အခန်း (၁၃၆-၁၄၀)

အခန်း (၁၃၆) ကြိုးဆွဲရာ ကနေရခြင်း

ဖန့်ယောင်သည် လုကျန့်ခဲ့၏ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မိမိ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် လုကျန့်ခဲ့မှာ သတိထားမိသွားပေလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိရာ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရန် ခဲယဉ်းသွားချေပြီ။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် အခြားသူများ၏ အခြေအနေမှာလည်း ခက်ခဲလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထွက်ခွာသွားပါက လုကျန့်ခဲ့သည် သေချာပေါက် သံသယဝင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင်များကို အဆိပ်ပြန်တိုက်ရုံသာမက ဝမ်ပေါင်းပေါင်းကိုပါ အကြောင်းကြားရပေမည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ကိစ္စရပ်များမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖန့်ယောင်နှင့် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးစလုံး ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ရင်ပြင်ထက်ရှိ မျှော်စင်အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဘုရားကျောင်း၏ အတွင်းအပြင်တွင် ယွမ်စစ်သည်များ ရှိနေသဖြင့် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် သူ၏စစ်သည်များ ရှိရာသို့ လူအုပ်စုအချို့ ချီတက်လာပြီး နှစ်ဖက်စလုံး တိုက်ပွဲစတင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် သူ၏လူများ လှုပ်ရှားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖန့်ယောင် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ဆံပင်ကို ရွှေရောင်ဆံထိုးကွင်းဖြင့် စည်းထားပြီး မြင်းဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို စီးကာ ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ယွမ်စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ပွဲကို ကွပ်ကဲနေသည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်တော်သော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် သိုင်းပညာ မညံ့သော်လည်း သိုင်းလောကမှ ပညာရှင်များ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့ အလွယ်တကူ ခုခံနိုင်မည်နည်း။ သူသည် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် စစ်သည်များကို ကွပ်ကဲရာ၌ အလွန်တော်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသည်။ အကယ်၍ သာမန် ယွမ်စစ်သည်များသာ ဖြစ်ပါက ယခုအချိန်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေချေပြီ။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ အရေးနိမ့်နေပြီး အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေသော်လည်း သူတို့၏ စစ်ကြောင်းမှာ ပျက်မသွားဘဲ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားကြောင်း ပြသနေသည်။

ဤကဲ့သို့ အရှုပ်အထွေးကြီး ဖြစ်နေချိန်တွင် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးသည် သေချာပေါက် သွားရောက် ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု ဖန့်ယောင် တွေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ဤမျှော်စင်ပေါ်မှနေ၍ လူများကို အလွယ်တကူ ကယ်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် တိုက်ပွဲသံများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့ လာရောက် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါမှ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

လုကျန့်ခဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဘုရားကျောင်း အတွင်းအပြင်မှ တိုက်ပွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် အနည်းဆုံး လူနှစ်ထောင်ခန့် ရှိမည် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် သူ၏ညီဖြစ်သူမှာ သိုင်းပညာ အလွန်ထူးချွန်သော်လည်း စစ်သည်တစ်ထောင်ကိုမူ အံတုနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ဖန့်ယောင်က "ဆရာကြီးလု ၊ ခင်ဗျားတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အောက်ဆင်းပြီး မင်းသမီးကို သွားကာကွယ်လိုက်ကြပါ ၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ် ၊ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို လွှတ်ပေးတဲ့ ကိစ္စက ခင်ဗျားတို့နဲ့ မပတ်သက်အောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ မင်းသမီးကို ကာကွယ်ခြင်းမှာ သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး ကူတုထော်ကို ဤနေရာတွင် စောင့်ခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ တာဝန်ပျက်ကွက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အကျဉ်းသားများကို လွှတ်ပေးသည့်ကိစ္စသည် သူတို့နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ဆရာကြီးကူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၊ ငါတို့ အခုပဲ မျှော်စင်အောက်ကို ဆင်းတော့မယ်"

ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးသည် ကျောက်မိန်ကို ကာကွယ်ရန် မျှော်စင်ပေါ်မှ ဆင်းတော့မည့်အချိန်၌ ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ မြင်းတပ်သည် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး မျှော်စင်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒီမျှော်စင်အစုတ်ကို မီးရှို့လိုက်စမ်း ၊ သူတို့က လူလာကယ်ချင်တာ မဟုတ်လား ၊ တစ်ယောက်မှ ကယ်လို့မရအောင် ငါလုပ်ပြမယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယွမ်စစ်သည်များမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသိုင်းပညာရှင်များ၏ ထိုးစစ်ဆင်မှုကြောင့် စစ်ကြောင်းများ ပျက်သွားကာ အငိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် မျှော်စင်ကို မီးရှို့ရန် ကြံရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင်များကို မီးရှို့သတ်ခြင်းဖြင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် သူ၏အဖော်များ မည်သူ့ကိုမှ မကယ်တင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သူ၏အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသည်။ တိုက်ပွဲသံများကြားတွင် လူအများက ထိုစကားကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။

ယွမ်စစ်သည်များသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ထင်းများကို ချက်ချင်းပုံကာ မီးရှို့လိုက်ကြသည်။ ဆီများစွာကိုလည်း လောင်းထည့်လိုက်ရာ မီးတောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်လာသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် မနီးမဝေးတွင် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို တားဆီးခြင်း မပြုပေ။

၎င်းမှာ ကျေးဇူးတရားကို အကြီးမားဆုံး ပေးဆပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန့်ယောင်၏ ကယ်တင်မှုမှာ ပထမအဆင့် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများသည် မီးဘေးကြောင့် အသက်လုနေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူက ဝင်ရောက်ကယ်တင်လိုက်ပါက ထိုကျေးဇူးမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းကြီးများက သူ့အပေါ် သစ္စာမရှိမည်ကို စိုးရိမ်စရာ လိုအပ်ပါဦးမည်လော။

၎င်းမှာ ကျကျနန ကြံစည်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ စီမံမှုအောက်တွင် ယနေ့ညအပြီး၌ ဤလူအုပ်စုသည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တသက်လုံး မမေ့နိုင်သော ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် မြင်ကြပေလိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၏ ကျေးဇူးတရားမှာ တစ်သက်လုံး ဆပ်၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကျန်းဝူကျိက သူမကို ယနေ့ ဤနေရာတွင် အသေမခံနိုင်ဟု တွေးတောထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကိစ္စများ ခက်ခဲသွားမည်။ အကယ်၍ သူမကို မကယ်တင်ပါက ကျိုးကျစ်လော့နှင့် သူ၏ကြားတွင် အက်ကြောင်း ထင်သွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမသည် ယွမ်စစ်သည်များလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသည်ဟု အထင်ခံရပါက ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ကျောက်မိန်တို့ကြားတွင် အဖတ်ဆယ်မရသော ပဋိပက္ခများ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ မည်သို့မျှ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

အရာရာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိသည် အားလုံးကို တွေးတောပြီး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ် တကယ်သေရမည်ဆိုလျှင် ချန်ယုံလျန် ကဲ့သို့သော လူများလက်ချက်ဖြင့်သာ သေစေရမည်။ ထိုသူများသည် ယွမ်နန်းတွင်းနှင့်လည်း မဆိုင်၊ သိုင်းလောကနှင့်လည်း မဆိုင်သဖြင့် အခြားကိစ္စများ ပါဝင်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက် ချန်ယုံလျန်ကို သတ်လိုက်ပါက ကိစ္စအားလုံး အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်ရာ ပြီးပြည့်စုံလှသည်။

"တောက်...... မင်းတို့ တကယ် မီးရှို့တာပဲ"

ဝေယိရှောက်က ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် လူများကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းရှာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖန့်သုန်းပိုင်က သူ၏လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်လာသည်။ ဤလူ၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်မြန်လှသဖြင့် ဝေယိရှောက်သည် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အနိုင်ရရန် ခဲယဉ်းနေပြီး ဤနေရာ၌ပင် ပိတ်မိနေသည်။

ဖန့်ယောင်နှင့် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးတို့လည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းက ဤကဲ့သို့ လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။

ကျောက်မိန်သည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အစ်ကို ၊ ဆရာကြီးကူနဲ့ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးက မျှော်စင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အလွယ်တကူ မီးရှို့လိုက်ရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး "ဆရာကြီးကူနဲ့ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်က သိုင်းပညာ အလွန်တော်ကြတယ် ၊ သူတို့မှာ လွတ်အောင်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှိပြီးသားပဲ ၊ ဒီနေ့တော့ ကျန်းဝူကျိနဲ့ သူ့လူတွေ ဒီကိုလာတာ အလကား ဖြစ်သွားအောင် ဂိုဏ်းကြီးတွေက လူတွေကို မီးမြိုက်သတ်ပစ်ချင်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"စကားကို သိပ်ပြီးလည်း အပိုင်တွက်မထားနဲ့ဦး .....ဝမ်ပေါင်းပေါင်း ၊ မင်းက ငါတို့ကို လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ရအောင် လုပ်ချင်တာလား ၊ မင်းမှာ အဲဒီလောက်အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး"

