အခန်း (၁၅၆-၁၆၀)

အခန်း (၁၅၆) ရုပ်ရည်ပြန်လည်ပြုပြင်ရေး စီမံကိန်း

ကျန်းဝူကျိသည် ဖန့်ယောင်၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အသာအယာ ခေါက်လိုက်ပေသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ဖန့်ယောင်၏ အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းဝူကျိက "ကျွန်တော်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

မကြာမီပင် တံခါးပွင့်သွားပြီး ဖန့်ယောင်က "ဂိုဏ်းချုပ် ဘာကိစ္စရှိလို့ ကြွလာတာလဲ" ဟု ကမန်းကတန်း မေးလိုက်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို ထိုင်ဖို့ နေရာ မပေးတော့ဘူးလား" ဟု ဆိုပေသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ ဂိုဏ်းချုပ် ကြွပါ ကြွပါ"

ဖန့်ယောင်သည် ကျန်းဝူကျိကို အခန်းထဲသို့ အမြန်ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် "ဘာလို့ အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတာလဲ အပြင်က ဇရပ်ထဲမှာ လင်းနို့ဘုရင် ဝေ နဲ့ တခြားသူတွေ စကားပြောနေကြတာ တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု မေးလိုက်ပေသည်။

ဖန့်ယောင်၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ "ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာမေးနေသေးတာလဲ" ဟု ဆိုပေသည်။

ဖန့်ယောင်၏ ဉာဏ်ရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူနှင့် ဒိုက်ချီစီတို့၏ အကြောင်းကို ဂိုဏ်းချုပ် သိရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိပေသည်။ အခုနက မေးခွန်းမှာ သိသိကြီးနှင့် သက်သက်မေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် "ဟုတ်တယ် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ ဒိုက်ချီစီနဲ့ မင်းကြားမှာ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာလည်း သိသိကြီးနဲ့ ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ကျနေရတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ဖန့်ယောင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒိုက်ချီစီနဲ့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းကတည်းက သိပါတယ် အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပါ့မလဲ ဒါပေမဲ့ အတိတ်ကိုတော့ မေ့ပစ်ဖို့ ခက်နေတုန်းပဲ အခု ကျွန်တော့်မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ စိတ်မှ မရှိတော့ပေမဲ့ ဒီလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ကြီးနဲ့တော့ သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ပြန်မတွေ့ရဲတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။

တကယ်တော့ ဖန့်ယောင်သည် အလွန်ပြတ်သားသူဖြစ်ပြီး ကိစ္စအသေးအမွှားများကို ဂရုစိုက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ရန်သူ့အိမ်တော်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် သူလျှိုအဖြစ် နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူငယ်ချင်းဟောင်းကို မတွေ့ရဲဟု ဆိုခြင်းမှာ ထိုသူသည် ဒိုက်ချီစီ ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ရန်ရှောင် သို့မဟုတ် ဝေယီရှောက်တို့နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မျက်နှာပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ မာနကသာ အဓိက ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ချိန်က လိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မရခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် စိတ်ထဲ၌ ဘာမှမရှိတော့သည့်တိုင် မိမိ၏ အကောင်းဆုံးပုံစံဖြင့်သာ ပြချင်မိပေသည်။ မိမိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေရကြောင်းကိုသာ သိစေချင်ပေသည်။

ဖန့်ယောင်သည် လက်ရှိတွင် ထိုဝေဒနာကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သိုင်းပညာပိုင်းတွင် သူသည် ဒိုက်ချီစီထက် သာလွန်သည်မှာ သေချာသော်လည်း တစ်ချိန်က စာပေနှင့် သိုင်းပညာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး ခန့်ညားလှပခဲ့သော အလွတ်လပ်ဆုံး နတ်သားနှစ်ပါး ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ယခုအခါ ဓားရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူရုပ်မပေါက်သည့် သတ္တဝါ ဖြစ်နေလေရာ သူ တစ်ချိန်က မြတ်နိုးခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးကို တွေ့ရန် မျက်နှာမရှိတော့ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ အတွေးများကို သိရှိနေသဖြင့် "အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကျွန်တော် ရောက်လာတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ဖန့်ယောင်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ကျန်းဝူကျိက ထိုသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ သို့သော်လည်း ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလျက် "ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို လာဖျောင်းဖျပြန်ပြီ ကျွန်တော့်မျက်နှာက ဒီလောက်ထိ ပျက်စီးနေတာ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ကောင်းနိုင်မှာလဲ မျက်နှာဖုံး စွပ်ရမှာလား အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုပေသည်။

ဖန့်ယောင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်မိတာ တကယ် မသင့်တော်ပါဘူး ကျွန်တော် အားလုံးကို နားလည်ပါတယ် စိတ်ကို ပြန်ပြင်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းပဲ လိုတာပါ အဲဒီတုန်းက မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တုန်းကလည်း ကျွန်တော် နောင်တမရခဲ့ပါဘူး ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်ချပါ ကျွန်တော် ရွှေမွေးခြင်္သေ့မင်းကြီးကို သွားကြိုမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရပါဘူး" ဟု ဆိုပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်ပြောတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းက မင်းဘာသာမင်း စိတ်ဖြေဖို့ မဟုတ်ဘူး တကယ် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလို့ ပြောတာ"

ကျန်းဝူကျိက အနည်းငယ် ပြုံးကာ "ကျွန်တော် အရင်က ပြောဖူးသလိုပဲ ကျွန်တော်က ဟူချင်းနျူရဲ့ ဆေးပညာအားလုံးကို တတ်မြောက်ထားသလို သူနဲ့ သူ့မိန်းမရဲ့ ဆေးနည်းတွေ အားလုံးကိုလည်း သိတယ် မင်းရဲ့ ရုပ်ရည် ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် နတ်ဆေးတစ်မျိုးကို ကျွန်တော် ဖော်စပ်ပေးနိုင်တယ် အဲဒီအခါကျရင် မင်းက အရင်ကလိုပဲ အလွတ်လပ်ဆုံး နတ်သားတစ်ပါးအဖြစ် လူတွေကြားထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ရပ်တည်နိုင်မှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ခွမ်း......ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖန့်ယောင်၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်များမှာ သူ့အပေါ်သို့ စင်ကုန်တော့ပေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ စကားကြောင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ မည်မျှအထိ လှုပ်ခတ်သွားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ဒါ... ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဖန့်ယောင်က မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်ပေသည်။

သူသည် အရင်က ရုယန်မင်းသားအိမ်တော်သို့ ဝင်ရန် ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းကို နောင်တမရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မင်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဒိုက်ချီစီ၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ကိုသာ ပြန်လည် ရရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်မိပေသည်။ သို့သော် ဤမျှများပြားသော ဓားဒဏ်ရာများကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုက ပိုများနေပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက "ကျွန်တော့်စကားက လိမ်ညာတာ မဟုတ်ပါဘူး စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ် အခု ရက်ပိုင်းမှာ ရေတပ်အလံတော်က ညီအစ်ကိုတွေကို စုစည်းနေတုန်း အချိန်ရတာနဲ့ ကျွန်တော် မြို့တော်ကို သွားပြီး မင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေ သွားရှာပေးမယ် မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကို အမှန်တကယ် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခတော့ နည်းနည်း ခံရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုပေသည်။

ထိုအခါ ဖန့်ယောင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒုက္ခနည်းနည်းပါးပါးက ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဓားနဲ့ ကိုယ်တိုင် မွှန်းခဲ့တုန်းကတောင် တစ်ချက်မှ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့"

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားတော့မယ် မင်းကတော့ သတင်းကိုပဲ စောင့်နေပေတော့" ဟု ဆိုကာ ထရပ်လိုက်ပေသည်။

ဖန့်ယောင်သည် ကျန်းဝူကျိနောက်သို့ အမြန်လိုက်လာပြီး "ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော်ပါ လိုက်ခဲ့ရမလား" ဟု မေးလိုက်ပေသည်။

"မလိုဘူး မင်းက အရင်က ရုယန်မင်းသားအိမ်တော်မှာ နေခဲ့ဖူးသူဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်မိသွားနိုင်တယ် အဲဒီအခါ စစ်တပ်နဲ့ ဝိုင်းခံရရင် မင်း လွတ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျောက်မိန်လေး နဲ့ ကျွန်တော်ပဲ အတူသွားကြမယ် အဲဒါဆိုရင် ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

