အခန်း (၁၁၆-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၆) လူထု၏နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

အမှန်စင်စစ် ဤစစ်သည်အုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသူများမှာ ကျောက်မိန်၏ လက်အောက်ခံ မြားသူရဲကောင်း ရှစ်ဦးပင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် မြားသူရဲကောင်း ရှစ်ဦးစလုံး ရောက်ရှိလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ လေးဦးသာ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခုနက အရပ်သားများကို ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုခဲ့သူမှာ ရှစ်ယောက်မြောက်ဖြစ်သော ဝမ်ပါးရွှိုက် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ အသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် ၎င်းတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်လန့်သွားရသနည်းဆိုသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ပြီးခဲ့သည့်ညက ကျန်းဝူကျိ တစ်ယောက်တည်းနှင့် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးအိုနှစ်ဦးကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤအတောအတွင်း ကျန်းဝူကျိ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှသော ကိစ္စရပ်များမှာလည်း အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းတို့ ရှစ်ဦးစလုံး ပေါင်းတိုက်လျှင်ပင် ကျန်းဝူကျိ တစ်ဦးတည်းကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားရာ မည်သို့မကြောက်ရွံ့ဘဲနေမည်နည်း။

ဝမ်ပါးရွှိုက်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး အထေ့ထေ့ အငေါ့ငေါ့ဖြင့် "ဂိုဏ်း.....ချုပ်ကျန်း... ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ဒီမှာရှိနေတာကိုး"

အမှန်စင်စစ် ပြီးခဲ့သည့်ညကတည်းက ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများကို ရှာဖွေရန် လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုအမိန့်ကို သိရှိထားသော်လည်း ရှာဖွေရေးတာဝန်တွင် မပါဝင်ခဲ့ကြပေ။ ယခုမူ ရှာဖွေမေးမြန်းနေစရာမလိုတော့ဘဲ လူချင်းတိုးမိကြလေပြီ။

၎င်းတို့မှာ မြင်းပေါ်မှ မဆင်းသေးသည်ကို ကျန်းဝူကျိ မြင်သောအခါ အေးစက်စွာဖြင့် "ဘာလဲ၊ မင်းတို့မင်းသမီးက ငါ့ကို စကားပြောရင် မြင်းပေါ်ကနေ ပြောရမယ်လို့ သင်ပေးထားတာလား"

ထိုစကားကို ကြားလျှင်ပင် လေးဦးစလုံး မြင်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာကြလေသည်။ မြင်းပေါ်မှနေ၍ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူကို စကားပြောခြင်းမှာ အထက်စီးဆန်သော အမူအရာဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျန်းဝူကျိကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် ကျန်းဝူကျိရှေ့တွင် ဤသို့ မောက်မာဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ပါးရွှိုက်က အရိုအသေပေးကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဘာမှ မပြစ်မှားခဲ့ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။ အခုက အထက်ကပေးတဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတာမို့လို့ ကျုပ်တို့ကို နားလည်ပေးပါ"

ဝမ်ပါးရွှိုက်သည် ပြောရင်းဖြင့် မျက်နှာပျက်နေချေသည်။ သူသည် လူအများအပြားကို မကြောက်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာမူ သူ အကြောက်ဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။ မကြာသေးမီက ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိအကြောင်းကို စုံစမ်းရန် ခိုင်းစေခဲ့ရာ ၎င်းတို့ စုံစမ်းလေလေ ပို၍ ထိတ်လန့်လေလေ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဤဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းမှာ တကယ့်ကို မခန့်လေးစား လုပ်နိုင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။

၎င်းတို့တွင် ပညာအနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ရုယန်မင်းသား၏ စံအိမ်တော်တွင်မူ သာမန်အဆင့် သိုင်းသမားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးအိုနှစ်ဦးနှင့် ဖန့်ယောင်တို့မှာ ၎င်းတို့ထက် များစွာ သာလွန်ကြသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဝူကျိက ၎င်းတို့ကို သတ်ချင်သည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတို့သည် ကျန်းဝူကျိကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာနှင့် ဖားယားပြီး ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟူသော လူသားတို့၏ အခြေခံဗီဇကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အရပ်သားများ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ထားသဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ခေါင်းပြတ်နေသည့် အလောင်းကို ညွှန်ပြကာ ဆိုသည်။ "သူတို့ကို ငါသတ်လိုက်တာ။ မင်းတို့မှာ တခြား ဘာတာဝန်တွေ ထပ်ရှိသေးလဲ"

“ဟင်”

ထိုလေးဦးစလုံး ဆွံ့အသွားကြသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ ကျန်းဝူကျိမှလွဲ၍ မြို့တော်အတွင်းရှိ ဘုန်းကြီးများကို မည်သူက သတ်ဝံ့မည်နည်း။ ဤဘုန်းကြီးများသည် အရပ်သားများကို ဥပဒေမဲ့ နှိပ်စက်နေကြသော 'အရှင်သခင်ကြီး' များ မဟုတ်ပါလား။

"ဒါကတော့..."

လေးဦးစလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ခက်ခဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေကြသည်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ပြန်သွားလျှင်လည်း မင်းသားကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိကို ပြန်တိုက်ရန်မှာမူ သေလျှင်ပင် မလုပ်ဝံ့ကြပေ။ ၎င်းတို့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းဝူကျိက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ကြတော့.......မင်းတို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေကို သတ်ဖို့ ငါ စိတ်မပါဘူး။ ရုယန်မင်းသားကို ပြန်ပြောလိုက်၊ ဒီဘုန်းကြီးတွေကို ငါ ကျန်းဝူကျိ သတ်လိုက်တာလို့။ နောက်နောင်လည်း ကျန်းဝူကျိဖြစ်တဲ့ ငါက အရပ်သားတွေကို နှိပ်စက်တဲ့ လူယုတ်မာတွေကို တွေ့ရင် ဘုန်းကြီးဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းညီမင်းသားဖြစ်ဖြစ် တွေ့တဲ့နေရာမှာ အပြတ်ရှင်းမယ်လို့သာ ပြောလိုက်။ မင်းတို့ရဲ့ မွန်ဂိုဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ လူကိုလည်း သတိရှိရှိ နေဖို့ ပြောလိုက်ဦး။ သူက တကယ်ပဲ နားမလည်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါတို့ ဟန်လူမျိုး ဧကရာဇ်တွေ ဘယ်လို အုပ်ချုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သမိုင်းစာအုပ် ပြန်ဖတ်ကြည့်ခိုင်းလိုက်၊ နုံအတဲ့ ဝက်တစ်ကောင်လို မနေနဲ့လို့ ပြောလိုက်"

ဤစကားများသည် အလွန်တရာ ထက်မြက်ပြီး လွှမ်းမိုးမှု ရှိလှပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်သားများသည် ကျန်းဝူကျိကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည့်နေကြလေပြီ။ ၎င်းတို့သည် မြို့တော်တွင် နေထိုင်လာကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားများကြောင့် ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ကျန်းဝူကျိအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းဝူကျိ... ဟူသော အမည်ကို အရပ်သားများ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။ ဤသူကား အရပ်သားများအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးဝံ့သော ထူးခြားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ လူထု၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းမှာ မြို့တော်သာမက မြောက်ပိုင်းတစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ သေချာပေသည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ ဟန်လူမျိုးတို့ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခု လုပ်ရပ်မှာ နောင်တစ်ချိန်အတွက် လမ်းခင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မြားသူရဲကောင်း လေးဦးမှာ ချွေးပြန်နေကြလေပြီ။ အကယ်၍ ဤစကားများကို သာမန်လူတစ်ဦးက ပြောခဲ့လျှင် ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက် အသတ်ခံရမည့် အမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ပြောခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့မှာ အပြစ်တင်ရန် သတ္တိမရှိကြပေ။

"ဟုတ်ကဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ပြောတဲ့အတိုင်း ကျုပ်တို့ သေချာပေါက် ပြန်ပြောပေးပါ့မယ်"

ထိုလေးဦးမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။ ဆက်ရှိနေလျှင် ၎င်းတို့ပါ အပြစ်သင့်မည် စိုးသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ကြသည်။

"နေဦး..... ငါက သွားလို့ ပြောလို့လား"

ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ရာ မြင်းပေါ်တက်ရန် ပြင်နေသော လေးဦးစလုံး ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး မလှုပ်ဝံ့ကြတော့ပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းမှာ တခြား ဘာများ အမိန့်ရှိပါသေးလဲ"

၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ဆိုသည်။ "မင်းတို့ မင်းသမီးကို ငါ့ကိုယ်စား ပြန်ပြောလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ညမှာ ငါတို့ တွေ့ကြမယ်၊ ချိန်းဆိုမှုကို မပျက်ကွက်စေနဲ့လို့"

"ဟုတ်ကဲ့..... ကျုပ်တို့ သေချာပေါက် ပြောပေးပါ့မယ်။ ကျုပ်တို့မှာ တခြား ကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး၊ ခွင့်ပြုပါဦး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဒုန်းစိုင်းနှင်၍ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မြင်းများကိုပင် သေလောက်အောင် ရိုက်နှက်ပြီး အပြင်းနှင်သွားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျိုးတျန်က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်"