ကျန်းဝူကျိသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာသော ယွမ်နန်းတွင်းမှ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် သူ၏လူများရှိရာသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်လာသည်။

ယွမ်စစ်သည်များစွာသည် ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်း ဝိုင်းရံကာ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသူသည် သူ၏နှမကို အပြည့်အဝ လှည့်စားထားသော မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ အရပ်အမောင်း မြင့်မားပုံ၊ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ ထူးခြားလှသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုး မရှိပါက သူ၏နှမသည် မည်သည့်ယောကျ်ားကိုမျှ အလွယ်တကူ စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအချက်သည် ကျန်းဝူကျိကို သူက အသိအမှတ်ပြုရန် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် "ဂိုဏ်းကြီးတွေက ပညာရှင်တွေအားလုံး နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျော့ဆေးမှုန့် အဆိပ်မိနေကြတာ သူတို့က သုံးစားမရတဲ့ လူတွေသက်သက်ပဲ ၊ မီးအရှိန်ပြင်းလာတာနဲ့ တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး ၊ မင်းတို့ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပခုံးတွန့်လျက် "မင်း ငါ့ကို တကယ် အထင်သေးတာပဲ ၊ သူတို့ အဆိပ်မိနေတုန်းပဲလို့ မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ အတွင်းအားကို စုစည်းကာ အပေါ်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လက်ယာသံတမန် ဖန့် ၊ ကိစ္စတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူ၏အသံမှာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ပျံသွားရာ ဖန့်ယောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦး၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော ဖန့်ယောင်က "တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ ၊ ဂိုဏ်းကြီးတွေက ပညာရှင်တွေ အားလုံး အဆိပ်ပြေသွားပါပြီ ၊ ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်ချပါ" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စကားပြောသူမှာ မင်းသား၏ အိမ်တော်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နေထိုင်ခဲ့သည့် အမြဲတစေ ဆွံ့အနေသော ဆရာကြီးကူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် လှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားပြင်ပလူများကိုသာ သတိထားခဲ့ကြသော်လည်း မိမိတို့၏ အိမ်တွင်း၌ပင် သူလျှို ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် "အခု သိပြီလား" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကစားခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်ကြောင့် ရှက်လည်းရှက် ၊ ဒေါသလည်း ထွက်နေသည်။ သူက "သတ်လိုက်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏စကားအဆုံးတွင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူရိပ် ဆယ့်ရှစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်။

ဤလူရိပ် ဆယ့်ရှစ်ခုမှာ ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ အနောက်တိုင်းမှ ဘုန်းကြီးများဖြစ်ကြပြီး မိုးကြိုးအစောင့်အရှောက် ဆယ့်ရှစ်ပါး ဟု လူသိများသည်။ ငါးဦးက ဓားမ (အသွားတစ်ဖက်တည်း) ၊ ငါးဦးက ဓားရှည်၊ လေးဦးက တုတ်ကောက်နှင့် လေးဦးက လင်းကွင်းများကို အသုံးပြုကြသည်။

ဤမိုးကြိုးအစောင့်အရှောက် ဆယ့်ရှစ်ပါးသည် တစ်ဦးချင်း သိုင်းပညာအရ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးနှင့် ကူတုထော်တို့ကို မမီသော်လည်း သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူတို့အထဲမှ ငါးဦး ပူးပေါင်းလိုက်ပါက လုကျန့်ခဲ့ ကဲ့သို့သော ပညာရှင်ကိုပင် ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။ ယခုအခါ ဘုန်းကြီး ဆယ့်ရှစ်ပါးစလုံး အတူတကွ တိုက်ခိုက်လာရာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်သည့် ပညာရှင်မှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

အခန်း (၁၃၇) ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးနှင့် ရှောင်ယောင်နတ်သားနှစ်ပါး

မိုးကြိုးအစောင့်အရှောက် တစ်ဆယ့်ရှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပေးအယူမျှမျှဖြင့် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ပါက လောကတွင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ ရှားပါးလှသော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာ သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

ဓားမကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မိုးကြိုးအစောင့်အရှောက် ငါးဦးမှာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် တိမ်လွှာဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ရာ သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦး၏ ဓားများမှာ ကျိုးပဲ့သွားသည်။ ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာ ဘေးဘက်မှနေ၍ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလာကြသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ဝါးထဲတွင် အတွင်းအားများကို စုစည်းကာ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ချက်ထဲမှ 'တောရိုင်းထဲက နဂါးတိုက်ပွဲ' ဟူသော သိုင်းကွက်ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးအားမှာ ဓားများ ကျိုးပဲ့သွားသည့် ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။

ထိုဘုန်းကြီးနှစ်ပါးမှာ အသည်းအသန် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ တိုက်ကွက်လောက် မမြန်ဆန်ပေ။ သူတို့၏ ကျောပြင်ကို လက်ဝါးအားဖြင့် ထိမှန်သွားပြီး တစ်ဦးမှတစ်ဦးသို့ ဆင့်ကဲ ရိုက်ခတ်သွားရာ ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးမှာ သွေးများအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

ဤတစ်ကွက်တည်းဖြင့်ပင် ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်ရာ ကျန်ရှိသော ဘုန်းကြီးများမှာလည်း မပေါ့ဆရဲတော့ပေ။ သူတို့သည် ဓားများ နှင့် လင်းကွင်းများကို အသုံးပြုကာ ကျန်းဝူကျိကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ကျန်းဝူကျိမှာမူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တိမ်လွှာဓားကို ကိုင်စွဲကာ ထိုက်ကျိဓားသိုင်း၏ သိုင်းကွက်များကို အသုံးပြုလျက် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ခုခံနေသည်။

မျှော်စင်ပေါ်တွင်မူ ဖန့်ယောင်၏ စကားများကို ကြားရပြီးနောက် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လုကျန့်ခဲ့မှာ ကူတုထော်က သူ၏ ချစ်သူဟောင်းကို ကယ်တင်ပြီးပါက မင်းသား၏ အိမ်တော်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားဆဲဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် စည်းစိမ်ချမ်းသာအတွက် ကူတုထော်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြုလုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို မသတ်ဘဲထားလျှင်ပင် အရေးမကြီးဟု ယူဆထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ခွန်အားစိုက်ထုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မလိုအပ်ဘဲ သံသယများ ဖြစ်လာစေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူ၏ စိတ်ကူးများမှာ ပျက်စီးသွားရပြီဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို လက်လွှတ်ရန် ကြံရွယ်ထားသော လုကျန့်ခဲ့သည် ယခုအခါတွင် ဖန့်ယောင်ကို ဒေါသထွက်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ညာလက်ရုံးတမန်တော် ဖန့်ယောင်ပေါ့ ဟုတ်လား"

လုကျန့်ခဲ့က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိက ကူတုထော်ကို 'ညာလက်ရုံးတမန်တော် ဖန့်' ဟု ခေါ်သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် မင်ဂိုဏ်းအကြောင်းကိုလည်း အတော်အတန် သိထားသူဖြစ်သည်။ ညာလက်ရုံးတမန်တော် ဖန့်ယောင်မှလွဲ၍ အခြား မည်သူရှိပါဦးမည်နည်း။

ဖန့်ယောင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီးလု ခင်ဗျား နောက်ဆုံးအထိ ခန့်မှန်းတာ မှားသွားတယ် ။ ခင်ဗျား အများကြီး သံသယဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ငါက မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ညာလက်ရုံးတမန်တော် ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာကိုတော့ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဂိုဏ်းကြီးတွေက လူတွေအားလုံး နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျော့ဆေးမှုန့်ရဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးကို သောက်ပြီးသားဖြစ်နေတာပေါ့"

ဟဲပိဝိန့်မှာ ယခုအခါတွင် ဒေါသလည်းထွက် စိတ်လည်းရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကလည်း မင်းရဲ့ ချစ်သူဟောင်း မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ဖန့်ယောင်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က အော့မေ့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်၊ သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကျော်ကြားသူ တစ်ယောက်ပဲ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ချစ်သူဟောင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဆရာကြီးဟဲ ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေက သူ့ရဲ့ သိက္ခာကို စော်ကားရာ ရောက်နေတယ်နော်"

မူလက ဖန့်ယောင်သည် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကို အထင်မကြီးသလို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် စောစောက သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် သူ အတော်လေး လေးစားသွားမိသည်။ ထို့အပြင် ကျိုးကျစ်လော့နှင့် ပတ်သက်နေသည့် အခြေအနေကြောင့်လည်း နောင်တွင် သူတို့မှာ ရန်သူများ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ဟု တွေးမိကာ အာဃာတမထားတော့ဘဲ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ဘက်မှ ရှေ့နေလိုက်၍ ပြောပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲပိဝိန့်မှာ ဤစကားကို ကြားပြီး မှင်သက်သွားသည်။ "အရင်တုန်းက သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က မင်းရဲ့ ချစ်သူဟောင်းပါလို့ ပြောခဲ့တာလည်း မင်းပဲ. ......... အခုကျတော့ စော်ကားရာ ရောက်တယ်တဲ့လား။ မင်းကိုယ်မင်းရော ဘာပြန်ပြောချင်သေးလဲ"