တကယ်တော့ ကျန်းဝူကျိသည် ယခင်က အနောက်တိုင်း ဘုန်းကြီးများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်ကလည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး လူအများက သူ့ကို မှတ်မိနေကြသော်လည်း ကျောက်မိန်ကိုသာ ခေါ်သွားလျှင် အားလုံးက အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်မိန်းကလေးပဲ အသုံးဝင်ရင်တော့ အသေအလဲ သုံးရပေမည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဖန့်ယောင်သည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်း သူသည်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာမိပေသည်။ ယခင် ရုပ်ရည်ကို ပြန်လည် ရရှိရန် ဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းဝူကျိအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုမှာ အထူးအကဲ ဖြစ်လာပေသည်။ ဤအချိန်တွင် ကျန်းဝူကျိက သူ့ကို သေခိုင်းလျှင်ပင် ဖန့်ယောင်သည် တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်းဝူကျိသည် ဖန့်ယောင်၏ အခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် မြို့တော်သို့ အတူသွားရန် ကျောက်မိန်ကို သွားရှာလေတော့သည်။ မြို့တော်နှင့် အကွာအဝေးမှာ မဝေးလှပေ၊ အနားမယူဘဲ သွားမည်ဆိုလျှင် အလွန်ဆုံး တစ်မနက်ခင်းသာ ကြာမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ရက်အတွင်း အရောက်ပြန်လာနိုင်သဖြင့် ကိစ္စများကို နှောင့်နှေးစေမည် မဟုတ်ပေ။ ရန်ရှောင်အနေဖြင့် ရေတပ်အလံတော်မှ တပည့်များကို စုစည်းရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

"အမယ်လေး ဘယ်သူပါလိမ့် ရှင့်ရဲ့ ချင်းရင်လေးဆီမှာ မရှိနေဘူးလား"

ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိ သူမကို လာရှာသည်ကို မြင်လျှင် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ရွဲ့တဲ့တဲ့ စကားများဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။ ကျောက်မိန်သည် ရန်ပုဟွေ့၊ ယင်းလီတို့နှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကျန်းဝူကျိ တွေ့လိုက်ရပေသည်။ ဤမိန်းကလေးအုပ်စုမှာ တကယ်ပင် သင့်မြတ်နေကြပုံ ရပေသည်။

ကျောက်မိန်၏ စကားနှင့် ပတ်သက်၍ ရန်ပုဟွေ့နှင့် ယင်းလီတို့မှာ စိတ်တည်ငြိမ်နေကြပေသည်။ ရန်ပုဟွေ့သည် အနည်းငယ် သဝန်တိုမိသော်လည်း ကျန်းဝူကျိတွင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ထက်မက ရှိနေသည်မှာ ကျိန်းသေ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စမှန်း သူမ သိထားပေသည်။ သူမသည် အကြံအဖန် များသူမဟုတ်သဖြင့် ကျန်းဝူကျိက သူမကို ချစ်နေသရွေ့ ကျေနပ်နေပေသည်။

ယင်းလီအတွက်ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ အရင်က ကျန်းဝူကျိသည် ဝူချင်းရင်ကို သူမရှေ့မှာတင် မျက်နှာသာ ပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမမှာ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာနေပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကျန်းဝူကျိမှာ တကယ့်ကို လူဆိုးကြီးပဲဟု ကျိန်ဆဲနေမိပေသည်။

ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်မှာတင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တိတ်တိတ်ကလေး ကြိတ်ပြီး ကိစ္စချောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် ဘေးခန်းတွင် နေထိုင်သော်လည်း ဘာအသံမှ မကြားခဲ့ရပေ။ ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ ကျန်းဝူကျိ၏ အခန်းတွင် မီးလင်းနေသည်ကို မြင်မှသာ ဘာဖြစ်နေကြောင်း ခန့်မှန်းမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျောက်မိန်၏ ရွဲ့တဲ့တဲ့ စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် "ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျောက်မိန်လေး မင်း သဝန်တိုနေတာလား" ဟု မေးလိုက်ပေသည်။

ကျောက်မိန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ဘယ်သူက ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကို သဝန်တိုရဲမှာလဲ ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ဒီချင်းရင်လေးကို အဲဒီလောက်တောင် ချစ်နေတာကို ကျွန်မကသာ တစ်ခွန်းလောက် ထပ်ပြောမိရင် လက်ဝါးနဲ့ အရိုက်ခံရပြီး သေသွားမှာပေါ့ ကျွန်မက အသက်ရှည်ရှည် နေချင်သေးတယ်" ဟု ဆိုပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး "စိတ်မဆိုးပါနဲ့ မင်းလည်း တစ်နေ့ကျရင် ဒီလို ဖြစ်လာမှာပါ အဲဒီကျမှ တခြားလူတွေ သဝန်တိုနေတာကို မင်း ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်ပေသည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ရွဲ့စောင်းပြောနေသော ကျောက်မိန်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့ပေသည်။

အခန်း (၁၅၇) ရန်ရှောင်၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် နဂါးဘုရင်မ

"ဟူး ... ဘယ်သူက ရှင်နဲ့တူချင်လို့လဲ၊ ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့လူ"

ကျောက်မိန်သည် မျက်နှာလေးနီရဲလျက် တောက်တစ်ချက်ခတ်ကာ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

ကျန်းဝူကျိက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီးနောက် "ကဲ... မိန်မိန်၊ ငါနဲ့အတူ ဒါတူးမြို့ကို လိုက်ခဲ့ဦး၊ ငါလုပ်စရာလေးတစ်ခု ရှိသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါတူးမြို့ ဟုတ်လား"

ကျောက်မိန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါတူးမြို့ကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။

ကျန်းဝူကျိက "ဆေးပစ္စည်းအချို့ သွားဝယ်မလို့လေ၊ ညာလက်ရုံးသံတမန် ဖန့်ယောင်ဟာ ငါတို့ဂိုဏ်းအတွက်နဲ့ သူ့ရုပ်ရည်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဆေးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပြီးရင် သူ့ရုပ်ရည် ပြန်ကောင်းလာအောင် ဆေးဖော်စပ်ပေးမလို့" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။

"ရုပ်ရည်ကို ပြန်ပြုပြင်ပေးမယ် ဟုတ်လား"

အနားရှိ မိန်းမပျို သုံးဦးစလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

ယင်းလီကမူ ကျန်းဝူကျိ၏ ကောင်းကင်ကိုပင် အံတုနိုင်သော ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးထားသဖြင့် အနည်းငယ်သာ အံ့ဩမိသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဓားဖြင့်လှီးပြီး ဆေးလိမ်းပေးကာ အမာရွတ်တစ်စက်မှ မကျန်အောင် ကုသပေးနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖျက်ဆီးထားသော ရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခြင်းမှာ သူ့အတွက် အခြေခံအဆင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ကျောက်မိန်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့မှာမူ အတော်ပင် မှင်သက်သွားကြသည်။ ကျောက်မိန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် "ရှင်က တကယ်ပဲ အဲ့လောက်တောင် တော်တာလား" ဟုပင် မေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးစိစိဖြင့် "ငါ ဘယ်လောက်တော်လဲဆိုတာကို တခြားနေရာမျိုးမှာပဲ မင်းကို ချီးကျူးစေချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်သည် သူဆိုလိုသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ကာ "ရှင် ကြံစည်နေတာတွေကို ကျွန်မ သိတာပေါ့၊ ဒါတူးမြို့မှာ အရပ်ရပ်က ကုန်သည်တွေ စုံတော့ ဆေးပစ္စည်းမျိုးစုံ ရနိုင်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို လိုက်ခဲ့ခိုင်းတာကလည်း ယွမ်စစ်တပ်နဲ့ တိုးရင် လွတ်အောင်ပြေးဖို့ ခက်မှာစိုးလို့ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဝူကျိက ဘာမှဖုံးကွယ်မထားဘဲ ခေါင်းညိတ်ဝန်ခံကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ငါ့အိတ်ထဲမှာ ပါတဲ့ငွေက မလောက်လောက်ဘူးလေ၊ မင်းက ကျောက်မိန်မင်းသမီးပဲ၊ ငွေကြေးချမ်းသာတာ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး၊ ဇနီးဖြစ်သူက ခင်ပွန်းကို ကူညီတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

"သွားပါ ... ဘယ်သူက ရှင့်ဇနီးလဲ၊ ရှင်နဲ့ ကျွန်မနဲ့ လက်တောင်မထပ်ရသေးဘူး"

ကျောက်မိန်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ကဲပါ... ကျွန်မလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ရှင့်နောက် လိုက်ခဲ့ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အေးလေ... ဒါမှ ငါ့ရဲ့ မိန်မိန်လေးပေါ့"