မင်ဂိုဏ်းသားများကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကို စွမ်းတာပဲ" ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ အခြားဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင်များကလည်း ကျန်းဝူကျိကို အလွန်အမင်း ကြည်ညိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ လူသတ်ပြီးနောက် ယွမ်စစ်သည်များကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ခြောက်လှန့်လိုက်ရုံသာမက ဧကရာဇ်ကိုပါ ဆဲဆိုခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဘာမှမလုပ်ဝံ့ကြပေ။ ဤမျှ ခံ့ညားထည်ဝါသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ လောကတွင် ဒုတိယတစ်ယောက် မရှိနိုင်တော့ပေ။

အနီးအနားရှိ အရပ်သားများမှာလည်း ရင်ထဲတွင် ဟင်းခနဲ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။ အရပ်သားများမှာ ရိုးရှင်းသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဝပြောစွာ စားသောက်နေထိုင်ရလျှင် ကျေနပ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွမ်မင်းဆက်၏ ရူးသွပ်သော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ကြရသည်။ ယခု ကျန်းဝူကျိက ဧကရာဇ်ကို ဆဲဆိုသည်ကို မြင်ရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ ရင်ထဲတွင် အားရကျေနပ်သွားကြချေသည်။ သို့သော်လည်း အရပ်သားအများစုမှာ မင်ဂိုဏ်းသားများကဲ့သို့ အော်ဟစ် အားပေးခြင်းမျိုး မလုပ်ဝံ့ကြဘဲ အဝေးမှသာ ကြည့်နေကြရသည်။

ကျန်းဝူကျိက ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ပေသည်။ အရပ်သားများ ယွမ်စစ်တပ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျိုးကျစ်လော့၊ ရှောင်ကျောက်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့ရှိရာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်၍ ထမင်းစားရန်သာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌ လုံးဝ မထားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်မိန် သိသွားလျှင် ဤကိစ္စကို ဖုံးဖိပေးမည်ကို ကျန်းဝူကျိ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျောက်မိန် မရှိလျှင်ပင် ရုယန်မင်းသား၏ စံအိမ်တော်က ကျန်းဝူကျိကို အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝူကျိ တစ်ဦးတည်းနှင့် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးအိုနှစ်ဦးကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းနှင့် မင်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်စုစည်းနိုင်မှုတို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်ဒေသမှ ဘုန်းကြီးအနည်းငယ်အတွက်နှင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် ရန်သူ မဖြစ်လိုကြသည်မှာ အမှန်ပင်။

အဆုံးတွင်မူ အရာအားလုံးသည် အင်အားအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။ ရုယန်မင်းသားသည် ပါးနပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ သိုင်းပညာရှင်များ၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းစွာ နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးအိုနှစ်ဦးကို တစ်ဦးတည်းနှင့် ယှဉ်တိုက်နိုင်သော ကျန်းဝူကျိကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူနှင့် ရန်သူဖြစ်ရန် သူ မည်သို့မှ စဥ်းစားမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝူကျိ၏ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ အခြားဂိုဏ်းသားများလည်း စိတ်အေးသွားကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းတွင် စိတ်ချရသော အစီအစဉ် ရှိလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ ယုံကြည်လိုက်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မနက်ဖြန်တွင် လူသွားကယ်ကြမည်ဖြစ်ရာ မြို့တော်အနီးတွင်လည်း လူထောင်ချီ၍ အဆင်သင့်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဘာမျှ စိုးရိမ်စရာမရှိဟု တွေးလိုက်ကြလေသည်။

အခန်း (၁၁၇) ခွေးသားနှင့် အရက်

ဖန့်ယောင်သည် ကျန်းဝူကျိနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက် ဒါတူး မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ကာ နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ အကောင်းဆုံး အရက်နှစ်အိုးကို ဝယ်ယူခဲ့သည် ။ ထိုအရက်ထဲသို့ အချိုးအစား ကျနစွာဖြင့် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းအချို့ကို ရောစပ်လိုက်ရာ အလွန်တရာ မွှေးကြိုင်လှိုင်ထွက်၍ သောက်၍ကောင်းသော အရက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည် ။ အရက်ကို သိပ်မသောက်တတ်သော ဖန့်ယောင်ပင်လျှင် ထိုရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားခြင်း ခံလိုက်ရသည် ။ ဤအရက်သည် ဟဲပိဝိန့်ကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်နက်ပင် ဖြစ်ပေသည် ။

ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ယောင်သည် သူတို့၏ စီမံကိန်းအတွက် အချိန်အခါကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည် ။ ညမှောင်မှသာ ဝေယိရှောက်က ဟန်ကျိကို ဖမ်းဆီးမည်ဟု သဘောတူထားကြသဖြင့် အဓိက အစီအစဉ်များကို နောက်တစ်နေ့မှသာ စတင်ရမည် ဖြစ်သည် ။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျောက်မိန်သည် မင်းသားနန်းတော်၌သာ အမြဲနေထိုင်လေ့ရှိပြီး ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းတွင်မူ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းကို စောင့်ကြပ်ရန် သူနှင့် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်သာ ရှိပေသည် ။ သူသည် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံပြောဆိုမှု နည်းပါးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကြားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိဘဲ အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း တရားမှတ်ကာ နောက်တစ်နေ့အတွက် အားအင်များကို စုဆောင်းနေလိုက်သည် ။

အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ဖန့်ယောင်သည် ထိုနေ့က ကျန်းဝူကျိ၊ ရန်ရှောင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရကာ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်လျှံနေတော့သည် ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်အတွင်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲပြားခဲ့သော မင်ဂိုဏ်းသည် ယနေ့တွင် ပြန်လည် စည်းလုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မင်ဂိုဏ်းကြီး ပြန်လည် နိုးထလာမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ပိုမို ကြီးကျယ်လာတော့မည်ကို တွေးတောမိကာ သူသည် အတိုင်းမသိ ကျေနပ်မိသည် ။

ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ကျန်းဝူကျိကို တွေးမိသောအခါ ဖန့်ယောင်သည် ပို၍ပင် လေးစားအားကျမိသည် ။ အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ အမူအရာ၊ တည်ငြိမ်မှုနှင့် သိုင်းပညာတို့မှာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည် ။ ထို့ထက် ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ သူသည် အသေးအမွှား ကိစ္စများကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းရန် ချမှတ်ထားသော စီမံကိန်းမှာလည်း အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှရာ ဖန့်ယောင်၏ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးမှုကို ခံယူထိုက်ပေသည် ။

ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ရန်တိန့်ထျန်း လက်ထက်ကပင်လျှင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများ၌ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေခွဲမရ ဖြစ်တတ်သော်လည်း ယခု ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်နှင့်မူ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေဟု ဖန့်ယောင်က တွေးတောနေမိသည် ။ ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်ပြီး အမြော်အမြင် ကြီးမားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ယောင်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အရိုအသေ ပေးမိသည် ။ ကောင်းကင်ဘုံက မင်ဂိုဏ်းကို စောင့်ရှောက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရပေသည် ။ မာန်မာနကြီး၍ လွတ်လပ်စွာ နေတတ်သော ဖန့်ယောင်သည် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ အသက်ကိုပါ ပုံအပ်၍ သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မည့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

ထိုနေ့တွင် ဖန့်ယောင်သည် ဟဲပိဝိန့်ကို မည်သို့ ဆွဲဆောင်၍ အရက်တိုက်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေမိသည် ။ သူသည် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးများနှင့် အမြဲတစေ ခပ်ကွာကွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ နေအိမ်နှင့်လည်း ဝေးကွာလှသဖြင့် ဤသည်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ ။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဘုရားကျောင်း၏ အုတ်ကြွပ်ပြားများပေါ်မှ အလင်းပြန်မှုများ မှိန်ဖျော့လာသောအခါ ဖန့်ယောင်သည် အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည် ။ အကယ်၍ ဤအလုပ်ကို သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ ကောင်းမွန်သော စီမံကိန်းကို ဖျက်ဆီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည် ။ စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးများ နေထိုင်ရာနှင့် နီးကပ်သော နောက်ဖေးခြံထဲသို့ သတိလက်လွတ် လမ်းလျှောက်သွားမိသည် ။

နောက်ဖေးခြံသို့ ရောက်သောအခါ ဖန့်ယောင်သည် အသားနံ့ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်သည် ။ ထိုအနံ့နောက်သို့ လိုက်သွားကြည့်ရာ မြားသူရဲကောင်း ရှစ်ဦးထဲမှ ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့ နေထိုင်ရာ ပေါင်ရှန်းကျောင်းဆောင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဖန့်ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရရှိသွားပြီး ဘေးဘက်ရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ သွားကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည် ။ အသားချက်နံ့များမှာ သူ့ထံသို့ တိုးဝှေ့ လွင့်ပျံလာတော့သည် ။

လီစီချွေသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရွှံ့မီးဖိုပေါ်ရှိ မြေအိုးကြီးကို ယပ်ခတ်ပေးနေပြီး မီးသွေးများမှာလည်း တရဲရဲ တောက်လောင်နေသည် ။ ဆုန့်ဆန်းဟွေ့မှာမူ အနီးအနားရှိ စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ပန်းကန်နှင့် တူများကို ပြင်ဆင်နေပြီး ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ တိတ်တဆိတ် စားသောက်ပွဲ ကျင်းပရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့ နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် အသားချက်နေစဉ် ဖန့်ယောင်က တံခါးဖွင့် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားကြတော့သည် ။