လုကျန့်ခဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ခက်ထန်လာသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဖန့်ယောင်၏ လှည့်စားမှုကို အကြီးအကျယ် ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဟဲပိဝိန့်က "အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လုကျန့်ခဲ့က ဒေါသထွက်စွာဖြင့် "သူ့ကို သတ်ပစ်ရမယ်။ ဟန်ကျီရဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေလည်း နောက်ထပ် ကိစ္စကောင်း တစ်ခု လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ဟဲပိဝိန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မျှော်စင်တွင် မီးလောင်နေသော်လည်း သူတို့မှာ မကြောက်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မီးမှာ သူတို့၏ တစ်ရပ်မျှအထိ ရောက်လာလျှင်ပင် အနည်းငယ် စုတ်ပြတ်သတ်ကာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ရရုံနှင့် လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ ကုထော်ထော်ကို သတ်၍ ကလဲ့စားချေကာ ဒေါသဖြေရမည်ဆိုလျှင် ထိုဒဏ်ရာလောက်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဖန့်ယောင်ကမူ ခပ်အေးအေးပင် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "လုကျန့်ခဲ့ မင်းငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။ ငါ အခုမင်းသားလေးတို့ဆီကို အော်ပြောပြီး ဟန်ကျီအကြောင်းတွေ ဖွင့်ချလိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"

လုကျန့်ခဲ့မှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ပြန်လည် လှောင်ပြောင်လိုက်သည် "အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ..... မင်းက အခု မင်ဂိုဏ်းရဲ့ သစ္စာဖောက်ပဲ၊ မင်းပြောတာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မျှော်စင်ကတော့ မီးစလောင်နေပြီ။ ငါ ဟန်ကျီကို အပြင်ထုတ်သွားလို့ မရတော့ဘူးဆိုတော့ သူ့ကို ဒီမှာပဲ မီးလောင်သေခိုင်းလိုက်တော့မယ်။ ကျွမ်းနေတဲ့ အလောင်းကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ မင်းအတွက်ကတော့ ကူတုထော်... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဒီနေ့ ကလဲ့စားချေရမှာပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် လုကျန့်ခဲ့၏ ရက်စက်လှသော လက်ဝါးအားမှာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဟဲပိဝိန့်ကလည်း ကပ်လျက်ပင် တိုက်ခိုက်လာသည်။

သူတို့၏ ဖန့်ယောင်အပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင်ပင် ခိုင်မာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း.....”

ဖန့်ယောင်သည် လုကျန့်ခဲ့၏ လက်ဝါးအားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန်အတွက် ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို ခြေထောက်တွင် စုစည်းကာ ဟဲပိဝိန့်၏ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြုကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်သည် တစ်ဦးချင်းဆိုပါက အကွက်ပေါင်း ရာချီအောင် မရှုံးနိမ့်ဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ကို သိသော်လည်း ရွှမ်မင်အဖိုးကြီး နှစ်ဦးစလုံးနှင့်ဆိုပါက လုံးဝ အနိုင်ရနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူသည် မူလက ဂိုဏ်းကြီးများမှ ပညာရှင်များကို ကယ်တင်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအရာများကို ထည့်မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် လုကျန့်ခဲ့မှာ ဖန့်ယောင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည်။ ဖန့်ယောင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် သမင်ဦးချိုတောင်ဝှေး တစ်ဝက်ကို ရုတ်တရက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဤပစ်ပေါက်မှုမှာ လက်နက်ပုန်း သိုင်းပညာကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်သိမ်မွေ့ကာ အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ဖန့်ယောင်သည် ခါးရှိ ဓားရှည်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ အသာအယာ ခတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သမင်ဦးချိုတောင်ဝှေးကို ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကာကွယ်လိုက်သည်။

လက်နက်ပုန်းများမှာ ဖန့်ယောင်ကို အခက်မတွေ့စေသော်လည်း ဤခေတ္တမျှ ကြန့်ကြာသွားမှုမှာ လုကျန့်ခဲ့အတွက် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် လုံလောက်သွားသည်။ ဟဲပိဝိန့်ကလည်း အခြားတစ်ဖက်မှ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဝိုင်းရံလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖန့်ယောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အကြပ်အတည်း တွေ့သွားရသည်။

အကွက်ပေါင်း ဆယ်ကွက်ကျော် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် ဖန့်ယောင်မှာ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့သလို ခံစားလာရသည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့တိုးလာသော ဟဲပိဝိန့်ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် လုကျန့်ခဲ့၏ ခန့်မှန်းရခက်ခဲသော လက်ဝါးတိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ ထွက်လာပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဝှီး.....”

ထိုစဉ်တွင် ဝှီးခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကျောက်ခဲငယ်လေးတစ်လုံးမှာ ပြေးဝင်လာပြီး ရှေ့တိုးလာသော လုကျန့်ခဲ့ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။ လုကျန့်ခဲ့သည် ထိုကျောက်ခဲကို ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်မှာမူ ကျောက်ခဲပစ်သည့် ပုံစံကို မှတ်မိသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "အစ်ကိုကြီးရန် ခင်ဗျားလား" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ရန်ရှောင်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ သစ်သားလှေကားထောင့်မှနေ၍ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "နာမည်ကျော် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတွေက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို တစ်ယောက်တည်းကို နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေတာတော့ မဟုတ်သေးဘူးနော်။ ငါ့ကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့ ရှောင်ယောင်နတ်သားနှစ်ဦးနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦး တိုက်ရတော့ ပိုပြီး မျှတတာပေါ့"

တကယ်တော့ လူအုပ်ကြီး ပြေးဝင်လာစဉ်ကပင် ရန်ရှောင်မှာ ဖန့်ယောင်ကို ကူညီရန် ဘေးတိုက်မှနေ၍ ကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဝမ်ပေါင်ပေါင်နှင့် အခြားလူများက မျှော်စင်ကို မီးရှို့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်နေသဖြင့် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ရန်ရှောင်သည် ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေတ္တ တိမ်းရှောင်နိုင်ရန် ချက်ချင်းပင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ခုနစ်ထပ်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်မှာ အခြားဂိုဏ်းချုပ်များထက် ခြေတစ်လှမ်းစောကာ သိုင်းပညာများ ပြန်လည် ရရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်မှာ သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို သတ်ခဲ့သော လူယုတ်မာ ရန်ရှောင်ကို စကားများများစားစား မပြောပေ။ သူမက ဖန့်ယောင်သည် သူမကို ကယ်တင်ရန် ပထမဆုံး ရောက်လာခဲ့ကြောင်းသာ ပြောပြီး အခြားသော အော့မေ့ဂိုဏ်းဝင်များကို ကယ်တင်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ရှောင်သည် မျှော်စင်အောက်မှ ဖန့်ယောင်ကို လှမ်းခေါ်နေသော ကျန်းဝူကျိ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် 'ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလို အော်ပြောလိုက်မှတော့ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတွေက ညီလေးဖန့်နဲ့ တိုက်ခိုက်ကြတော့မှာပဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် လူအင်အား မမျှတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါ သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်' ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရန်ရှောင်သည် မျှော်စင် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန် ပြေးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် သူ၏ ထူးခြားသော လက်ညှိုးသိုင်းကို အသုံးပြု၍ ကူညီပေးကာ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန့်ယောင်မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "ကောင်းလိုက်တာ အစ်ကိုကြီးရန်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီနေ့မှာ ငါတို့ ရှောင်ယောင်နတ်သားနှစ်ဦး ရန်သူကို အတူတူ ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ကြပြီပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်ရှောင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ဖန့်ယောင်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးနှစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရန်ရှောင်နှင့် တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသော်လည်း ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမည်ကျော်ကြားမှုချင်း တူညီကြသည်။ ရန်ရှောင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဖန့်ယောင်ထက်ပင် အနည်းငယ် မြင့်မားသေးသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာမှာလည်း ဖန့်ယောင်ထက် မနိမ့်ကျနိုင်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ဖန့်ယောင် တစ်ယောက်တည်းကိုပင် တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရာ၌ အနိုင်ရရန် ခက်ခဲနေချိန်တွင် ယခုအခါ ရန်ရှောင်ပါ ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ လေးဦး တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက အနိုင်အရှုံး ခန့်မှန်းရခက်သွားပြီဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အနိုင်အရှုံး မပေါ်မီမှာပင် သူတို့အားလုံး မျှော်စင်အောက်မှ တက်လာသော မီးတောက်များကြောင့် မီးလောင်သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