ကျန်းဝူကျိက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်မိန်နှင့်အတူ ဒါတူးမြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရန်ပုဟွေ့နှင့် ယင်းလီတို့မှာ ကျန်းဝူကျိနှင့် နှစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်ရသည့် ကျောက်မိန်ကို ကြည့်ကာ မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း ဤခရီးသည် အန္တရာယ်များကြောင်း သိကြသည်။ သူတို့လိုက်သွားပါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်မည်ဖြစ်သဖြင့် လိုက်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် ကျောက်မိန်တို့သည် မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနှင်းလာရာ တစ်နေ့ဝက်မပြည့်မီမှာပင် ဒါတူးမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုစဉ် ကျောက်မိန်က ကျန်းဝူကျိကို "အခုသာ ကျွန်မက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ရှင့်ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်ရင် ရှင် လွတ်နိုင်မယ် ထင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက မထိတ်လန့်ဘဲ ရယ်မောလျက် "ငါ လွတ်ချင်မှ လွတ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယွမ်ဧကရာဇ်နဲ့တကွ အရာရှိကြီးတွေ၊ ပြီးတော့ မင်းသမီးလေး မင်းကိုပါ ငါနဲ့အတူ သေဖော်သေဖက်ညှိဖို့ကတော့ မခက်ခဲပါဘူး၊ တခြားသူတွေကို ထားလိုက်ပါ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့လင်မယား နှစ်ယောက် တစ်ကျင်းတည်း အတူတူ သေရတာလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျောက်မိန်က မျက်စောင်းထိုးကာ "လူဆိုးကြီး" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ဘာမှပြန်မပြောပေ။ ကျောက်မိန်သည် ထိုသို့ အမှန်တကယ် လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

ကျောက်မိန်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဝူကျိကိုကို... ကျွန်မကို ကတိတစ်ခု ပေးနိုင်မလား" ဟု မေးသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ကာ "ပြောလေ" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အဲ့ဒီ ဝူချင်းရင် ဆိုတဲ့ မိန်းမနဲ့ ညဘက် အတူမအိပ်ပါနဲ့၊ သူမကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လို့" ဟု ပြောသည်။

"မင်းက ငါတို့ကို မြင်မှမမြင်ရတာ၊ ဘေးခန်းကနေ ချောင်းကြည့်နေတာလား"

ကျန်းဝူကျိက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ "ချင်းအာက ငါ့ရဲ့ ကျွန်မိန်းကလေးပဲ၊ ဒါက နှစ်ဦးသဘောတူ ကိစ္စပဲလေ၊ မင်းက ဘာလို့ အတင်းအကျပ် တားနေတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"တားချင်လို့ တားတာပဲ"

ကျောက်မိန်က အံကြိတ်လျက် "ညသန်းခေါင်ယံမှာ ရှင်တို့နှစ်ယောက် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ချစ်ကြည်နူးနေတာကို ကျွန်မ မခံစားနိုင်ဘူး၊ ရှင် သဘောတူမှာလား မတူဘူးလားပဲ ပြော" ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ ကျန်းဝူကျိက "ကဲပါ... ကဲပါ... ငါ ကတိပေးပါတယ်၊ မင်းစိတ်ဆိုးအောင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်တော့ မလုပ်တော့ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား၊ ကဲ... သွားကြစို့၊ ဆေးပစ္စည်းတွေ မြန်မြန်သွားဝယ်ရအောင်" ဟု ပြောရင်း ကျောက်မိန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဆေးဆိုင်ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျေနပ်လောက်သည့် အဖြေရသွားသဖြင့် ကျောက်မိန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ငါက အတ္တကြီးတယ်ပဲ ပြောပြော၊ ဒီနှာဘူးလေးကို စိတ်တိုင်းကျ လွှတ်မထားနိုင်ဘူး" ဟု တွေးနေမိသည်။

ယနေ့ ကျောက်မိန်သည် ရန်ပုဟွေ့၊ ယင်းလီတို့နှင့် စကားပြောဖြစ်သည်မှာ တကယ်တော့ စမ်းသပ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

စမ်းသပ်ချက်အရ ရန်ပုဟွေ့မှာ ဉာဏ်ရည်မှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နိမ့်ပါးပြီး ရန်လိုတတ်သူလည်း မဟုတ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်ဟု မသတ်မှတ်ပေ။

ယင်းလီမှာမူ ပရိယာယ် မရှိဘဲ ဇွဲကောင်းသူသာ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို သွားမထိသရွေ့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် ဝူချင်းရင်ကိုမူ သူမ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုပ်ရည်လှပသော ဝူချင်းရင်သည် ကျန်းဝူကျိ၏ ရှေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ကျိုးနွံနေရသနည်းဆိုသည်ကို ကျောက်မိန် တွေး၍မရပေ။

ဒါကိုပဲ ဉာဏ်ကြီးသူတို့ လက်ရုံး ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ ဝူချင်းရင်သည် ကျန်းဝူကျိကို သူမ၏ နည်းလမ်းများဖြင့် ဖမ်းစားထားသည့် ပညာသည်တစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု ကျောက်မိန်က ထင်မှတ်နေပြီး သတိထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝူချင်းရင်တို့ကို အတူမရှိစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဆေးပစ္စည်းများအားလုံး စုံလင်သွားသည်။ ဆေးများ ဖော်စပ်ပြီးနောက် ဒါတူးမြို့တွင် တစ်ညနားကာ နောက်တစ်နေ့တွင် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ရက်အတွင်း သူတို့၏ ရှိနေမှုကို မည်သူမျှ လာရောက် မမေးမြန်းကြသည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်။

စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် တစ်မြို့လုံး ဆူညံသွားကြောင်း သိရသည်။ ရုယန်မင်းသားသည် သားနှင့် သမီး နှစ်ယောက်စလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝမ်ပေါင်းပေါင်းနှင့် ဟန်ကျီတို့ကို ကျန်းဝူကျိက လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ပေါင်းပေါင်းက ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး ကျောက်မိန်မှာ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် လောလောဆယ် ပြန်မလာနိုင်သေးကြောင်း ရုယန်မင်းသားကို ပြောပြလိုက်သည်။

ရုယန်မင်းသားမှာ သားဖြစ်သူ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ သတင်းကို ကြားရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

အထူးခြားဆုံးမှာ ဟန်ကျီလည်း ဘေးကင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟန်ကျီမှာ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရခြင်း ရှိမရှိကို မသိရသဖြင့် ရုယန်မင်းသားသည် ထိုညမှာပင် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ရုယန်မင်းသားမှာ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး သားသမီးများအရေးကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။ ဒါတူးမြို့မှာလည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် ဖန့်ယောင်ကို အခြေခံ အလှအပဆိုင်ရာ ကုသမှုကို ပြုလုပ်ပေးသည်။အမှန်တကယ် ခွဲစိတ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မူလအမာရွတ်များကို ဓားဖြင့် ပြန်လှီးကာ ဆေးလိမ်းပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဝမ်နန်ကူး၏ အဆိပ်ကျမ်းထဲမှ အဆိပ်ဖော်စပ်နည်းအချို့ကို သုံးကာ အရေပြားတစ်ရှူးများကို အရင်ဖျက်ဆီးပြီးမှ ဆေးနည်းများဖြင့် ကုသပေးရသည်။ အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာမူ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ကြိုးစားပြီးနောက် အားလုံး ပြီးစီးသွားသည်။ ဖန့်ယောင်၏ မျက်နှာကို အဝတ်ဖြူဖြင့် ပတ်ပေးထားပြီး ဒဏ်ရာကျက်သည်အထိ စောင့်ရန်သာ လိုတော့သည်။

သိုင်းလောကရှိ ဆေးနည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်။ ၂၁ ရာစုမှာပင် ဖန့်ယောင်၏ ရုပ်ရည်မှာ ကုသရန် အလွန်ခက်ခဲမည် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာမူ ဤဆေးစွမ်းကောင်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းဆီကဲ့သို့ ဆေးမျိုး ရှိနေသည့်အတွက် ဖန့်ယောင်၏ ရုပ်ရည်ကို ပြန်ပြုပြင်ပေးခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။ နောက်ထပ် စောင့်ရမည်မှာ ရန်ရှောင် ပြန်လာဖို့သာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ရက်အကြာ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရန်ရှောင်သည် မြင်းကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနှင်းလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။ ရန်ရှောင်မှာ ခရီးပန်းလာသည့် ပုံပေါ်နေသည်။ သူ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကျန်းဝူကျိကို သွားတွေ့ရန် ပြင်စဉ် ဝင်းထဲတွင် စကားပြောနေကြသည့် ဒိုက်ချီစီနှင့် ရှောင်ကျောက်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရန်ရှောင်မှာ ချက်ချင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကာ "မင်း... ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် နဂါးဘုရင်မလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..." ဟု ရေရွတ်မိသည်။

ဒိုက်ချီစီက ရန်ရှောင်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးပြလျက် "ဘယ်လက်ရုံးသံတမန် ရန်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" ဟု ဆိုသည်။