ဖန့်ယောင်ကို မှတ်မိသွားသောအခါ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ညည်းညူမိကြသည် ။ သူတို့သည် မနေ့က ကျန်းဝူကျိ၏ အပြစ်တင် ကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည် ။ သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်မိန်က ထိုကိစ္စကို ဖုံးဖိပေးထားပြီး မင်းသားကြီးရုယန်ကို အကြောင်းမကြားရန်နှင့် အလောင်းများကို ညတွင်းချင်း တိတ်တဆိတ် ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် ။

ဤသူနှစ်ဦးမှာ လူအ မဟုတ်ကြပေ၊ မင်းသမီးလေးသည် သူမ၏ ချစ်သူအပေါ် ဘက်လိုက်နေသည်ကို မည်သို့လျှင် မသိဘဲ နေပါမည်နည်း ။ မင်းသားကြီးက စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ကျန်းဝူကျိကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ပြီး ကလဲ့စားချေပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည် ။ ကျောက်မိန်၏ လက်စားချေမှုကို ကြောက်ရသဖြင့် သူတို့သည် မင်းသားကြီးကိုလည်း သွားရောက် သတင်းမပေးရဲဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြရသည် ။

ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစားအသောက်များမှာ သူတို့အတွက် အရသာ မရှိတော့ပေ ။ ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဖြစ်သဖြင့် သတ်သတ်လွတ် အစားအစာများသာ ကျွေးသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ အခြားသူများက ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူတို့ကမူ မနေနိုင်သဖြင့် အခြား စားစရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေကြတော့သည် ။ သူတို့သည် တာဝန်ကျရာ နေရာမှလည်း အလွယ်တကူ မခွာရဲသဖြင့် ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ လယ်တောတစ်ခုမှ အဝါရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင်ကို ခိုးယူလာကာ တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်၍ အခန်းထဲတွင် ချက်ပြုတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းရှိ ဘုန်းကြီးများမှာ ရာထူး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက် ခံရသောအခါ စိတ်မအေး ဖြစ်နေကြသည် ။ အကယ်၍ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးများ သို့မဟုတ် ဖန့်ယောင်တို့ အသားစားနေသည်ကို တွေ့ပါက ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း သူတို့လိုမျိုး ဘုန်းကြီးများ အသားစားနေသည်ကို မိသွားပါက အနည်းဆုံးတော့ အပြစ်ပေး ကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံရပေလိမ့်မည် ။

သူတို့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ရောက်လာသူမှာ ဖန့်ယောင် ဖြစ်နေခြင်းပင် ။ သူတို့ ကြောင်အသွားကြသည် ။ သူတို့သည် ဤကူတုထော်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ကြပြီး သူ၏ သိုင်းပညာမှာလည်း သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကြောင်း သိထားကြသည် ။

ထို့အပြင် ဤသူမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူတို့ အသားစားနေသည်ကို မြင်ပါက ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်မည်မှာ သေချာသည် ။ ကူတုထော်၏ အဆင့်အတန်းအရ သူတို့ကို သတ်လိုက်လျှင်ပင် အပြစ်ပေးခံရမည် မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ ပို၍ ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြစဉ် ဖန့်ယောင်သည် မီးဖိုနားသို့ လျှောက်သွားကာ အိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ။ အိုးထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "မွှေးလိုက်တာ၊ မွှေးလိုက်တာ" ဟု ပြောနေသည့်အလား ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည် ။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဆိုသလို ဆူပွက်နေသော ရေနွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိုးထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ခွေးသားတစ်တုံးကို နှိုက်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ အားရပါးရ ဝါးစားလိုက်တော့သည် ။ ခဏချင်းမှာပင် ခွေးသားတစ်တုံးလုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားလိုက်ပြီးနောက် အလွန် အရသာရှိလှသည်ဟု ဆိုလိုသည့်ဟန်ဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျက်ပြလိုက်သည် ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့သည် အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး "ဆရာကြီးကူ... မြန်မြန် ထိုင်ပါဦး၊ ဆရာကြီးလည်း ဒါကို ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မထင်ထားဘူးဗျာ" ဟု အလောတကြီး ပြောလိုက်ကြသည် ။ ဖန့်ယောင်သည် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုင်မနေတော့ဘဲ နောက်ထပ် ခွေးသားတစ်တုံးကို ယူ၍ ဆက်စားနေပြန်သည် ။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့လည်း သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးရန်အတွက် အရက်တစ်ခွက် ချက်ချင်း ငှဲ့ပေးလိုက်ကြသည် ။ အရက်ကို သောက်ပြီးနောက် ဖန့်ယောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အရက်ကို ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ဤအရက်မှာ မကောင်းကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည် ။ ဆုန့်နှင့် လီတို့ ညီအစ်ကိုမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားကြသည် ။

ဖန့်ယောင်သည် အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားရာ သူတို့ ညီအစ်ကိုမှာ ကူတုထော် တစ်ယောက် မင်းသမီးလေးကို သွားတိုင်လေမလားဟု ထပ်မံ ကြောက်လန့်နေကြပြန်သည် ။ ခဏအကြာတွင် ဖန့်ယောင်သည် သူ အထူးပြင်ဆင်ထားသော အရက်အိုး နှစ်အိုးကို ကိုင်၍ ပြန်ရောက်လာသည် ။ ထိုအခါမှ သူတို့သည် စိတ်အေးသွားကြပြီး "ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အရက်ကောင်း မရှိဘူးပဲ၊ ဆရာကြီးကူမှာ အရက်ကောင်း ရှိတယ်ဆိုတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည် ။ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်သည် ဖန့်ယောင် ထိုင်ရန်အတွက် ထိုင်ခုံများကို အမြန် ပြင်ဆင်ပေးပြီး စားပွဲ၏ အထက်ပိုင်းတွင် ထိုင်ရန် ရိုရိုသေသေ ဖိတ်ကြားကာ ခွေးသားများကို ပန်းကန်ထဲ အပြည့်ထည့်၍ သူ့ရှေ့ ချပေးလိုက်ကြသည် ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည် ။ သာမန်အချိန်တွင်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ကူတုထော်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို မျက်နှာချိုသွေးရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ ။ ယနေ့တွင် ဤခွေးသားကြောင့် အဆက်အသွယ် ရရှိသွားခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကျိုးရှိလှပေသည် ။ ထို့အပြင် ကူတုထော် ရှိနေသဖြင့် အခြားသူ တစ်ဦးဦးက အသားနံ့ရ၍ ရောက်လာလျှင်ပင် ဘာမှ ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ ။ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းက နိမ့်ပါးသော်လည်း ကူတုထော်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှပြီး မင်းသမီးလေးကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို လေးစားရကာ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးများပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ ။ ကူတုထော်အတွက်မူ ဤမျှ အသေးအမွှား ကိစ္စမျိုးကို မည်သူမျှ ပြဿနာ ရှာရဲမည် မဟုတ်ပေ ။

ဖန့်ယောင်က အရက်အိုးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အလွန် မွှေးကြိုင်လှိုင်ထွက်နေသော အရက်နံ့မှာ ခွေးသားနံ့ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည် ။ သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း ထိုအနံ့ကို ရရချင်းမှာပင် သွားရည်များ ကျလာကြသည် ။ သူတို့က "ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ မနေ့က ကျန်းဝူကျိဆီမှာ အဆူခံခဲ့ရပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်လာပြီဟေ့၊ အသားစားရပြီး ဆရာကြီးကူလို လူမျိုးကို မျက်နှာချိုသွေးရုံတင် မကဘူး၊ ဒီလို အရက်ကောင်းကိုပါ သောက်ရတာ တကယ်ကို ပျော်စရာကြီးပဲ" ဟု တွေးနေကြသည် ။

သူတို့ နှစ်ယောက်က ဖန့်ယောင်အတွက် အရက်ငှဲ့ပေးရန် ပြင်သော်လည်း ဖန့်ယောင်က တားမြစ်လိုက်ပြီး မီးဖိုကို ညွှန်ပြကာ အရက်ကို နွေးခိုင်းလိုက်သည် ။ သူတို့ ညီအစ်ကိုမှာ မငြင်းရဲဘဲ အရက်ကို နွေးပေးလိုက်ကြသည် ။ အရက်နံ့မှာ ပိုမို ပြင်းရှလာပြီး ဟောင်းလောင်း ပွင့်နေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် အဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည် ။ ဖန့်ယောင်က "ဒီနေရာက ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဖိုးကြီးတွေ နေတဲ့ နေရာပဲ၊ ဒီလောက် မွှေးတဲ့ အရက်နံ့ကို ဟဲပိဝိန့် မရဘဲ မနေပါဘူး၊ အဲဒီအခါကျရင် အဲဒီလူကြီး မနေနိုင်ဘဲ ရောက်လာမှာပဲ၊ ဒါဆို ငါ့အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီပေါ့" ဟု တွေးတောနေလေသည် ။

အခန်း (၁၁၈) ဟဲပိဝိန့် - အဘယ်ကြောင့် သူတို့အားလုံး အဆိပ်မိနေကြတာလဲ

ဖန့်ယောင်သည် အစောပိုင်းက ပြန်လာစဉ်ကပင် နောင်တွင် အရက်နံ့များ ပျံ့လွင့်သွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ တရားထိုင်ခန်းတံခါးကို ဟန်ဆောင်ကာ ဖွင့်ထားခဲ့သည် ။ ဆုန့်နှင့်လီတို့သည်လည်း ဖန့်ယောင်နှင့်အတူ ခွေးသားစားရမည်ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများသိသွားမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ဘဲ တံခါးကို မပိတ်တော့သဖြင့် အရက်နံ့များမှာ အပြင်သို့ တသသ ထွက်ပေါ်နေတော့သည် ။

