ဒုက္ခိတ မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ကလဲ့စားချေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ မူလကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်သာ ထိုဒုက္ခများကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူကမူ ကလဲ့စားကို အပြတ်ချေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ကျောက်မိန်သည် စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူမသည် ရွှမ်မင်အဘိုးကြီးများကိုသာ အမိန့်ပေးနိုင်ပြီး ကျန်းဝူကျိကိုမူ အမိန့်ပေး၍ မရပေ။ ကျန်းဝူကျိကလည်း ကလဲ့စားချေရန် ပြင်နေသဖြင့် သူမ တားဆီး၍ မရတော့ပေ။ ထိုအခါမှ ကျောက်မိန်သည် အလကားနေရင်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး လုပ်မိသည်ကို နောင်တရသွားသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိသာ ဒဏ်ရာရသွားပါက သူမ မည်သို့ စိတ်အေးနိုင်ပါမည်နည်း။