ဒါက... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု ရန်ရှောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်တကယ် မကောင်းခဲ့ပေ။ ယခင်က အဆင်ပြေသော်လည်း ဒိုက်ချီစီက စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းပညာကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်ကတည်းက သူတို့ကြားမှာ အဖုအထစ် ရှိခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ရန်တိန့်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် ရန်ရှောင်က ဒိုက်ချီစီအတွက် အသနားခံပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ကိစ္စက တစ်ခြားစီ ဖြစ်သည်။ ဒိုက်ချီစီက ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းထဲ ဝင်ကာ ကျမ်းစာကို ခိုးယူခြင်းကိုမူ ရန်ရှောင်က ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ နှစ်ယောက်စလုံးက လျှော့မပေးကြသဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အေးစက်ခဲ့ရသည်။

ဒိုက်ချီစီက ရှဲ့ရွှန်းကို ပြန်ခေါ်လာပြီး နဂါးနိုင်ဓားကို ငှားလိုခြင်းမှာ တကယ်တော့ ရန်ရှောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သိုင်းပညာမှာ ရန်ရှောင်ကို မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်၏ တိမ်လွှာဓားနှင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ရန်ရှောင်ကို နှိမ်နင်းရန် နဂါးနိုင်ဓားကို ရယူရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

အော့မေ့ဂိုဏ်းသို့ သူမ သွားခဲ့ခြင်းမှာ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်နှင့် သိုင်းပြိုင်ရန် ဟန်ပြသော်လည်း တကယ်တော့ တိမ်လွှာဓားကို ရယူလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ရွှန်းမှာ သူမ၏ လှည့်ကွက်ထဲ မဝင်ဘဲ နဂါးနိုင်ဓားကိုလည်း မရခဲ့သဖြင့် သီလရှင် မြဲ့ကြွယ် ကယ်တင်ခံရပြီးနောက် အခွင့်ကောင်းယူကာ တိမ်လွှာဓားကို လုယူရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမ ဤမျှအထိ သတ္တိရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒိုက်ချီစီမှာ စိတ်ကောင်းရှိသူ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ကျန်းဝူကျိသည်လည်း သူမကို အကျပ်ကိုင်သည့် နည်းလမ်းမျိုး သုံးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရန်ရှောင်သည် ဒိုက်ချီစီနှင့် ရှောင်ကျောက်၊ မိခင်နှင့် သမီးတို့ကို အထက်အောက် ကြည့်ရင်း ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဟု တွေးနေမိသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် နဂါးဘုရင်မက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ ငါ သွားနေတာ ခုနစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ ဒီလောက်အထိ ကိစ္စတွေ ဖြစ်သွားရသလား။

"အို... ဘယ်လက်ရုံးသံတမန် ရန် ပြန်ရောက်ပြီလား"

ထိုစဉ် ကျန်းဝူကျိသည် ကျောက်မိန်နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လာသည်။

တကယ်တော့ ကျောက်မိန်သည် အပေါ်ထပ်တွင် ကျန်းဝူကျိကို ကဲ့ရဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဝူချင်းရင်နှင့် အတူမရှိပါဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း မနေ့ညက မနေနိုင်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ကျောက်မိန်က စိတ်ဆိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်မိန်က ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝူချင်းရင်တို့၏ မသင့်လျော်သော အပြုအမူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ဝေဖန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ အပြင်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လှောင်ပြောင်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ "မင်း ကြိုက်တာပြောပါ၊ ငါ နေလို့ကောင်းရင် ပြီးတာပဲ၊ ငါ့မျက်နှာက အထူကြီးပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။ (မျက်နှာထူသည် ဆိုသည်မှာ အရှက်မရှိခြင်းကိုဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်)

ကျန်းဝူကျိက ကျောက်မိန်ကို "ငါ မင်းကို ကတိပေးတာက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မလုပ်ပါဘူးလို့ပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက တိတ်တိတ်လေး လုပ်တာကို မင်းက တားနိုင်လို့လား၊ မင်း ထပ်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် ဒီညတော့ မင်းကိုပါ မြည်းစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု စနောက်လိုက်သည်။ ဤစကားကြောင့် ကျောက်မိန်၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုစဉ် ကျန်းဝူကျိက ရန်ရှောင်၏ အသံကို ကြားလိုက်သဖြင့် ကျောက်မိန်နှင့်အတူ ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှောင်ကို တွေ့သောအခါ ကျောက်မိန်သည် ကျန်းဝူကျိကို အနည်းငယ် လေးစားသွားမိသည်။ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေစဉ် သူမ ဘာသံမှ မကြားရသော်လည်း ကျန်းဝူကျိကမူ ကြားခဲ့သည်။ ဒါက ကျန်းဝူကျိ၏ အတွင်းအားမှာ သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ရှောင်သည် ကျန်းဝူကျိကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အရိုအသေပေးလျက် "ငယ်သားက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။ "ငါတို့တွေက မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ဒီလောက်အထိ ထွေထွေထူးထူး လုပ်မနေပါနဲ့" ကျန်းဝူကျိက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ "ရေအလံတော်က ညီအစ်ကိုတွေကို စုစည်းခဲ့ပြီးပြီလား" ဟု မေးသည်။

ရန်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ခရီးက မရှည်ပေမဲ့ ရေအလံတော်က အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ညီအစ်ကို အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို စုစည်းခဲ့ပါတယ်၊ သူတို့တွေ လမ်းမှာ ရောက်နေကြပြီး ဒီနေ့ ညနေပိုင်းလောက် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ချင်လို့ အရင် ပြန်လာခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ကာ "ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် နဂါးဘုရင်မက ငါတို့ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လာပြီ၊ မင်းလည်း တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါက ပြောရရင် အရှည်ကြီးပဲ၊ မင်း သူမကိုပဲ မေးလိုက်တော့၊ အတိုချုပ်ပြောရရင် ငါတို့ ခရီးစဉ် ပြောင်းသွားပြီ၊ မြောက်ဘက်စွန်းက ရေခဲမီးကျွန်းကို မသွားတော့ဘဲ တောင်ဘက်က စိတ်ဝိညာဥ်မြွေကျွန်းကို သွားကြမယ်၊ ညီအစ်ကိုတွေ ရောက်လာရင် တစ်ညနားပြီး မနက်ဖြန် ထွက်ကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်ရှောင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ဝေယိရှောက်တို့ကို မနက်ဖြန် တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရန် အသင့်ပြင်ထားဖို့ အသိပေးရန် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အခန်း (၁၅၈) တောင်ဘက်သို့ ခရီးစဉ်

နေဝင်ခါနီး အချိန်တွင် ရေအလံတော်မှ တပည့်အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော် ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းဝူကျိကို ဂါရဝပြုကြသည်။ လူအားလုံး တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာရန် တိုင်ပင်ကြပြီး ဟိုင်ကျင်းမြို့မှတစ်ဆင့် သင်္ဘောစီးကာ တောင်ဘက်ရှိ စိတ်ဝိညာဥ်မြွေကျွန်းသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဤဟိုင်ကျင်းမြို့သည် နောင်အခါတွင် မင်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ် ကျူးတီက ထျန်းကျင်းဟု အမည်ပေးခဲ့သော မြို့ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင်မူ ယွမ်မင်းဆက်၏ အရေးပါသော ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေး ဗဟိုဌာနတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဟိုင်ကျင်းမြို့သို့ ရောက်သောအခါ သင်္ဘောတစ်စီး ရရှိရန် မလွယ်ကူကြောင်း လူအားလုံး သိလိုက်ရသည်။ နိုင်ငံခြား ကုန်သွယ်မှုများပြားပြီး အခွန်ရိက္ခာများ ပို့ဆောင်ရာ အချက်အခြာနေရာ ဖြစ်သဖြင့် စစ်ဆေးမှုများ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။ သင်္ဘောတစ်စီး ငှားရမ်းရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှချေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ကျောက်မိန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "မိန်မိန်... ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ ကိုင်တွယ်ပေးပါလား၊ မင်းသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒေသခံအရာရှိတွေကို စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ သင်္ဘောရော ရိက္ခာရော အကုန်အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

မူလက ဤကိစ္စမှာ သေးငယ်သော်လည်း ကျောက်မိန်က မျက်နှာလွှဲထားပြီး ကျန်းဝူကျိကို စကားမပြောဘဲ နေသည်။ အကြောင်းမှာ မနေ့ညက ကျန်းဝူကျိသည် ဝူချင်းရင်နှင့် အတူရှိခဲ့ပြန်သဖြင့် ကျောက်မိန်မှာ အလွန်စိတ်ဆိုးနေပြီး ခဏတာ စကားမပြောရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ... စိတ်ကောက်နေတုန်းလား"

ကျန်းဝူကျိက ကျောက်မိန်၏ ပါးလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သော်လည်း ကျောက်မိန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူ့ကို အဖတ်မလုပ်ပေ။ ကျန်ရှိနေသော လူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ကိုသာ မော့ကြည့်နေကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်ရဲကြသလို ကြည့်မိရုံဖြင့်ပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မိန်မိန်က မကူညီဘူးဆိုတော့လည်း ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားရတော့မှာပေါ့၊ အဲ့ဒီခရိုင်ဝန်က အပြောအဆို နားလည်တဲ့လူ ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ မြို့ရိုးပေါ်မှာ နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်လုံး တိုးလာဦးမယ်"