ဆုန့်နှင့်လီတို့သည် ဖန့်ယောင်အတွက် အရက်ငှဲ့ပေးကာ အသားများ ထည့်ပေးကြသည် ။ သူတို့သုံးဦး ခေတ္တမျှ စားသောက်ပြီးနောက် ဆုန့်နှင့်လီတို့က အရက်အရသာကို အလွန်ချီးမွမ်းကြပြီး ဖန့်ယောင်အပေါ်တွင်လည်း ပိုမိုရိုသေကိုင်းရှိုင်းလာကြသည် ။

သို့သော် ဖန့်ယောင်သည် မျက်နှာသေဖြင့်သာ နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် ပူပန်နေမိသည် ။ ဟဲပိဝိန့်သာ ရောက်မလာပါက ယနေ့စီစဉ်ထားသမျှ အလဟဿ ဖြစ်ချေမည်ဟု သူတွေးနေမိသည် ။

ခေတ္တကြာသော် ဖန့်ယောင်သည် လျင်မြန်သော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည် ။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည် ။ ထိုသူမှာ ဟဲပိဝိန့်ပင် ဖြစ်သည် ။

ဟဲပိဝိန့်သည် မျက်လုံးများ အရည်လဲ့နေပြီး နှာခေါင်းကို ရှုံ့ကာ "အရက်ကောင်းပဲ၊ အရက်ကောင်းပဲ" ဟု အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည် ။

ဖန့်ယောင်နှင့် အခြားသူနှစ်ဦး မီးဖိုဘေးတွင် အသားစား ဝိုင်သောက်နေကြသည်ကို မြင်သော် သူက ရယ်မောကာ "ဆရာကြီးကူကလည်း ကျုပ်လိုပဲ အရက်ကြိုက်တတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ ကျုပ်တို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကတော့ ဝါသနာတူတွေပဲဗျ" ဟု ဆိုသည် ။

ထိုအခါ ဆုန့်နှင့်လီတို့သည် သစ်သားထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးကို အမြန်ယူလာပေးပြီး "ဆရာကြီးဟဲ ထိုင်ပါဦး၊ ဒါက ဆရာကြီးကူ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတဲ့ အရက်ကောင်းဗျ၊ သာမန်လူတွေဆို သောက်ခွင့်တောင် မရနိုင်ဘူး" ဟု ပြောဆိုကြသည် ။

ဟဲပိဝိန့်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ ဖန့်ယောင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။ သူသည် အရက်အိုးကို ယူကာ ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့ပြီးနောက် အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားကာ "အရက်ကောင်းပဲ၊ တကယ်ကိုကောင်းတဲ့ အရက်ပဲ" ဟု မြည်တမ်းမိသည် ။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ခွက်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အရသာခံနေတော့သည် ။

ဆုန့်နှင့်လီတို့သည် အသားများကို အမြန်ပြင်ပေးကာ အရက်ကိုလည်း ထပ်မံ ငှဲ့ပေးကြသည် ။ ဖန့်ယောင်နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် အားရပါးရ စားသောက်နေကြပြီး ဆုန့်နှင့်လီတို့မှာမူ သူတို့ကို ပြုစုပေးနေရသည့် အစေခံများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် ။

သို့သော် ဆုန့်နှင့်လီတို့သည် ပျော်ရွှင်နေကြသည် ။ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဘိုးအိုများနှင့် ဖန့်ယောင်တို့သည် သူတို့ကဲ့သို့ လူမျိုးများ အလွယ်တကူ ကပ်ဖား၍ ရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ပေ ။ ယခုကဲ့သို့ အတူတူ စားသောက်ရခြင်းဖြင့် သူတို့အကြား ဆက်ဆံရေး ပိုမို ရင်းနှီးသွားမည်ဖြစ်ရာ အကျိုးရှိဖို့သာ ရှိသည် ။

သူတို့လေးဦးသည် မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေကြသည် ။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ အရက်အိုးကြီး နှစ်အိုးလုံး ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်းလည်း အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်လာကြသည် ။

ဖန့်ယောင်ကမူ အချိန်ကျပြီဟု တွေးလိုက်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဟဲပိဝိန့် သတိမထားမိခင်တွင် နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်များကို ဟဲပိဝိန့်နှင့် ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့ ၏ အရက်ခွက်များထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်သည် ။

ဖန့်ယောင်သည် လောကရှိ သိုင်းပညာ အရပ်ရပ်ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည် ။ ဟဲပိဝိန့်မှာလည်း အသားစားနေသဖြင့် လုံးဝ သတိမထားမိသည့်အပြင် နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်မှာ အရောင်အဆင်းနှင့် အနံ့အသက် မရှိသဖြင့် မည်သည့် ချို့ယွင်းချက်မျှ မရှိပေ ။ ဟဲပိဝိန့်သည် ဖန့်ယောင်၏ လုပ်ရပ်ကို သိပင် မသိလိုက်ပေ ။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့မှာမူ ဖန့်ယောင်နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့လောက် အသောက်မခံနိုင်သဖြင့် အတော်ပင် မူးနေကြပြီ ဖြစ်သည် ။ သူတို့သည် ထင်းထည့်ရန်နှင့် အသားချက်ရန်ပင် မနည်း လှုပ်ရှားနေရသဖြင့် ပို၍ပင် သတိမမူမိကြတော့ပေ ။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့သည် အသားပန်းကန်ကို ယူလာပြီးနောက် အသားအနည်းငယ်စီ စားကာ အရက်ခွက်များကို မော့လိုက်ကြသည် ။

ဤအရက်လေးခွက်တွင် ဖန့်ယောင်၏ အရက်တစ်ခွက်သာ အဆိပ်ကင်းပြီး ကျန်သုံးယောက်မှာ အဆိပ်ရှိသော အရက်ကို သောက်လိုက်ကြရသည် ။

အရက်များ ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်သည်နှင့် အတွင်းအား မနက်နဲသော ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည် ။ သို့သော် သူတို့က အသောက်များသွားသောကြောင့်ဟုသာ ထင်မှတ်ပြီး များများစားစား မတွေးမိကြပေ ။ သူတို့သည် ထင်းထည့်ရန် ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ခြေချော်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည် ။

"ဟင်.....ညီလေး" ဟု ဆုန့်က ခေါ်လိုက်သည် ။

ထိုသည်ကို မြင်သော် ဆုန့်က လှမ်းကူရန် ပြင်သော်လည်း သူ၏ လက်မောင်းကို မရန်ပင် အတော်အားစိုက်နေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားကာ "ဒါ... ငါ ဘာလို့ တစ်ကိုယ်လုံး အားမရှိသလို ခံစားနေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည် ။

လီကလည်း မနည်း ပြန်ထကာ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျုပ်တို့ အဆိပ်မိပြီ ထင်တယ်၊ ကျုပ် ဘာအတွင်းအားမှ ထုတ်လို့ မရတော့ဘူး" ဟု ပြောသည် ။

ဤအချိန်တွင် ဟဲပိဝိန့်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို ခံစားလိုက်ရသည် ။ သူသည် အသက်ရှူစနစ်ကို ထိန်းညှိကြည့်သောအခါ မည်သည့် အတွင်းအားကိုမျှ ထုတ်ဖော်၍ မရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည် ။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲကာ ပျော့ခွေနေပြီး ယခင်ညက ကျန်းဝူကျိ၏ အရိုက်ခံရစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို နေထိုင်ရခက်ခဲနေသည် ။

ဟဲပိဝိန့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသော်လည်း သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ဖန့်ယောင်က နစ်နာသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည် ။ သူသည် ဟဲပိဝိန့်၏ ရင်ဘတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လည်ချောင်းသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောနိုင်ပေ ။ သို့သော် သူ အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ သိသာလှသည် ။

ဆုန့်နှင့်လီတို့မှာ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားပြီး "ဆရာကြီးကူ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးကြသည် ။

ဖန့်ယောင်သည် ခေါင်းခါပြကာ ဝိုင်ထဲတွင် လက်ညှိုးနှစ်ပြီး 'နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်' ဟူသော စာသားကို စားပွဲပေါ်တွင် ရေးပြလိုက်သည် ။

ထိုအခါမှ ဆုန့်နှင့်လီတို့လည်း နားလည်သွားကြသည် ။ နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်ကို ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဘိုးအိုများက အမြဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့သည် ဟဲပိဝိန့်ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ "ဆရာကြီးဟဲ၊ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဆရာကြီးကို အမြဲ အထင်ကြီး လေးစားခဲ့တာပါ၊ ဘယ်တုန်းကမှ မပြစ်မှားခဲ့ဖူးပါဘူး၊ ဆရာကြီးမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိရင်လည်း လုပ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ" ဟု အသနားခံကြသည် ။

ဟဲပိဝိန့်သည် ဖန့်ယောင်ကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးလုံး ထင်နေကြသည် ။ မဟုတ်ပါက သူတို့ကဲ့သို့ လူငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို အဆိပ်ခတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အားထုတ်နေမည်နည်း ။ သူသည် ဖန့်ယောင်ကို ရည်ရွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ ယူဆနေကြသည် ။