အခန်း (၁၃၈) ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံ ရောက်ရှိလာခြင်း

ဖန့်ယောင်က ပြုံးလျက် "ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတို့... ကျုပ် အကြံပေးပါရစေ။ မင်းသားက မျှော်စင်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီ။ အခု အချိန်မီ ပြေးမယ်ဆိုရင် လွတ်နိုင်သေးတယ်။ ဆက်တိုက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအပျက်အစီးပုံထဲမှာ မီးလောင်ပြင်က ပြာတွေပဲ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ရန်ရှောင်ကလည်း ပြုံးလျက် "ဟုတ်တယ်.....မင်းတို့ရဲ့ မင်းသားလေးက မီးရှို့တုန်းက မင်းတို့ အသက်ကို ထည့်တွက်ခဲ့လို့လား..... ဘာလို့ မင်းသားအိမ်တော်အတွက် အသက်စွန့်နေမှာလဲ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီမှာ ခိုလှုံပြီး ယွမ်မင်းဆက်ကို အတူတူ တော်လှန်ကြတာက ပိုမကောင်းဘူးလား" ဟု ဆိုသည် ။

ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင် ပြောသည်မှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။ မီးတောက်များမှာ အလွန်အမင်း မြင့်တက်မလာသေးဘဲ တဖြည်းဖြည်းသာ လောင်ကျွမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည် ။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် စတုတ္ထထပ် သို့မဟုတ် ပဉ္စမထပ်သို့ ဆင်းပြီး ခုန်ချမည်ဆိုပါက သူတို့၏ အတွင်းအားဖြင့် ဘာပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ် ။ သို့သော် မျှောစင်ထိပ်ဆုံးအထိ မီးလောင်သွားပါက ထိုအမြင့်မှ ပြုတ်ကျလျှင် မသေလျှင်ပင် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားနိုင်သဖြင့် ပေါ့ဆရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီး နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေကြသည် ။ သူတို့က "ရန်ရှောင်နဲ့ ဖန့်ယောင် ဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ.....မင်းတို့က ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေထက် ပိုတော်နိုင်ပါ့မလား..... ငါတို့က အတွင်းအား ပိုမြင့်တာတင်မကဘူး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားလည်မှု ရှိရှိ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်တာက သာမန်လူတွေ လိုက်မမီနိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ အမုန်းတရားကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်စားချေရမယ်" ဟု တွေးနေကြသည် ။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် လုကျန့်ခဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည် ။ သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ တစ်သက်လုံး ဤမျှ အရှုံးကြီး မရှုံးဖူးရာ အဘယ်သို့ အလွယ်တကူ သည်းခံနိုင်မည်နည်း ။

လုကျန့်ခဲ့က "ဘာဖြစ်လဲ........ ဒီနေ့ ငါတို့ မလွတ်နိုင်ရင်တောင် မင်းတို့ကို သတ်ပြီး လက်စားချေသွားမယ်" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည် ။

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် လုကျန့်ခဲ့သည် လျင်မြန်သည့် လက်ဝါးချက်ဖြင့် ဖန့်ယောင်ကို တိုက်ခိုက်လေသည် ။

ဖန့်ယောင်သည်လည်း စကားအရှည်အဝေး မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ခုခံတိုက်ခိုက်ရာ လုကျန့်ခဲ့နှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်လေတော့သည် ။

အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ရန်ရှောင်သည် ဟဲပိဝိန့်ထံ တိုးဝင်သွားကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ကျောက်ခဲ နှစ်လုံးကို ပစ်ခတ်လိုက်သည် ။ ၎င်းမှာ ထူးခြားသည့် လက်နက်ပုန်း ပစ်ခတ်မှု အတတ်ပညာ ဖြစ်သည် ။

ဤပညာမှာ စွမ်းအားကြီးသော်လည်း ရန်ရှောင်သည် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ထိ မလေ့ကျင့်ရသေးပေ ။ ဟဲပိဝိန့်မှာလည်း သာမန် ပညာရှင် မဟုတ်သဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ခုန်ရှောင်လိုက်ရုံဖြင့် ကျောက်ခဲများကို လွတ်သွားစေသည် ။ ထို့နောက် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးဖြင့် ရန်ရှောင်ကို ပြန်လည် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည် ။

သူတို့ လေးဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည် ။

လုကျန့်ခဲ့မှာ ဖန့်ယောင်၏ လှည့်စားမှုကို ခံရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေကာ သူ၏ အကွက်တိုင်းမှာ ရက်စက်လှသည် ။ ထို့ကြောင့် ဖန့်ယောင်မှာ ခေတ္တမျှ ခုခံကာကွယ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည် ။ သို့သော် ဖန့်ယောင်မှာလည်း အားနည်းသူ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အတွင်းအားနှင့် ဗဟုသုတမှာ ရန်ရှောင်ထက်ပင် သာလွန်သည် ။ သူသည် လက်သီးကွက်နှင့် လက်ဝါးကွက် အမျိုးမျိုးကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲ အသုံးပြုပြီးနောက်တွင်မှ အခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာကာ လုကျန့်ခဲ့နှင့် အပြန်အလှန် ယှဉ်နိုင်လာသည် ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရန်ရှောင်၏ အကွက်တိုင်းမှာ လှပချောမွေ့ကာ အင်မတန် ကျော့ရှင်းလှသည် ။ ဟဲပိဝိန့်၏ အကွက်တိုင်းမှာမူ အေးစိမ့်သည့် စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးများ ဖြစ်သည် ။ လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့လိုက်တိုင်း အေးစိမ့်သည့် အဆိပ်ငွေ့များက ပြိုင်ဘက်၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်ကာ ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားနေသည် ။

သို့သော် ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါးမှာ အနှိုင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ ။ ဤလက်ဝါး၏ အေးစိမ့်သော စွမ်းအားသည် အတွင်းအား နည်းသူများအပေါ်တွင်သာ ထိရောက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ ရန်ရှောင်၏ အတွင်းအားမှာ ဟဲပိဝိန့်လောက် မသန်မာသော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန်အမင်း မကြီးမားလှပေ ။ ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး၏ အေးစိမ့်မှုကြောင့် ရန်ရှောင် အနည်းငယ် အခက်တွေ့နိုင်သော်လည်း ဟဲပိဝိန့်အတွက် အသာစီးရရန်တော့ လုံလောက်မှု မရှိပေ ။

ရန်ရှောင်သည်လည်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်လောကလုံးရှိ သိုင်းပညာ အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်သည် ။ သူ၏ အကွက်တိုင်းမှာ နတ်သားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ကျော့ရှင်း လွတ်လပ်ကာ နည်းဗျူဟာများမှာလည်း စုံလင်လှသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ဟဲပိဝိန့်၏ လက်ဝါးရှိန်ကို မရှောင်နိုင်သည့်အခါတွင် စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဖြင့် ပြန်လည် တုန့်ပြန်လေသည် ။

ဟဲပိဝိန့်သည် ဤပညာမှာ မင်ဂိုဏ်း၏ စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အတတ်ဖြစ်ကြောင်း သိသည် ။ ယခင်က ကျန်းဝူကျိနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကလည်း ကြုံဖူးသည် ။ သို့သော် ဤအတွင်းအားမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသဖြင့် သူသည်လည်း ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းကောင်း မရှိပေ ။ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်တစ်လှည့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ရင်း အခြေအနေ တူညီနေကြသည် ။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတို့၏ အတွင်းအားမှာ ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့ထက် သာလွန်သည် ။ ရန်ရှောင်ရော ဖန့်ယောင်ပါ ထိုနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ချင်းစီကိုပင် အနည်းငယ် ရှုံးနိမ့်သည် ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတို့မှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် မရှိကြပေ ။ ယခင်နေ့က ကျန်းဝူကျိ၏ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ချက်ကြောင့် သူတို့မှာ သွေးအန်ပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကာ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နေပြီး ဒဏ်ရာအရှင်းမပျောက်သေးပေ ။ အထူးသဖြင့် ဟဲပိဝိန့်မှာ ယနေ့တွင် နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျော့ဆေးမှုန့်ကို မြည်းစမ်းခဲ့ရသေးသည် ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်များ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီ ဆိုသော်လည်း အနည်းငယ်သော သက်ရောက်မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ မသန်မာတော့ပေ ။

ထို့ကြောင့် လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့မှာ အမုန်းတရားကြောင့် မျက်လုံးများ မီးဝင်းဝင်းတောက်နေသော်လည်း ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်အပေါ်တွင် အသာစီးရရန် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည် ။

မျှော်စင် အောက်တွင်မူ-

ကျန်းဝူကျိသည် တိမ်လွှာလှေကား ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ အံ့ဩဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည် ။