ကျန်းဝူကျိသည် စိတ်မဆိုးဘဲ ခရိုင်ဝန်ကို ရှာရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ရာ လူအားလုံးကလည်း နောက်က လိုက်လာကြသည်။ ရုံးတော်သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးဝတွင် အစောင့်နှစ်ယောက် ပျင်းရိစွာ စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျန်းဝူကျိက ရှေ့သို့တက်ကာ "ကျန်းဝူကျိက ခရိုင်ဝန်ကို တွေ့ချင်လို့၊ လုပ်စရာကိစ္စ ရှိတယ်လို့ သွားပြောလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းဝူကျိ၏ နာမည်မှာ တစ်ပြည်လုံးတွင် ကျော်ကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟိုင်ကျင်းမြို့သည် ဒါတူးမြို့နှင့် မဝေးသဖြင့် သူ၏ အမည်ကို ကြားဖူးကြမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ထိုအစောင့်နှစ်ယောက်မှာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ငြိမ်နေကြသည်။ ကျန်းဝူကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်းတို့ နားမကြားဘူးလား" ဟု မေးသည်။

အစောင့်တစ်ယောက်က ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် "မကြားစရာလား၊ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဝူကျိက "နားကြားရင် ဘာလို့ ခရိုင်ဝန်ကို သွားမခေါ်တာလဲ" ဟု မေးရာ အစောင့်က "မသွားချင်လို့ မသွားတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ခပ်ရိုင်းရိုင်း ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဝူကျိက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး "ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိဘူးလား" ဟု ထပ်မေးသည်။ အစောင့်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ "မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ ငါမသိဘူး၊ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီမှာ ကျန်းဝူကျိရဲ့ လက်ဝါးကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ဦး"

ကျန်းဝူကျိသည် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ရှေ့သို့တက်ကာ အစောင့်၏ မျက်နှာကို အားပါပါဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုလူမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားသည်။ သွားများနှင့်အတူ သွေးများအန်ထွက်လာပြီး မေ့လဲသွားချေသည်။ အခြားအစောင့်မှာ လန့်သွားပြီး ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက စကားအရှည်မပြောတော့ဘဲ "လင်းနို့ဘုရင် ဝေ... ခရိုင်ဝန်ကို ဆွဲထုတ်ခဲ့ပါ၊ ဘယ်သူပဲ ခုခံခုခံ သတ်လိုက်ရုံပဲ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ဝေယိရှောက်က သွားရန် ပြင်စဉ် ကျောက်မိန်က တားလိုက်သည်။ သူမက ကျန်းဝူကျိကို စိုက်ကြည့်ကာ "ရှင်က ကျွန်မကို ပါဝင်စေချင်နေတာ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက အပြစ်ကင်းစင်သော ပုံစံဖမ်းထားသော်လည်း တကယ်တော့ သူက ကျောက်မိန်ကို နားလည်သည်။ သူက ဤမျှ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လုပ်ပြလျှင် ကျောက်မိန်က ဝင်တားမည်ကို သူ သိထားသည်။ အကြမ်းဖက်မှုက ပြဿနာများစေနိုင်သော်လည်း ကျောက်မိန်၏ အဆင့်အတန်းက ပို၍ ထိရောက်ပေသည်။

ကျောက်မိန်သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ရုယန်မင်းသား၏ ရွှေတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ဝေယိရှောက်ကို ပေးလိုက်သည်။ "လင်းနို့ဘုရင် ဝေ... ဒါကို ခရိုင်ဝန်ကို ပြလိုက်ပါ၊ သူ အလိုလို ပူးပေါင်းလာပါလိမ့်မယ်၊ အလကားနေရင်း လူတွေ သတ်မနေပါနဲ့တော့" ဟု ဆိုသည်။

ဝေယိရှောက်သည် ရွှေတံဆိပ်ပြားကို ယူကာ ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် ရုံးတော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မကြာမီ ခရိုင်ဝန် ရောက်ရှိလာပြီး ရွှေတံဆိပ်ပြားကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာသည်။ ကျန်းဝူကျိတို့က သင်္ဘောနှင့် ရိက္ခာ လိုချင်သည်ကို သိသောအခါ လူရာပေါင်းများစွာ ဆံ့သည့် အမြောက်တင်သင်္ဘောကြီးတစ်စီးနှင့် လအနည်းငယ်စာ ရိက္ခာများကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလေသည်။

သင်္ဘောသားများအတွက်မူ သူစိမ်းများကို ကျန်းဝူကျိက မယုံကြည်သဖြင့် ရေအလံတော်မှ လူများကသာ တာဝန်ယူကြသည်။ ဒိုက်ချီစီက သင်္ဘောကပ္ပတိန်အဖြစ် လမ်းကြောင်းပြ တာဝန်ယူရပြီး ရေအလံတော်မှ တပည့်များက သူမ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာကာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ကြသည်။ ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများမှာ ရေကြောင်းကိစ္စ နားမလည်ကြသဖြင့် သင်္ဘောပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူကာ ပင်လယ်လေကို ခံစားရင်း ဝိုင်သောက်ကာ ရှုခင်းကြည့်နေကြသည်။

ခရီးစတွင် ရှုခင်းက လှပသော်လည်း ကြာလာသောအခါ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးသာ ရှိသဖြင့် ထူးခြားမှု မရှိတော့ပေ။ ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ဖတ်ဖူးခဲ့သော ပင်လယ်ပြင်တွင် မျောပါသည့် စာအုပ်များကို ပြန်တွေးမိသည်။ ရိက္ခာမရှိဘဲ အထီးကျန်မှုဒဏ်ကို ခံစားရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

လူအားလုံးမှာလည်း ပျင်းရိလာကြပြီး သင်္ဘောမှာ တစ်ခါတစ်ရံ မငြိမ်သဖြင့် ခေါင်းမူးကာ အော့အန်ချင်သလို ဖြစ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် အားလုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုဒဏ်ကို အောင့်ခံနိုင်ကြသည်။

ရန်ရှောင်က လူများ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပုံပြင်များ ပြောပြပြီး ဖျော်ဖြေပေးသည်။ သူ၏ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝမှုနှင့် ပြောဆိုပုံ ကောင်းမွန်မှုကြောင့် လူများက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ကြသည်။ ယနေ့တွင်မူ သူက ယွမ်တပ်မတော်က ဂျပန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။

ရန်ရှောင်က ယွမ်တပ်မတော်သည် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပုံကို သေသေချာချာ ရှင်းပြသည်။ မွန်ဂိုစစ်တပ်မှာ မြင်းစီးတိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ရေကြောင်းတိုက်ပွဲတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိခြင်းက ရှုံးနိမ့်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်က "ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ၊ အဲ့ဒီ ဂျပန်တွေက သေဖို့ ကံမပါသေးလို့ပါ၊ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီတုန်းက မွန်ဂိုတပ်ရဲ့ အင်အားကို ဂျပန်က ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရန်ရှောင်က ရယ်မောလျက် ကျောက်မိန်၏ စကားကို ထောက်ခံသည်။ လူအားလုံးက မွန်ဂိုတို့၏ ရက်စက်မှုကို မကြိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုမူ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ မွန်ဂိုတို့သည် အခြားလူမျိုးစုများမှ တော်သူများကို စုဆောင်းတတ်သည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။

ထိုအချိန်က မွန်ဂိုတပ်ထဲတွင် ဟန်လူမျိုးနှင့် အခြားလူမျိုးများစွာ ပါဝင်နေပြီး ကောင်းကွက်များကို ယူကာ အားနည်းချက်များကို ဖယ်ရှားခြင်းက သူတို့၏ အောင်မြင်မှု လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် "ငါ့အနေနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကူဗလိုင်ခန်က စိတ်မြန်လွန်းသွားတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဂျပန်ဆိုတာ အခုရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီလိုယုတ်မာတဲ့ ဂျပန်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ နောက်တစ်ချိန် ငါ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရတဲ့အခါကျရင် အဲ့ဒီဂျပန်တွေကို အကုန်သတ်ပြီး သူတို့နယ်မြေကို သန့်စင်ပစ်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၅၉) ပါရှားသံတမန်သုံးဦးနှင့် သန့်စင်သောမီးလျှံအမိန့်တော်ပြား

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဂျပန်တွေကို ဒီလောက်တောင် မုန်းတာလား"