သူတို့မှာမူ ကြားညှပ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာပေးရန် အမြန် တောင်းပန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

သို့သော် ဟဲပိဝိန့်မှာမူ ထိုအချိန်တွင် အလွန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီး သူတို့သုံးဦးကို အံ့ဩမှင်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည် ။

ဒေါသထွက်နေသော ဖန့်ယောင်နှင့် ဒူးထောက်ကာ အသနားခံနေသော ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့ကို မြင်သော် သူသည် အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကာ ဆွံ့အသွားတော့သည် ။

ယခုလတွင် နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်ကို သူ တာဝန်ယူထားရသော်လည်း ၎င်းကို သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ ကရိန်းနှုတ်သီးကလောင်တံထဲတွင် အမြဲ ဝှက်ထားလေ့ရှိသည် ။ ယခင်ညက ကျန်းဝူကျိက တိမ်လွှာဓားဖြင့် သူ၏ ကရိန်းနှုတ်သီးကလောင်တံကို ချိုးပစ်လိုက်သဖြင့် လက်နက်အသစ် လုပ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း အကျိုးအပဲ့ထဲတွင် နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်များကို ထည့်ကာ သူနှင့်အတူ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

သူကိုယ်တိုင် နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်ကို တာဝန်ယူထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ အဆိပ်ခတ်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ယခုအခါ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လူတိုင်း အဆိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို မည်သူ့ထံတွင် သွားရောက် ရှင်းပြရမည်နည်း ။

ဟဲပိဝိန့်သည် အသက်ရှူစနစ်ကို ထိန်းညှိကြည့်သော်လည်း မည်သည့် အားအင်မျှ မထုတ်နိုင်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူ၏ အတွင်းအားများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခြေလက်များမှာလည်း နာကျင်ကာ ပျော့ခွေနေသည် ။ ဤသည်မှာ နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်၏ အဆိပ်သင့်သော လက္ခဏာများဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာ မလိုပေ ။

ဟဲပိဝိန့်က "ဒီ နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်ကို ဖော်စပ်တတ်တဲ့ တခြားလူ ရှိသေးလို့လား၊ ဒါ တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ" ဟု တွေးနေမိသည် ။

သို့သော် ဖန့်ယောင်က သူ့ကို စဉ်းစားရန် အချိန်မပေးပေ ။ သူက ဟဲပိဝိန့်၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ကာ လည်ချောင်းသံဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည် ။

ထိုသည်ကို မြင်သော် ဟဲပိဝိန့်က "ဆရာကြီးကူ၊ ခင်ဗျား အထင်လွဲနေပြီ၊ ကျုပ်တို့က ရင်းနှီးမှု မရှိသေးပေမဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ကျုပ်က မင်းသားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေချည်းပဲ၊ ကျုပ်က ဆရာကြီးရဲ့ အရည်အချင်းကို အမြဲ လေးစားခဲ့တာပါ၊ ကျုပ်တို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးမရှိဘဲ ကျုပ်က ဘာလို့ ခင်ဗျားကို လုပ်ကြံရမှာလဲ၊ အခု ကျုပ်လည်း အဆိပ်မိနေတာပဲ၊ ဒါ တစ်ခုခု မှားနေပြီ" ဟု အမြန် ပြောလိုက်သည် ။

ဖန့်ယောင်သည် ခေါင်းခါပြပြီး ဝိုင်ဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် ထပ်မံ ရေးလိုက်သည် - 'အဆိပ်ဖြေဆေးကို အမြန်သွားယူ' ။

ဟဲပိဝိန့်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်၊ အဆိပ်ဖြေဆေးက ကျုပ်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကို လူဆီမှာ ရှိတယ်၊ အမြဲတမ်း သွားယူကြစို့၊ ပြီးမှ ဒီကိစ္စကို မင်းသမီးဆီ အစီရင်ခံရမယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ဖန့်ယောင်သည် စိတ်ပူပန်နေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည် ။ 'ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ ဒီနည်းနဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေး ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ၊ လုကျန့်ခဲ့ဆီကနေ အဆိပ်ဖြေဆေး ရတာနဲ့ အစီအစဉ်က အောင်မြင်ပြီပေါ့' ဟု သူ တွေးလိုက်သည် ။

ထို့နောက် ဖန့်ယောင်သည် ဟဲပိဝိန့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အတွင်းအား ကုန်ခမ်းနေသယောင်နှင့် ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဟန်ဆောင်ရင်း လုကျန့်ခဲ့ရှိရာဆီသို့ အတူတူ လျှောက်သွားကြသည် ။

ဟဲပိဝိန့်သည် အတွင်းအား နက်နဲသူဖြစ်သဖြင့် အဆိပ်မိနေ ြပီး လှုပ်ရှားမှုမှာ အဟန့်အတား မရှိသော်လည်း သိုင်းပညာကိုမူ ထုတ်ဖော်၍ မရတော့ပေ ။ စုန့်နှင့်လီတို့မှာမူ အခြေအနေ မကောင်းလှဘဲ အဘိုးကြီးများကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲကာ လိုက်လာကြသည် ။

ဖန့်ယောင်ကလည်း အကူအညီ လိုအပ်နေဟန် ဟန်ဆောင်နေသဖြင့် ဟဲပိဝိန့်သည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည် ။ 'ဒီဆရာကြီးကူက အတော်တော်တယ်လို့ ငါ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ကျုပ် တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲလို့ တွေးနေခဲ့တာ၊ အခု အဆိပ်မိတာကို ကြည့်ရတာတော့ ကျုပ် တို့ ညီအစ်ကိုထက် အများကြီး ညံ့တာပဲ' ဟု သူ တွေးနေမိသည် ။

မကြာမီ သူတို့လေးဦးသည် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အဘိုးအိုများ နေထိုင်ရာ ဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည် ။ တောင်ဘက်ခြမ်းမှာ ဟဲပိဝိန့် နေထိုင်ရာဖြစ်ပြီး သူတို့သည် မြောက်ဘက်ခြမ်းရှိ လုကျန့်ခဲ့၏ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည် ။

အခန်း (၁၁၉) ဟင်... ဆရာကြီးကူ စကားပြောတတ်တာလား

လူလေးဦးတို့သည် မြောက်ဘက်အဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း တံခါးမှာ ကျပ်တည်းစွာ ပိတ်ထားသည်ကိုသာ တွေ့ရပြီး အတွင်း၌ လူရှိပုံပင် မပေါ်ချေ ။

ဟဲပိဝိန့်က "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး အထဲမှာ ရှိလား" ဟု လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည် ။

ခေါ်သံအဆုံးတွင် လုကျန့်ခဲ့၏ အသံမှာ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည် ။ "အင်း" ဟု တစ်ချက်သာ ပြန်ထူးသော်လည်း အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေသည့် ဟန်ရှိနေသည် ။ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း တံခါးမှာ ပွင့်မလာသေးပေ ။

ဟဲပိဝိန့်က "အစ်ကိုကြီး... တံခါး မြန်မြန်ဖွင့်ပါဦး" ဟု ထပ်မံခေါ်ပြန်သည် ။

လုကျန့်ခဲ့က စိတ်မရှည်သော အသံဖြင့် "ဘာတွေ အရေးကြီးနေလို့လဲ... ငါ သိုင်းလေ့ကျင့်နေတယ်... စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး... နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည် ။

လုကျန့်ခဲ့၏ စိတ်မရှည်မှုကို ကြားရသောအခါ ဟဲပိဝိန့်မှာ ထပ်၍ မခေါ်ရဲတော့ချေ ။ ၎င်းတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသော်လည်း ဟဲပိဝိန့်မှာ အကြံအဖန် သိပ်မရှိဘဲ လုကျန့်ခဲ့ကို အမြဲတစေ ရိုသေခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။ ယခု အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သူသည် ဆက်၍ စကားမပြောရဲတော့ပေ ။

ဖန့်ယောင်မှာမူ ထိုအချိန်တွင် အကြောင်းအရာအချို့ကို ရိပ်မိနေပြီ ဖြစ်သည် ။ လင်းနို့ဘုရင် ဝေယိရှောက်သည် ဟန်ကျီးကို လုကျန့်ခဲ့၏ အခန်းထဲသို့ ပို့ထားပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူက တွေးလိုက်သည် ။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ကာမဂုဏ် ခံစားနေခြင်းကြောင့်သာ ဤမျှ ပျာယာခတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေမည် ။

သို့သော် ဤသည်မှာ လုကျန့်ခဲ့၏ အားနည်းချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ယောင်မှာ တွေဝေမနေတော့ချေ ။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ကိုယ်ဖြင့် တိုက်လိုက်ရာ တံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည် ။

ဟဲပိဝိန့်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ ဤသည်ကို မြင်ပြီး လန့်သွားကာ အတူတူ လိုက်ဝင်သွားကြသည် ။ အခန်းထဲသို့ မဝင်ရသေးခင်မှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည် ။

လုကျန့်ခဲ့မှာ ကုတင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အလွန်အမင်း ပျာယာခတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည် ။ တံခါး ပွင့်သွားသံကို ကြားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည် ။