မှောင်မိုက်နေသဖြင့် ဘုန်းကြီးများသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ ။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျန်းဝူကျိ အထက်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရှိန် တစ်ခု ကျရောက်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည် ။ ၎င်းမှာ နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ချက်ထဲမှ ကောင်းကင်ပျံနဂါး သိုင်းကွက် ဖြစ်သည် ။ ဘုန်းကြီး နှစ်ပါးမှာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ နဖူးကို အရှိန်ဖြင့် ထိမှန်သွားကာ ဦးခေါင်းခွံများ ကြေမွပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာ၊ ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ထွက်ကာ နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားသည် ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ၁၈ ဦးအနက် ၁၀ ဦးမှာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်ပြီး ၈ ဦးသာ ခဲရာခဲဆစ် တောင့်ခံထားနိုင်သည် ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည် ။ ယခင်နေ့က ကျန်းဝူကျိ တစ်ယောက်တည်းနှင့် ရွှမ်မင်အဖိုးကြီးတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု ကြားစဉ်က ကျောက်မိန်က တမင် အလျှော့ပေးခဲ့သည်ဟု ထင်ကာ သူက သံသယ ရှိခဲ့သည် ။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိ၏ အတွင်းအားမှာ ဤမျှ သန်မာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ ။ သူ၏ လက်အောက်တွင် အနှိုင်းမဲ့လှသည့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ၁၈ ဦးမှာ ခေတ္တမျှ တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် ၁၀ ဦးအထိ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည် ။

အကယ်၍ ဆက်တိုက်နေပါက ကျန်းဝူကျိက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ကို သူ မသံသယ ရှိတော့ပေ ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူက သာမန်လူ မဟုတ်ပေ ။ သူက "ကျန်းဝူကျိ... မင်းရဲ့လူတွေ အရေးနိမ့်တော့မယ်၊ မင်း အရှုံးမပေးသေးဘူးလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည် ။

ထိုအော်သံကို ကြားသော် ကျန်းဝူကျိသည် ရှေ့မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူကို လက်ဝါးဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဘက်တော်သားများ အခြေအနေ မကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည် ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ ကွပ်ကဲမှု စွမ်းရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည့်အပြင် ယွမ်စစ်တပ်တွင် လူအင်အား ပိုများနေသည် ။ သူတို့မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အခြေအနေ ပြန်ထိန်းနိုင်သည့် အခါတွင်တော့ ငြိမ်ခံမနေကြတော့ပေ ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းက ကျန်းဝူကျိသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည် ။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "မင်းက သိပ်ရိုးလွန်းတာပဲ။ ငါက ဝမ်အန်းကျောင်းတော်ကို လူအနည်းငယ်နဲ့ လာတိုက်ရဲတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုသည် ။

ကျန်းဝူကျိ၏ ယုံကြည်ချက်ရှိမှုကို မြင်သော် ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းပြမရသည့် စိုးရိမ်မှုများ ဝင်လာသည် ။

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိက "မင်ဂိုဏ်းသားတွေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် ။

ပြင်းထန်လှသည့် အတွင်းအားဖြင့် အော်လိုက်သည့် သူ၏ အသံမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ အထိ ပျံ့လွင့်သွားသည် ။

"လက်အောက်ငယ်သားတွေ ရောက်ပါပြီ" ဟု အသံနှစ်သံ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည် ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် အခြားသူများ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘေးတံခါးမှ လူ ရာပေါင်းများစွာ တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည် ။ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသူမှာ မျက်ခုံးဖြူများ တွဲကျနေပြီး လင်းယုန်နှုတ်သီးကဲ့သို့ နှာခေါင်းရှိသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည် ။ သူကား အခြားသူမဟုတ်၊ မျက်ခုံးဖြူ လင်းယုန်မင်း ယင်းထျန့်ကျိန်း ပင် ဖြစ်သည် ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားစဉ်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှလည်း လူ ရာပေါင်းများစွာ တိုးဝင်လာပြန်သည် ။ ဤအဖွဲ့မှာ ထူးဆန်းလှပြီး စနစ်တကျ မရှိဘဲ သူတောင်းစားများနှင့် တူနေသည် ။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားသန်မာပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် သူတောင်းစားဂိုဏ်းချုပ် ရှီဟော်လုံ ဖြစ်သည် ။

အားလုံး ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလိုက်သည် ။

ယခင်က ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ လူများ၊ မင်ဂိုဏ်းနှင့် သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားများမှာ အရေအတွက် များလွန်းသဖြင့် မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းကို နေရာချရန် လွယ်ကူသော်လည်း ယင်းထျန့်ကျိန်း၏ လင်းယုန်ဂိုဏ်းမှာမူ ထင်ရှားသဖြင့် သီးခြား နေရာယူထားရသည် ။

မထွက်ခွာမီက ကျန်းဝူကျိသည် ရန်ရှောင်နှင့် ဝေယိရှောက်တို့ကို ခေါ်ယူကာ ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့ကို ဝမ်အန်းကျောင်းတော်သို့ လာရောက် ဝိုင်းရံရန် အကြောင်းကြားခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

ကျန်းဝူကျိနှင့် သူ၏ အဖွဲ့မှာ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး အစာအဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့က သားကောင်ကို ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်အောင် စောင့်ပြီးမှ အပြင်ဘက်မှ ဝိုင်းရံကာ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် အခြားသူများကို တစ်ခါတည်း ဖမ်းဆီးရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည် ။

မူလက ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပညာရှင်များမှာ အရေးနိမ့်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်သော်လည်း ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့၏ စစ်ကူများ ရောက်လာသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားသည် ။

ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့၏ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ပေါင်းလိုက်ပါက လူနှစ်ထောင်နီးပါး ရှိသည် ။ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပညာရှင်များနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် လူနှစ်ထောင်ကျော်က လူတစ်ထောင်ကျော်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ ဘာအခက်အခဲ ရှိတော့မည်နည်း ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားသည် ။

"ဒါ ဘာတွေလဲ...... မင်ဂိုဏ်းက လူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေသေးတာလဲ။ ပြီးတော့ ဟို သူတောင်းစားအုပ်စုကရော ဘာလဲ" ဟု သူ တွေးနေမိသည် ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည် ။

ဝမ်အန်းကျောင်းတော်မှာ မြို့တော်နှင့် မနီးလှပေ ။ သူက လူလွှတ်ပြီး စစ်ကူတောင်းလျှင်ပင် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ပေ ။

အခန်း ၁၃၉ ကျောက်မိန်လေးကို ချော့မော့ခြင်းနှင့် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းကို အရှင်ဖမ်းမိခြင်း

“တောက် ...... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ တကယ် ပေါ့ဆမိသွားပြီ” ဟု ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးများ တုန်ရင်နေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းဝူကျိကို အထင်သေးခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေမိချေသည်။

သာမန်အရပ်သားတစ်စုသည် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဖန်တီးနိုင်ဟု အစပိုင်းတွင် သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုလူများက အင်အားနှစ်ထောင်ကျော်ဖြင့် သူ၏စစ်သည်တစ်ထောင်ကို ဝိုင်းရံထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မူလက သာမန်လူများသာဆိုလျှင် ယွမ်စစ်သည်တစ်ထောင်သည် လူနှစ်ထောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မခက်ခဲသော်လည်း ယခုလူများမှာ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်ပုံစနစ်မှာ အားနည်းသော်လည်း တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ယွမ်စစ်သည်များကို အသာစီးရနိုင်ရုံမက အင်အားမှာလည်း နှစ်ဆသာလွန်နေသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့ မည်သို့ အနိုင်ရနိုင်ပါမည်နည်း။

“ဝူကျိကိုကို လူတွေကို ကယ်ထုတ်ပြီးရင် ထွက်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား” ဟု ကျောက်မိန်က မေးလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း အခြေအနေမဟန်သည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏လူများသည် ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းကို အလုံးစုံ ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူကယ်ပြီး ထွက်သွားမည့်ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ဤနေရာရှိလူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မူလက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် စိတ်မကူးဘဲ ဘေးမှကြည့်နေရန်သာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ အခြေအတင်ဖြစ်ပါက ကြားမှ စေ့စပ်ပေးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေများမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ခေါင်းကိုချက်ချင်းလှည့်ကာ ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နင်က ဒါတွေကို သိနေတာလား နင်က ကျန်းဝူကျိနဲ့ ပေါင်းနေတာလား” ဟု သူက ဆိုသည်။

“ပူးပေါင်းတယ်လို့ မခေါ်ပါဘူး ဒါကို လင်မယားနှစ်ယောက် လက်တွဲပြီး တိုင်းပြည်အနာဂတ်အတွက် အတူတူ ကြိုးစားနေတာလို့ပဲ ခေါ်ရမှာပါ” ဟု ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ ကျောက်မိန်လေးရယ် ဒီနေ့က လူကယ်ဖို့တင် မဟုတ်ပါဘူး နောင်တစ်ချိန် စစ်တလင်းမှာ မင်းရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ရင်မဆိုင်ချင်ဘူး ဒါကြောင့် နောင်ရေး စိတ်အေးရအောင် ဒီနေ့ပဲ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းထားလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား” ဟု ကျန်းဝူကျိက ဆက်ပြောသည်။