ကျန်းဝူကျိ၏ ဂျပန်များအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားကို ကြည့်ကာ ရန်ရှောင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဂျပန်ဟူသော အခေါ်အဝေါ်မှာ မင်မင်းဆက်မှ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဟိုးယခင်ကတည်းက ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် လူအများစုမှာ သူတို့ကို ဝိုကျူ သို့မဟုတ် ဝိုနု ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိကြသည်။ ဝူကျယ်ထျန်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဂျပန်ဟူသော အမည်ကို ပေးသနားပြီးနောက်တွင်မှ အချို့က ဂျပန်ဟု ခေါ်လာကြသော်လည်း အများစုမှာ ဝိုကျူ ဟုသာ ဆက်လက် ခေါ်ဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဂျပန်တွေဟာ အပေါ်ယံယဉ်ကျေးမှုကို သိကြပေမဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာတော့ မရှိကြဘူး၊ သူတို့ဟာ အောက်တန်းစား လူမျိုးစုတွေသာ ဖြစ်တယ်၊ မင်း အင်အားကြီးနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ဟာ လက်အောက်ငယ်သားလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျိုးနွံနေတတ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အားနည်းသွားပြီဆိုရင်တော့ မင်းကို သေအောင်ကိုက်ဖို့ အရူးတွေလို ပြေးဝင်လာကြလိမ့်မယ်၊ ဒီလိုလူမျိုးစုမျိုးကိုတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် အမြစ်ပြတ်သတ်ပစ်မှ နောင်ရေးအတွက် စိတ်အေးရမှာ" ဟု ဆိုသည်။

ဒါက ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထား မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ဂျပန်များအပေါ်တွင်မူ အလွန်အမင်း ရွံရှာမုန်းတီးမိသည်။

ထိုအခါ ကျောက်မိန်က စနောက်သလိုဖြင့် "အို... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်းကတော့ စကားတွေ ပြောင်းပြန်လှန်နေပြန်ပြီ၊ တစ်ခါတုန်းကတော့ လူကောင်းဆိုတာ လူမျိုးမခွဲခြားဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက အတည်ပေါက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဂျပန်တွေထဲမှာ လူကောင်း မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည်ငယ်လေးမှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မွေးဖွားလာတာဟာ အဲ့ဒီ လူကောင်းရဲ့ အမှားမဟုတ်ပေမဲ့ ခြွင်းချက်အနေနဲ့ လူကောင်းနည်းနည်းလေးကို လိုက်ရှာနေရတာဟာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဂျပန်အများစုဟာ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မခြားဘူး၊ ဒါဟာ လူမျိုးရေးခွဲခြားတာ မဟုတ်ဘဲ လူနဲ့ တိရစ္ဆာန်ရဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ ဖြစ်တယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ ကျန်းဝူကျိ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်နေသဖြင့် သူ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့ပါက သူသည် ဂျပန်အားလုံးကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။

အခြေအနေ တင်းမာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ရှောင်က ပြုံးလျက် ကြားဖြတ်ပြောဆိုသည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စကားတွေက တကယ်ကို မှန်ကန်ပါတယ်၊ ထန်မင်းဆက် ခေတ်ကောင်းတုန်းက ဝိုနုတွေဟာ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ထန်စစ်တပ်ရဲ့ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ သူတို့ဟာ ကျိုးနွံသွားပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသက ယဉ်ကျေးမှုတွေကို လာရောက်သင်ယူကြတာပဲ၊ သူတို့ဟာ တကယ်ပဲ အင်အားကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကြပြီး ကျင့်ဝတ်သိက္ခာကိုတော့ နားမလည်ကြဘူး"

လူအားလုံးက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများစွာ မရှိကြသော်လည်း ရိုးရှင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကိုမူ သိထားကြသည်။ ထိုအရာမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ပြောသမျှ အားလုံး မှန်ကန်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် နာခံရန်သာ လိုအပ်သည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ဒိုက်ချီစီ၏ လမ်းပြမှုနှင့် ရေအလံတော်မှ တပည့်များ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့ခဲ့သည်။

ဒိုက်ချီစီအတွက်မူ ဤလမ်းကြောင်းမှာ အိမ်ပြန်လမ်းကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အနီးနားရှိ ကျောက်ဆောင်များနှင့် သဲသောင်ပြင်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကိုပင် သူမက အတိအကျ သိထားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ရှေ့မှာ စိတ်ဝိညာဥ်မြွေကျွန်းကို မြင်နေရပြီ"

ထိုအချိန်တွင် ဒိုက်ချီစီကိုယ်တိုင် လာရောက်သတင်းပို့သည်။ ဤခရီးစဉ် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူမလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့် ပုံပေါ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ အမျက်ဒေါသကို မခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ဒိုက်ချီစီသည် ကျန်းဝူကျိအပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝူကျိနှင့် လူအားလုံးတို့သည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာကြသည်။ ရှေ့တွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်းပေါ်တွင် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများနှင့် တောင်တန်းကြီးများ ရှိနေသဖြင့် ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် သာယာလှပေသည်။

လူအားလုံးမှာ ကျွန်းသို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။ ရေအလံတော်မှ တပည့်များလည်း အပျော်ကြီး ပျော်နေကြသည်။ ဒါဟာ ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုင်းစေခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောသည် ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်ခုတ်မောင်းလာရာ ထမင်းတစ်နပ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်းအစွန်းတွင် သဲသောင်တိမ်ပိုင်းများ မရှိသဖြင့် စစ်သင်္ဘောကြီးမှာ ကမ်းနားအထိ ကပ်ကပ်သတ်သတ် ဆိုက်ကပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သင်္ဘောကမ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် လူအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ကျွန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အခြားသင်္ဘောတစ်စီး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အကွာအဝေးအရ ကြည့်ရလျှင် ထိုသင်္ဘောမှာလည်း အတော်အတန်ကြီးမားသော စစ်သင်္ဘောတစ်စီး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး ယွမ်မင်းဆက်၏ သင်္ဘောများနှင့် ကွဲပြားနေသည်။

ဒိုက်ချီစီက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါဟာ ပါရှားစစ်သင်္ဘောတစ်စီးပဲ" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဒါဟာ သူမ အကြောက်ဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်သည်။ ပါရှားမင်ဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်မ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခြင်း မပြုရသလို အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကိုလည်း တားမြစ်ထားသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုစည်းကမ်းနှစ်ခုစလုံးကို ချိုးဖောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်မလုံ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပါရှား ဟုတ်လား၊ ဘယ်လို ပါရှားလဲ၊ အဲ့ဒီနိုင်ငံက ပြိုကွဲနေတာ ကြာလှပြီ၊ ငါတို့ဆီလာပြီး ဘာလို့ မောက်မာနေရတာလဲ"

ကျန်းဝူကျိက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "သူတို့ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ်းပေါ်တက်ပြီး သွားကြည့်ကြမယ်၊ အဲ့ဒီပါရှားလူမျိုးတွေ ဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လူအားလုံးက ပြန်လည်ထူးလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ မရှင်းပြနိုင်သော စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေကြသည်။

ပါရှားမင်ဂိုဏ်းသည် မင်ဂိုဏ်း၏ အဓိက ဌာနချုပ် ဖြစ်ပေသည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသ မင်ဂိုဏ်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ရင်ပေါင်တန်း ရပ်တည်လာခဲ့သော်လည်း ပါရှားဌာနချုပ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြဲတမ်းပင် မြင့်မားနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပါရှားဌာနချုပ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်မည်နည်းဟု တွေးကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိကြသည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် စိုးရိမ်ခြင်းသာ ရှိကြသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ထိတ်လန့်မှုမျှ မရှိဘဲ မထီမဲ့မြင် ပြုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး သတ္တိများ ပြန်လည် ရရှိလာကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ရှိနေသရွေ့ ပါရှားဌာနချုပ်မှ လူများပင်လျှင် မောက်မာခွင့် ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။ ထို့ပြင် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူတို့၏ သိုင်းပညာများဖြင့်ဆိုလျှင် လောကတွင် မည်သူ့ကို ကြောက်နေရဦးမည်နည်း။

ထိုသို့တွေးလိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ သတ္တိများမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာသည်။ သူတို့သည် ကျန်းဝူကျိ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။ ဒိုက်ချီစီက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ရှဲ့ရွှန်း၏ နေအိမ်မှာ ကျွန်းပေါ်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရှိသည်။ ရှဲ့ရွှန်းသည် နေ့စဉ် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံကို ကျင့်ကြံလေ့ရှိရာ တောင်ပေါ်ရှိ ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များမှာ လန့်ဖျပ်ကုန်ကြရပြီး အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လူအားလုံး ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူအချို့မှာ သတိမထားမိဘဲ ခဏမျှ မူးဝေသွားကြရသည်။

"ကျွန်းပေါ်ကို ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ ထွက်လာကြစမ်း"