ဖန့်ယောင်နှင့် အခြားသူများ ကြည့်လိုက်သောအခါ လုကျန့်ခဲ့၏ ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ခေါင်းနှင့် ပခုံးသာ ပေါ်နေသည် ။ စောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသဖြင့် လူထုပ်ကြီးနှင့်ပင် တူနေတော့သည် ။

အသေးစိတ် ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ဆံပင်ရှည်များသည် စောင်အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး သူမတွင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားပုံ မရချေ ။ သူမ၏ ပခုံးသားများမှာ ဖြူဝင်းချောမွေ့နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အလွန်လှပလှရာ လောကတွင် တွေ့ရခဲသော အလှမျိုး ဖြစ်သည် ။

ဖန့်ယောင်သည် သူမမှာ ရုယန်မင်းသား၏ အချစ်တော် ကိုယ်လုပ်တော် ဟန်ကျီး ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားပြီး "လင်းနို့ဘုရင် ဝေယိရှောက်ကတော့ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ... ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဒီကိစ္စကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... အချိန်ကလည်း ကွက်တိပဲ... အခုတော့ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါ ဖမ်းလို့ရပြီ" ဟု တွေးကာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည် ။

ဖန့်ယောင်က ဝမ်းသာနေသော်လည်း လုကျန့်ခဲ့မှာမူ မှင်သက်နေတော့သည် ။

သူသည် ယနေ့တွင် အခန်းထဲ၌ သိုင်းလေ့ကျင့်နေရုံမှအပ ဘာမျှ မလုပ်ရသေးပေ ။ ယနေ့သည် မင်းသမီးနှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ ချိန်းဆိုထားသော နေ့ဖြစ်သဖြင့် မင်ဂိုဏ်းမှ တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အားအင်များကို စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည် ။ ကျန်းဝူကျိကို ထပ်မံ မရင်ဆိုင်ရဲသော်လည်း ငြိမ်နေ၍ မဖြစ်သဖြင့် မင်းသမီးကို ကာကွယ်ပေးမှသာ မင်းသားထံ ပြန်လည် အစီရင်ခံနိုင်မည် မဟုတ်လား ။

သို့သော် တစ်နေ့လုံး စောင့်နေသော်လည်း မင်ဂိုဏ်းမှ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် မျှော်စင်ရှိရာသို့ သွားကာ ဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင်များကို သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့သည် ။ ဘာမျှ ထူးခြားမှု မရှိမှသာ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ ယခုအခါ မှောင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိ လက်ချက်ဖြင့် ရရှိထားသော ဒဏ်ရာမှာ မပြင်းထန်သော်လည်း လုံးဝ မပျောက်ကင်းသေးသဖြင့် သိုင်းလေ့ကျင့်ရန် သူက တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည် ။

သို့သော် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟန်ကျီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုကျန့်ခဲ့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည် ။ သူသည် ဟန်ကျီးကို ရုယန်မင်းသား၏ အိမ်တော်တွင် တစ်ကြိမ် တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး သူမ၏ အလှမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသည် ။ သူသည် သူမကို အလွန် လိုချင်တပ်မက်ခဲ့သော်လည်း မင်းသား၏ အဆင့်အတန်းကို ရိုသေသောကြောင့် မလှုပ်ရှားရဲဘဲ အမြဲတစေ စိတ်ထဲ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ နေ့ညမပြတ် တောင့်တခဲ့ရသော ထိုအလှလေးက ယနေ့တွင် မိမိကုတင်ပေါ်၌ ဗလာကျင်းလျက် ရောက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ ။

သို့သော် လုကျန့်ခဲ့က များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ မိမိ၏ တပည့်ကြီး ဝူဝမ်အာဖုက မိမိ၏ ဆန္ဒကို သိသဖြင့် ဤအလှလေးကို တမင် ခေါ်လာပေးခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည် ။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဟန်ကျီး၏ အသားအရေနှင့် အတိုင်းအထက်အလွန် အလှတရားတို့ကို မြင်သောအခါ သူသည် သွားရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည် ။ သို့သော် သူက သတိရှိနေသေးသဖြင့် သူမကို ဘယ်သူက ဖမ်းခေါ်လာသလဲဟု ဟန်ကျီးကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် မေးသော်လည်း ဟန်ကျီးက စကားမပြောပေ ။

ဝူဝမ်အာဖု လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလားဟု လုကျန့်ခဲ့က တွေးနေမိသည် ။ သူသည် ဤအလှလေးကို လက်ဖျားနှင့် တို့ရမလားဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဖန့်ယောင်နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့ ရောက်လာကြရာ လက်ပူးလက်ကြပ် အဖမ်းခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတော့သည် ။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့မှာ လည်း ဆွံ့အသွားကြသည် ။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဟန်ကျီးကို မြင်ဖူးကြသဖြင့် လုကျန့်ခဲ့သည် မင်းသား၏ အချစ်တော် ကိုယ်လုပ်တော်ကို ဤမျှ အတင့်ရဲစွာ ခိုးယူလိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မထင်ထားကြပေ ။

ဟဲပိဝိန့် တစ်ဦးသာ ဟန်ကျီးက မည်သူမှန်း မသိဘဲ ရှိနေသည် ။ သူသည် သေရည်ကိုသာ အမြဲတစေ မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးများမှာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဖုန်မှုန်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ဟန်ကျီးကို သူ မမှတ်မိချေ ။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ အိမ်ကြက်ကို အိမ်နောက်ဖေးပေါက်က နှိုက်ပြန်ပြီဟုသာ မှတ်ယူထားပြီး စိတ်ထဲ မထားဘဲ အဆိပ်ဖြေဆေးကိုသာ အမြန် ရလိုနေသည် ။

လုကျန့်ခဲ့ကမူ မင်းသားသည် ဤကိစ္စကို သိသွားသဖြင့် မိမိကို ဖမ်းဆီးရန် ဆရာကြီးကူကို တမင် လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်နေသည် ။ ဆရာကြီးကူ၏ သိုင်းပညာမှာ စုံလင်လှသဖြင့် မိမိတစ်ဦးတည်းနှင့် နိုင်ချင်မှ နိုင်မည်ဟု တွေးကာ "ညီလေး... ငါတို့ အားချင်းပေါင်းပြီး ဒီဆရာကြီးကူကို သတ်ကြရအောင်... ပြီးရင် ဒီကနေ ထွက်ပြေးကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည် ။

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည် ။

သို့သော် ဟဲပိဝိန့်က "အစ်ကိုကြီး... နေပါဦး... ဆရာကြီးကူက အစ်ကိုကြီးကို ဖမ်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ အဆိပ်မိနေလို့ပါ" ဟု အမြန် အော်ပြောလိုက်သည် ။

လုကျန့်ခဲ့သည် အတွင်းအားများကို စုစည်းပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဟဲပိဝိန့်၏ စကားကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည် ။ သူက နားမလည်နိုင်ဘဲ "အဆိပ်မိနေတာ ဟုတ်လား" ဟု ပြန်မေးသည် ။

ဟဲပိဝိန့်က "ကျွန်တော်နဲ့ ဆရာကြီးကူတို့ နှစ်ယောက်လုံး နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့် မိနေတာ... ဘယ်သူ ခတ်လိုက်မှန်း မသိလို့ အစ်ကိုကြီးဆီမှာ အဆိပ်ဖြေဆေး လာတောင်းတာ" ဟု ဆက်ပြောသည် ။

လုကျန့်ခဲ့မှာ မှင်သက်သွားပြီး "နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျောဆေးမှုန့်က မင်း လက်ထဲမှာ ရှိတာ မဟုတ်လား... မင်းကိုယ်မင်း အဆိပ်ပြန်ခတ်တာလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည် ။

ထိုသို့ ပြောရင်း သူသည် အတွင်းအား တစ်စွန်းတစ်စကို သုံးကာ ဟဲပိဝိန့်ကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည် ။ အတွင်းအား လုံးဝ မရှိတော့သော ဟဲပိဝိန့်မှာ လုကျန့်ခဲ့၏ တွန်းမှုကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားတော့သည် ။

လုကျန့်ခဲ့သည် ရှစ်ပုံ၊ ကိုးပုံခန့် ယုံကြည်သွားပြီးနောက် "ဆရာကြီးကူ... ခဏစောင့်ပါ... အခုပဲ အဆိပ်ဖြေဆေး သွားယူပေးပါ့မယ်" ဟု အသိအမှတ်ပြုကာ ပြောလိုက်သည် ။

ဖန့်ယောင်မှာမူ ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်လာသည် ။ နောက်ပိုင်းတွင် အဆိပ်ဖြေဆေးကို အရင်ဆုံး လုယူနိုင်ရန် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည် ။

သို့သော် ထိုခြေလှမ်း အနည်းငယ်ကြောင့်ပင် တစ်ခုခုမှာ ပေါ်လွင်သွားတော့သည် ။ လုကျန့်ခဲ့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် ဖန့်ယောင်ထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည် ။

ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ အလွန် အေးစက်ပြီး ကောက်ကျစ်လှသည် ။ ဖန့်ယောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဤတိုက်ကွက်ကို မတားဆီးနိုင်ပါက တိုက်ရိုက်ထိသည် မဆိုထားနှင့်၊ ရှပ်ထိရုံဖြင့်ပင် အသက်ဆုံးနိုင်သည်ကို သိသဖြင့် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အတွင်းအားများကို စုစည်းကာ လုကျန့်ခဲ့နှင့် လက်ဝါးချင်း ဆိုင်လိုက်တော့သည် ။