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့ ဦးဆောင်သော လူစုသည် ယွမ်စစ်တပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာ ယွမ်စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုကွဲကာ အရေးနိမ့် ကုန်တော့သည်။ ဝိုင်းရံထားသည့် စက်ဝိုင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့သည်။

မင်ဂိုဏ်း သူတောင်းစားဂိုဏ်းနှင့် အခြားဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင်များ စုစည်းမိပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ အလွန်တက်ကြွနေသည်။ သူတို့သည် အထိအခိုက်များနေသည့် ယွမ်စစ်တပ်ကို အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းကြရာ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် အခြားသူများမှာ လုံးဝ ပိတ်မိသွားခဲ့သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ချက်ထဲမှ ကျန့်ကျင်းပိုင်လီ သိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်သဖြင့် ထိုလက်ဝါးချက်မှာ မည်သူမျှ မတားဆီး နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ လင်းကွင်းများ အသုံးပြုသည့် ဘုန်းကြီးလေးပါးမှာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးကာ သွေးအန်ပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့သည်လည်း ပြေးဝင်လာကြသည်။ တစ်ဦးက လင်းယုန်လက်သည်းသိုင်းကို အသုံးပြုပြီး နောက်တစ်ဦးက နဂါးနိုင်လက်ဝါး ဆယ့်ရှစ်ချက်ကို အသုံးပြုကာ ကျန်ရှိနေသော ဘုန်းကြီးများကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဘုန်းကြီးများသည် ကျန်းဝူကျိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့ပြီးကတည်းက ထိတ်လန့်နေကြရုံမက ယွမ်စစ်သည်များမှာလည်း တောင်ပြိုသကဲ့သို့ အရေးနိမ့်နေသဖြင့် စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းနေကြသည်။ ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့မှာလည်း သိုင်းလောကတွင် ထိပ်သီးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြရာ ထိုဘုန်းကြီးများသည် တစ်ယောက်ချင်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနေချိန်တွင် အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းလျက် နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် မကြာမီပင် အားလုံး အသတ်ခံရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် ပျံတက်သွားသည်။ ယွမ်စစ်သည်အချို့က တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးချကာ ခါထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံး လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းဝူကျိသည် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် ကျောက်မိန်တို့၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ကျန်းဝူကျိကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျောက်မိန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အရှိန်ဖြင့် ကန်ချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်ရာ ဝမ်ပေါင်းပေါင်း၏လက်ထဲမှ ဓားသွားကို ထိမှန်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် ဝမ်ပေါင်ပေါင်သည် မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဝမ်ပေါင်ပေါင်သည် ပြန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောက်မိန်ကို ပွေ့ချီထားသည့် ကျန်းဝူကျိက သူ၏ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပင် တိမ်လွှာဓားမှာ သူ၏လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ကိုယ်လက်များ တောင့်တင်းသွားကာ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

သိုင်းလောက၏ အရှင်သခင် နဂါးနိုင်ဓား မပေါ်သရွေ့ တိမ်လွှာဓားကို ဘယ်သူက ယှဉ်နိုင်မှာလဲ ဆိုသည့် စကားများကို သိုင်းလောကသားမဟုတ်သော ဝမ်ပေါင်းပေါင်းပင်လျှင် အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးနားဝ ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ကျန်းဝူကျိသည် တိမ်လွှာဓားကို အသုံးပြုကာ ဘုန်းကြီးများ၏ ဓားများကို အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကျန်းဝူကျိသာ လက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် သူ၏အသက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို သူ သံသယမရှိတော့ပေ။

“ဘယ်လိုလဲ ယောက်ဖကြီး အရှုံးပေးမှာလား မပေးဘူးလား” ဟု ကျန်းဝူကျိက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက ဝမ်ပေါင်းပေါင်းကို ကျောစိမ့်သွားစေသည်။ သူသည် အကွက်ချ စီစဉ်ခံလိုက်ရမှန်း အခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစကတည်းက လူကယ်ရုံတင်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို အမြစ်ဖြတ်ကာ သူ့ကိုပါ အရှင်ဖမ်းဆီးရန် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူ ဘာတတ်နိုင်တော့မည်နည်း။ အရပ်သား သိုင်းသမားများကို အထင်သေးခဲ့မိသော မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်တင်နိုင်တော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ယွမ်စစ်သည် ရာဂဏန်းမှာလည်း သူတို့၏ မင်းသားငယ် ဖမ်းဆီးခံရသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး အညံ့ခံလိုက်ကြတော့သည်။

ယင်းထျန့်ကျိန်းသည် လူများကိုစေလွှတ်၍ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းကို ကြိုးတုပ်စေကာ ကျောက်မိန်ကိုမူ အနည်းငယ်တွေဝေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“ရှင်က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအစ်ကို ကို ဖမ်းပြီး ကျွန်မခမည်းတော်ကို အကျပ်ကိုင်ဖို့ ကြံနေတာပေါ့ တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ အကြံပဲ” ဟု ကျောက်မိန်က ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး ကျန်းဝူကျိကို ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သောအကြည့်ဖြင့် မကြည့်တော့ပေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် ကျန်းဝူကျိသည် သူတို့၏ သံယောဇဉ်ကို အသုံးချကာ သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုကို ဖမ်းဆီးပြီး ခမည်းတော်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် လိမ်လည်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်နေသည်။

ယခု ယွမ်နန်းတွင်းသည် သူမ၏ ခမည်းတော် ရုရန်မင်းသားကိုသာ အဓိက အားကိုးနေရခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခမည်းတော်သာ အလျှော့ပေးလိုက်ရလျှင် ယွမ်နန်းတွင်း၏ မဏ္ဍိုင်ပြိုလဲသွားပြီး ကျန်းဝူကျိအတွက် တော်လှန်ရန် ပို၍လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျောက်မိန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး ကျန်းဝူကျိအပေါ် အလွန် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှ ဒီအစီအစဉ်ကို ငါ စဉ်းစားခဲ့တာပါ မင်းကို အသုံးချပြီး ရုရန်မင်းသားကို အကျပ်ကိုင်ဖို့ လုံးဝ စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး မင်းရဲ့ အစ်ကိုဟာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ် သူ့ကို အခု ဖမ်းထားတာက ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ကောင်းပါတယ် မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန် စစ်မြေပြင်မှာ တွေ့ရင် ငါက သူ့ကို လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်သတ်ရမှာလား ဒါမှမဟုတ် သူက ငါ့ကို ဓားနဲ့ ပိုင်းသတ်ရမှာလား” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျောက်မိန်သည် နှုတ်ဆိတ်၍သာ နေနိုင်တော့သည်။ သူမ စိတ်ဆိုးနေသော်လည်း ကျန်းဝူကျိ ပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းသည် ပြီးခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူပုန်များကို အကြိမ်ကြိမ် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီး စစ်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန် ပြောင်မြောက်လှသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကို ဘိုးဘေးများကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်သူဟု ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ နောင်တစ်ချိန် စစ်တလင်းတွင် ရင်ဆိုင်ရပါက ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါမည်နည်း။

ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိက သူမကို အသိမပေးဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် စိတ်ဆိုးနေမိသော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုမျှအထိ ပြဿနာမဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်စင်စစ် ကျောက်မိန်ကိုယ်တိုင်မှာ အခက်ခဲဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။

သူမ ကျန်းဝူကျိနောက် လိုက်သွားလျှင် မိဘ ဧကရာဇ်နှင့် လူမျိုးစုကို သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိနောက် မလိုက်ပါကလည်း သူမသည် တစ်သက်လုံး ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ပြုံးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝူကျိ၏ နောက်ဆုံးပြောကြားချက်က သူမကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေသည်။ အခြေအနေများမှာ ဤသို့ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်ရာ ဤအတိုင်းသာ ရှေ့ဆက်သွားရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ မိန်မိန်၏ စိတ်များ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ကျန်းဝူကျိက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်လေး “ငါ မင်းအပေါ်ကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အစစ်အမှန် စိတ်ထားခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ် မင်းရဲ့အစ်ကိုသာ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ထောက်ခံမယ်ဆိုရင် သူ ငါ့ကို ကူညီဖို့တောင် မလိုပါဘူး ငါ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရင်ပဲ သူ့ကို အချိန်မရွေး ပြန်လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ် လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်တာက ငါ ကျန်းဝူကျိရဲ့ ပုံစံမဟုတ်သလို ဒီလိုလုပ်ဖို့လည်း ငါ ရွံရှာပါတယ် မင်း သိသင့်တာက မင်းသာ မရှိဘူးဆိုရင် ရုရန်မင်းသားနဲ့ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းတို့ဟာ ငါ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ရာထူး အာဏာကြီးပါစေ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ထူးခြားတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းရင်တောင် ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ကြပါဘူး သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်လိုက်ရင် ရပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေမလဲ အခု အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ မပြီးသေးလို့ ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ အပြန်အလှန် နားလည်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ် မင်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး “ ဟု ကျန်းဝူကျိက ဆိုသည်။

ပြောပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများသည် မျှော်စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းကြီးများကို ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့က သတ်ဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အလံတော်အဖွဲ့မှ အလံကိုင်အချို့ကို ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် မိန်မိန်တို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် ထားခဲ့ပြီး ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ရှီဟော်လုံတို့သည် ဝေယိရှောက်ကို ကူညီရန် ဖန့်သုန်းပိုင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဖန့်သုန်းပိုင်သည် အခြေအနေမဟန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းသွားသည်။ သူနှင့် ဝေယိရှောက်၏ သိုင်းပညာမှာ အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်အရှုံး ခွဲရန် ခက်ခဲသော်လည်း ယခုအခါ သူ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသဖြင့် ဓားကွက်များမှာ လွတ်ဟာလာခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဝေယိရှောက်၏ နှင်းခဲလက်ဝါးကို မခုခံနိုင်တော့ဘဲ ကျောပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အလွန်အေးစက်လှသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

အခန်း (၁၄၀) ရွှမ်မင်အဖိုးအိုနှစ်ဦး၏ နိဂုံး

“ဟဲဟဲ ဖန့်သုန်းပိုင် ဂိုဏ်းချုပ်ရှီရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့ ဒီနေ့တော့ ငါက မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်။ နောက်နောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ သတိထားပေတော့”

လင်းနို့ဘုရင် ဝေယိရှောက်သည် ရယ်မောရင်း ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ပုံရိပ်မှာ ဖျပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျန်းဝူကျိရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရှီဟော်လုံက မြေပြင်ပေါ်တွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြစ်ကာ လဲကျနေသည့် ဖန့်သုန်းပိုင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “သူ့ကို တုပ်နှောင်ထားလိုက်ကြ။ ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားပြီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းဆီ အပ်နှံကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

“ ဟုတ်ကဲ့ပါ”

သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်အချို့ ရှေ့သို့တက်လာပြီး ဖန့်သုန်းပိုင်ကို ကြိုးများဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ တုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် သူ၏လူများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

မျှော်စင်အောက်ခြေတွင် စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မီးတောက်များသည် ရှစ်ထပ်မြောက်အထိ ကူးစက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မျှော်စင်သည် စုစုပေါင်း ဆယ်ထပ်ရှိပေသည်။ ယခုအခါ ဆယ်ထပ်မြောက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်သို့ လွင့်တက်နေသည့် မီးခိုးလုံးများနှင့် နီရဲနေသည့် မီးလျှံများကြားဝယ် လူလေးဦး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသူတို့မှာ ရွှမ်မင်အဖိုးအိုနှစ်ဦးနှင့် ရန်ရှောင်၊ ဖန့်ယောင်တို့ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဝူကျိ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်ပေသည်။ ထိုသူလေးဦးမှာ အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်အရှုံးပေါ်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဝေယိရှောက်သည်လည်း လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် “ဂိုဏ်းချုပ် ဆယ်ထပ်မြောက်က အနည်းဆုံး ပေတစ်ရာကျော်လောက် မြင့်တယ်။ ဘယ်ဘက်သံတမန်ရန်နဲ့ ညာဘက်သံတမန်ဖန့် တို့မပြောနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် အဲဒီအပေါ်ကနေ ခုန်ချမယ်ဆိုရင်တောင် အရှိန်သတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းမရှိရင် အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး” ဟု လျှောက်တင်လေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆယ်ထပ်မြောက်သည် ပေကိုးဆယ်ကျော်မျှ မြင့်သဖြင့် ပေတစ်ရာခန့် ရှိပေသည်။ သိုင်းလောကမှ ပညာရှင်များသည် နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ကြရာ ထိုမျှမြင့်သောနေရာမှ ခုန်ချခြင်းမှာ ကျန်းဆန်းဖုန်းကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှလွဲ၍ သေချာပေါက် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ပေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိသည်နှင့် သွေးအန်ကာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပေမည်။

ယင်းထျန့်ကျိန်းသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ “ဂိုဏ်းချုပ် သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ လင်းယုန်အလံတော်အဖွဲ့ဝင်တွေကို ကျွန်တော် ဦးဆောင်သွားရမလား” ဟု မေးမြန်းလေသည်။

“မဖြစ်ဘူး မျက်ခုံးဖြူလင်းယုန်မင်း......အဲဒီလို လုံးဝမလုပ်ပါနဲ့။ မီးက သိပ်ပြင်းနေပြီ အထဲဝင်သွားရင် လူကို မကယ်နိုင်တဲ့အပြင် ကိုယ်တိုင်ပါ မီးလောင်သေလိမ့်မယ်။ ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ”

ကျန်းဝူကျိ မပြောရသေးမီမှာပင် ဝေယိရှောက်သည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ခေါင်းခါယမ်းကာ တားမြစ်လိုက်လေသည်။

မျှော်စင်အပေါ်ထပ်တွင်မူ အပူချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆယ်ထပ်မြောက်သည် ရှစ်ထပ်မြောက်ထက် ပေနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်နေသေးသော်လည်း အပူရှိန်မှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ရှောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ယခုအခါ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ခံရခက်လောက်အောင် ပူလောင်နေကြသည်။

အောက်ထပ်ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ သိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ ယခုအခါ အတွင်းအားများ ပြန်လည်ရရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မူလက မျှော်စင်အောက်သို့ ပြေးဆင်းရန် ကြံရွယ်ထားကြသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များကို မြင်သောအခါ မတတ်သာဘဲ အပေါ်ထပ်သို့သာ ပြေးတက်လာကြရသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ဆယ်ထပ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့သည် ရွှမ်မင်အဖိုးအိုနှစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ကြရသည်။ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘာတွေ တိုက်နေကြသေးတာလဲ။ ဆက်တိုက်နေရင် ငါတို့အားလုံး မီးလောင်သေကုန်ကြလိမ့်မယ် ဟု ဟစ်အော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်သည် အတွင်းအားကို ပထမဆုံး ပြန်လည်ရရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသာ လွတ်မြောက်လိုလျှင် လွယ်ကူစွာ ထွက်ပြေးနိုင်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး ထွက်ပြေးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် သူမ၏ တပည့်များနှင့်အတူ အခြားဂိုဏ်းကြီးများ၏ နေရာသို့ သွားရောက်ကာ အတွင်းအား ပြန်လည်ကျင့်ကြံနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ အချိန်ကြန့်ကြာသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဘုန်း.....”

ဖန့်ယောင်သည် ဟန်ဆောင်ကာ အားနည်းချက်ကိုပြလိုက်ပြီး လုကျန့်ခဲ့၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် “ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ကျွန်တော့်ညီနောင်ကို ကူညီပေးကြပါဦး ဒီလူယုတ်မာနှစ်ယောက်ကို ရှင်းပြီးမှ အားလုံးလွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းကို အတူတူတိုင်ပင်ကြတာပေါ့” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖန့်ယောင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်များသည် သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ မူလက သူတို့သည် မျှတသော တိုက်ပွဲတွင် ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခြင်းကို အထင်သေးကြသော်လည်း လပေါင်းများစွာ အကျဉ်းချခံထားရပြီး ဒုက္ခမျိုးစုံနှင့် အရှက်ရမှုများကို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ အပြည့်ရှိနေကြသည်။ ယခု ဖန့်ယောင်က ပြောလာသဖြင့် သူတို့တွင် ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ဟဲတိုက်ချုံးနှင့် ပိုင်ရှူးရှန်း ဇနီးမောင်နှံပင် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်များထဲတွင် သူတို့မှာ လက်ချောင်းအချို့ အဖြတ်ခံထားရသဖြင့် အသနားစဖွယ် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့၏ ရန်သူများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသတောက်ပလာပြီး ချက်ချင်းပင် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ကုန်းထုံဂိုဏ်းမှ အဖိုးအိုအချို့သည်လည်း စိတ်တိုတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းကို ရွှမ်မင်အဖိုးအိုများဆီသို့ အလွန်ရက်စက်စွာ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

ရွှမ်မင်အဖိုးအိုနှစ်ဦးမှာ မူလကပင် ရန်ရှောင်နှင့် ဖန့်ယောင်တို့ကို သရေသာ တိုက်နိုင်သူများ ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ လူအများ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ကြတော့ပေ။ တိုက်ကွက် ဆယ်ဂဏန်းခန့်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ဒဏ်ရာအချို့ အသီးသီး ရရှိသွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် မျှော်စင်၏ လက်ရန်းအစွန်းသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်လျှင် ပြုတ်ကျသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး..... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