ရှဲ့ရွှန်း၏ အစွမ်းထက်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအားလုံး တောင်တက်လမ်းအတိုင်း တက်သွားကြရာ တောင်လမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ရွှန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များက လေထဲတွင် ဝဲလွင့်နေပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း တောင့်တင်းလှသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် သူ၏ အသံမှာ ရှေ့ရှိ လမ်းငယ်လေးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် လူအားလုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုလမ်းငယ်လေးမှ ပြေးဝင်လာသော လူသုံးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပွပွယောင်းယောင်း အဖြူရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုသူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် အရပ်ရှည်ကြသည်။ ဘယ်ဘက်မှ တစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီး ဖြစ်သော်လည်း အလယ်ပိုင်းဒေသမှ အမျိုးသမီးများထက် အရပ်ပိုရှည်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ပုဝါဖြူဖြင့် အုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ အရှေ့အလယ်ပိုင်းသူ တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

ထူးခြားချက်မှာ သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ၏ ထောင့်တွင် မီးလျှံသင်္ကေတများကို ချုပ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ မင်ဂိုဏ်း၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားလုံးသည် မင်ဂိုဏ်းဝင်များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒိုက်ချီစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ ရပ်သွားသည်။ သူမက ကျန်းဝူကျိကို "ဂိုဏ်းချုပ်... သူတို့ဟာ တကယ်ပဲ ပါရှားဌာနချုပ်က လူတွေပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူသုံးဦးသည် ရှဲ့ရွှန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးစီတွင် နှစ်ပေခန့် ရှည်သော အနက်ရောင် အမိန့်တော်ပြား တစ်ခုစီ ကိုင်ထားကြသည်။ အလယ်မှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်ဂိုဏ်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြား ဒီမှာရှိတယ်၊ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် နဂါးဘုရင်မနဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိတဲ့ ခြင်္သေ့မင်း... ဘာလို့ ဒူးမထောက်ဘဲ ကြိုဆိုနေကြတာလဲ၊ ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ"

သူ၏ စကားလုံးများမှာ ရှင်းလင်းသော်လည်း တရုတ်စကား ပြောဆိုပုံမှာမူ မမှန်ကန်လှပေ။ အသံထွက်မှာ တောင့်တင်းနေပြီး ကြားရသူအဖို့ ထူးဆန်းနေပေသည်။

ထိုလူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ရွှန်းနှင့် ကျန်းဝူကျိဘက်မှ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဘာလဲ... ဒီလူ့လက်ထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြား ရှိနေတာလား”

ရန်ရှောင်နှင့် အခြားသူများမှာ မှင်သက်ကုန်ကြသည်။ မင်ဂိုဏ်း၏ သန့်စင်သော မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားသည် ၃၁ ယောက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ် ရှီး လက်ထက်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ယခုအခါ မည်သို့ကြောင့် ပါရှားဌာနချုပ်မှ လူများ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေရသနည်း။

အရာအားလုံးကို သိထားသော ကျန်းဝူကျိ တစ်ဦးတည်းသာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

လူအားလုံးမှာ အံ့ဩနေကြသလို ရှဲ့ရွှန်းမှာလည်း ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး "သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြား ဟုတ်လား၊ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားလား" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိတဲ့ ခြင်္သေ့မင်း ရှဲ့ရွှန်း... မင်း ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားကို မြင်ပြီဆိုရင် ဘာလို့ အမြန် ဒူးမထောက်ဘဲ ကြိုဆိုနေရတာလဲ၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ" ဟု ပါရှားဌာနချုပ်မှ လူက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခဏအတွင်းမှာပင် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "မင်းတို့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားက အစစ်လား အတုလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါ့ကို လာပြီး လှည့်စားဖို့တော့ မလွယ်ဘူးနော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပါရှားမင်ဂိုဏ်းမှ လူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး "မင်း ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိနေတာလဲ၊ သန့်စင်တဲ့ မီးလျှံအမိန့်တော်ပြား ဒီမှာ ရှိနေတာကို မင်းက မသိမှတ်ပြုတာလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှဲ့ရွှန်းက အေးစက်စွာဖြင့် "ငါ ရှဲ့ရွှန်းဟာ မျက်စိကွယ်နေတာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီနေပြီ၊ မင်းတို့က သန့်ရှင်းသော မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားကို ငါ့ရှေ့မှာ ကိုင်ထားရင်တောင် ငါ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီတော့ ဒါဟာ အစစ်လား အတုလားဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ၊ နောက်ပြီး ဒါဟာ အစစ်ပဲ ဖြစ်နေဦးတော့၊ ငါ ရှဲ့ရွှန်းက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ နေထိုင်နေတဲ့ မျက်စိကွယ် အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလို သေနေတဲ့ စည်းကမ်းတွေနဲ့ ငါ့ကို လာပြီး ခြိမ်းခြောက်လို့ မရဘူး" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည် ဒေါသကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သလို သိုင်းပညာလည်း ထူးချွန်ပြီး အမြော်အမြင် ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်စိမြင်ရလျှင်ပင် သန့်စင်သော မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားကို ဒူးထောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် လူကိုသာ အသိအမှတ်ပြုပြီး အရာဝတ္ထုကို အသိအမှတ်ပြုသူ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ရန်တိန့်ထျန်းသာ ပြန်လည် ရှင်သန်လာမည်ဆိုပါက သူသည် သိုင်းပညာ မရှိသော လူဖျင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ သူ၏ ကျေးဇူးတရားများကြောင့် ရှဲ့ရွှန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဒူးထောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤလူများမှာ သူစိမ်းများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ အသံထွက်မှာလည်း အလယ်ပိုင်းဒေသ ဟန်လူမျိုးများနှင့် မတူပေ။ သန့်စင်သော မီးလျှံအမိန့်တော်ပြားကို ကိုင်ထားရုံဖြင့် သူသည် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

အခန်း (၁၆၀) အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ရှဲ့ရွှန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု

"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ"

ပါရှားမင်ဂိုဏ်းမှ လူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲတော့သည်။

သူ၏အနားတွင်ရှိသော အခြားတစ်ဦးကလည်း "သူဟာ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်နေမှတော့ ရှင်းလင်းပစ်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လူသုံးဦးစလုံးမှာ ရှဲ့ရွှန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည်မူ အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာတွင် ခက်ထန်သော အမူအရာကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် နဂါးနိုင်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ ပြသခြင်းမရှိပေ။

"ပါရှားကရိုင်းစိုင်းသူတွေဟာ ဒီကိုလာပြီး ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့၊ မင်ဂိုဏ်းမှာ လူမရှိတော့ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား"

ကျန်းဝူကျိသည် အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤရုတ်တရက် အခြေအနေကြောင့် ရှဲ့ရွှန်းနှင့် အခြားလူလေးဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ သူတို့သည် ခုနကပင် ပြိုင်ဘက်များကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် အနီးအနားတွင် အခြားလူများ ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ မင်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်လား"

ရှဲ့ရွှန်းက စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ကျန်းဝူကျိ၏ စကားလုံးများမှာ မင်ဂိုဏ်းဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ ကျန်းဝူကျိသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရှဲ့ရွှန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ "မွေးစားအဖေ ကျွန်တော် ဝူကျိ ရောက်လာပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှဲ့ရွှန်း၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး ခဏမျှ မှင်သက်သွားရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူက ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်ကာ "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့သား ဝူကျိလေးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းရဲ့ လူယုတ်မာတွေ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တတိယအစ်ကို ရှဲ့၊ ကျွန်မ ရှင်ကို လိမ်ခဲ့မိတာပါ၊ ကျန်းဝူကျိဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မသေခဲ့ပါဘူး၊ သူဟာ အခု အလယ်ပိုင်းဒေသ မင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပါပြီ၊ ရှင့်ရှေ့မှာရှိနေတဲ့သူက သူပါပဲ"

ထိုအချိန်တွင် လူအားလုံးမှာ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဒိုက်ချီစီသည် ရှဲ့ရွှန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် ရှဲ့ရွှန်းထံမှ နဂါးနိုင်ဓားကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် ကျန်းဝူကျိ သေဆုံးသွားပြီဟု လိမ်ညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှဲ့ရွှန်းက နဂါးနိုင်ဓားကို ပေးအပ်မည်ဆိုပါက ကျန်းဝူကျိအတွက် ကူညီလက်စားချေပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့ရွှန်းသည် အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းလောက၏ သတင်းများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေခဲ့သဖြင့် ဒိုက်ချီစီက ကျန်းချွေ့ဆန်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ သေဆုံးသွားကြောင်းကိုလည်း အပိုအလွန်များ ထည့်ကာ ပြောပြခဲ့သည်။ ကျန်းချွေ့ဆန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ ရှဲ့ရွှန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည် ထိုသတင်းဆိုးများကို ကြားခဲ့ရစဉ်က မျက်စိကွယ်နေသော်လည်း သွေးမျက်ရည်များ ကျဆင်းခဲ့ရသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားခဲ့ရသည်မှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှအထိ နာကျင်နေမည်ကို သိသာလှသည်။