“ဝုန်း”

အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ နှစ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည် ။

လုကျန့်ခဲ့က "ဟား... ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျား အဆိပ် လုံးဝ မမိထားပါလား" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည် ။

ဟဲပိဝိန့်နှင့် အခြားသူများလည်း မှင်သက်သွားကြသည် ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ။ ဆရာကြီးကူက အဆိပ် မမိဘူးလား ။ ဒါဆို ငါတို့ကျတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဆိပ်မိတာလဲ... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ။

ဖန့်ယောင်မှာ မိမိ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ဆက်၍ မဟန်ဆောင်တော့ဘဲ ရယ်မောကာ "ဟား... လုကျန့်ခဲ့... မင်းက တကယ့်ကို အတင့်ရဲတာပဲ... မင်းသားရဲ့ အချစ်တော် ကိုယ်လုပ်တော်ကိုတောင် ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည် ။

သူ၏ စကားကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည် ။ ၎င်းတို့သည် ဖန့်ယောင်နှင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် သိကျွမ်းခဲ့သော်လည်း သူ စကားတစ်ခွန်း ပြောသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သဖြင့် သူသည် အနောက်ဘက် ဒေသမှ လာသော ဆွံ့အသူ တစ်ဦးဟုသာ အားလုံးက မှတ်ယူထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

ဆရာကြီးကူ၏ တမင် အဆိပ်ခတ်မှုတွင် တစ်ခုခု နောက်ကွယ်၌ ရှိမည်ကို လုကျန့်ခဲ့တို့ သိထားသော်လည်း ဤလူက စကားပြောတတ်လိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မထင်ထားသဖြင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည် ။

ဟဲပိဝိန့်မှာ မျက်လုံးပြူးကာ ဆွံ့အစွာဖြင့် "ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ စကားပြောတတ်တာလား... ခင်ဗျား ငါတို့ကို တကယ်ပဲ လှည့်စားထားတာပဲ... ခင်ဗျားသာ စောစောက စကားပြောရင် ဒီလူမိုက် နှစ်ယောက်နဲ့ ငါ ဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေမှာလဲ" ဟု ပြောသည် ။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့မှာ

“သောက်ကျိုးနည်း... ခင်ဗျားတို့ ဆရာကြီတွေ ရန်ဖြစ်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ။ အခုတော့ ကြောက်လွန်းလို့ အူတွေတောင် ပေါက်ထွက်တော့မယ်... ငါတို့က သမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ကြီးကို ကြည့်နေရသလိုပဲ ။”

လုကျန့်ခဲ့ကမူ အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီး "ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျား နှစ်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောဘဲ ဟန်ဆောင်နေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်" ဟု မေးလိုက်သည် ။

ဖန့်ယောင်က ဟန်ကျီးကို ညွှန်ပြကာ "မင်းသားက မင်းလို လူယုတ်မာမှာ မကောင်းတဲ့ အကြံတွေ ရှိနေတာကို သိလို့ မင်းရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့ကို စကားမပြောသလို ဟန်ဆောင်ခိုင်းထားတာပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည် ။

ဤစကားများမှာ လွဲချော်နေသော်လည်း လုကျန့်ခဲ့မှာ ဟန်ကျီး၏ ကိစ္စကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသဖြင့် အတော်အတန် ယုံကြည်သွားသည် ။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ အေးစက်လာပြီး "မင်းသားက မင်းကို ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ လွှတ်လိုက်တာလား... ဟဲဟဲ... ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားမှာ သိုင်းပညာ အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမယ့် ငါ လုကျန့်ခဲ့ကတော့ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည် ။

ထိုသို့ ပြောရင်း ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး၏ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများကို စုစည်းကာ သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည် ။

အခန်း (၁၂၀) လူကျန့်ခဲ့ - ဤသည်မှာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်လှသည်

အသက်နှင့်လဲ၍ ခုခံတော့မည့် လူကျန့်ခဲ့ကို ကြည့်ကာ ဖန့်ယောင်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြုံးလိုက်ပြီးလျှင် -

"လုဆရာကြီးက သိုင်းလောကမှာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ဆိုတဲ့ ကူတုထော်ကလည်း ရုပ်ချောရုံသက်သက် လူစားမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းဝူကျိရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာရထားတာ ဆိုတော့ အခုချိန်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရှင်းပျောက်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်ကို ခင်ဗျား အနိုင်ရနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ စဉ်းစားစရာပဲ"

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားက တစ်ကွက် နှစ်ကွက် အသာနဲ့ အနိုင်ရခဲ့ရင်တောင် ဟန်ကျီကို ခေါ်သွားဖို့ရော၊ ခင်ဗျားရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဟဲပိဝိန့်ကို ကယ်ဖို့ရောဆိုတာ ခင်ဗျားကို အထင်သေးတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ အဲဒီလောက် အရည်အချင်းရှိမယ်လို့တော့ မထင်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုကျန့်ခဲ့သည် မြှောက်ထားသော လက်ဝါးကို အလိုလို ပြန်ချလိုက်မိသည်။ သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ဟဲပိဝိန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကူတုထော် ပြောသည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ပေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရန်မှာ မခက်ခဲသော်လည်း ဟဲပိဝိန့်မှာ သူ၏ ညီနောင်ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ ညီနောင်နှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူ သိုင်းသင်ကြားလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အိုမင်းလာသည်အထိ တစ်ရက်မှ မခွဲဖူးကြချေ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် မိန်းမနှင့် သားသမီးဟူ၍ မရှိကြသဖြင့် တစ်သက်လုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီခိုလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လုကျန့်ခဲ့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော်လည်း ဟဲပိဝိန့်ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရန်ကိုမူ သူ လုံးဝ မလုပ်နိုင်ပေ။

လုကျန့်ခဲ့ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ယောင်သည် လှည့်၍ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး

"လု ဆရာကြီး ၊ ဒီကိစ္စက အပြင်ကို မပေါက်ကြားသေးဘူး။ ကူတုထော်က ခင်ဗျားအတွက် ဒါကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပြီပေါ့" ဟု ပြောလိုက်၏။

လုကျန့်ခဲ့သည် မူလကပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဖန့်ယောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ကျုပ်ဘက်က ဖုံးကွယ်ပေးမှာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ပျောက်သွားတဲ့ ကိစ္စက သိပ်ကြီးပါတယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်လို့ ရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ဟဲပိဝိန့်၊ ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေ တို့၏ အသံထွက်မရစေရန်နှင့် လှုပ်ရှားမရစေရန် အကြောပိတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ လျင်မြန်လှသော အကြောပိတ်နည်းနှင့် တိကျမှုကြောင့် လုကျန့်ခဲ့သည် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသွားပြီး ကူတု‌ေထာ်ကို ပို၍ သတိထားလိုက်မိသည်။

အကြောပိတ်ပြီးနောက် ဖန့်ယောင်က ပြုံးလျက်

"အခုတော့ ဒီကိစ္စကို ငါတို့အနည်းငယ်ပဲ သိကြတော့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ညီနောင်ကတော့ ခင်ဗျားကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကူတုထော်ကလည်း အရင်က ဆွံ့အခဲ့သလို နောက်လည်း ဆွံ့အနေမှာပဲ။ ခင်ဗျား လုပ်ရမှာက ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့ကို သတ်လိုက်ဖို့ပဲ။ အဲဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက ဘယ်တော့မှ ပေါက်ကြားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဆို၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ အကြောပိတ်ခံထားရသဖြင့် "ငါတို့ဆီ ဘယ်လို လှည့်လာတာလဲ" ဟုသာ စိတ်ထဲမှ အော်နေမိကြပေသည်။

ယခုအခါ သူတို့မှာ အကြောပိတ်ခံထားရသဖြင့် စကားလည်း မပြောနိုင်၊ လှုပ်လည်း မလှုပ်နိုင်ဘဲ ရင်ထဲတွင် အလွန် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ တကယ်လို့သာ သူတို့ စကားပြောနိုင်ပါက "ငါတို့က ခွေးသားစားပြီး အရက်သောက်နေရုံလေးပါ၊ ဘာလို့ ဒီကူတုထော်က ငါတို့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရတာလဲ၊ ကူတုထော် သာ မရှိရင် ငါတို့ဘဝက သာယာမှာပဲ" ဟု ပြောမိကြပေလိမ့်မည်။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့၏ မျက်နှာတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေပြီး မျက်ရည်ပင် ဝဲနေပေသည်။ သူတို့က "ငါတို့ နောက်ဆို ခိုးပြီး အသားမစားတော့ပါဘူး၊ ဒါက အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တာပဲ" ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက် တွေးနေကြ၏။

လုကျန့်ခဲ့၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံ ရသော်လည်း ဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ

"သူ့ကိုကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်က ပြုံးပြီး

"ကြက်ကလေးတစ်ကောင်တောင် မဖမ်းနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဘာခက်တာ ရှိမလဲ။ ကျုပ်မှာ နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ရှိတယ်။ ပထမနည်းကတော့ သူ့ကိုရော ဆုန့်ဆန်းဟွေ့နှင့် လီစီချွေတို့ကိုရော လူသူမရှိတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားပြီး ဓားနဲ့ တစ်ခါတည်း သတ်လိုက်ရုံပဲ။ ပြီးရင်တော့ သူတို့ သုံးယောက်က ဖောက်ပြန်နေကြတာကို ကျုပ်က တွေ့လို့ သတ်လိုက်တာပါလို့ မင်းသားကို သတင်းပို့လိုက်မယ်" ဟု ပြော၏။