ဟဲပိဝိန့်သည် ဟဲတိုက်ချုံး၏ ဓားဖြင့် ပေါင်ကို အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်နေရှာသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

လုကျန့်ခဲ့သည် အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူက ဂရုမစိုက်နဲ့တော့ “အခု မလွတ်နိုင်တော့ဘူး ခုန်ချလိုက်ကြရအောင် ဒါမှ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိဦးမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လက်ရန်းပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်တော့သည်။ လုကျန့်ခဲ့သည် အမှန်ပင် ရက်စက်သောသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ မနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ သို့မဟုတ် သေနိုင်သည်ကို သိသော်လည်း အသက်ရှင်လိုသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ခုန်ချကာ လောင်းကြေးထပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဟဲပိဝိန့်သည်လည်း အံကြိတ်ကာ ရုတ်တရက် ခုန်ချလိုက်လေသည်။

အောက်တွင် ရှိနေသော ကျန်းဝူကျိနှင့် အဖွဲ့သည် လူနှစ်ယောက် ခုန်ချလာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် မူလက ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများဟု ထင်မှတ်ကာ ကယ်တင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မီးရောင်အောက်တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထိုလူယုတ်မာနှစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် “အားလုံး ဖယ်ကြ “ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

လူအုပ်ကြီး အလျင်အမြန် လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည်လည်း အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာကြသည်။ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြတော့သည်။

လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် အတော်ပင် ကံကောင်းကြသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူတို့ ခုန်ချချိန်တွင် အောက်ခြေ၌ ထူထပ်သော မီးခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မြေပြင်ကို မမြင်ရပေ။ သူတို့သည် သတ္တိကို အရင်းပြုကာ ခုန်ချခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မီးထဲသို့ မရောက်သေးသည့် ကောက်ရိုးပုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးသွားပြီး သွေးအန်နေကြသော်လည်း အသက်မသေသေးပေ။

လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာပျက်နေကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ကြိတ်ကာ ဝမ်းသာနေကြသည်။ သူတို့၏ အတွင်းအားများဖြင့်သာ ခဏတာ အနားယူမည်ဆိုလျှင် မည်သည့် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးမျှ မရှိဘဲ နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ်သော အန္တရာယ် ရှိနေသေးသည်။ ကျန်းဝူကျိနှင့် အဖွဲ့၊ မင်းသားလေးနှင့် အဖွဲ့တို့သည် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ ယခု သူတို့၏ အခြေအနေမှာ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်နှင့်မဆို တွေ့လျှင် ရှုံးနိမ့်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကောက်ရိုးပုံထဲမှ ရုန်းကန်ကာ တွားသွားရန် ကြိုးစားနေစဉ် ရှေ့ရှိ မြက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှင်တက်သွားကြတော့သည်။ မြက်ခြောက်များကို ဖယ်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းဝူကျိ၏ အငြိုးအတေး အပြည့်နှင့် အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှမ်မင်အဖိုးအိုနှစ်ဦးသည် ထိုအချိန်တွင် လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် တိုက်ခိုက်သံများ ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ကျန်းဝူကျိနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိဘဲ ရှိနေခြင်းက မင်ဂိုဏ်းသည် လုံးဝဥဿုံ အောင်ပွဲရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း.....ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ကျွန်တော်တို့ ရန်သူအဖြစ် ဆုံခဲ့ကြပေမယ့် အခုတော့ လက်လျှော့ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အညံ့ခံပါတယ် “

ပါးနပ်လှသော လုကျန့်ခဲ့သည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီကာ အသနားခံလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အညံ့ခံသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးနေပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရထားသည်သာမက သူတို့ အင်အားပြည့်ရှိနေစဉ်ကပင် ကျန်းဝူကျိ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့သည် ကျန်းဝူကျိကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဟဲပိဝိန့်သည်လည်း “ဟုတ်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း ခင်ဗျားလေး ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော် လက်ဝါးနဲ့ တစ်ချက် ရိုက်ခဲ့ဖူးသလို ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ကလည်း ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ရိုက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အကြွေးကြေသွားပါပြီ” ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

“တောက်.....”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုကျန့်ခဲ့သည် ဟဲပိဝိန့်ကို လက်ဝါးနှင့်ရိုက်ကာ သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဘာကြောင့် ဒီအချိန်ကျမှ အရင်က ကိစ္စဟောင်းတွေကို သွားဖော်နေရတာလဲ။ သူက ငါတို့ကို မသတ်မှာ ကြောက်နေလို့လား။

လုကျန့်ခဲ့သည် အခြေအနေကို အမြန်ဆယ်ရန် ကြိုးစားရင်း “ကျွန်တော်တို့ မင်ဂိုဏ်းဆီမှာ အညံ့ခံပြီး နောက်နောင် ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားဆီမှာ အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။ သူနှင့် သူ၏ညီလေးတွင် အလွန်မြင့်မားသော အတွင်းအားများ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ လက်အောက်တွင် သူတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်သူ မရှိနိုင်ရာ သူတို့သာ အညံ့ခံလျှင် ကျန်းဝူကျိသည် သူတို့ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များကို သေချာပေါက် သိမ်းသွင်းလိမ့်မည်ဟု သူက တွေးနေမိသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ကျန်းဝူကျိသည် သူတို့၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရွှမ်မင်အဖိုးအိုများကဲ့သို့ လူယုတ်မာများကို သူ လုံးဝ လက်ခံထားမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဝူကျိတွင် ပို၍ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ သူက “သူတို့ကို သတ်လိုက်ကြ ပြီးရင် ပြန်ရှင်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး မရှိအောင် ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြ” ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားကြသည် “ အညံ့ခံတာတောင် ဘာလို့ သေရမှာလဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဒီလောက် မြင့်တဲ့ အတွင်းအားတွေ ရှိနေတာတောင် မင်းက မလိုအပ်ဘူးလား”

ဝေယိရှောက်သည် ရယ်မောကာ “ဒီလူယုတ်မာကြီး နှစ်ယောက်က ဒီလိုဇာတ်သိမ်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ် ဟု ဆိုသည်”

“ဝေယိရှောက် နေဦး....... ငါ သူတို့ကို သတ်ပါရစေ”

ထိုအချိန်တွင် ယွီလျန်ကျိုးသည် သူ၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဟဲပိဝိန့်ထံသို့ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရောက်ရှိနေသူများထဲတွင် သူသည် ဟဲပိဝိန့်ကို အမုန်းဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းချွေ့ဆန်း၊ ယင်းစုစုနှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန်လာစဉ် လမ်းခုလတ်တွင် ဟဲပိဝိန့်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် သူ ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်းဝူကျိသည်လည်း ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရပြီး ရွှမ်မင်နတ်လက်ဝါး အရိုက်ခံရကာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ယွီလျန်ကျိုးသည် ထိုလူယုတ်မာကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော မိမိ၏ မစွမ်းသာမှုကို မုန်းတီးနေမိပြီး ကျန်းဝူကျိ ဒုက္ခများစွာ ခံခဲ့ရသည်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ထိုလူယုတ်မာနှစ်ဦးကို သတ်ရန် အခွင့်အရေး ရလာသောအခါ ယွီလျန်ကျိုးသည် စကားများစွာ ပြောမနေတော့ပေ။

“ဒုတိယသခင်လေးယွီ ခဏနေပါဦး.....ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ယောက် ချန်ထားပေးပါဦး”

ယင်းထျန့်ကျိန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လင်းယုန်လက်သည်းသိုင်းမှာ လုကျန့်ခဲ့၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။ ယွီလျန်ကျိုးနှင့် ယင်းထျန့်ကျိန်းတို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရွှမ်မင်အဖိုးအိုတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သူတို့ မသေချင်ကြသော်လည်း ယခုအခါ ခုခံရန် အင်အား မည်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။ သူတို့သည် လက်ဝါးရိုက်ချက်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ကြတော့ပေ။

“ဘုန်း”

ယွီလျန်ကျိုး၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ဟဲပိဝိန့်၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဟဲပိဝိန့်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အသက်ရှုသံမှာ အလွန်အားနည်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

“ဂျွတ်”

လင်းယုန်လက်သည်းသိုင်းသည် လုကျန့်ခဲ့၏ လည်ပင်းကို တိကျစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားတစ်ချက် ထည့်လိုက်သည်။ ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ လုကျန့်ခဲ့၏ လည်ပင်းမှာ ကျိုးသွားပြီး ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျသွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ယွီလျန်ကျိုးတို့သည် ဓားများကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လုကျန့်ခဲ့နှင့် ဟဲပိဝိန့်တို့၏ ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ သွေးများ စင်ထွက်သွားပြီး ခေါင်းမပါသော အလောင်းနှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရွှမ်မင်အဖိုးအိုများ သေဆုံးသွားလေပြီ။