သို့သော် သူသည် အလွယ်တကူ လှည့်စား၍ရသောသူ မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် နဂါးနိုင်ဓားမှာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဒိုက်ချီစီကို ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ဂိုဏ်းမှ လူအားလုံးကို သတ်ပေးနိုင်လျှင် နဂါးနိုင်ဓားကို ပေးမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

တိုက်ချီစီကလည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၌သာ ထိုသို့သော စွမ်းရည်ရှိပါက နဂါးနိုင်ဓားကို အဘယ်ကြောင့် လိုချင်နေတော့မည်နည်းဟု တွေးမိခဲ့သည်။

အခြေအနေအရ သူမက အပေါ်ယံ သဘောတူလိုက်သော်လည်း တကယ်တော့ အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ သတင်းသွားယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်တို့ အဖမ်းခံရသည်ကို သိသောအခါ တိမ်လွှာဓားကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိကြောင့် အစီအစဉ် ပျက်ပြားခဲ့ရသည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည် ဒိုက်ချီစီ၏ စကားကို တစ်ဝက်ယုံ တစ်ဝက်မယုံ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသည်။

ရန်ရှောင်နှင့် အခြားသူများလည်း ဤအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး "ခြင်္သေ့မင်း၊ ရန်ရှောင် ရောက်လာပါတယ်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဝေယိရှောက်နှင့် ယင်းထျန့်ကျိန်းတို့ကလည်း ရှေ့သို့တိုးကာ ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုကြသည်။

ထူးခြားဆန်းပြားသောပုဂ္ဂိုလ် ငါးဦးနှင့် အခြားသူများလည်း ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။ မျက်နှာတွင် အဝတ်ဖြူများ ပတ်ထားသော ဖန့်ယောင်ပင်လျှင် ရှေ့သို့တိုးကာ သူတို့၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်စကား ဆိုကြသည်။

တကယ်တော့ ရှဲ့ရွှန်းသည် သဘောထားကြီးပြီး ကျင့်ဝတ်သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းသူ ဖြစ်သဖြင့် မင်ဂိုဏ်းမှ လူအားလုံးနှင့် ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ချန်ခွန်းက သူ၏ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ဒေါသကြီးပြီး မှန်းဆရခက်သူ ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုအရာများမှာ အတိတ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မင်ဂိုဏ်းမှ လူအားလုံးမှာ ရှဲ့ရွှန်း၏ အတိတ်က နာကျင်စရာများကို သိရှိထားကြသဖြင့် သူ၏အပေါ်တွင် မည်သည့် အငြိုးအတေးမျှ မရှိကြတော့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးကို ပြန်တွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေကြရသည်။

ရှဲ့ရွှန်းမှာလည်း အလွန်အမင်း တုန်ရင်နေသည်။ သူသည် အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေခဲ့ပြီး မျက်စိကွယ်နေသော်လည်း ထိုမိတ်ဆွေဟောင်းများ၏ အသံများကိုမူ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ အသံများကို ကြားရသောအခါ သူ မည်သို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"အစ်ကို ရန်၊ အစ်ကို ဖန့်၊ ဒုတိယအစ်ကို ယင်းနဲ့ ညီလေး ဝေ... ထူးခြားဆန်းပြားသူ ငါးဦး... မင်းတို့အားလုံး ရောက်လာကြပြီပဲ၊ မင်းတို့အားလုံး ရောက်လာကြပြီ"

ရှဲ့ရွှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် စကားများကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

"ဝူကျိ... ဒါဟာ တကယ်ပဲ ငါ့သား ဝူကျိလေးလား"

ရှဲ့ရွှန်းသည် ဒိုက်ချီစီကို မယုံကြည်သော်လည်း ထိုမိတ်ဆွေဟောင်းများက သူ့ကို လိမ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ အထူးသဖြင့် ကျိုးတန့်ကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာ လိမ်လည်ရန် ဦးနှောက်မရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ကျန်းဝူကျိက "ဒါဟာ မွေးစားအဖေ ရဲ့ သားလေး အစစ်ပါပဲ၊ အဖေနဲ့ မတွေ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပါပြီ၊ ကျွန်တော် အဖေ့ကို အရမ်းသတိရနေခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားပြီး ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဝူကျိ အယုံကြည်ဆုံးသော လူစာရင်းတွင် ရှဲ့ရွှန်းမှာ ထိပ်ဆုံးမှ ရှိနေပေသည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံခန့် ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတိတ်တွင် လှည့်စားခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သတိထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက "မင်းက ငါ့သား ဝူကျိဆိုရင် ငါမေးတာတွေကို ဖြေနိုင်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက မထိတ်လန့်ဘဲ "မွေးစားအဖေ မေးပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရှဲ့ရွှန်းသည် ရေခဲမီးကျွန်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တစ်ခုချင်း မေးမြန်းတော့သည်။ အချို့သော ကိစ္စများမှာ ကျန်းချွေ့ဆန်းတို့ဇနီးမောင်နှံပင် မသိသော ကိစ္စများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှဲ့ရွှန်းနှင့် ကျန်းဝူကျိတို့ နှစ်ဦးတည်း ပြောဆိုခဲ့သော စကားများဖြစ်သည့် သိုင်းပညာ အခြေခံများ ကျက်မှတ်ခဲ့ခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာခုနစ်ချက်လက်သီး ကိစ္စများ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိုမေးခွန်းအားလုံးကို ချောမွေ့စွာ ဖြေကြားနိုင်ခဲ့ပြီး ရေခဲမီးကျွန်းပေါ်က သူတို့နှစ်ဦးကြားက လျှို့ဝှက်ချက်လေးများကိုပင် တိကျစွာ ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ရှဲ့ရွှန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဝူကျိ... ဝူကျိ... ငါ့သားလေး၊ တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာပဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထူပေးလိုက်သည်။ ရှဲ့ရွှန်းသည် ကျန်းဝူကျိ၏ အရပ်အမောင်းမှာ သူနှင့်မခြား မြင့်မားနေပြီး အတွင်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရသည်။

လူအားလုံးသည် ထိုသားအဖနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့သည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ရှဲ့ရွှန်းသည် လူယုတ်မာ ချန်ခွန်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ယခုကဲ့သို့ အားရပါးရ မပြုံးခဲ့ရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှဲ့ရွှန်းအား ပြောပြလိုက်သည်။ ရှဲ့ရွှန်းသည် အလေးအနက် နားထောင်နေသည်။ ကျန်းချွေ့ဆန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံ သတ်သေသွားသည့် သတင်းကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ယင်စွမ်းအင်လက်ဖဝါးကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် နဂါးနိုင်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းဝူကျိက ကိုးပါးနေဝန်း အလင်းစွမ်းအင်ကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး မင်ဂိုဏ်းကို ရန်သူများလက်မှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ မင်ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာခြင်း၊ ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းမှ လူများကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းနှင့် သိုင်းလောက၏ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခြင်းတို့ကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ရွှန်းသည် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ ပျော်ရွှင်ပြီးနောက် ရှဲ့ရွှန်းသည် ရုတ်တရက် ကျန်းဝူကျိ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ဤအပြုအမူကြောင့် လူအားလုံး အံ့ဩသွားကြရပြီး ကျန်းဝူကျိပင်လျှင် "မွေးစားအဖေ ၊ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ" ဟု ဆိုမိသည်။

ရှဲ့ရွှန်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် "မင်ဂိုဏ်းရဲ့ အစောင့်အရှောက် ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိတဲ့ ခြင်္သေ့မင်း ရှဲ့ရွှန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မွေးစားအဖေ ကျွန်တော်တို့ သားအဖကြားက ဆက်ဆံရေးက ထူးခြားပါတယ်၊ ဖခင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဂါရဝပြုတာမျိုးကို ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး၊ အမြန်ထပါ"

ကျန်းဝူကျိက ရှဲ့ရွှန်းကို အမြန်ပင် ဆွဲထူလိုက်သည်။ ရန်ရှောင်သည် မင်ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး ဖြစ်ကြသော အလင်းသံတမန်နှစ်ဦး၊ အစောင့်အရှောက် ဘုရင်လေးဦးနှင့် ထူးခြားဆန်းပြားသူ ငါးဦးတို့ အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်လာရသည်။

မင်ဂိုဏ်း ပြန်လည် အားကောင်းလာခြင်းမှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မင်ဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏ အပြည့်စုံဆုံးသော ပုံစံကို ပြန်လည် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့တွေ ငါတို့ကို အလေးအနက်မထားကြဘူးလား"

ဤအချိန်တွင် လျစ်လျူရှုခံထားရသော ပါရှားသံတမန် သုံးဦးမှာ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ထဲမှ အရပ်အရှည်ဆုံး ဖြစ်သော ရွေ့လျားတိမ်တိုက် သံတမန်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ်ပင် ဝမ်းနည်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။