ဆုန့်ဆန်းဟွေ့ ၊ လီစီချွေ နှင့်ဟန်ကျီတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး "မင်းက တကယ် ရက်စက်တာပဲ" ဟုသာ တွေးနေမိကြသည်။

ဖန့်ယောင်ကမူ သူတို့ ဘာတွေးနေမှန်း မသိဘဲ ဆက်ပြောသည်မှာ

"ဒုတိယနည်းကတော့ လုဆရာကြီးက ဒီအလှလေးကို မသတ်ချင်ဘူး ဆိုရင်တော့ သူ့ကို တစ်နေရာမှာ ကောင်းကောင်း ဝှက်ထားလိုက်ပါ။ အပြင်မှာ မယားငယ်အဖြစ် ထားပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒါကို လူတွေ သိမသိ ဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုကျန့်ခဲ့သည် ဟန်ကျီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ကျီကလည်း ဒုတိယနည်းကို သဘောတူရန် မျက်ဝန်းများဖြင့် တောင်းပန်နေပေသည်။

ဟန်ကျီ၏ လှပကျော့ရှင်းမှုကို မြင်သောအခါ ထိုအလှလေးကို ဓားဖြင့် သတ်ရန် သူ တကယ်ပင် မရက်စက်နိုင်ချေ။ သူမ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော အမူအယာမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် လုကျန့်ခဲ့သည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။

လုကျန့်ခဲ့သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး ဖန့်ယောင်ကို အရိုအသေပေးကာ -

"ဆရာကြီးကူ၊ ကျုပ်အတွက် အဖက်ဖက်က စဉ်းစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာကြီးအတွက် ကျုပ် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ဖန့်ယောင်က "ကြည့်စမ်း..... သူက ငါ့ကိုတောင် ပြန်ပြီး ကျေးဇူးတင်နေသေးတယ်" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်က ပြုံးလျက် "ဒီကိစ္စက မခက်ပါဘူး။ ကျုပ်ကို 'နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျော့ဆေးမှုန့်' ရဲ့ ဖြေဆေး ပေးပါ။ ကျုပ် တစ်ခုခုအတွက် သုံးစရာ ရှိလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုကျန့်ခဲ့သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ

"ခင်ဗျားက ဆေးမိထားတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဖြေဆေးကို လိုချင်ရတာလဲ။ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းက လူတွေကို ကယ်ချင်လို့လား" ဟု မေး၏။

ဖန့်ယောင်က ခေါင်းခါပြကာ

"ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းက လူတွေက ကျုပ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျုပ် ........ကူတုထော်က အနောက်ဘက် ဒေသက လာတာဆိုတော့ သူတို့နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားတို့လည်း သိသားပဲ။ အခု ကျုပ် ကယ်ချင်တာက တစ်ယောက်တည်းပါ၊ အဲဒါ အော့မေ့ဂိုဏ်းက သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူကျန့်ခဲ့နှင့် အခြားလူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး "ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းနဲ့ မပတ်သက်ဘူး ပြောပြီး ဘာလို့ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကိုမှ ကယ်ချင်ရတာလဲ၊ ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မနေဘူးလား" ဟု တွေးလိုက်ကြ၏။

ဖန့်ယောင်က ပြုံးပြီးလျှင် -

"တခြားလူတွေက ကျုပ်မျက်စိထဲမှာ ဝက်တွေ ခွေးတွေလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကတော့ မတူဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ် အနောက်ဘက်ဒေသမှာ ကျင့်ကြံနေတုန်းက အဲဒီကို ရောက်လာတဲ့ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက မိန်းမပျိုလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ငါတို့နှစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြပြီး တိတ်တိတ်ပုန်း ပတ်သက်ခဲ့ကြတယ်။ ဟောဒီ ကျိုးကျစ်လော့ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ငါတို့ရဲ့ တရားမဝင် သမီးလေးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူကျန့်ခဲ့နှင့် အခြားလူများမှာ ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ ကူတုထော် နှင့် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်တို့တွင် ထိုကဲ့သို့ ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိခဲ့သည်လား။

သို့သော် သူတို့သည် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းမသိသလို သူမ အနောက်ဘက်ဒေသသို့ သွားခဲ့ဖူးခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း မသိကြသဖြင့် ဖန့်ယောင်က လုပ်ကြံပြောနေသည်ကို မရိပ်မိကြပေ။

ဖန့်ယောင်က ဆက်ပြောသည်မှာ -

"သူတို့ အဖမ်းခံရကတည်းက ကျုပ် ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ရာထူးကြောင့် ဇွတ်မလုပ်ခဲ့ဘူး။ နောက်တော့ မင်းသမီးလေးနဲ့ ကျန်းဝူကျိတို့မှာ ကတိရှိထားပြီး ကျိုးကျစ်လော့ကိုလည်း မင်းသမီးက ကောင်းကောင်း ထားတယ်ဆိုတော့ ကျုပ် စိတ်အေးသွားပြီး ဒီနေ့အထိ သည်းခံနေခဲ့တာ။ အခုမှ ဒီနည်းလမ်းကောင်းကို တွေ့တာပဲ။ လုဆရာကြီး ၊ ခင်ဗျား မသင်္ကာမဖြစ်ပါနဲ့။ ကူတုထော်က ကျိန်ရဲပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ်ပြောတာ မဟုတ်ရင် ကျုပ်နဲ့ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ရဲ့ မိသားစု တစ်စုလုံး ယောက်ျားဆို သူခိုး၊ မိန်းမဆို ပြည့်တန်ဆာ ဖြစ်ပြီး မကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ပဲ ကြုံပါစေ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဖန့်ယောင်သည် ဂိုဏ်းအသီးသီးအပေါ်တွင် စေတနာ မရှိသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ လျှောက်ပြောနေခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ထိုရက်စက်လှသော သီလရှင်အိုကြီးကို ဆဲဆိုလိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားမိသေးသည်။

တကယ်လို့သာ ကျိုးကျစ်လော့သည် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၏ မိန်းကလေး မဟုတ်ပါက သူသည် သီလရှင်ကို ထို့ထက်မက အသရေဖျက်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ကျိန်ဆိုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ဘယ်သောအခါမှ အလေးအနက် မထားတတ်သဖြင့် လုကျန့်ခဲ့၏ ယုံကြည်မှုကို ရရန် စိတ်ထင်သလို ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လုကျန့်ခဲ့မှာ မူလက အလွန် ပါးနပ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ သံသယ မဖြစ်တော့ပေ။ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ တကယ်လို့သာ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် ကျိုးကျစ်လော့တို့သည် ကူတုထော်၏ ချစ်သူဟောင်းနှင့် သမီး ဖြစ်နေပါက သူတို့အတွက် စွန့်စားခြင်းမှာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ပေသည်။

အဓိက အချက်မှာ လူကျန့်ခဲ့သည် ကျိုးကျစ်လော့၏ အလှကြောင့် သူမကို သတိထားမိနေသော်လည်း ကျောက်မိန်ကြောင့် ဘာမှ မလုပ်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် တခြားတပည့်များအပေါ် စေတနာ သိပ်မရှိသော်လည်း ကျိုးကျစ်လော့အပေါ်တွင်မူ အလွန် ထူးထူးခြားခြား ကောင်းသည်ကို သူ သိထားသည်။ အရင်က ကျိုးကျစ်လော့ကို ခေါ်သွားပြီး သီးသန့် အခန်းထဲမှာ ထားတုန်းက သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် ကျိုးကျစ်လော့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ အထင်နှင့် သူတို့ကို အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က အလွန် သောင်းကျန်းနေသဖြင့် ကျန်းဝူကျိက ကျောက်မိန်ကို ကျိုးကျစ်လော့အား စောင့်ရှောက်ပေးရန် ပြောထားကြောင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က စိတ်အေးသွားပြီး ရန်မလုပ်တော့ဘဲ ကျိုးကျစ်လော့ ဘေးကင်းကြောင်းကို နှစ်ရက်တစ်ခါ ကြည့်ခွင့်ပေးရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် သိုင်းပညာ အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ဆဲဆိုတတ်သော နှုတ်သီးမှာ အစောင့်များကို အလွန် စိတ်ပျက်စေသည်။ လုကျန့်ခဲ့နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများပင် အလွန် စိတ်တိုခဲ့ကြရသည်။ တကယ်လို့သာ ကျောက်မိန်က တားမထားပါက သူတို့ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို သတ်ပစ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက လုကျန့်ခဲ့သည် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို အရူးမတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ကျိုးကျစ်လော့၏ သိုင်းပညာမှာ အလယ်အလတ်သာ ရှိသည်ကို ကြည့်လျှင် သူမသာ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၏ သမီးအရင်း မဟုတ်ပါက ဘာကြောင့် သီလရှင်အိုကြီးက ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံရသနည်း။

ကူတုထော် ပြောသမျှသည် ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အလွန်ပင် အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်နေပေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် လူကျန့်ခဲ့သည် သံသယ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ဖန့်ယောင် ပြောသမျှကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားလေတော့သည်။